Кіріспе

Тейхоин қышқылдары (гр. τεῖχος, teīkhos, "қабырға", нақтырақ айтқанда, бекініс қабырғасы, тоῖχος, toīkhos, қарапайым қабырғаға қарсы) – глицерол фосфаты немесе рибитол фосфаты және фосфодиэстерлік байланыстар арқылы біріккен көмірсулардан тұратын бактериялық сополимерлер. Тейхоин қышқылдары көбінесе Стафилококк, Стрептококк, Бацилла, Клостридиум, Коринебактерия және Листерия туыстарындағы бактериялар сияқты Грам-оң бактериялардың жасуша қабырғасында кездеседі және пептидогликан қабатының бетіне дейін созылып жатқандай көрінеді. Олар N-ацетилмурамин қышқылымен немесе терминалды D-аланинмен пептидогликан қабатының N-ацетилмурамин қышқылы бірліктері арасындағы тетрапептидтік байланыста ковалентті байланысқа түсуі мүмкін, немесе липидтік егізбен цитоплазмалық мембранаға бекітілуі мүмкін. Тейхоин қышқылының химиялық сигналы CH17P4O29NOH. Липидтік мембранаға бекітілген тейхоин қышқылдары липотейхоин қышқылдары (ЛТҚ) деп, ал пептидогликанға ковалентті байланысқан тейхоин қышқылдары қабырғалық тейхоин қышқылдары (ҚТҚ) деп аталады.

Функция

Тейхоин қышқылдарының басты функциясы – кальций және калий сияқты катиондарды тартып, жасуша қабырғасына серіптілік беру болып табылады. Тейхоин қышқылдары D-аланин эфир қалдықтарымен немесе D-глюкозаминмен алмастырылуы мүмкін, бұл молекулаға цвиттериондық қасиеттер сыйлайды. Осы цвиттериондық тейхоин қышқылдары 2 және 4 типті Toll-тәрізді рецепторлардың лигандтары болып саналады. Тейхоин қышқылдары сондай-ақ автолизиндердің N-ацетилглюкозамин мен N-ацетилмурамик қышқылы арасындағы β(1-4) байланысын үзу мүмкіндігін шектеу арқылы жасуша өсуін реттеуге көмектеседі. Липотеихоин қышқылдары кейбір грам-оң бактериофагтар үшін рецепторлық молекулалар ретінде де әрекет ете алады; алайда, бұл әзірге нақты расталмаған. Бұл қышқыл полимер және жасуша қабырғасына теріс заряд қосады.

WTA және IV типті LTA

WTA биосинтезіне қатысатын ферменттер: TarO, TarA, TarB, TarF, TarK және TarL деп аталады. Олардың рөлі: TarO (, EC 2.7.8.33) ішкі мембранада GlcNAc-ті бифосфоундекапренилге (бактопренилге) қосып, процесті бастайды. TarA (, EC 2.4.1.187) TarO арқылы түзілген UDP GlcNac-ке ManNAc-ті β (1,4) байланысы арқылы жалғастырады. TarB (, EC 2.7.8.44) ManNAc-тың C4 гидроксиліне бір глицерол-3 фосфатын қосады. TarF (, EC 2.7.8.12) глицериннің құйрығына көбірек глицерол-3 фосфат бірліктерін жалғастырады. Tag өндіретін бактерияларда бұл соңғы қадам (ұзын глицеринді құйрық). Әйтпесе, тек бір бірлік қосылады. TarK (, EC 2.7.8.46) бастапқы рибитол-5 фосфат бірлігін қосады. Ол Bacillus subtilis W23-те Tar өндірісі үшін қажет, бірақ S. aureus бір TarL/K ферментімен екі функцияны да атқарады. TarL (, EC 2.7.8.47) ұзын рибитол-5 фосфат құйрығын құрайды. Синтезден кейін АТФ байланысатын кассеталық тасымалдаушылар (теихои қышқылы тасымалдаушы АТФазасы) TarGH (, ) цитоплазмалық кешенді ішкі мембрананың сыртқы бетіне бұрады. TagTUV ферменттері артық мөлшерде бұл өнімді жасуша қабырғасына байланыстырады. Ескеріліп отырғанындай, гендер жиынтығы Bacillus subtilis 168-де "Tag" (теихои қышқылының глицерині) деп аталады, ал "Tar" (теихои қышқылының риботолы) атауы TarK/TarL ферменттері жоқ болғандықтан қолданылмайды. TarB/F/L/K бір-біріне ұқсас және бір отбасыға жатады. B. subtilis негізгі модельдік штамм болғандықтан, кейбір байланысты UniProt жазбалары жақсы түсіндірілгендіктен, шын мәнінде "Tag" ортологтары болып табылады. "Ұқсастық іздеу" арқылы Tar өндіретін B. subtilis W23 (BACPZ) гендеріне қол жеткізуге болады.

Антибиотиктердің мақсатты дәрісі ретінде

Бұл 2004 жылы ұсынылған. 2013 жылғы кезекті қарастыруда жаңа білімдерге сүйене отырып, тежеуге болатын жолдардың нақты бөліктері анықталды.