Роберт Грисе: Американ футбол жұлдызының өмірбаяны

Кіріспе

Американдық футболшы (1945 жылы туған)

Роберт Аллен Гризе (3 ақпан 1945 жылы туған) – американдық бұрынғы кәсіби футболшы, «Майами Долфинз» командасының шабуыл шебері (квотербек) болған. Ол «Пурду Бойлермейкерс» командасынан колледж футболында ойнағаннан кейін 1967 жылы АФЛ-дің «Долфинз» командасына таңдалды. 1970-ші жылдардың ең ұлы шабуыл шеберінің бірі саналатын Гризе «Долфинз» командасын үш рет қатарынан Суперкубокқа жеткізіп, оның ішінде екі рет – VII және VIII Суперкубокта жеңіске жеткізді. Оның бірінші жеңісі Майами командасының тарихындағы жеңіліссіз және тең түспеген 1972 жылғы маусымын аяқтады, бұл NFL тарихындағы жалғыз осындай маусым. Гризе 1984 жылы Колледж Футбол Даңқы залына және Индиана Футбол Даңқы залына, ал 1990 жылы Профутбол Даңқы залына енгізілді. Кейін ол NBC Sports арнасы үшін NFL ойындарын, ESPN және ABC Sports арналары үшін колледж футболын түсіндіретін телекомментатор болып жұмыс істеді. Гризе – «Пурду» командасынан Суперкубок жеңіп алған үш шабуыл шеберінің бірі (Лен Доусон және Дрю Бриспен бірге).

Ерте өмір

Грис Индиана штатының Эвансвилл қаласында Ида (Ульрих) және Сильвериос "Слик" Грис отбасында дүниеге келді. Слик Эвансвиллде сантехникалық компанияның иесі болды және Боб он жасқа толғанда 1955 жылы қайтыс болды. Боб көбінесе бейсбол ойнады және питчер ретінде өте жақсы ойнады. Ол сонымен қатар Эвансвиллдің Рекс Мунди орта мектебінде баскетбол мен футболда да көзге түсті. Ол "Монархтар" командасы үшін 12 құрмет грамотасын алды.

Бейсбол

1963 жылдың жазында Грис өзінің Американдық Легион бейсбол командасын, Индиана штатының Эвансвилл қаласындағы Funkhouser Post #8-ді 5-аймақ чемпионы ретінде Американдық Легион бейсбол әлем чемпионатына жетектеді. Оның командасы финалға шыға алмады, себебі Калифорния штатының Лонг-Бич қаласындағы Артур Л. Петерсон Посты жеңімпаз атанды.

Баскетбол

Ол 1962–63 маусымында баскетбол командасын Индиана штатында бірінші орынға жеткізіп, 19–3 есебімен рекорд жасады. Ол өзінің мектептегі карьерасында 900 ұпай жинады. All Sectional құрамасына енгенімен, ол "Монархтар" командасын аса бәсекелі Эвансвилл IHSAA секциясында "Эвансвилл Боссе" командасынан жоғары көтере алмады.

Футбол

Монархтар оның кіші (9–1) және аға (6–4) маусымдарында 15–5 есебімен ойнады, және ол үш маусым қатарынан қаланың бірінші командасының құрамына енді.

Колледж мансабы

Пердью университетінде оқып жүргенде Боб Сигма Чи студенттік братствосының мүшесі болды. Грис Пердью бейсбол командасы үшін питчер ретінде ойнады, бір маусымда 12–1 есебін көрсетті, Пердью баскетбол командасының қорғаушысы, ал Пердью футбол командасының квотербек, кикер және пантер ретінде өнер көрсетті. Грис Пердьюдың барлық ұпайларына тікелей немесе жанама түрде жауапты болған кем дегенде төрт футбол матчы бар. 2016 жылғы NCAA футбол маусымының басында Грис Пердью тарихындағы барлық уақыттағы ең көп ұпай жинаған ойыншылардың тізімінде 10-орында, кикер емес ойыншылардың арасында 5-орында және кикерлердің арасында 4-орында тұр. Грис бас жаттықтырушы Джек Молленкопф және квотербек жаттықтырушысы Боб Демосс басшылығымен өте жақсы дамыды. Пердьюдағы үшінші курсында, ең жоғары рейтингтегі Нотр-Дам командасына қарсы өткен ойында Грис 22 пастың 19-ын сәтті аяқтады, соның арқасында "Бойлермейкерлер" командасы күтпеген жеңіске жетті. Грис Пердьюда екі рет "All-American" атанып, 1965 жылғы Хейсман Трофи жарысында 8-орынды иеленді, ал 1966 жылғы Хейсман Трофи үшін Стив Сперриерден кейін екінші орынды алды. 1966 жылы Пердью "Big Ten" турнирінде екінші орынды алды және ол команданы Роуз Боулға алып шықты, онда олар USC командасын 14–13 есебімен жеңді. 1992 жылы ол Роуз Боул Даңқ залына енгізілді. Сонымен қатар, ол жеңіл атлетика және академиялық жетістіктері үшін "Big Ten Medal of Honor" медалімен марапатталды. Грис студенттік карьерасында жеткен жетістіктері үшін 1984 жылы Колледж футбол Даңқ залына енгізілді. Пердью университетінде ойыншылардың жейде нөмірін зейнеткерлікке шығару дәстүрі жоқ, бірақ ол 1994 жылы Пердью Колледждер аралық спорт Даңқ залының алғашқы мүшесі ретінде қабылданды. 2014 жылдың 11 желтоқсанында "Big Ten Network" телеарнасы онлайн дауыс беру нәтижесі бойынша таңдалған "Пердью футбол тауы" бағдарламасында Грис есімін атады. Осы құрметке Дрю Брис, Род Вудсон және Лерой Киес та қосылды.

1967-1969 жылдар

Грис 1967 жылғы жалпы таңдауда AFL-дің «Майами Дельфиндері» командасынан төртінші нөмірмен таңдалды. Жаңа жылғы маусымында Грис 2005 ярдтан астам қашықтыққа 15 тачдаун тастады. Грис «Дельфин» командасының құрамындағы алғашқы екі маусымында AFL All-Star атанды және алты маусымда AFL All-Star немесе AFC/NFC Pro Bowl құрметіне ие болды. Ол ешқашан үлкен көрсеткіштерді көрсетпесе де, оның көшбасшылық қасиеттері «Дельфин» командасының үш рет қатарынан Супер Боулға қатысуына және соңғы екі жарысты жеңіп алуына зор үлес қосты. 1967, 1968 және 1969 жылдар «Дельфин» командасы үшін қиын болды. 1969 жылғы маусым 1968 жылғыдан да қиын болғаннан кейін бас жаттықтырушы Джордж Уилсон қызметтен босатылды.

1970-1976 жылдар

1970 жылы «Дельфиндер» клубының иесі Джо Робби «Балтимор Колтс» командасынан Дон Шуланы шақырды, соның арқасында команданың беделі мен бағы тез өзгерді. «Дельфиндер» жаңа тәртіпке келді және жеңіске жеткен команда болу үшін не істеу керектігін білді. 1969 жылы 3–10–1 көрсеткіштен 1970 жылы 10–4 көрсеткішіне көтеріліп, плей-оффқа қатысты. 1971 жылы «Дельфиндер» Супербоулға шықты, бірақ «Даллас Каубойз» командасына 24–3 есебімен жеңіліп қалды. Грис 1971 жылғы газеттер корпорациясының ең бағалы ойыншысы атанды және Джим Торп кубогымен марапатталды. 1972 жылғы маусым «Дельфиндердің» алғашқы төрт ойынында жеңіспен басталды. Маусымның бесінші ойынында Боб Грис «Сан-Диего Чарджерс» командасының Дикон Джонс және Рон Ист ойыншыларымен күшті соқтығысты, нәтижесінде аяғы сынды және білезігі шықты. Шуланың бұрынғы командасы «Балтимор Колтс» командасынан алынған Эрл Морралл, қалған тұрақты маусымда «Дельфиндерге» жетекшілік етті және жеңіліссіз рекордты сақтап қалды. Морралл сонымен қатар осы кезеңде бес түрлі пастың көрсеткіштері бойынша NFL-де көшбасшы болды, соның ішінде пастың тиімділік рейтингісінде. Плей-офф басталғанда, «Дельфиндер» постсезонға тереңдей алмайтындықтан, жеткілікті күшті болған жоқ, «Кливленд Браунс» командасын қиындықпен жеңді, олармен оңай жеңілуі керек еді. Плей-оффтың екінші ойынында команда «Питтсбург Стиллерс» командасына қарсы баяу старт алды. Шула Гриске ауруға шалдыққан Морраллды алмастыруды сұрады, жартылай уақыттан кейін Гриске: «Сенің дайындығың ба?» деп сұрады. Гриз: «Иә, дайынмын» деп жауап берді. Гриз алаңға шығып, 70 ярдқа 5 пастың 3-ін аяқтады, нәтижесінде «Дельфиндер» «Стиллерсті» 21–17 есебімен жеңіп, екінші рет Супербоулға жолдама алды. Жеңіліссіз маусымға қарамастан, «Дельфиндер» Супербоул VII-де «Вашингтон Редскинс» командасына қарсы екі ұпаймен нашар деп есептелді. Олардың жетегімен «Дельфиндер» шабуылда толыққанды допты бақылау ойынын көрсетті. Грис 11 пастың 8-ін 88 ярдқа және тачдаунға жеткізді, ал Ларри Цсонка 120 ярдтан астам қашықтыққа жүгірді. «Вашингтонның» жалғыз ұпайы қайтарылған бұғатталған соққыдан туды, ал «Майами» ойынды 14–7 есебімен жеңді. 1973 жылы Гриз тағы бір мықты «Дельфиндер» командасын басқарды, бірақ олар маусымды жеңіліссіз аяқтамады. Олар үшінші рет қатарынан Суперкубокқа жетті және «Миннесота Викингс» командасын 24–7 есебімен жеңді. 1974 жылы Гриз және «Дельфиндер» 11–3 есебімен тұрақты маусымды аяқтады, бірақ плей-оффтың дивизиондық кезеңінде «Оукленд Рейдерс» командасына жеңіліп қалды. 1975 жылы Гриз және «Дельфиндер» жақсы старт алды, бірақ маусымның соңында «Балтимор Колтс» командасына қарсы өткен ойында Гриз бармағын сындырып, маусымның қалған бөлігінде алаңға шыға алмады. «Дельфиндер» 10–4 есебімен аяқтады, бірақ Шула дәуірінде алғаш рет плей-оффқа қатыса алмады. 1976 жылы «Дельфиндер» көптеген жарақаттарға тап болды және маусымды 6–8 есебімен аяқтады, бұл Дон Шуланың мансабындағы алғашқы жеңіліспен аяқталған маусым болды.

Dolphin owner Joe Robbie brought in Don Shula from the Baltimore Colts in 1970, and the team's personality and fortunes turned quickly. The Dolphins found a new discipline, and learned what it took to become a winning team. They went from a 3–10–1 record in 1969 to 10–4 in 1970, making the playoffs. In 1971 the Dolphins made it to the Super Bowl, losing 24–3 to the Dallas Cowboys. Griese was named the 1971 Newspaper Enterprise Association NFL Most Valuable Player award, and was awarded the Jim Thorpe Trophy. The 1972 season began with the Dolphins winning their first four games. In the fifth game of the season, Bob Griese was tackled hard by Deacon Jones and Ron East of the San Diego Chargers, and went down with a broken leg and dislocated ankle. Earl Morrall, fresh off the waiver wire from Shula's former team, the Baltimore Colts, guided the Dolphins through the rest of the regular season, and maintained an unbeaten record in the process. Morrall also led the NFL in five passing categories during this time, including passer rating. As the playoffs began, the Dolphins were not as strong as they needed to be to go deep into the postseason, barely winning against the Cleveland Browns, a team that they should have beaten easily. The second game of the playoffs the team got off to a slow start against the Pittsburgh Steelers. Shula asked Griese to relieve the ailing Morrall, simply asking Griese at halftime, “Are you ready?” Griese replied with, “Yes, I'm ready.” Griese took the field and completed 3 of 5 passes for 70 yards as the Dolphins beat the Steelers by a score of 21–17 to clinch their second straight Super Bowl appearance. Despite their unbeaten season, the Dolphins were listed as two point underdogs to the Washington Redskins in Super Bowl VII. Staying with the system that got them there, the Dolphins offense played a perfect ball control game. Griese connected on 8 of 11 passes for 88 yards and a touchdown, and Larry Csonka rushed for over 120 yards. Washington's only score was on a returned blocked field goal, and Miami won the game 14–7. In 1973 Griese led another strong Dolphins team, but they did not make it through the season undefeated. They reached the Super Bowl for the third consecutive season and defeated the Minnesota Vikings 24–7. In 1974, Griese and the Dolphins had an 11–3 regular season record, but lost to the Oakland Raiders in the divisional round of the playoffs. In 1975, Griese and the Dolphins started strong, but late in the season in a game against the Baltimore Colts, Griese suffered a broken toe and was out for the rest of the season. The Dolphins finished a respectable 10–4, but missed out on the playoffs for the first time in the Shula era. In 1976, the Dolphins had many injuries, and the team finished the season at 6–8, the first time Don Shula ever suffered a losing season in his career.

1977-1980 жылдар

1977 жылғы маусым Грис пен «Дельфин» командасы үшін де жаңару жылы болды; ол алаңға көзілдірік киіп шыға бастады. Алғыс айту күні Грис үш тоқсанда алты тачдаун пасын беріп, «Сент-Луис Кардиналс» командасын 55:14 есебімен жеңді, бұл көрсеткіш команда тарихындағы ең көп ұпай жинау рекорды болды; «Дельфин» командасы сегіз тачдаун соғып, 34 бірінші мүмкіндікті пайдаланды. Ол тағы да АФК-да тачдаун пастарын беру бойынша көшбасшы болды, бірақ «Дельфин» командасының 10–4 есебіне қол жеткізуіне қарамастан, команда плей-оффқа іліге алмады. Келесі жылы Грис маусым алдындағы ойында тізе буындарын жыртып алды. Бірақ ол қайтадан алаңға шыққанда, өткен жылғыдай қуатты ойыншы болды. 20 қарашада ABC телеарнасының «Дүйсенбі түнгі футбол» бағдарламасында көрсетілген «Хьюстон Ойлерс» командасына қарсы өткен ойында Грис «Ойлерс» командасының шабуылшысы Эрл Кэмпбеллмен қарым-қатынас жасады. Грис 300-ден астам ярдқа пастарын жіберді, ал Кэмпбелл 200-ге жуық ярдқа жүгірді, нәтижесінде «Ойлерс» командасы 35:30 есебімен жеңіске жетті. Жыл соңында Грис лигадағы пастарын 63% аяқтады, ал «Дельфин» командасы 11–5 есебімен плей-оффта «Ойлерс» командасына қайтадан ұтылып қалды. 1979 жылы ол аяғындағы жарақаттардан зардап шекті, бұл оның пастарын беру қабілетіне әсер етті. Ол бұрынғыдай тиімді болмады және сын естіп бастады. Дегенмен, ол «Дельфин» командасын 10–6 есебімен жеңіске жеткізе алды. Плей-оффтың дивизиондық кезеңінде «Дельфин» командасы «Питтсбург Стиллерс» командасынан жеңіліс көріп, үстемдікке ие болды. 1980 жылы Грис Дон Строк пен жаңадан келген Дэвид Вудлидің көзге көтерілуіне байланысты құрамада орын алмастыруға түсті. Бірақ Грис бірнеше ойын қатарынан алаңға шығып, команданың жеңіске жетуіне көмектесті. Грис маусымның бесінші ойынында бастапқы құрамға қайта оралды, бірақ «Балтимор Колтс» командасының Майк Оздовски оған күшті соққы берді. Соққы салдарынан иығы зардап шекті және ол жылдың қалған бөлігінде алаңға шыға алмады. Бұл жарақат Грис 35 жасында карьерасын аяқтауына себеп болды; ол 2005 жылы Профутбол Даңқы залына сайланды. Ол өзінің ойын-сауығын керемет түрде «Ойлауға бейімделген ойыншы» деп атады, өйткені ол өзінің карьерасы бойында өз ойындарын тамаша түрде жоспарлады. «Дельфин» командасының иесі Джо Робби оны «команданың ірге тасы» деп атады, оның айналасында «Майами Дельфин» командасы құрылды. Робби Гриске көмекші жаттықтырушы ретінде бір жыл қызмет етуді ұсынды, ол 1981 жылғы маусымда Строк пен жас Вудлиге көмектесіп, әйгілі «Вудстрок» дуэтін құрды. Маусым аяқталғаннан кейін ол көмекші жаттықтырушы болу үшін жұмсалатын уақытты ұнатпайтынын, отбасына көбірек уақыт бөлуді қалайтынын, бірақ ол әлі де ойынның бір бөлігі болуды ұнататынын түсінді. (Боб Гристің «Undefeated», 2000 және Дон Шуланың «The Winning Edge», 1974 кітаптарында Профутбол карьерасы туралы дереккөздер кездеседі.) «Майами Дельфин» командасы 1970-ші жылдары барлық кәсіби спорт түрлеріндегі ең жоғары жеңіс көрсеткішіне ие болды, ал Боб Грис онжылдық бойында команданың бастапқы ойыншысы болды, бірақ 1972, 1975 және 1978 жылдары бірнеше ойында жарақат алғаннан кейін. Грис 14 маусым бойында 25 092 ярдқа және 192 тачдаунға пастарын жіберді. Грис сонымен қатар 994 ярдқа жүгіріп, жеті ұпай жинады. Грис алты рет «Дельфин» командасының ең үздік ойыншысы атанды және 1971 және 1977 жылдары «All-Pro» мәртебесіне ие болды. Ол екі рет AFL All-Star ойынында және алты рет Pro Bowl ойынында ойнады. «Дельфин» командасы оның 12-ші нөмірін 1985 жылы ABC телеарнасында көрсетілген «Дүйсенбі түнгі футбол» ойынында зейнеткерлікке шығарды.

The 1977 season was a rebound year for both Griese and the Dolphins; he began to wear eyeglasses on the field. On Thanksgiving, Griese threw six touchdown passes in three quarters to defeat the St. Louis Cardinals 55–14, which set a franchise record for most points in a game; the Dolphins scored eight touchdowns and accumulated 34 first downs. He again led the AFC in touchdown passes thrown but the Dolphins rebound to a 10–4 record was again not enough to get the team into the playoffs. The following year, Griese tore ligaments in his knee in a preseason game. However, when he came back, he was just as strong a passer as he had been the previous year. In one game against the Houston Oilers (nationally telecast as a marquee matchup on ABC's Monday Night Football on November 20), Griese dueled with Oiler running back Earl Campbell in an offensive slugfest. Griese threw for over 300 yards while Campbell rushed for nearly 200 and the Oilers won 35–30. For the year, Griese completed a league leading 63% of his passes, as the Dolphins went 11–5, losing again to the Oilers in the playoffs. In 1979, he suffered from some nagging leg injuries that affected his throwing ability. He was not as effective, and he began to hear some criticism. However, he was able to lead the Dolphins to a 10–6 record. The Dolphins then found themselves dominated by the Pittsburgh Steelers in the divisional round of the playoffs. In 1980, Griese found himself on the bench due to the emergence of Don Strock and rookie David Woodley. However, Griese came off the bench for several games in a row to lead comeback wins. Griese won back the starting spot in the fifth game of the season, but was tackled hard by Mike Ozdowski of the Baltimore Colts. The tackle tore up his shoulder, and he was out for the rest of the year. The injury eventually led to Griese's decision to retire from the game at age 35; he was elected to the Pro Football Hall of Fame in
He had established his reputation as the “Thinking Man's Quarterback,” as he brilliantly called his own plays throughout his career. Dolphin owner Joe Robbie called him “the cornerstone of the franchise,” around whom the Miami Dolphins were built. Robbie elected to ask Griese to stay on for another year as assistant coach, which he did for the 1981 season, helping Strock and the young Woodley as they teamed to become the famous “Woodstrock.” After the year ended, he decided that he did not like the hours required to be an assistant coach, hoping to devote more time to his family, yet he still enjoyed being part of the game. (Sources for Pro Football Career found in Undefeated, by Bob Griese, 2000, and The Winning Edge by Don Shula, 1974.) The Miami Dolphins had the highest winning percentage in all professional sports in the 1970s, and Bob Griese was its starting quarterback throughout the decade, except when he was injured for several games in 1972, 1975, and 1978. In Griese's 14 pro seasons, he threw for 25,092 yards and 192 touchdowns. Griese also rushed for 994 yards and seven scores. Griese was a six time Dolphins' MVP and was All Pro in 1971 and 1977. He played in two AFL All Star games and six Pro Bowls. The Dolphins retired his number 12 during a Monday Night Football game in 1985, telecast on ABC, the network which would prominently be featured in his post football career.

Негізгі маусым

Жыл Команда Ойындар Пастың нәтижесі Жүгіру нәтижесі ОЖ БЖ Есептік көрсеткіш Тамыр Сәлем % Ауданы Орташа ТД Перехват Рейтинг Жүгіру Ауданы Орташа ТД 1967 MIA 12 10 3–7 166 331 50.2 2,005 6.1 15 18 61.6 37 157 4.2 1 1968 MIA 13 13 5–7–1 186 355 52.4 2,473 7.0 21 16 75.7 42 230 5.5 1 1969 MIA 9 9 2–6–1 121 252 48.0 1,695 6.7 10 16 56.9 21 102 4.9 0 1970 MIA 14 14 10–4 142 245 58.0 2,019 8.2 12 17 72.1 26 89 3.4 2 1971 MIA 14 13 9–3–1 145 263 55.1 2,089 7.9 19 9 90.9 37 157 4.2 0 1972 MIA 6 5 5–0 53 97 54.6 638 6.6 4 4 71.6 3 11 3.7 1 1973 MIA 13 13 12–1 116 218 53.2 1,422 7.9 17 8 84.3 13 20 1.5 0 1974 MIA 13 13 10–3 152 253 60.1 1,968 7.8 16 15 80.9 16 66 4.1 1 1975 MIA 10 10 7–3 118 191 61.8 1,693 8.9 14 13 86.6 17 59 3.5 1 1976 MIA 13 13 5–8 162 272 59.6 2,097 7.7 11 12 78.9 23 108 4.7 0 1977 MIA 14 14 10–4 180 307 58.6 2,252 7.3 22 13 87.8 16 30 1.9 0 1978 MIA 11 9 6–3 148 235 63.0 1,791 7.6 11 11 82.4 9 10 1.1 0 1979 MIA 14 12 7–5 176 310 56.8 2,160 7.0 14 16 72.0 11 30 2.7 0 1980 MIA 5 3 1–2 61 100 61.0 790 7.9 6 4 89.2 1 0 0.0 0 Мансап 161 151 92–56–3 1,926 3,429 56.2 25,092 7.3 192 172 77.1 261 994 3.8 7

Суперкубок

Ойын Қарсылас. Аяқталған. Талқылау. Пайыз. Ауданы. Орташа. Гол. Перехват. Рейтинг. Нәтижесі VI DAL 12 23 52.2 134 5.8 0 1 51.7 Ж 24–3 VII WAS 8 11 72.7 88 8.0 1 1 88.4 Ж 14–7 VIII MIN 6 7 85.7 73 10.4 1 0 110.1 Ж 24–7 Барлығы 26 41 63.4 295 7.2 2 2 80.8 Ж-Ұ 2–1

NBC Sports телеарнасы

Ойынмен байланыста қалу үшін 1982 жылы Гриз NBC Sports телеарнасында комментатор болып жұмыс істеуге бел буды, NFL ойындарында Чарли Джонспен бірге жұмыс істеді. Сол кезде ол XX Суперкубокты тікелей эфирде баяндады.

ABC спорттық

1987 жылы Грис ABC Sports компаниясына жұмысқа қабылданды, онда ол колледж футболы ойындарына түсті түсініктеме беруді бастады. ABC-де жұмыс істеген кезінде Грис 1999, 2001 және 2005 жылдарғы BCS Ұлттық Чемпионаты ойындарын тікелей эфирде шақырды. ABC-де Грис өзінің ұлы Браян Грис Мичиган Вулверинес командасы үшін ойнағанын көруге көп мүмкіндік алды. ABC бастапқыда Гризге Мичиган ойындарын хабарлауға кедергі келтірді, мүдделер қақтығысынан қауіптенді. Бірақ олар тәжірибе жасауға шешім қабылдағанда, Боб мүмкіндігінше бейтарап және кәсіби болды, тіпті ұлын Брайан емес, "Грис" деп атады және қажет деп ойлағанда қателіктерін көрсетті. 1998 жылдың 1 қаңтарында Боб өзінің ұлының колледжтегі соңғы ойыны – «Роуз Боул» ойынын тікелей эфирде хабарлау мүмкіндігіне ие болды. Брайан ойынның ең бағалы ойыншысы атанды, ол өз командасын жеңіліссіз маусымға және «Роуз Боулдағы» жеңісімен ұлттық чемпионатқа жеткізді. Боб пен Брайан сол сәтте қатты эмоцияларға бөленді, өйткені 1988 жылы сүт безінен қайтыс болған Бобтың әйелі Джудиді еске алды, бірақ екеуі де оның сол ерекше сәтте олармен бірге екенін сезінді. Кейін Боб пен Брайан «Жеңілмейтін» атты кітап жазды, онда олардың футболмен байланысы ғана емес, Джудиге деген махаббаты да жазылды. Брайан Денвер Бронкос және Тампа Бэй Буканерс командаларында ойнап, кейін ESPN және ABC арналарында ойынға түсініктеме берген кәсіби квотербек және комментатор болды.

ESPN телеарнасы

2009 және 2010 жылдары Грисе ESPN арнасының түстен кейінгі колледж футболының тікелей эфирінде бас комментатор болды. Ол 2011 жылдың 3 ақпанында ESPN-нен кетті.

Жеке өмір

Грис 1967 жылғы маусымда, бітіргеннен кейін, Пурдью университетіндегі сыныптасы Джуди Лассусқа үйленді және олардың үш ұлы болды. Медбике Джуди 1988 жылдың басында 44 жасында емханалық ракқа қарсы алты жылдық күрестен кейін қайтыс болды. Қазір ол екінші әйелі Шаймен Флорида штатындағы Юпитер және Солтүстік Каролина штатындағы Баннер-Элк қалаларында тұрады. Оның кіші ұлы – Брайан Гриз (1975 ж.т.), ол да NFL-де квотербек болып ойнады. Оның немересі Джек Гриз Вирджиния университетінің жүгірушісі. 2006 жылы Грис «Wheel of Fortune» ойын шоуына қатысты: ол 100 000 долларлық бас жүлде ұтып алды және өзінің 114 310 долларлық барлық ұтысын Джудидің үйіне сыйлады. 1975 жылы Грис Америка жетістіктері академиясының «Алтын тақта» сыйлығымен марапатталды.