Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық тележурналист және жүргізуші (1939–2013)
British television host and journalist (1939–2013)
Сэр Дэвид Парадин Фрост (7 сәуір 1939 – 31 тамыз 2013) – британдық тележурналист, комедиант және жазушы. Ол 1962 жылы Ұлыбританияда сатиралық бум кезінде «Осы апта болды» сатирикалық бағдарламасын жүргізуге таңдалғанда танымал болды. Бұл бағдарламадағы сәттілігі оны американдық теледидарда жүргізуші болып жұмыс істеуге алып келді. Ол жоғары саяси лауазымдағы тұлғалармен, соның ішінде 1977 жылы АҚШ президенті Ричард Никсонмен өткізген сұхбаттарымен танымал болды, ол кейіннен сахналық пьеса мен фильмге бейімделді. Фрост 1964 жылдан 2016 жылға дейін қызмет еткен Ұлыбританияның барлық сегіз премьер-министрімен – Алек Дуглас Хоумнан Дэвид Кэмеронға дейін, ал 1969 жылдан 2008 жылға дейін қызмет еткен барлық сегіз американдық президентпен – Линдон Б. Джонсоннан Джордж В. Бушка дейін сұхбаттасты. Ол 1993 жылдан 2005 жылға дейін BBC арнасында «Фростпен таңертеңгілік» жексенбілік сұхбат бағдарламасын жүргізді және екі он жыл бойы «Ключ тесігі арқылы» бағдарламасын өткізді. 2006 жылдан 2012 жылға дейін ол Al Jazeera English арнасында «Frost Over the World» апталық бағдарламасын, ал 2012 жылдан бастап «The Frost Interview» апталық бағдарламасын жүргізді. 2005 жылы Британдық кино және теледидар өнер академиясынан BAFTA сыйлығын және 2009 жылы Эмми сыйлығында өмірлік жетістіктері үшін марапат алды. Фрост 2013 жылдың 31 тамызында 74 жасында MS Queen Elizabeth круиздік кемесінде, лекция оқып жүргенде қайтыс болды. Оның естелік тасы 2014 жылдың наурыз айында Вестминстер аббаттығының Ақындар бұрышында ашылды.
Sir David Paradine Frost (7 April 1939 – 31 August 2013) was a British television host, journalist, comedian and writer. He rose to prominence during the satire boom in the United Kingdom when he was chosen to host the satirical programme That Was the Week That Was in 1962. His success on this show led to work as a host on American television. He became known for his television interviews with senior political figures, among them the Nixon interviews with US president Richard Nixon in 1977 which were adapted into a stage play and film. Frost interviewed all eight British prime ministers serving from 1964 to 2016, from Alec Douglas Home to David Cameron, and all eight American presidents in office from 1969 to 2008, from Lyndon B. Johnson to George W. Bush. He hosted the Sunday morning interview programme Breakfast with Frost for the BBC from 1993 to 2005, and spent two decades as host of Through the Keyhole. From 2006 to 2012, he hosted the weekly programme Frost Over the World on Al Jazeera English, and the weekly programme The Frost Interview from 2012. He received the BAFTA Fellowship from the British Academy of Film and Television Arts in 2005 and the Lifetime Achievement Award at the Emmy Awards in 2009. Frost died on 31 August 2013, aged 74, on board the cruise ship MS Queen Elizabeth, where he had been engaged as a speaker. His memorial stone was unveiled in Poets' Corner of Westminster Abbey in March 2014.
Ерте өмір және білім
Дэвид Парадин Фрост 1939 жылғы 7 сәуірде Тентерден қаласында дүниеге келді. Ол гугенот тегінен таралған методист пасторы, Уилфред Джон Парадин Фрост (1900–1967) пен оның әйелі Мод Эвелин ("Мона"; 1903–1991), тумасы Олдричтің ұлы болды; оның екі үлкен әпкесі болған. "Парадин" есімі гугеноттардың шежіресін көрсетеді. Гиллингхемде (Кент) тұрғанда, ол әкесінің шіркеуіндегі (Байрон Роуд методисті) жексенбілік мектептегі Киелі кітап сабағында Дэвид Гилмор Харвиден сабақ алды, сосын жергілікті методист уағыздаушысы болуға оқуға түсті, бірақ оны аяқтамады. Фрост Гиллингхемдегі Барнсолл-роуд бастауыш мектебінде, Сент-Хью мектебінде, Вудхолл-Спа, Гиллингхем гимназиясында және соңында Раундс (Нортгемптонширде) тұрғанда Веллингборо гимназиясында оқыды. Оқу жылдарында ол футбол мен крикетке әуес болды. Университетке түсер алдында екі жыл бойы христиан жақтаушысы Билли Грэм басқарған шараны көргеннен кейін, ол дінге кірмейтін уағыздаушы болды. Ол университеттің студенттік газеті "Varsity" мен "Granta" әдеби журналының редакторы болды. Сонымен қатар, ол Footlights Drama Society хатшысы қызметін атқарды.
David Paradine Frost was born in Tenterden, Kent, on 7 April 1939, the son of a Methodist minister of Huguenot descent, the Rev. Wilfred John Paradine Frost (1900–1967), and his wife, Maude Evelyn ("Mona"; 1903–1991), née Aldrich; he had two elder sisters. The name "Paradine" reflected Huguenot ancestry. While living in Gillingham, Kent, he was taught in the Bible class of the Sunday school at his father's church (Byron Road Methodist) by David Gilmore Harvey, and subsequently started training as a Methodist local preacher, which he did not complete. Frost attended Barnsole Road Primary School in Gillingham, St Hugh's School, Woodhall Spa, Gillingham Grammar School and finally – while residing in Raunds, Northamptonshire – Wellingborough Grammar School. Throughout his school years he was an avid football and cricket player, For two years before going to university he was a lay preacher, following his witnessing of an event presided over by Christian evangelist Billy Graham. He was editor of both the university's student paper, Varsity, and the literary magazine Granta. He was also secretary of the Footlights Drama Society,
Кейбір мәліметтерге сәйкес, Фрост Кембридждегі достарынан снобизмге ұшыраған, бұл туралы Барри Хамфрис растады. Кристофер Букер Фросттың ең басты қасиеті – амбиция екенін айтып, оны жамандау мүмкін емес екенін жеткізді. Сатирик Джон Уэллстің сөзіне қарағанда, Олд Итондық актер Джонатан Сесил осы кезде Фросты "өте әдемі ақымақ дауысы" үшін құттықтаған, бірақ кейін бұл Фростың нағыз дауысы екенін білген.
According to some accounts, Frost was the victim of snobbery from the group with which he associated at Cambridge, which has been confirmed by Barry Humphries. Christopher Booker, while asserting that Frost's one defining characteristic was ambition, commented that he was impossible to dislike. According to satirist John Wells, Old Etonian actor Jonathan Cecil congratulated Frost around this time for "that wonderfully silly voice" he used while performing, but then discovered that it was Frost's real voice.
1962-1963 жж. - Бұл - өткен апта
Фростты жазушы және продюсер Нед Шеррин "That Was the Week That Was" немесе TW3 сатирикалық бағдарламасын жүргізу үшін таңдады, себебі Фросттың пәтерлесі Джон Берд Шерринге оның "The Blue Angel" театрындағы өнерін көруді ұсынды. 1962-1963 жылдары 18 айдан кем уақыт бойы көрсетілген бұл сериал 1960-шы жылдардың басындағы Ұлыбританиядағы сатиралық қозғалыстың бір бөлігі болды және танымал бағдарламаға айналды. Фросттың TW3 жобасына қатысуы Питер Кукпен бәсекелестікті күшейтті, ол оны материал ұрлауда айыптап, Фросты "бубондық плагиат" деп атады. Жаңа сатирикалық журнал Private Eye оны сол кезде сықаққа алды. 1963 жылдың жазында TW3 екі маусым арасындағы үзілісте Фрост АҚШ-қа сапар шегіп, Beyond The Fringe Нью-Йорк қойылымының продюсерімен бірге болды. Фрост жүзе алмаса да, бассейнге секіріп түсіп, Питер Кук құтқарып алмайынша, суға батып кетті. 1995 жылы Кукқа арналған еске алу кешінде Алан Беннетт Куктің Фросты құтқаруды жиі өкінетінін еске алды. 1963 жылы екінші маусымның алғашқы үш басылымы үшін BBC команданы шектеуге тырысты, бағдарламадан кейін "Үшінші адам" телесериалының қайталамаларын қосып, соның арқасында эфир уақытын арттырмауға тырысты. Фрост бағдарлама соңында эпизодтардың мазмұнын оқып, саботаж жасады. Би-Би-Си бас директоры Хью Грин қайталамаларды тоқтатуды бұйырғаннан кейін TW3 ашық форматқа оралды. Көңіл көтеруден гөрі ауырлама жағдай, 1963 жылдың 23 қарашасында, бұрынғы күні қаза тапқан президент Джон Ф. Кеннедиге арналған құрмет "Бұл аптадағы жаңалықтар" бағдарламасының бір бөлігін құрады. 1967 жылы Китти Маггериджтің айтуынша, Фрост "із қалдырмай жоғалып кеткен". Ол станцияның алғашқы жылдарында жүргізуші ретінде жұмыс істеді. 1969 жылдың 20 және 21 шілдесінде Ұлыбритания теледидарындағы "Аполлон-11" бағдарламасы кезінде ол LWT үшін Дэвид Фросттың Айға сапар партиясын ұсынды, бұл Нейл Армстронг Айға қадам басқан түні LWT-нің Уэмбли студиясынан шыққан он сағаттық талқылау және ойын-сауық марафоны болды. Бұл бағдарламаға шақырылған екі қонақ – британдық тарихшы А. Дж. П. Тейлор және әртіс Сэмми Дэвис, кіші. Осы уақытта Фрост Руперт Мердокпен сұхбаттасты, оның жақында сатып алған жексенбілік газеті News of the World 1963 жылғы Профумо жанжалының басты кейіпкері Кристин Килердің естеліктерін жариялады. Бұл кездесу австралиялық баспагер үшін қиын болды, бірақ Фрост мұны қастап жасаған жоқ екенін айтты. Мердок өзінің өмірбаянын жазған Майкл Вольфке бұл оқиға Фросты "мақтаншы, [және] жаман адам" деп ойлауына себеп болғанын мойындады. 1960-шы жылдардың соңында Фрост киноиндустриясына үзіліспен қатыса бастады. 1966 жылы Дэвид Парадин Лтд-ді құрған ол 1970 жылы "Америкадағы Фрост" атты телеарналық бағдарламасын жасады, онда Джек Бенни және Теннесси Уильямс сияқты қонақтар болды. 1972 жылы Фрост пен Генри Киссинджердің телефон арқылы сөйлескенін жариялаған жазбада Фрост Киссинджерді шахмат шебері Бобби Фишерді шақырып, сол жылы шахмат әлем чемпионатына қатысуға шақыруға шақырды. Бұл қоңырау кезінде Фрост өзінің роман жазып жатқанын айтты. 1977 жылы бұрынғы АҚШ президенті Ричард Никсонмен өткізілген бес 90 минуттық сұхбаттар көрсетілді. Никсонға сұхбаттар үшін 600 000 доллар және пайданың бөлігі төленді, ол АҚШ телеарналары бағдарламаны "ақшамен сатып алынған журналистика" деп сипаттап, бас тартқаннан кейін Фрост өзі қаржыландырды. Фрост компаниясы АҚШ және халықаралық деңгейдегі жергілікті станциялармен сұхбаттарды тарату үшін келісімдер жасады, Рон Ховард бұл "бірінші төртінші арна" екенін айтты. Фрост Никсонмен төрт апта ішінде шамамен 29 сағат сұхбаттасты. Бұрын Уотергейт жанжалындағы рөлін талқылаудан жалтарған Никсон 1974 жылы президенттік лауазымынан кетуіне себеп болған оқиғаға қатысты өкініш білдіріп, "Мен американ халқын алдадым және мен бұл жүкті өмірімнің соңына дейін көтеремін" деді. Фрост Никсоннан президент "ұлттың немесе басқа да мүдделеріне сай" деп шешсе, соғысқа қарсы топтар сияқты жағдайларда заңсыз нәрсе жасай ала ма деп сұрады. Никсон: "Егер президент мұны жасаса, онда бұл заңсыз емес" деп жауап берді. 1979 жылғы Иран революциясынан кейін Фрост Иранның құлатылған шахы Мұхаммед Реза Пахлавимен сұхбаттасқан соңғы адам болды. Сұхбат 1980 жылдың қаңтар айында Панамадағы Контадора аралында өтті және 17 қаңтарда АҚШ-тағы American Broadcasting Company телеарнасынан көрсетілді. Шах өзінің байлығы, ауруы, САВАК, билік кезіндегі азаптаулар, Хомейни, Иранға қайтарылып алу қаупі туралы айтады және Ирандағы қазіргі жағдайды қорытындылайды. Фрост 1979 жылы Біріккен Ұлттар Ұйымының Бас ассамблеясында өткен ЮНИСЕФ музыкалық концертін ұйымдастырушылардың бірі болды. Он жылдан кейін ол жаңа американдық сенсациялық жаңалықтар бағдарламасы Inside Edition жүргізушісі болып тағайындалды. Ол нашар рейтингісіне байланысты үш аптадан кейін жұмыстан босатылды. Ол "бағдарламаның төмен деңгейлі форматы үшін тым жоғары деңгейлі" деп есептелді.
Frost was chosen by writer and producer Ned Sherrin to host the satirical programme That Was the Week That Was, or TW3, after Frost's flatmate John Bird suggested Sherrin should see his act at The Blue Angel. The series, which ran for less than 18 months during 1962–63, was part of the satire boom in early 1960s Britain and became a popular programme. The involvement of Frost in TW3 led to an intensification of the rivalry with Peter Cook who accused him of stealing material and dubbed Frost "the bubonic plagiarist". The new satirical magazine Private Eye also mocked him at this time. Frost visited the U. S. during the break between the two series of TW3 in the summer of 1963 and stayed with the producer of the New York City production of Beyond The Fringe. Frost was unable to swim, but still jumped into the pool, and nearly drowned until he was saved by Peter Cook. At the memorial service for Cook in 1995, Alan Bennett recalled that rescuing Frost was the one regret Cook frequently expressed. For the first three editions of the second series in 1963, the BBC attempted to limit the team by scheduling repeats of The Third Man television series after the programme, thus preventing overruns. Frost took to reading synopses of the episodes at the end of the programme as a means of sabotage. After the BBC's Director General Hugh Greene instructed that the repeats should be abandoned, TW3 returned to being open ended. More sombrely, on 23 November 1963, a tribute to the assassinated President John F. Kennedy, an event which had occurred the previous day, formed an entire edition of That Was the Week That Was. Frost, according to Kitty Muggeridge in 1967, had "risen without a trace." He was involved in the station's early years as a presenter. On 20 and 21 July 1969, during the British television Apollo 11 coverage, he presented David Frost's Moon Party for LWT, a ten hour discussion and entertainment marathon from LWT's Wembley Studios, on the night Neil Armstrong walked on the Moon. Two of his guests on this programme were British historian A. J. P. Taylor and entertainer Sammy Davis, Jr. Around this time Frost interviewed Rupert Murdoch whose recently acquired Sunday newspaper, the News of the World, had just serialised the memoirs of Christine Keeler, a central figure in the Profumo scandal of 1963. For the Australian publisher, this was a bruising encounter, although Frost said that he had not intended it to be. Murdoch confessed to his biographer Michael Wolff that the incident had convinced him that Frost was "an arrogant bastard, [and] a bloody bugger". In the late 1960s Frost began an intermittent involvement in the film industry. Setting up David Paradine Ltd in 1966, His 1970 TV special, Frost on America, featured guests such as Jack Benny and Tennessee Williams. In a declassified transcript of a 1972 telephone call between Frost and Henry Kissinger, President Nixon's national security advisor and secretary of state, Frost urged Kissinger to call chess Grandmaster Bobby Fischer and urge him to compete in that year's World Chess Championship. During this call, Frost revealed that he was working on a novel. In 1977, the Nixon interviews, which were five 90 minute interviews with former U. S. President Richard Nixon, were broadcast. Nixon was paid $600,000 plus a share of the profits for the interviews, which had to be funded by Frost himself after the U. S. television networks turned down the programme, describing it as "checkbook journalism". Frost's company negotiated its own deals to syndicate the interviews with local stations across the U. S. and internationally, creating what Ron Howard described as "the first fourth network". Frost taped around 29 hours of interviews with Nixon over four weeks. Nixon, who had previously avoided discussing his role in the Watergate scandal that had led to his resignation as president in 1974, expressed contrition saying, "I let the American people down and I have to carry that burden with me for the rest of my life". Frost asked Nixon whether the president could do something illegal in certain situations such as against antiwar groups and others if he decides "it's in the best interests of the nation or something". Nixon replied: "Well, when the president does it, that means that it is not illegal", by definition. Following the 1979 Iranian Revolution, Frost was the last person to interview Mohammad Reza Pahlavi, the deposed Shah of Iran. The interview took place on Contadora Island in Panama in January 1980, and was broadcast by the American Broadcasting Company in the U. S. on 17 January. The Shah talks about his wealth, his illness, the SAVAK, the torture during his reign, Khomeini, his threat of extradition to Iran and draws a summary of the current situation in Iran. Frost was an organiser of the Music for UNICEF Concert at the United Nations General Assembly in 1979. Ten years later, he was hired as the anchor of new American tabloid news program Inside Edition. He was dismissed after only three weeks because of poor ratings. It seems he was "considered too high brow for the show's low brow format."
1980-2010: жексенбіде мұз қату және кейіннен жұмыс
Фрост 1983 жылдың ақпан айында TV am телеарнасын іске қосқан "Атақты бестіктің" бірі болды; алайда, 1960 жылдардың соңындағы LWT сияқты, бұл станция да тұрақты емес, "жоғары деңгейлі" бағытпен бастады. Фрост қайта құрылымдаудан кейін де жүргізуші болып қалды. Frost on Sunday 1983 жылдың қыркүйегінде басталды және станция 1992 жылдың соңында лицензиясын жоғалтқанға дейін жалғасты. Фрост Ричард Брэнсон және басқа да тараптармен бірге CPV TV консорциумының құрамында болды, ол 1991 жылы Тәуелсіз Телевидение Комиссиясы жасаған өзгерістерге дейін ITV-нің үш желісіне ие болуға тырысты. ITV-ден өткеннен кейін, оның жексенбі күнгі таңертеңгі сұхбат бағдарламасы Breakfast with Frost 1993 жылдың қаңтарынан 2005 жылдың 29 мамырына дейін BBC арнасында көрсетілді. Бір кезде BSB арнасында, содан кейін BBC 1 арнасына көшті. Фрост 1987 жылдан 2008 жылға дейін бірнеше британдық телеарналарда көрсетілген және Лойд Гроссман да қатысқан Through the Keyhole бағдарламасын жүргізді. Өзінің жеке өндіріс компаниясымен жасалған бұл бағдарлама алғашқыда прайм-таймда, ал кейінірек күндізгі эфирде көрсетілді. Телерадио хабарларын таратушы ретінде Фрост Конкордтың ең көп ұшатын жолаушыларының бірі болды, ол 20 жыл бойы Лондон мен Нью-Йорк арасында жылына орташа 20 рет ұшып жүрді. 2007 жылы Фрост Монитор тобының Ливиядағы қызметінің аясында Ливия басшысы Муаммар Каддафимен пікірсайыс өткізді. 2010 жылдың маусым айында Фрост BBC Four арнасында бір сағаттық "Фрост сатирада" атты деректі фильмін ұсынды, ол теледидарлық сатира тарихын зерттейді.
Frost was one of the "Famous Five" who launched TV am in February 1983; however, like LWT in the late 1960s, the station began with an unsustainable "highbrow" approach. Frost remained a presenter after restructuring. Frost on Sunday began in September 1983 and continued until the station lost its franchise at the end of 1992. Frost had been part of an unsuccessful consortium, CPV TV, with Richard Branson and other interests, which had attempted to acquire three ITV contractor franchises prior to the changes made by the Independent Television Commission in 1991. After transferring from ITV, his Sunday morning interview programme Breakfast with Frost ran on the BBC from January 1993 until 29 May 2005. For a time it ran on BSB before moving to BBC 1. Frost hosted Through the Keyhole, which ran on several UK channels from 1987 until 2008 and also featured Loyd Grossman. Produced by his own production company, the programme was first shown in prime time and on daytime television in its later years. During his career as a broadcaster, Frost became one of Concorde's most frequent fliers, having flown between London and New York an average of 20 times per year for 20 years. In 2007, Frost hosted a discussion with Libya's leader Muammar Gaddafi as part of the Monitor Group's involvement in the country. In June 2010, Frost presented Frost on Satire, an hour long BBC Four documentary looking at the history of television satire.
Фрост/Никсон
Фрост/Никсон – Питер Морганның 1977 жылы Ричард Никсонмен Фрост жүргізген сұхбаттарының негізінде жазылған пьесасы. «Фрост/Никсон» 2006 жылы Лондонда және 2007 жылы Бродвейде сахналық қойылым ретінде көрсетілді. Фрэнк Лангелла Никсон рөлін сомдағаны үшін «Тони» сыйлығын жеңіп алды, ал пьеса «Үздік пьеса» және «Үздік режиссура» номинацияларына ие болды. Пьеса «Фрост/Никсон» деп аталатын Голливуд фильміне бейімделді, онда Майкл Шин Фрост, ал Лангелла Никсон рөлін қайта ойнады. Фильм 2008 жылы шықты және Рон Ховард режиссерлік етті. Ол бес «Алтын глобус» сыйлығына ұсынылды, бірақ ешқайсысын жеңіп алмады: «Үздік драма фильмі», «Үздік драма режиссері», «Үздік драма актері» (Лангелла), «Үздік сценарий» және «Үздік музыка». Сонымен қатар, ол бес «Оскар» сыйлығына ұсынылды, бірақ қайтадан жеңіске жете алмады: «Үздік фильм», «Үздік актер» (Лангелла), «Үздік режиссер», «Үздік бейімделген сценарий» және «Үздік монтаж». 2009 жылдың ақпан айында Фрост Австралия телерадиокорпорациясының халықаралық істер бағдарламасында «The World According To Frost» атты баяндамада өзінің ұзақ мансабы мен «Фрост/Никсон» фильміндегі бейнесі туралы айтты.
Frost/Nixon was originally a play written by Peter Morgan, developed from the interviews that Frost had conducted with Richard Nixon in 1977. Frost/Nixon was presented as a stage production in London in 2006 and on Broadway in 2007. Frank Langella won a Leading Actor Tony Award for his portrayal of Nixon; the play also received nominations for Best Play and Best Direction. The play was adapted into a Hollywood motion picture entitled Frost/Nixon and starring Michael Sheen as Frost and Langella as Nixon, both reprising their stage roles. The film was released in 2008 and directed by Ron Howard. It was nominated for five Golden Globe Awards, winning none: Best Motion Picture Drama, Best Director Drama, Best Actor Drama (Langella), Best Screenplay, and Best Original Score. It was also nominated for five Academy Awards, again winning none: Best Picture, Best Actor (Langella), Best Director, Best Adapted Screenplay, and Best Film Editing. In February 2009, Frost was featured on the Australian Broadcasting Corporation's international affairs programme Foreign Correspondent in a report titled "The World According To Frost", reflecting on his long career and portrayal in the film Frost/Nixon.
Жеке өмір
Фросттың жоғары мәртебелі әйелдермен бірнеше қарым-қатынасы болды. 1960 жылдардың ортасында ол британдық актриса Джанет Скоттпен, оның ән жазушы Джеки Рэй және әнші Мел Тормемен некелескен аралығында кездесті; 1970 жылдан 1973 жылға дейін ол американдық актриса Дианн Кэрроллмен құда болды; 1974 жылы ол қысқа мерзімге американдық модель Карен Грэммен құда болды; 1972 және 1977 жылдар аралығында ол британдық қоғамдық қайраткер Кэролайн Кушингпен қарым-қатынаста болды; 1981 жылы ол Питер Селлерстің жесірі Линн Фредерикке үйленді, бірақ олар келесі жылы ажырасты. 19 наурыз 1983 жылы Фрост Норфолк герцогының 17-ші ұрпағы Леди Карина Фицзалан Хауардқа үйленді. Оның екінші ұлы Уилфред Фрост әкесінің ізін басып, қазір Sky News және CNBC телеарналарында жаңалықтар жүргізушісі болып жұмыс істейді. Олар көп жылдар бойы Лондонның Челси ауданында тұрды және Хэмпширдегі Мишельмерш-кортта демалыс үйін ұстады.
Frost had several relationships with high profile women. In the mid 1960s, he dated British actress Janette Scott, between her marriages to songwriter Jackie Rae and singer Mel Tormé; from 1970 to 1973, he was engaged to American actress Diahann Carroll; in 1974, he was briefly engaged to American model Karen Graham; between 1972 and 1977 he had a relationship with British socialite Caroline Cushing; in 1981, he married Lynne Frederick, widow of Peter Sellers, but they divorced the following year. On 19 March 1983, Frost married Lady Carina Fitzalan Howard, daughter of the 17th Duke of Norfolk. His second son, Wilfred Frost, followed in his father's footsteps and currently works as an anchor at Sky News and CNBC. They lived for many years in Chelsea, London, and kept a weekend home at Michelmersh Court in Hampshire.
Өлім және құрмет көрсету
2013 жылдың 31 тамызында Фрост 74 жасында жүрек талмасынан қайтыс болған кезде Cunard круиздік кемесі MS Queen Elizabeth бортында болды. Cunard компаниясы кеме Саутгемптоннан шығып, Жерорта теңізінде он күндік круизге аттанғанын, Римде аяқтағанын мәлімдеді. Денсаулық сақтау мамандарының тексеруі Фросттың гипертрофиялық кардиомиопатиясымен ауырғанын көрсетті. Фросттың ұлы Майлз 2015 жылы 31 жасында осы аурудан көз жұмды. 2013 жылдың 12 қыркүйегінде Оксфордширдегі Нюфилд қаласындағы Қасиетті Үштік шіркеуінде қоштасу рәсімі өтті, содан кейін ол шіркеудің зиратына жерленді. 2014 жылдың 13 наурызында Вестминстер аббаттығында Фростқа арналған ескерткіш тас ашылуымен еске алу шарасы өтті, оның құрметіне Ақындар бұрышында ескерткіш орнатылды. Ұлыбританияның премьер-министрі Дэвид Кэмерон: "Ол – досым да, қатал сұхбаттасушым да бола білді, және ол шынымен де солай болды" деді. Майкл Грейд: "Ол теледидар саласындағы қайта жаңғырудың адамы еді. Ол кез келген жұмысқа қабілетті болды. Ол Ричард Никсонды теріске шығара алды, тіпті Монтрё алтын гүл фестивалінде комедиялық жүлдеге де ие болды" деп баға берді.
On 31 August 2013, Frost was aboard the Cunard cruise ship MS Queen Elizabeth when he died of a heart attack, aged 74. Cunard said that the vessel had left Southampton for a ten day cruise in the Mediterranean, ending in Rome. A post mortem found that Frost had hypertrophic cardiomyopathy. Frost's son Miles died from the same condition at the age of 31 in 2015. A funeral service was held at Holy Trinity Church in Nuffield, Oxfordshire, on 12 September 2013, after which he was interred in the church's graveyard. On 13 March 2014, a memorial service was held at Westminster Abbey, at which Frost was honoured with a memorial stone in Poets' Corner. British Prime Minister David Cameron paid tribute, saying: "He could be—and certainly was with me—both a friend and a fearsome interviewer." Michael Grade commented: "He was kind of a television renaissance man. He could put his hand to anything. He could turn over Richard Nixon or he could win the comedy prize at the Montreux Golden Rose festival."