Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Телефон желісі арқылы екі немесе одан көп адам арасындағы байланыс.
Connection between two or more people over a telephone network
Телефон арқылы қоңырау шалу немесе телефон әңгімесі (немесе телекон), сондай-ақ телефон қоңырау шалу немесе дауыстық қоңырау (немесе жай ғана қоңырау) – шалушы және шалынған абонент арасындағы телефон желісі арқылы жасалатын байланыс. Телефон арқылы байланыс 19 ғасырдың соңында басталды. Технология жетілдікке жеткен сайын, көптеген телефон қоңыраулары ұялы телефон арқылы немесе Voice over IP технологиясымен интернет желісі арқылы жасалады. Телефон арқылы сөйлесу әдетте екі немесе одан көп адам арасындағы нақты уақыт әңгімелесу үшін қолданылады, әсіресе тараптар жеке кездесе алмаған жағдайда.
A telephone call or telephone conversation (or telcon), also known as a phone call or voice call (or simply a call), is a connection over a telephone network between the called party and the calling party. Telephone calls started in the late 19th century. As technology has improved, a majority of telephone calls are made over a cellular network through mobile phones or over the internet with Voice over IP. Telephone calls are typically used for real time conversation between two or more parties, especially when the parties cannot meet in person.
Бірінші телефон қоңырауы
Алғашқы телефон қоңырауы 1876 жылдың 10 наурызында Александр Грэм Белл жасаған. Белл өзінің көмекшісі Томас Уотсонға хабар жіберіп, "электрмен сөйлесу" қабілетін көрсетті. Алғашқы айтылған сөздер: "Мистер Уотсон, осында кел. Мен сізді көргім келеді". Бұл оқиға Беллдің "ең үлкен жетістігі" деп аталды, себебі ол телефонды алғаш рет табысты қолдануды көрсетті. Басқа да қызметтер, мысалы, тегін нөмір арқылы шалу, абоненттерге телефон нөмірлерін алмастырмай үшінші тарап арқылы телефон қоңырауын бастауға мүмкіндік береді. Алғашқыда оператормен сөйлеспей телефон соғу мүмкін емес еді. 21 ғасырдағы ұялы телефондарды пайдалану үшін қоңырауды аяқтау үшін оператордың қатысуы қажет емес. Наушниктерді телефон қоңырауын жасау немесе қабылдау үшін пайдалану жиі кездеседі. Наушниктер сымды немесе сымсыз болуы мүмкін. Оператордың көмегі үшін арнайы нөмірді теруге болады, ол жергілікті, қалалық және халықаралық қоңыраулар үшін әртүрлі болуы мүмкін.
The first telephone call was made on March 10, 1876, by Alexander Graham Bell. Bell demonstrated his ability to "talk with electricity" by transmitting a call to his assistant, Thomas Watson. The first words transmitted were "Mr Watson, come here. I want to see you." This event has been called Bell's "greatest success", as it demonstrated the first successful use of the telephone. Other services, such as toll free dial around enable callers to initiate a telephone call through a third party without exchanging phone numbers. Originally, no phone calls could be made without first talking to the Switchboard operator. Using 21st century mobile phones does not require the use of an operator to complete a phone call. The use of headsets is becoming more common for placing or receiving a call. Headsets can either come with a cord or be wireless. A special number can be dialed for operator assistance, which may be different for local vs. long distance or international calls.
Операцияның егжей-тегжейі
Қалқымалы телефонда тұтқа (A4) және ескерту құрылғысы, әдетте қоңырау шалушы (A7) болады. Телефон "қосылған" күйде (яғни А4 ажыратылғанда) телефон желісіне қосылып тұрады, ал телефон "қосылмаған" күйде басқа компоненттер қосылады. Қосылмаған компоненттерге микрофон (A2), динамик (A1) және қоңырау шалу, сүзу (A3) және күшейту үшін басқа схемалар кіреді. Телефон арқылы қоңырау шалу үшін шалушы телефон тіреуішін көтереді, соның арқылы тұтқаны (A4) жабатын тетікке әсер етеді. Бұл телефонды қуаттандырады, беру гибридтік трансформаторын, сондай-ақ микрофонды (A2) және динамикті (A1) желіге қосады. Телефон "қосылмаған" күйде болғанда, телефон схемасының кедергісі әдетте 300 Омнан кем болады, бұл телефон станциясынан (С) желіге тұрақты ток (DC) ағынын тудырады. Станция бұл токты анықтап, желіге цифрлық қабылдағыш схемасын қосады және дайын екенін көрсету үшін қоңырау тонын жібереді. Қазіргі заманғы телефондарда шалушы нөмірлерді басу арқылы телефон нөмірін жібереді. Пернелер DTMF тондарын жіберетін (көрсетілмеген) тон генератор схемасын басқарады. Дискілі телефондар импульсті (A5) қоңырау шалуды пайдаланады, электр импульстарын жіберіп, станция әр цифрды анықтау үшін санайды. Егер шақырылған абоненттің желісі бос болса, станция шақырылған абоненттің келіп тұрған қоңырау туралы хабардар ету үшін 40-90 вольт аралығындағы ауыспалы ток (AC) қоңырау сигналын жібереді. Егер шақырылған абоненттің желісі бос болмаса, станция шалушыға бос емес сигналды қайтарады. Егер шақырылған абоненттің желісі бос болмаса, бірақ қоңырауды күту қызметіне жазылған болса, станция шақырылған абонентке басқа қоңырау бар екенін көрсету үшін үзілісті дыбыстық сигнал жібереді. Телефонның электромеханикалық қоңырау шалушысы (A7) конденсатор (A6) арқылы желіге қосылады, ол тұрақты токты тоқтатады және қоңырау шалу қуатының ауыспалы тогын өткізеді. Телефон "қосылған" күйде ток қабылдамайды, ал желіге үнемі тұрақты кернеу түсіріледі. Станцияның схемасы (D2) қоңырау шалуды іске қосу және келіп тұрған қоңырауды хабарлау үшін желіге ауыспалы ток жібере алады. Қолмен басқарылатын станцияларда, қоңырау шалу қызметі орнатылғанға дейін, телефондар станцияға немесе сол желідегі басқа телефонға қоңырау шалу кернеуін жасау үшін қолмен айналдырылатын магнитты генераторларды қолданды. Телефон "қосылмаған" күйде (тұтқасы ілгенде) станциядағы схема желі қолданылмайтынын көрсету үшін тұрақты токтың жоқтығын анықтайды. Осы желіге шақыруды бастағанда станция қоңырау шалу сигналын жібереді. Шақырылған абонент тіреуішті көтергенде, ол ескерту құрылғысын ажыратып, дыбыс схемасын желіге қосатын қос тізбекті тұтқаға (көрсетілмеген) әсер етеді. Бұл өз кезегінде желі арқылы тұрақты токты өткізеді, шақырылған телефонның енді қосылғанын растайды. Станция қоңырау сигналын өшіреді, және екі телефон да қазір қосылған және станция арқылы байланысқан. Екі тарап телефонды қоспағанша сөйлесе алады. Бір тарап тіреуішті қойғанда, ток сол желіде тоқтап, қоңырауды ажыратуды станцияға хабарлайды. Жергілікті станциядан тысқары қоңыраулар станциялар арасындағы байланысты орнататын магистральдық желілер арқылы жүзеге асырылады. Қазіргі заманғы телефон желілерінде мұндай байланыстарда оптикалық талшық кабельдері мен цифрлық технологиялар жиі қолданылады. Өте ұзақ қашықтықта байланыс үшін спутниктік технология қолданылуы мүмкін. Көптеген телефондарда микрофон мен динамик (A2 және A1) тіреуіште орналасқан, бірақ динамик телефонда бұл компоненттер негізде немесе бөлек корпуста орналасуы мүмкін. Желімен қуатталатын микрофон (A2) диафрагмасына келетін дыбыс толқындарына жауап ретінде жиілігі мен амплитудасын өзгертетін модульденген электр тогын шығарады. Пайда болған ток телефон желісі арқылы жергілікті станцияға, содан кейін басқа телефонға (жергілікті станция арқылы немесе үлкен желі арқылы) жіберіледі, онда ол қабылдағыштың катушкасы арқылы өтеді (A3). Катушкадағы өзгермелі ток қабылдағыштың диафрагмасының тиісті қозғалысын тудырады, микрофондағы бастапқы дыбыс толқынын қайта жасайды. Микрофон мен динамикпен қатар, кіріс динамик сигналы мен шығыс микрофон сигналының бір-біріне кедергі жасауын болдырмау үшін қосымша схемалар енгізілген. Бұл гибридтік катушка (A3) арқылы жүзеге асырылады. Кіріс аудиосигналы кедергісі микрофоннан (A2) әлдеқайда төмен болатын резистор (A8) және катушканың негізгі орамы (A3) арқылы өтеді, сондықтан кіріс сигналының барлығы онымен өтеді және микрофонды айналып өтеді. Сонымен қатар, желідегі тұрақты ток резистор-катушка (A8-A3) және микрофон-катушка (A2-A3) тармақтары арасында бөлінеді. Резистор-катушка тармағы арқылы өтетін тұрақты ток кіріс аудиосигналына әсер етпейді. Бірақ микрофон арқылы өтетін тұрақты ток дыбысқа жауап ретінде ауыспалы токқа айналады, ол катушканың (A3) негізгі орамының жоғарғы тармағы арқылы өтеді, ол төменгі негізгі орамнан әлдеқайда аз айналымдарға ие. Бұл микрофондық шығыстың шағын бөлігін динамикке жібереді, ал қалған ауыспалы ток телефон желісі арқылы шығады. Желілік техник тіреуіші телефон желісін сынауға арналған және тікелей әуе желілеріне және басқа да инфрақұрылымдық компоненттерге қосылуы мүмкін телефон.
The landline telephone contains a switchhook (A4) and an alerting device, usually a ringer (A7), that remains connected to the phone line whenever the phone is "on hook" (i. e. the switch (A4) is open), and other components which are connected when the phone is "off hook". The off hook components include a transmitter (microphone, A2), a receiver (speaker, A1), and other circuits for dialing, filtering (A3), and amplification. To place a telephone call, the calling party picks up the telephone's handset, thereby operating a lever that closes the hook switch (A4). This powers the telephone by connecting the transmission hybrid transformer, as well as the transmitter (microphone) and receiver (speaker) to the line. In this off hook state, the telephone circuitry has a low resistance of typically less than 300 ohms, which causes the flow of direct current (DC) in the line (C) from the telephone exchange. The exchange detects this current, attaches a digit receiver circuit to the line, and sends dial tone to indicate its readiness. On a modern push button telephone, the caller then presses the number keys to send the telephone number of the destination, the called party. The keys control a tone generator circuit (not shown) that sends DTMF tones to the exchange. A rotary dial telephone uses pulse dialing (A5), sending electrical pulses, that the exchange counts to decode each digit of the telephone number. If the called party's line is available, the terminating exchange applies an intermittent alternating current (AC) ringing signal of 40 to 90 volts to alert the called party of the incoming call. If the called party's line is in use, however, the exchange returns a busy signal to the calling party. If the called party's line is in use but subscribes to call waiting service, the exchange sends an intermittent audible tone to the called party to indicate another call. The electromechanical ringer of a telephone (A7) is connected to the line through a capacitor (A6), which blocks direct current and passes the alternating current of the ringing power. The telephone draws no current when it is on hook, while a DC voltage is continually applied to the line. Exchange circuitry (D2) can send an alternating current down the line to activate the ringer and announce an incoming call. In manual service exchange areas, before dial service was installed, telephones had hand cranked magneto generators to generate a ringing voltage back to the exchange or any other telephone on the same line. When a landline telephone is inactive (on hook), the circuitry at the telephone exchange detects the absence of direct current to indicate that the line is not in use. When a party initiates a call to this line, the exchange sends the ringing signal. When the called party picks up the handset, they actuate a double circuit switchhook (not shown) which may simultaneously disconnect the alerting device and connect the audio circuitry to the line. This, in turn, draws direct current through the line, confirming that the called phone is now active. The exchange circuitry turns off the ring signal, and both telephones are now active and connected through the exchange. The parties may now converse as long as both phones remain off hook. When a party hangs up, placing the handset back on the cradle or hook, direct current ceases in that line, signaling the exchange to disconnect the call. Calls to parties beyond the local exchange are carried over trunk lines which establish connections between exchanges. In modern telephone networks, fiber optic cable and digital technology are often employed in such connections. Satellite technology may be used for communication over very long distances. In most landline telephones, the transmitter and receiver (microphone and speaker) are located in the handset, although in a speakerphone these components may be located in the base or in a separate enclosure. Powered by the line, the microphone (A2) produces a modulated electric current which varies its frequency and amplitude in response to the sound waves arriving at its diaphragm. The resulting current is transmitted along the telephone line to the local exchange then on to the other phone (via the local exchange or via a larger network), where it passes through the coil of the receiver (A3). The varying current in the coil produces a corresponding movement of the receiver's diaphragm, reproducing the original sound waves present at the transmitter. Along with the microphone and speaker, additional circuitry is incorporated to prevent the incoming speaker signal and the outgoing microphone signal from interfering with each other. This is accomplished through a hybrid coil (A3). The incoming audio signal passes through a resistor (A8) and the primary winding of the coil (A3) which passes it to the speaker (A1). Since the current path A8 – A3 has a far lower impedance than the microphone (A2), virtually all of the incoming signal passes through it and bypasses the microphone. At the same time the DC voltage across the line causes a DC current which is split between the resistor coil (A8 A3) branch and the microphone coil (A2 A3) branch. The DC current through the resistor coil branch has no effect on the incoming audio signal. But the DC current passing through the microphone is turned into AC (in response to voice sounds) which then passes through only the upper branch of the coil's (A3) primary winding, which has far fewer turns than the lower primary winding. This causes a small portion of the microphone output to be fed back to the speaker, while the rest of the AC goes out through the phone line. A lineman's handset is a telephone designed for testing the telephone network and may be attached directly to aerial lines and other infrastructure components.
Қаламаған қоңыраулар
Сұралмаған телефон қоңыраулары – қазіргі заманның бір қиыншылығы. Ондай қоңыраулардың көп таралған түрлеріне әзіл-қалжың, телемаркетинг және ұятты телефон қоңыраулары жатады. Абоненттің нөмірін анықтау қызметі қажетсіз қоңыраулардан қорғауға көмектеседі, бірақ шалушы оны өшіре алады. Тіпті егер соңғы пайдаланушыда абоненттің нөмірін анықтау мүмкіндігі болмаса да, қоңыраулар бастапқы телекоммуникация операторының есептерінде және автоматты түрде нөмірді анықтау арқылы тіркеледі, сондықтан көп жағдайда кінәлінің телефон нөмірін табуға болады. Дегенмен, бұл толыққанды қорғаныш емес: мазалаушылар қоғамдық телефондарды пайдалана алады, кейбір жағдайларда автоматты нөмірді анықтау қызметін бұрмалауға немесе тоқтатуға болады, ал ұялы телефонды теріс пайдаланушылар (белгілі бір шығынмен) "бір реттік" телефондарды немесе SIM-карталарды қолдана алады.
Unsolicited telephone calls are a modern nuisance. Common kinds of unwanted calls include prank calls, telemarketing calls, and obscene phone calls. Caller ID provides some protection against unwanted calls, but can still be turned off by the calling party. Even where end user Caller ID is not available, calls are still logged, both in billing records at the originating telco and via automatic number identification, so the perpetrator's phone number can still be discovered in many cases. However, this does not provide complete protection: harassers can use payphones, in some cases, automatic number identification itself can be spoofed or blocked, and mobile telephone abusers can (at some cost) use "throwaway" phones or SIMs.
Патенттер
Рабинов, Дж., "Телефон қоңырау көрсеткіші" – 1957 жылғы 12 қараша.