Жоғары жылдамдықты интернет: B ISDN технологиясының тарихы, даму кезеңдері, сәтсіздік себептері. ISDN стандартталуының қателіктері мен компьютер желілерінің артықшылығы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жоғары жылдамдықты интернетке қол жеткізу стандарты. 1980-ші жылдары телекоммуникация индустриясы цифрлық қызметтердің қоғамдық коммутацияланған телефон желісіндегі дауыс қызметтері сияқты дамитынын күткен және кең жолақты интеграцияланған қызметтер цифрлық желісі (B ISDN) деп аталатын ұштан-ұшқа коммутацияланған қызметті жобалады.
High speed Internet access standard
In the 1980s, the telecommunications industry expected that digital services would follow much the same pattern as voice services did on the public switched telephone network, and conceived an end to end circuit switched service, known as Broadband Integrated Services Digital Network (B ISDN).
Тарих
B ISDN-ден бұрынғы ISDN аналогтық телефон жүйесін дауыстық және дауыс емес трафик үшін қолайлы цифрлық жүйемен алмастыруға тырысты. Базалық тарифтік интерфейс стандартына қол жеткізу ISDN жабдықтарына зор сұраныс тудырады деп күтілді, осылайша жаппай өндіріс пен арзан ISDN чиптеріне жол ашады. Дегенмен, стандарттау процесі жылдарға созылды, ал компьютерлік желі технологиясы қарқынды дамыды. ISDN стандарты туралы келісімге қол жеткеннен және өнімдер нарыққа шыққаннан кейін, ол дереу ескірді. Үй шаруашылығында жаңа қызметтерге ең көп сұраныс бейне және дауыс беруге болды, бірақ ISDN базалық тарифтік жоспары қажетті арналық сыйымдылыққа ие емес еді. Бұл B ISDN-нің енгізілуіне әкелді, оған «жоғары жылдамдықты» сөзі қосылды. Бұл термин физика мен инженериядағы кең жолақты ұғымына ұқсас болғанымен, CCITT оны былай анықтады: «Бірінші деңгейлі жылдамдықтан артық жылдамдықтарды қолдай алатын тарату арналарын қажет ететін қызмет немесе жүйенің сипаттамасы». Бірінші деңгейлі жылдамдық шамамен 1,5-тен 2 Мбит/с аралығында болатын. Көзделіп отырған қызметтердің ішінде бейне телефон және бейнеконференциялар бар еді. Техникалық еңбектер 1988 жылдың басында жарияланды. Стандарттарды Халықаралық телефон және телеграф консультативтік комитеті (CCITT, қазіргі ITU-T) әзірледі және оларды «Ұсынымдар» деп атады. Оларға G.707-ден G.709-ға дейін және B ISDN-нің негізгі аспектілерін анықтаған I.121 кірді, сондай-ақ 1990-шы жылдарда көптеген басқа да стандарттар пайда болды. B ISDN үшін таңдалған технология – Асинхронды беріліс режимі (ATM) болды, ол синхронды дауыс пен асинхронды деректер қызметтерін бір тасымалдау арқылы жеткізуге арналған. B ISDN-нің болашағы Интернетте пайда болған басқа да инновациялық технологиялармен басылып қалды. ATM технологиясы көптеген цифрлық абоненттік желілерде (DSL) төменгі деңгейдегі қабат ретінде және WiMAX сияқты кейбір сымсыз технологиялардағы жүк түрі ретінде сақталды. «Жоғары жылдамдықты» термині кез келген цифрлық Интернетке қол жеткізу қызметін таңдау үшін маркетингтік құралға айналды.
Before B ISDN, the original ISDN attempted to substitute the analog telephone system with a digital system which was appropriate for both voice and non voice traffic. Obtaining worldwide agreement on the basic rate interface standard was expected to lead to a large user demand for ISDN equipment, hence leading to mass production and inexpensive ISDN chips. However, the standardization process took years while computer network technology moved rapidly. Once the ISDN standard was finally agreed upon and products were available, it was already obsolete. For home use the largest demand for new services was video and voice transfer, but the ISDN basic rate lacks the necessary channel capacity. This led to introduction of B ISDN, by adding the word broadband. Although the term had a meaning in physics and engineering (similar to wideband), the CCITT defined it as: "Qualifying a service or system requiring transmission channels capable of supporting rates greater than the primary rate" referring to the primary rate which ranged from about 1.5 to 2 Mbit/s. Services envisioned included video telephone and video conferencing. Technical papers were published in early 1988. Standards were issued by the Comité Consultatif International Téléphonique et Télégraphique (CCITT, now known as ITU T), and called "Recommendations". They included G.707 to G.709, and I.121 which defined the principal aspects of B ISDN, with many others following through the 1990s. The designated technology for B ISDN was Asynchronous Transfer Mode (ATM), which was intended to carry both synchronous voice and asynchronous data services on the same transport. The B ISDN vision has been overtaken by other disruptive technologies used in the Internet. The ATM technology survived as a low level layer in most digital subscriber line (DSL) technologies, and as a payload type in some wireless technologies such as WiMAX. The term "broadband" became a marketing term for any digital Internet access service.