Кіріспе

Венгрияда туған британдық-австралиялық боксшы және актер Йозеф Крул Бугнер (13 наурыз 1950 жылы туған) – венгриялық туған, британдық-австралиялық бұрынғы кәсіби боксшы, ауыр салмақ дивизионында және актер. Ол үш елдің азаматтығын иеленеді: бастапқыда Венгрия, содан кейін Австралия мен Ұлыбританияның азаматтығын алған. 1975 жылы ол ауыр салмақ чемпионы атағы үшін Мұхаммед Алимен күш сынасты, бірақ бірауыздан жеңіліске ұшырады. Актерлік қызметінде ол 1994 жылғы «Стрит-Файтер» фильміндегі рөлімен танымал, онда Жан-Клод Ван Дамм мен Рауль Джулия да ойнады. Оңтүстік Венгриядағы Сегед қаласының оңтүстік-шығыс жаққа орналасқан Сзөрег қаласында туған Бугнер отбасы 1956 жылғы кеңестік басқыннан кейін Ұлыбританияға қашып келді. 2 метр бойы мен оптималды салмағы бар Бугнер британдық және Британ Достастығының ауыр салмақ белдеулерін екі рет жеңіп алды және үш мәрте Еуропа чемпионы атанды. 1970-ші жылдардағы әлемнің үздік он ауыр салмақты боксшыларының қатарында болды, Мұхаммед Али, Джо Фрейзер, Рон Лайл, Джимми Эллис, Мануэль Рамос, Чак Вепнер, Эрни Шеверс, Генри Купер, Брайан Лондон, Мак Фостер, Руди Любберс, Эдуардо Корлетти, Юрген Блин және Джордж Джонсон сияқты қарсыластармен жұдырық тірестірді. The Telegraph журналы оны барлық уақыттағы ең үздік он британдық ауыр салмақты боксшылардың қатарына қосты. Бугнер 1976 жылы бокстан зейнеткерлікке шықты, бірақ келесі екі онжылдық бойы әртүрлі нәтижелермен бірнеше рет қайта оралды. 1986 жылы Австралияға көшіп, «Аусси Джо» деген лақап атын алды, Грег Пейдж, Дэвид Бей, Андерс Эклунд және Джеймс Тиллис сияқты боксшыларды жеңіп, 1987 жылы Франк Брунодан техникалық нокаутпен жеңілгеннен кейін тағы да зейнеткерлікке шықты. 1990-шы жылдары ол соңғы рет рингке қайтып, 1995 жылы Австралияның ауыр салмақ чемпионы атанды, ал 1998 жылы 48 жасында Джеймс «Бонкрейзер» Смиттен жеңіс алып, Дүниежүзілік бокс федерациясының (WBF) ауыр салмақ чемпионы болды. 1999 жылы ол 69 жеңіс, 13 жеңіліс және 1 тең түс көрсеткішімен соңғы рет зейнеткерлікке шықты, оның 43 жеңісі нокаутпен тіркелді.

Алғашқы жылдар

Бугнер отбасымен бірге 1950 жылдардың соңында, 1956 жылы Мажарстан көтерілісінен кейін Кеңес Одағының Мажарстанға басып кіруі салдарынан Ұлыбританияға қашып кетті. Бастапқыда ол Висбехтегі Смедли фабрикасындағы студенттер жатақханасындағы 80-ге жуық босқындардың бірі болды. Олар Хантингдонширдегі Фенс жанындағы Сент-Айвс қаласына қоныстанды. Сондықтан, жергілікті дәстүр бойынша оны "Фен тайғыры" деп атады. Бугнер мектепте спортта өте жақсы нәтижелер көрсетті және 1964 жылы жасөспірімдер арасындағы дискіні лақтырудан ұлттық чемпион атанды. Ол бокспен айналысқан алғашқы жылдары Бедфордта тұрып, жаттықты; Пол Кингтің басшылығымен Бедфорд балалар клубының тұрақты мүшесі болды және Бедфордтағы Голдингтон Роуд мектебіне қатысты.

1960 жылдар

Өзінің қысқа ғана әуесқой карьерасы барысында Багнер он алты рет рингке шығып, он үш жекпе-жекті жеңіп алды. Ол кездегі жаттықтырушысы және досы Энди Смиттың кеңесімен 1967 жылы (әлде 17 жасында) кәсіби боксшыға айналды. Смит Багнердің қарсыластарының таңдалуына наразы болды және Багнер кәсіби боксқа өткен жағдайда, қарсыластарының деңгейін жақсырақ бақылай алатынына сенді. 1967 жылдың 20 желтоқсанында Лондон Хилтонда Пол Браунға қарсы өткен дебюттік жекпе-жегінде ол үшінші раундта техникалық нокаутқа ұшырады. Алғашқы жекпе-жегісінен кейін зор жігер көрсеткен Багнер 1968 және 1969 жылдары екі жылдың ішінде тамаша 18 жекпе-жекті қатарынан жеңіп алды (оның ішінде 13 нокаутпен жеңіс), бірақ одан кейін тәжірибелі Дик Холлға шамалы айырмамен жеңіліп қалды. Ол қайтадан өзін жинап алып, 1960-шы жылдарды үш нокаутпен аяқтады.

1970 жылдар

1970 жылы Бугнер халықаралық аренадағы ең жақсы жас үміткер ретінде көзге түсті және жыл соңына қарай әлемдік рейтингке енді. Сол жылы ол қатарынан тоғыз жекпе-жекті жеңіспен аяқтады, оның ішінде Чак Вепнер, Мануэль Рамос, Джонни Прескотт, Брайан Лондон, Эдуардо Корлетти, Чарли Полит және Джордж Джонсон сияқты танымал боксшыларды жеңді. Бугнер енді әлемдік рейтингтегі ағылшын Генри Куперге қарсы тұруға мүмкіндік алды, ол бірнеше жыл бұрын Мұхаммед Алиді нокаутқа жіберуге жақын болған еді. Купердің британ, Британ Достастығы және Еуропа чемпионаттары үшін бәсекелесуге ниеттенгені белгілі болды. Алайда, Бугнердің Британ Достастығы титулы үшін күресуге әлі ерте болғандықтан (сол кезде ең төменгі жас шамасы жиырма бір жасқа толу керек еді), осы күткен жекпе-жек келесі жылға шегерілді. 1971 жылы, жасына толуын күтіп отырғанда, ол Карл Гиззиді жеңіп, бірнеше аптадан кейін Билл Дровермен тең түсті, ал Купермен жекпе-жекке дейін де бірнеше апта бұрын болды. Бугнер кәсіби мансабының басында қатал, төзімді, бірақ көбінесе өте қорғанысқа және сақтыққа баса назар аударатын боксшы ретінде танылды; ол осы беделін мансабының соңына дейін сақтап қалды. Ол рингте табиғи агрессияның жетіспеуі үшін жиі сынға ұшырады. Кейбір сарапшылар Бугнердің жүрегі алғашқы қарсыласы Ульрик Регис Лондонның Шордич қалалық залында Бугнерден жеңілгеннен кейін көп ұзамай ми жарақатынан қайтыс болғаннан кейін боксқа енбегенін айтты. Көптегендер Бугнер содан кейін толық күшімен соққы бере алмады деді.

Генри Купердің жеңілуі

1971 жылдың наурыз айында Бугнер ардагер Купермен кездесіп, он бес раундтық шешіммен жеңіске жетті. Бугнер жекпе-жекті ең аз айырмашылықпен, жалғыз төреші Гарри Гиббстің шешімі бойынша 1/4 ұпаймен ұтты. Британдық спорт қауымы мен баспасөз бұл шешімге қатысты күрделі пікірде болды. Көптеген адамдар Купердің тұрақты шабуылына байланысты оның жеңіске лайық екенін ойлады. Бірақ Бугнер қорғаныста тиімді күресіп, жиі сол қолымен соққы берді, және көптеген адамдардың пікірінше, бұл жекпе-жектің заңды жеңімпазы осы Бугнер болды. "Таймс" газеті де, басқалармен бірге, жекпе-жекті Бугнердің пайдасына есептеді. Дегенмен, бұл жекпе-жектің нәтижесі британ боксы тарихындағы ең даулы жекпе-жектердің бірі саналады. Осылайша, Бугнер британ, Британ Достастығы және Еуропа чемпионы атанды және алғаш рет әлемнің ауыр салмақтағы үздік он спортшысының қатарына енді. Бугнер 1970 жылдардың көп бөлігінде әлемдік рейтингте қалды. Ол ауыр салмақтағы неміс Жюрген Блинді жеңіп, Еуропа титулын сақтап қалды. Бірақ 1971 жылдың соңында Бугнер күтпеген жерден аутсайдерлер Джек Боделл мен Ларри Миддлтонға есе жіберді, ал осы екі жеңілістің арасында Майк Босвеллді жеңді. Боделлмен болған жекпе-жек Бугнерге британ, Британ Достастығы және Еуропа чемпионаттарынан айырылғандықтан, аса қымбатқа түсті. Бұл жеңілістердің басты себептері Бугнердің тәжірибесіздігі, жастығы және әуесқой бокс тарихының жеткіліксіздігі болды. 1972 жылы Бугнер қатарынан сегіз жекпе-жекте жеңіске жетті, соның ішінде Еуропа чемпионаты үшін Жюрген Блинді нокаутқа түсірді. Осыдан кейін Бугнер рингтегі шеберлігін арттырып, жеткілікті тәжірибе жинады, нәтижесінде оның менеджері әлемнің ең үздік ауыр салмақтарымен кездесулерді іздеуге кірісті.

Басты жылдар

1973 жылы Багнер голландиялық Руди Люберсті жеңіп, еуропалық белбеуін сақтап қалды. 23 жастағы Багнер Мұхаммед Али мен Джо Фрейзерге қарсы 12 раундтық жекпе-жектерде жеңіліске ұшырады. Қайсысы да жеңілгеніне қарамастан, Багнер жақсы өнер көрсетіп, бокс жанкүйерлерінің және бұқаралық ақпарат құралдарының құрметіне ие болды. Осыдан кейін Али Багнердің әлем чемпионы бола алатынын айтты. Кейіннен Алидің жаттықтырушысы Анджело Данди да осы пікірді қолдады. 1973 жылғы шілдеде Лондонның Эрлс-корт аренасында өткен Фрейзермен болған жекпе-жек классикалық бокс жекпе-жегі ретінде танылды. Оныншы раундта күшті сол жақ соққыдан құлаған Багнер, орнынан тұрып, Фрейзерді шайқатып, раундты аяқтады. Фрейзер жеңіске жетті, бірақ ол аз айырмамен болды, және, мүмкін, тек Джордж Форман мен Мұхаммед Али ғана Фрейзерге одан да қиын күрес сыйлады. Көптеген адамдар Фрейзермен болған жекпе-жекті Багнердің мансабындағы ең жақсы жекпе-жегі деп санайды. Али мен Фрейзерден кейін Багнер қатарынан 8 жекпе-жекте жеңіске жетті, оның ең маңызды жеңістері бұрынғы WBA ауыр салмақ чемпионы Джимми Эллис пен Мак Фостерге қарсы болды. 1974 жылдың соңында Багнер әлемдегі ең үздік ауыр салмақтың бес жекпе-жекшісінің қатарына енді. 1975 жылғы маусымда Багнер Куала-Лумпурда Мұхаммед Алиге қарсы әлем чемпионаты үшін күресті, бірақ Али 15 раундтық жекпе-жекте жеңіске жетті. Багнер жақсы өнер көрсетті, бірақ бұл жекпе-жектің көп бөлігінде қатты қорғаныс тактикасын ұстанды, мүмкін, ыстық тропикалық ауа райына байланысты, нәтижесінде ол бұқаралық ақпарат құралдары мен жұртшылық тарапынан сынға ұшырады. 2008 жылғы сәуірде Генри Купермен болған кездесуде Багнер Алимен болған жекпе-жегіндегі тактикасын сыртқы жағдайдағы тым жоғары температура мен ылғалдылыққа байланысты қажет болғанын айтып қорғады.

Британдық, Еуропалық және Комонвелл титулдарын қайта алады

1976 жылдың басында Бэгнер бокстан зейнетке шыққандығын жариялады, енді кәсіби рингте шаршағанын айтты. Бірақ бірнеше айдан кейін ол рингке қайта оралып, Ричард Даннның Әлиге қарсы көрсеткен өнеріне наразы екенін білдірді. Қазан айында ол Ричард Даннды бірінші раундта жеңіп, британ, Британ Достастығы және Еуропа чемпиондық белдеулерін қайтарып алды. Көрершілердің айтуынша, олар Бэгнерді бұрын ешқашан осылай ашулы көрген емес. Дэнннің жақтастары Бэгнерге қарсы әділ емес науқан жүргізгенімен, егер ол мансабының басында осылай күрессе, одан да жоғары деңгейге көтерілуі мүмкін еді. 1977 жылы Бэгнер өз алаңынан тыс 12 раундтық жекпе-жекте үздік үміткер Рон Лайлға шайқасып жеңіліп қалды. Лайл 57–53 және 56–54 есебімен жеңіске жетті, ал Бэгнердің есебі 55–54 болды. Осы жекпе-жектен кейін Бэгнер тағы зейнетке шықты және келесі он жылдарда рингке сирек қайта оралды.

1980 жылдар

Багнер 1980 және 1990 жылдары қысқа мерзімге рингке оралды, бірақ жасы мен ұзақ уақыт жарыстан тыс болғандықтан, өзінің ең жақсы кезіндегідей тиімді болған жоқ. Үш жылдық үзілістен кейін, Бугнер 1980 жылдың мамырында оралып, маргиналды үміткер Гилберто Акунаны нокаутқа түсірді, бірақ дереу қайта зейнетке шықты. 1982 жылы рингке дайынсыз келген Багнер (соңғы 5 жылда бір ғана қысқа жекпе-жек өткізіп, салмағы өзінің ең жақсы салмағынан 25 фунтқа жуық артық болды) қатты соққы беретін үздік үміткер Эрни Шеверспен жұдырықтасты, бірақ екінші раундта ауыр жарақат алған көзіне байланысты тоқтатылды. Дегенмен, Багнер қайта оралуын жалғастырып, тиімді Джон Денис және маргиналды үміткер Дэнни Саттонды, сондай-ақ отандық үміткерлер Уинстон Аллен мен Эдди Нилсонды жеңді. 1983 жылы Багнер ынтасыз және жігерсіз күйде Марвис Фрейзерге жеңіліп, кездесу бойында ешқандай амбиция танытпады. Одан кейін ол болашақ Еуропа чемпионы Андерс Эклундтан жеңіс алып, болашақ әлем чемпионы Стеффен Тангстадқа қарсы даулы жеңіліске ұшырады. Багнер Тангстадпен болған жекпе-жекте жеңіске жеткілікті еңбек еткендей көрінді, алайда Фрейзер мен Эклундқа қарсы өткен жекпе-жектердегідей, ол бойында жігер мен қызығушылықтың жоқтығын көрсетті.

Австралияға оралу

1986 жылы Багнер Австралияға көшіп барды, онда Австралия азаматы болғаннан кейін «Aussie Joe» деген лақап атын алды. Австралияда Багнер жақсы қарқынмен қайта оралды, әлем чемпионы атағына талапкер Джеймс Тиллис пен Дэвид Бейді жеңіп, бұрынғы WBA ауыр салмақ чемпионы Грег Пейджді әсерлі жеңіспен ұтып, осылайша әлемдік рейтингке енді. Содан кейін ол әрекеттегі ауыр салмақ чемпионы Майк Тайсонға қарсы шығу ниетін білдірді. Алайда, отандысы, британдық Фрэнк Бруномен жекпе-жек өткізуге зор қызығушылық туды. Бұл кездесу 1971 жылы Купер мен Багнер арасындағы жекпе-жектен бері ең маңызды британдық ауыр салмақ жекпе-жегі деп есептелді. Жеңілдік 1987 жылдың 24 қазанында өтті, нәтижесінде Багнер 8-раундта техникалық нокаутпен жеңілді. Бұл жекпе-жекте ол, Commonwealth чемпионы атағы үшін, өте жас және сергек қарсыласына есе жіберді. Көрермендердің көп саны жиналған White Hart Lane футбол стадионында бұл оқиға болды. Бұл жеңілістен кейін Багнер қайтадан зейнеткерлікке шықты, оның 20 жылдық мансабындағы үшінші техникалық нокаут жеңілісі болды.

1990 жылдар

45 жастағы Джордж Форменнің ауыр салмақтағы титулды қайта жеңіп алуымен шабыттанған Бэгнер 1995 жылы Винс Сервиді жеңіп, Австралияның ауыр салмақтағы чемпионы атанды, одан кейін Уэст Тернерді жеңді. Бұдан кейін Бугнер WBO Intercontinental Heavyweight титулы үшін британдық және әлем чемпионы Скотт Уэлчпен жұдырықтасты. Уэлч 46 жастағы Бэгнерге қарағанда тым жас және сергек екенін көрсетті, оны 6-раундта TKO арқылы жеңді. Бэгнер өте жас қарсыластарына қарсы күресін жалғастырды. 1996 жылы ол құрметті Йонг Хаумонаны жеңіп, Тынық мұхиты мен Австралия ауыр салмақтағы титулын иеленді, 1997 жылы Вайсики Лигалоаға қарсы титулын сақтап қалды, 1998 жылы қатал Колин Уилсонды жеңіп, Австралия титулын қосты және 1998 жылы Боб Мировичке қарсы екі титулды да қорғады. 1998 жылы Бэгнердің ұзақ жылдар бойы көрсете білген табандылығы оған, бірақ аса бағаланбаған титул – ауыр салмақтағы WBF нұсқасының әлем чемпионы атанды. 48 жасында және 110 күнінде ол ең қарт боксшы болып, шағын чемпионат белбеуін иеленді. Бэгнер тағы бір рет рингке шықты. 1999 жылдың маусым айында 49 жасында төмен соққы жасағаны үшін дисквалификацияланған Леви Биллапсты жеңді.

Жарыс рекорды

Оның 83 кәсіби жекпе-жектің нәтижесі 69 жеңіс (41 нокаутпен), 13 жеңіліс және 1 тең түсуден тұрады.

Бокстан тыс өмір

Австралияға көшіп келген соң, Багнер мен оның әйелі Марлин жүзімдік ашты. 1989 жылы ол сәтсіз аяқталып, шамамен екі миллион австралиялық долларын жоғалтты. Багнер жобаның ортасынан шығарылып тасталды, бұл оны Кроуды "намыссыз, әлсіз және лағып сөйлейтін қыз" деп атауға мәжбүр етті. Багнер орта жасында жекпе-жекке дайындық кезінде салған ауыр жарақаттан әлі де зардап шегуде. Оның қаржылық қиындықтары да бар. Осы қаржылық мәселелер оны осы қарт жасында рингке қайта оралуға итермеледі. 2008 жылы Кевин Луэшинг Багнерге көмек көрсету үшін шара ұйымдастырды. 2009 жылдың қарашасында Багнер британдық телешоудағы "Мен – жұлдызмын, мені осыдан шығарыңдар!" бағдарламасының 4-ші күні Камилла Даллерупты ауыстырды. Ол 16-шы күні "Джунгли түрмесі" сынағында Стюарт Мэннингке жеңіліп, бағдарламаны тастап кетті. Багнердің бұрынғы әйелі Мелодиден Джеймс, Джо кіші және Эми деген үш баласы бар. Багнердің автобиографиясы, "Джо Багнер – Менің өмірім", 2013 жылдың қарашасында New Holland Publishing (Австралия) баспасында жарық көрді.

Көрмелік бокс рекорды

Жоқ. (Номер)НәтижеЖекпе-жек түріРаунд, уақытКүніОрынЕскертулер20–0 Мұхаммед Әли?Ақпан 8, 197910–0 Мұхаммед Әли?Желтоқсан 3, 1974