Винсент Миннелли: Американдық режиссердің өмірі мен шығармашылығы

Винсент Миннелли (1903-1986) – америкалық режиссер, музыкалық фильмдер шебері. Ұлттық фильм тізіміне енген 6 туындысы бар. Биографиясы мен шығармашылығы.

51 мин оқу

100%

Дереккөз: Vincente Minnelli — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Американдық сахна және кино режиссері (1903–1986)

Винсенте Миннелли (туған Лестер Энтони Миннелли; 28 ақпан 1903 – 25 шілде 1986) – американдық сахна және кино режиссері. Шамамен елу жылға созылған мансабында ол музыкалық фильмдердегі жаңашылдығы мен шеберлігімен танымал. 2024 жылға дейін оның алты фильмі АҚШ Ұлттық кино мұражайына сақтауға алынған. Миннелли сахнада алғаш рет «Ист Линн» қойылымында актер ретінде дебют жасады, бұл қойылымды Миннелли аға-інілерінің шатыр театры қойған (оның әкесі мен әкесінің інісі бірлесіп құрған). Орта мектепті бітіргеннен кейін Чикагодағы Маршалл Филдс дүкенінде терезе дизайнының шәкірті болып жұмыс істеді. Ол Чикаго өнер институтына оқуға түсіп, «Балабан және Кац» театрлар желісі үшін костюм дизайнымен айналысты. 1930 жылдардың басында Нью-Йоркке көшіп, Radio City Music Hall-дың көркемдік директоры қызметін атқарды. 1935 жылы Миннелли «Үйде шетелде» (1935) спектаклімен театр режиссері болып жұмыс істеді. 1937 жылы Голливудқа көшіп, Бродвейге оралғанға дейін Paramount Pictures студиясында қысқа уақыт жұмыс істеді. 1940 жылы Артур Фрид Миннеллиді Metro Goldwyn Mayer кинокомпаниясына жұмысқа алды, онда ол «Бродвейдегі қыздар» (1941) және «Панама Хэтти» (1942) фильмдеріне режиссерлік жасады. «Аспандағы кабина» (1943) фильмімен режиссерлік дебютін жасады. Бір жылдан кейін Джуди Гарландтың қатысуымен «Сент-Луисте кездесу» (1944) фильмін түсірді. Бір жыл өткен соң Гарландқа үйленді, ал 1946 жылы олардың қызы Лиза дүниеге келді. Кейін ол Гарландты «Сағат» (1945), «Цигфелд ақымақтықтары» (1945) және «Қорқыт» (1948) фильмдерінде түсірді. 1951 жылы Гарландтан ажырасты. 1950 жылдары Миннелли көптеген комедиялар, драмалар мен мюзиклдерді түсірді, олардың ішінде «Келіншіктің әкесі» (1950), «Париждегі америкалық» (1951), «Жаман және әдемі» (1952), «Өмірге құштарлық» (1956) және «Джиджи» (1958) фильмдері бар. «Париждегі америкалық» және «Джиджи» фильмдері «Үздік фильм» номинациясында «Оскар» сыйлығын жеңіп алды, ал Миннелли соңғы фильм үшін «Үздік режиссер» сыйлығын жеңіп алды. 26 жылдан астам уақыт бойы Миннелли MGM киностудиясының ең ұзақ қызмет еткен режиссері болды. 1962 жылы «Апокалипсис төрт салт аттылары» және «Басқа қаладағы екі апта» фильмдерінің коммерциялық сәтсіздігіне байланысты Миннеллидің MGM-мен қарым-қатынасы нашарлады. Ол «Venice Productions» атты өндіріс компаниясын құрды және «Эдди әкесіне уақыттық жақындасу» (1963) және «Goodbye Charlie» (1964) фильмдерінде MGM және 20th Century Fox компанияларымен серіктестік құрды. Ол өзінің соңғы фильмі «Уақыт мәселесі» (1976) фильмінде қызы Лизаның рөлін сомдады. Он жылдан кейін, 1986 жылы Миннелли Беверли-Хиллстегі үйінде 83 жасында қайтыс болды.

Vincente Minnelli (born Lester Anthony Minnelli; February 28, 1903 – July 25, 1986) was an American stage director and film director. For a career nearly spanning almost five decades, he is best known for his sophisticated innovation and artistry in musical films. as of 2024, six of his films have been selected for preservation in the United States National Film Registry. Minnelli made his stage debut as an actor in a production of East Lynne, staged by the Minnelli Brothers' Tent Theater (co founded by his father and paternal uncle). After graduating from high school, he worked as an apprentice window designer at Marshall Field's department store in Chicago. There, he attended the Art Institute of Chicago and became a costume designer for the Balaban and Katz theater chain. By the early 1930s, he moved to New York City and served as the art director for the Radio City Music Hall. In 1935, Minnelli became a theatre director with At Home Abroad (1935), starring Beatrice Lillie and Eleanor Powell. In 1937, Minnelli moved to Hollywood and served a brief stint at Paramount Pictures before returning to Broadway. In 1940, Minnelli was hired by Arthur Freed to work for Metro Goldwyn Mayer, where he directed sequences in Babes on Broadway (1941) and Panama Hattie (1942). He made his directorial film debut with Cabin in the Sky (1943). A year later, Minnelli directed Meet Me in St. Louis (1944) starring Judy Garland. He married Garland a year later, and their daughter Liza was born in 1946. He subsequently directed Garland in The Clock (1945), Ziegfeld Follies (1945) and The Pirate (1948). He divorced Garland in 1951. Throughout the 1950s, Minnelli directed numerous comedies, dramas and musicals, including Father of the Bride (1950), An American in Paris (1951), The Bad and the Beautiful (1952), Lust for Life (1956) and Gigi (1958). An American in Paris and Gigi respectively both won the Academy Award for Best Picture, with Minnelli winning the Best Director for the latter film. For over 26 years, Minnelli became the longest tenured film director for MGM. By 1962, Minnelli's relationship with MGM worsened due to the commercial failures of The Four Horsemen of the Apocalypse and Two Weeks in Another Town. He formed his production company called Venice Productions, partnering with MGM and 20th Century Fox on The Courtship of Eddie's Father (1963) and Goodbye Charlie (1964). He directed his final film A Matter of Time (1976), starring his daughter Liza. Ten years later, in 1986, Minnelli died at his Beverly Hills residence, at age 83.

19031919: Ерте өмір

Лестер Энтони Миннелли 1903 жылғы 28 ақпанда Мари Эмили Одиль Лебо мен Винсент Чарльз Миннелли отбасында дүниеге келді. Ол Чикагода крещениеден өтті және төрт ұлының ең кішісі болды, олардың тек екеуі ересек жасқа жетті. Оның анасы Мина Геннелл сахналық есімін алып, Чикагода туған, француз-канадтық тегі бар, анасы Мичиган штатының Макинак аралында туғандықтан, Анишинайб руынан болуы мүмкін. Оның әкесі музыкалық дирижер болып қызмет еткен Миннелли ағайындыларының шатыр театрын құрды. Екеуі де музыкалық ревюде танысты; бастапқыда оның сүйемелдеуіне қатысты дауласса да, жақындасып, 1894 жылдың қараша айында үйленді. Осы үйленгеннен кейін ол Миннелли ағайындыларының труппасына қосылды. Оның әкесінің әкесі Винченцо Миннелли және үлкен ағасы Доменико Миннелли, екеуі де сицилиялық революционерлер, 1848 жылғы Фердинанд II мен Бурбон әулетіне қарсы көтерілістен кейін құрылған уақытша сицилиялық үкімет құлағаннан кейін Сицилияны тастап кетуге мәжбүр болды. Доменико Миннелли Палермодағы Gran Corte Civile вице-канцлері болған кезде, 1848 жылдың 12 қаңтарындағы көтерілісті ұйымдастыруға көмектесті. Бурбондар билікке оралғаннан кейін Винченцо 18 ай бойы Палермо катакомбаларында жасырынып, содан кейін Нью-Йоркке бағытталған жеміс кемесімен құпия түрде елден шығарылды. Үш жасында Миннелли «Ист-Линн» пьесасындағы кішкентай Уилли рөлінде алғаш рет сахнада өнер көрсетті, анасы Леди Изабель мен Мадам Вайн рөлін ойнады. Спектакль барысында Миннелли кейіпкері өлген кезде рөлінен шығып кетті. Оның отбасы Делавэрге (Огайо штаты) көшті, онда ол жоғары мектептің алғашқы үш жылын Сент-Мэриде өткізді. Сент-Мэриде 12-сынып болмағандықтан, ол соңғы жылын Колумбустағы Уиллис орта мектебінде оқып, 16 жасында бітірді. Ол жерде «H.M.S. Pinafore» мектеп қойылымында және Делавэр опера үйінде «The Fortune Hunter» спектаклінде ойнады.

1919-1939: Театрдағы мансабы

Мектепті бітіргеннен кейін Миннелли Чикагоға көшіп келді, онда анасының әжесі Ле Бо және әпкесі Эмимен қысқа ғана уақыт бірге тұрды. Жұмыс іздеу үшін Миннелли акварель суреттерін Маршалл Филдс универмагына алып барды. Универмагтың көрнекі безендіру директоры Артур Валер Фрейзер оның портфолиосын қарап, оны дереу терезе безендірушінің шәкірті ретінде жұмысқа алды. Сол жерде дүкен терезелері жылына төрт рет ауыстырылып, әр маусымға сай келетін әсем тақырыптармен безендірілді. Миннеллиге ерлер бөлімінің дизайнын жасау тапсырылды, бірақ ол оның орнына Уабаш авенюіндегі терезелерді жобалауды сұрады, онда жиһаз бен сәндік антикварлық заттар жиі ауыстырылып тұратын. Сонымен қатар, Миннелли суретші болу ниетімен Чикаго өнер институтына оқуға түсті. Алайда, жұмыс кестесі мен оқу бағдарламасына қызығушылық танытпағандықтан оқудан бас тартты. Маршалл Филдсте жұмыс істеп жүргенде, Радикалдық театр үшін сахналық реквизиттерді жалға алуға келген соқыр әйел Миннеллиді олардың актерлік тобына қосылуға шақырды, онда олар Юджин О’Ниллдің бір актілі пьесаларын қоятын. Миннелли келісіп, О’Ниллдің «Крест қайда жасалады» пьесасындағы зейнеткер теңіз капитаны рөліне оқыды. Оған бұл актерлік жұмыс ұнамады, бірақ Миннелли Чикагоның театр ауданына жиі баратын болды. Бос уақытында ол қазіргі заманғы театр актерлерінің акварель суреттерін салды, соның ішінде Ина Клэр мен Мэри Нэштің суреттерін жасады. Достарының ынтасымен ол суреттерін сахна артында сатып, өз күнкөрісін қамтамасыз етті. Бір күні кешке сахна артында суреттерін сату кезінде Пол Стоун оған жолығып, Миннеллидің сурет композициясына тәнті болды. «Егер сіз мұндай нәрсе жасай алсаңыз, жақсы фотограф бола аласыз», — деді Стоун оған. Миннелли Маршалл Филдстегі жұмысынан кетіп, Стоунның ассистенті ретінде жұмыс істеді. Стоун Чикагоның театр ауданындағы актерлер мен қоғам қайраткерлерінің, сондай-ақ театрдың белгілі тұлғалары мен үйлену тойларының суреттерін түсіруге маманданған. Стоунның Raymor студиясында Миннелли көптеген танымал адамдарды, соның ішінде Ина Клэрді суретке түсірді, оларды ең қолайлы бұрыштан түсіруге көндірді. Миннелли: «Стоунның фотосуреттері жұмсақ, бірақ өткір фокуста болатын, осылай басылған бетке жақсы түсетін. Бұл маған көңіл-күйді қалай жасау керектігін үйретті», — деді. Бірнеше айдан кейін Стоун нервтік ауруға шалдықты, ал Миннелли оның фотосуретшілік міндеттерін өз мойнына алды. Фотография оның мамандығы емесін сезінген Миннелли көңілі тоймады және 1911 жылы шыққан американдық суретші Джеймс МакНилл Уистлердің өмірбаянын оқып бастады, оны Елизавета мен Джозеф Пеннелл жазған. Уистлердің өнер техникасынан шабыт алған Миннелли импрессионист және сюрреалист суретшілердің, мысалы Анри Матисс, Марсель Дюшан, Макс Эрнст және Сальвадор Далидің өнеріне ден қойды. Ол Жан Кокто мен Луис Бунюэльдің эксперименттік фильмдеріне, сондай-ақ Зигмунд Фрейдтің еңбектеріне де қызығушылық танытты. Осы кезде Миннелли есімінен «Лестер» деген сөзді алып тастап, оны «Винсенте» деп ауыстырды, соңғы «e» әрпін оның аты көбірек сәндік және тартымды болсын үшін қосты. Бір күні Миннелли Чикаго театрының директоры Франк Камбриаға барып, оған өз костюмдер бөлімін ашуды және оны басқаруға рұқсат беруді сұрады. Камбриа Миннеллиді А.Ж. Балабанның кеңсесіне алып барды, онда ол костюм және декорация дизайнері ретінде жұмысқа қабылданды. Сахналық қойылымдарға «ерекше стиль» беруді тапсырған Миннелли костюмдер бөлімінің өте аз қаржымен жұмыс істейтініне таң қалды. Ол кезде театр қойылымдары Чикаго театрында бір апта бойы өтетін, содан кейін декорациялар мен костюмдер бөлшектеліп, Тиволи және Аптаун театрларында қайта пайдаланылатын. 1931 жылы Балабан мен Кац Paramount Publix театр желісімен бірікті, ал Миннеллиден аптасына 150 доллар төлеп Нью-Йорк сахнасында жұмыс істеуді сұрады. Ол Чикагодан кетіп, Гринвич Виллидждегі кішкентай пәтерді жалға алды. Paramount-та Миннелли тек костюмдермен айналысты, декорацияларды жобалауға тыйым салынды, өйткені ол декораторлар одағының мүшесі емес еді. Бірақ ол белгілі сахналық дизайнер Дж. Вудман Томпсонның көмегімен одаққа мүше болып қабылданды. Оның алғашқы Бродвей тапсырмасы — Эрл Кэрроллдің 1931 жылғы «Vanities» музыкалық ревюі үшін шоу пердесін жобалау болды. Леон Баксттың «Балет Рус» үшін жасаған дизайндарынан шабыт алып, Миннелли арт-деко стиліне сәйкес келетін 91 метрлік жасыл және күміс түсті пердені жасады. Кэрролл оның жұмысына әсерленді және 1932 жылғы «Vanities» үшін оны костюм және декорация дизайнері ретінде қайта шақырды. Осы кезде Грейс Мур Миннеллиді «The Dubarry» операсы үшін көркемдік бағытты басқаруға шақырды. Репетиция кезінде Миннелли мен Мурдің шығармашылықтағы пікір таласы болды, бірақ олар әдепті қарым-қатынасты сақтады. Опера Бостонда көрсетілді, ал 1932 жылдың қараша айында Нью-Йорктегі премьерасы 87 қойылымға созылды. Осы жетістігінен кейін Paramount басшылары оны 1933 жылғы «Ziegfeld Follies» операсы үшін костюм және декорация дизайнына таңдады. Алайда, 1933 жылы Paramount Publix банкроттық жағдайға түсті, нәтижесінде Адольф Цукор Б.П. Шульбергті студия басшысы қызметінен босатып, корпоративтік қайта құрылымдауды бастады. Paramount-тың Шығыс жағалауындағы студиялары Нью-Йорктегі Асторияға көшірілді, бірақ олардың гастрольдік театр бөлімінен пайда табу мүмкін емес екені анықталды және оны үлкен музыкалық топтардың гастрольдік сапарларын ұйымдастыруға ауыстырды. Миннелли ақырында 1932 жылдың желтоқсанында ашылған Radio City Music Hall-да декорация дизайнері ретінде жұмысқа орналасты. Репетиция кезінде театр кәсіпкері Сэмюэл «Рокси» Ротафель Миннеллиді, суретші Кларк Робинсонды және хореограф Рассел Маркертті қатал сынады. Тағы бір ыстық пікір алмасудан кейін Робинсон жұмысынан кетіп, Миннелли оның бұрынғы лауазымын иеленді. 1933 жылдың шілде айында Миннеллидің алғашқы көркемдік бағыттап беру жұмысы «Су лилиясы» балетін жобалау болды, ол өзара соғысып жатқан әуеқостар суретімен безендірілген кубалық попурри, цирк нөмірі үшін үлкен шатырдың интерьері және Roxettes киімдерін көрсету үшін Rue de la Paix киім дүкені болды. 1933 жылдың желтоқсанында Миннелли Николай Римский-Корсаковтың «Scheherazade» сюитасының сахналық безендіруін жасады. Оның еңбегі «The New York Times» және «New York Herald Tribune» сияқты басылымдарда мақтауға ие болды. Осыған қарамастан, Ротафель кейіннен жұмыстан босатылды және оның орнына У.Г. Ван Шмус келді. 1934 жылы Ван Шмус Миннеллиді оның алғашқы сахналық қойылымын «Coast to Coast» деп атап, қазанның 25-і күні ашуға шақырды. Е.Й. Харбург пен Дюк Эллингтонның музыкасымен қойылым француз Ривьерасы, Ұлыбританияның Алтын жағалауы, Абиджан және Барбария жағалауын бейнелейтін бірнеше декорацияларды көрсетті. Сахна артында Миннеллиге Ли Шуберттен оның сахналық компаниясы үшін директорлық қызмет ұсынылды. Осы ұсыныстан бас тартпай, Миннелли Radio City Music Hall-да жұмысын жалғастырды және 1935 жылдың сәуір айында кетті. Бірнеше ай ойланып, ол Шуберттің ұйымына қосылып, 18 ай ішінде үш музыкалық қойылымды өндіруге келісім шарт жасады. Миннеллиге Артур Шварц пен Ховард Дитц музыкасын жазған «At Home Abroad» атты алғашқы режиссерлік жобасы тапсырылды. Биатрис Лилли, Этель Уотерс және Элеонор Пауэлл жұлдыздық құрамындағы Бродвей мюзиклі Америкадан қашып, Еуропа, Африка, Жапония және Кариб теңізі аймағында саяхат жасайтын үйленген жұптың тарихын айтады. Мюзикль Бостонда көрсетілді және 1935 жылдың 19 қыркүйегінде Winter Garden театрында ашылды. «The New York Times» газетіндегі шолуында Брукс Аткинсон Миннеллидің еңбегін мақтап, былай деп жазды: «Ол әсемдікке ұмтылмастан, сахнаны жарқын, сәулелі түстермен толтырды, бұл бүкіл туындыға ерекше тартымдылық сыйлайды. Бұрын Шуберттің мөр басымен мұндай керемет нәрсе болған емес». «At Home Abroad» Бродвейде көрсетіліп жатқанда, Миннелли Фанни Брайстың қатысуымен 1936 жылғы «Ziegfeld Follies» операсы үшін костюм және декорация дизайнына оралды. Джон Мюррей Андерсон режиссер болды, бірақ репетиция кезінде ол режиссерлік міндетін Миннеллиге жүктеді. Көрнеліске жаңалық әкелу үшін Миннелли 1880 жылдарды шашыраулар мен сәнді костюмдер үшін шабыт көзі ретінде пайдаланды. 1936 жылдың 30 қаңтарында ашылған «Ziegfeld»…

Following his high school graduation, Minnelli moved to Chicago, where he lived briefly with his maternal grandmother Le Beau and his aunt Amy. In search for a job, Minnelli took his portfolio of watercolor paintings to the Marshall Field's department store. Arthur Valair Fraser, the store's display director, reviewed his portfolio and hired him immediately as an apprentice window dresser. There, the store windows were changed four times a year with elaborate themes matched to each corresponding season. Minnelli was first assigned to design the men's store, but he instead asked to design windows on Wabash Avenue where furniture and decorative antique items were frequently rearranged. Meanwhile, Minnelli enrolled in the Art Institute of Chicago with personal ambitions to become a painter. However, he dropped out due to his work schedule and lack of interest in the curriculum. While working at Marshall Field's, a blind female customer arrived to rent stage props for the Radical Playhouse. She asked Minnelli to join their acting group where they were performing one act plays by Eugene O'Neill. Minnelli agreed, and read for the part of a retired sea captain in O'Neill's Where the Cross is Made. He disliked this acting job, but Minnelli remained a frequent attendee of Chicago's theatre district. In his spare time, he painted watercolor sketches of contemporary theatre actors, including Ina Claire and Mary Nash. Encouraged by his friends, he sold his paintings backstage, and earned enough money to live on his own. One night, while selling his artwork backstage, he was approached by Paul Stone, who admired Minnelli's pictorial composition. "If you can do this sort of thing, you can become a fine photographer," Stone told him. Minnelli left his Marshall Field's job, and worked for Stone as an assistant photographer. Stone specialized in photographing actors and socialites from Chicago's theater district at theatrical luminaries, society matrons and wedding parties. At Stone's Raymor studio, Minnelli photographed numerous celebrities, including Ina Claire, where he coaxed them into capturing their best angles. Minnelli reflected, "Stone's photography was soft, but in sharp focus, so that it could reproduce on the printed page. This taught me a way of creating mood." Months later, Stone suffered a nervous breakdown, and Minnelli assumed his photography duties. Feeling photography was not his suited profession, Minnelli grew dissatisfied and began reading Elizabeth and Joseph Pennell's 1911 biography of James McNeill Whistler, an American painter. Inspired by Whistler's art techniques, Minnelli immersed himself in impressionist and surrealist painters, such as Henri Matisse, Marcel Duchamp, Max Ernst and Salvador Dalí. He also admired the experimental films of Jean Cocteau and Luis Buñuel, and the writings of Sigmund Freud. Around this time, Minnelli dropped Lester from his name, replacing it with "Vincente"; the final "e" was added in order to seem more sophisticated and elegant. One day, Minnelli approached Frank Cambria, who headed the Chicago Theatre, which was a part of the Balaban and Katz theater chain. He told Cambria that he should open his own costume department, and allow him to run it. Cambria took Minnelli to A. J. Balaban's office, where he was hired as a costume and set designer. Assigned to give the stage productions "a custom touch", Minnelli was shocked the costume department operated on meager budgets. At the time, theatre productions ran one week at the Chicago Theatre where the sets and costumes were disassembled and reused at the Tivoli and Uptown Theatre. In 1931, Balaban and Katz merged with the Paramount Publix theater chain, and Minnelli was asked to work on New York stage productions for $150 a week. He left Chicago and rented a tiny Greenwich Village apartment. At Paramount, Minnelli worked exclusively in costumes, and restricted from designing sets because he wasn't in the set designers' union. He was eventually accepted into the union membership thanks to sponsorship from J. Woodman Thompson, a prominent stage designer. His first Broadway assignment was designing the show curtain for Earl Carroll's 1931 edition of the Vanities musical revue. Taking inspiration from Léon Bakst's designs for the Ballets Russes, Minnelli fashioned a 300 feet (91 m)–tall green and silver curtain to accompany the Art Deco theatrical style. Impressed, Carroll rehired Minnelli as a costume and set designer for the 1932 Vanities. By this time, Grace Moore asked Minnelli to supervise the art direction for the operetta, The Dubarry. During rehearsals, Minnelli and Moore had creative differences but remained cordial. The operetta had tryouts in Boston, and premiered in New York in November 1932 where it ran for 87 performances. Based on his success, Paramount executives selected him for costume and set design for the 1933 edition of Ziegfeld Follies. However, by 1933, Paramount Publix filed for bankruptcy protection, in which Adolph Zukor fired B. P. Schulberg as the studio's head of production and began a corporate restructuring. Paramount's East Coast studios were relocated to Astoria, New York, but it was decided their touring theatre unit was no longer profitable and were closed down in favor of touring big bands. Minnelli was eventually employed as a set designer at Radio City Music Hall, after it opened in December 1932. During rehearsals, theatre businessman Samuel "Roxy" Rothafel harshly criticized Minnelli, art director Clark Robinson, and dance director Russell Markert. Following another heated discussion, Robinson immediately resigned, to which Minnelli assumed Robinson's former position. In July 1933, Minnelli's first art direction assignment was designing a "Water Lily" ballet, a Cuban potpourri illustrated with a backdrop of fighting cocks, a Big Top interior for a circus number, and a Rue de la Paix dress shop to display the Roxettes. In December 1933, Minnelli art directed a production of the Scheherazade suite by Nikolai Rimsky Korsakov. His efforts were applauded in the mainstream press, including The New York Times and New York Herald Tribune. Despite this, Rothafel was later fired and was replaced by W. G. Van Schmus. In 1934, Schmus selected Minnelli to produce his first stage show titled Coast to Coast, which opened on October 25. Accompanied with music from E. Y. Harburg and Duke Ellington, the show displayed several sets,
illustrating the French Riviera, the British Gold Coast, Ivory Coast and the Barbary Coast. Backstage, Minnelli was offered a directing job by Lee Shubert for his stage company. Despite the offer, Minnelli continued working for Radio City Music Hall until he left in April 1935. After months of considering, he joined Shubert's organization, signing a contract to produce three musical shows over eighteen months. Minnelli was handed his first directorial project titled At Home Abroad, with music composed by Arthur Schwartz and Howard Dietz. Starring Beatrice Lillie, Ethel Waters, and Eleanor Powell, the Broadway musical centered on a married couple who flee the United States, and travel across Europe, Africa, Japan, and the West Indies. The musical had a try out in Boston and opened at the Winter Garden Theatre on September 19, 1935. In his New York Times review, Brooks Atkinson praised Minnelli's efforts, writing: "Without resorting to opulence he has filled the stage with rich, glowing colors that give the whole work an extraordinary loveliness. Nothing quite so exhilarating as this has borne the Shubert seal before." While At Home Aboard continued its Broadway run, Minnelli returned to costume and scenic design for the Ziegfeld Follies of 1936, starring Fannie Brice. John Murray Anderson was the director, but during rehearsals, he transferred directing duties to Minnelli. To update the look, Minnelli used the 1880s as inspiration for the hair styles and elegant costumes. Opening on January 30, 1936, the Ziegfeld Follies was a commercial success, running for five months and reopened for another five months after a summer hiatus. Minnelli was not involved in the revival, but instead chose to direct a musical revue titled The Show Must Go. Minnelli devised an original story, featuring new songs from a team of Tin Pan Alley lyricists. The show premiered on Christmas Day 1936 and ran for 237 performances during its initial run. A reprise opened in September 1937 and played for two weeks.

Paramount Pictures-те қысқа уақыт жұмыс істеген

Бродвейдегі табысына сүйеніп, Голливуд Миннеллиді дамып келе жатқан режиссер ретінде назарға алды. Сэмюэл Голдуин Миннеллиге «Голдуин фоллизін» (1938) режиссерлік етуді ұсынды, ал 1937 жылы Paramount Pictures оған фильмдер өндіру және режиссерлік ету бойынша келісімшарт ұсынды. Басында ол тартынғанмен, Миннелли ұсынысты қабылдап, аптасына 2500 доллар жалақы алды. Оның алғашқы жобасы – Бродвейдегі оқиғаларға негізделген «Таймс-сквер» құпия фильмі болды. Сценарийді жазу үшін Лео Бирински шақырылды, сюжетте кейіпкерлер маңызды жайттарды анықтау үшін Бродвей шоуларының әртүрлі музыкалық номерлері арқылы саяхаттайды. Миннелли сонымен қатар Paramount компаниясының актерлері қатысатын сюрреалистік балет ұсынды және Курт Вейлмен мүмкін болатын музыкалық фильм туралы сөйлесті. Миннелли Paramount компаниясының басшысы Адольф Цукормен жобаны талқылады, бірақ ол қызығушылық танытпады; студияның өндіріс жетекшісі Уильям ЛеБаронмен болған әңгімелер жобаны ілгерілетуге көмектеспеді. Осы уақытта Миннелли Фред Астер мен Джинджер Роджерстің фильміне «Билейік пе?» (1937) деген атауды ұсынды. Ол Рауль Уолштің 1937 жылғы «Суретшілер мен модельдер» фильміне кеңес беріп, Луи Армстронг пен Марта Рей қатысқан "Public Melody No. 1" номерін жасады.

Бродвейге оралу

Алты айлық келіссөздерден кейін Миннелли келісімшартынан босатылып, Бродвейге оралды. Ли Шуберт оған Эд Уинннің басты рөлде ойнаған, Гарольд Арлен мен Э. Я. Харбургтың музыкасы мен сөздері жазылған "Хури за что!" мюзиклін ұсынды. Миннеллиге премьераға дейін, 1937 жылдың 1 желтоқсанында үш ай дайындық берілді. Мюзикл жақсы қабылдады, "Life" журналы оны "жылдың ең күлкілі қойылымы" деп атады. "Time" журналы да жоғары баға берді: "Винсенте Миннелли де көрсетіліс табысына үлес қосты, ол кино сахнасының қатал мектебінде тәлім алған, режиссураны жүргізіп, декорацияларын жасаған шебер". "Pins and Needles" және "Four Saints in Three Acts" мюзиклдерінен шабыттанған Миннелли Беатрис Лиллидің басты рөлде ойнауы тиіс "The Light Fantastic" атты сюрреалистік фантазияны жасауға кірісті. Ол оған төрт музыкалық номер мен төрт эскиз ұсынды, олар оның көзқарасын көрсетеді, бірақ сол кезде Англияда болған Лилли уақытында жауап бермеді. Содан кейін ол С.Н. Берманның "Серена Бландиш" пьесасын мюзиклге айналдыруға бел буды, онда афроамерикандық актерлер ойнасын деген ниетте болды. Музыкалық бөлімін жазу үшін Коул Портер шақырылды. Сид Перелман либретто жазды, ал Лена Хорн басты рөлге оқыды. Алты айлық дамыту жұмысынан кейін Миннелли жобадан бас тартты. Шаршаған Миннелли продюсер Макс Гордон оған "Май айына тым жылы" мюзиклінің режиссурасын ұсынғанға дейін демалысқа шықты. Оскар Хаммерштейн II және Джером Керн ән сөздерін жазуға және музыкалық сазды құрастыруға шақырылды. Мюзиклдің бірінші актісіне риза болған Миннелли екінші актіні қайта құруға тырысты, бірақ сәтті болмады. Мюзикл 1939 жылдың 17 қарашасында Альвин театрында ашылды, музыкалық сыншы Брукс Аткинсон шолуында Миннелли "оқиғаның шатастығын шеше алмағанын" жазды. Осыған жақын уақытта Уильям Сароянның "Өміріңнің шағы" пьесасы үш апта бұрын көрсетілді және жақсы қабылданып, жоғары бағаланды. Миннелли Сароянмен дос болып, Ричард Роджерс пен Лоренц Харттың музыкасын жазған қара сюрреалистік музыкалық комедияда серіктес болды. Екеуі де сценарий бойынша Дэвид Фрименмен бірлесіп жұмыс істеді, бірақ Сароян жобадан шықты. 1940 жылдың көктемінде Харбург Артур Фридті Миннеллидің Шығыс 54-ші көшедегі студиясына алып келді. Миннелли еске алды: "Содан кейін Артур Фрид студияма келіп, маған ұнайтын нәрселерді жасау үшін MGM-ге келуге көндірді, білесіз бе?". Әңгімелескеннен кейін Миннелли аптасына 300 доллар төленуге келісті.

After six months of negotiating, Minnelli was released from his contract and returned to Broadway. Lee Shubert offered him the musical Hooray for What!, which starred Ed Wynn and featured music and lyrics by Harold Arlen and E. Y. Harburg. Minnelli was given only three months for preparation before its premiere on December 1, 1937. The musical was well received, with Life magazine calling it "the funniest show of the year." Time magazine also applauded: "Sharing credit with Wynn for the show's success is able Vincente Minnelli, trained in the hard school of movie stage shows, who directed it and designed the scenery." Inspired by the musicals Pins and Needles and Four Saints in Three Acts, Minnelli began developing a surrealist fantasy titled The Light Fantastic, with Beatrice Lillie in mind to star. He offered her four musical numbers and four sketches outlining his vision, but Lillie, then in England, had not responded in time. He then shifted to a musicalization of S. N. Behrman's play Serena Blandish, wanting to feature Black American actors. Cole Porter was hired to write the musical score. Sid Perelman wrote the libretto, while Lena Horne read for the title role. After six months of development, Minnelli abandoned the project. Exhausted, Minnelli took a sabbatical break until producer Max Gordon offered him to direct Very Warm for May. Oscar Hammerstein II and Jerome Kern were hired to write the lyrics and compose the musical score, respectively. Pleased with the musical's first act, Minnelli unsuccessfully tried to rearrange the second act. The musical opened at the Alvin Theatre on November 17, 1939, with musical critic Brooks Atkinson writing in his review that Minnelli had not "solved the confusion of the story." Adjacent of this time, William Saroyan's play The Time of Your Life had opened three weeks before and was well regarded. Minnelli became friends with Saroyan and they partnered on a black surrealist musical comedy, with Richard Rodgers and Lorenz Hart composing the score. Both men collaborated with David Freeman on the script, but Saroyan exited the project. During the spring of 1940, Harburg brought Arthur Freed into Minnelli's studio on East 54th Street. Minnelli remembered, "Then Arthur Freed came to see me at my studio and convinced me to come to MGM to do the kind of thing that I liked, you know?" After a discussion, Minnelli agreed to be paid $300 a week.

1940-1942 жж.: Музыкалық номерлер кеңесшісі

1940 жылдың 2 сәуірінде Миннелли Metro Goldwyn Mayer кинокомпаниясында жұмыс істей бастады. 1941 жылы ол шағын кеңес беру жұмыстарын атқарды, оның ішінде Норман З. МакЛеодтың "Леди Бью Гуд" (1941) фильмін сынға алды және Пандро Берманға "Рио-Рита" (1942) фильмінің басын өзгертуге кеңес берді. Біраз уақыттан кейін МакЛеод "Панама Хэтти" (1942) фильмін түсірді, бірақ көрсетуге дейін сынап көргенде жақсы пікір алмады. Оған жауап ретінде Фрид Рой Дель Рутты қайта түсіруге, ал Миннеллиді Лена Хорнның қатысуымен музыкалық номерлерді түсіруге шақырды. Сонымен қатар, Миннелли Микки Руни мен Джуди Гарландтың басты рөлде ойнаған "Банды соққыға түсіру" (1940) түсірілім алаңына барып қайтты. Фрид, Рунидің кейіпкері Пол Уайтман сияқты дирижер болуды армандаған сахнаға музыкалық номер қажет екенін айтты. Миннелли түсірілім алаңында көрген жемістерді ыдысқа салып пайдалануды ұсынды. Фрид бұл идеяны ұнатып, Генри Фоксты үстел жасауға, ал Джордж Пал жемістен жасалған музыканттардың анимациясын жасауға шақырды. Түсірілім кезінде Миннелли 18 жасқа толған Гарландпен алғаш рет кездесті. Кейін Миннелли Бэбби Берклидің "Бродвейдегі қыздар" (1941) фильмінің "Ghost Theater" эпизодында Руни мен Гарландпен де жұмыс істеді. Миннелли олардың Бродвейдің көне жұлдыздарын еліктеуін ұсынды, бірақ Беркли бұл идеяны қабылдамады.

Аспандағы қора мен оны өлтіргенім

1942 жылы Миннелли Фридтің кеңсесіне шақырылды, онда оған "Аспандағы кабина" (1943) фильмін режиссерлік ету ұсынылды. Миннелли бұл тапсырманы "өткендегі үлесім үшін лайықты сыйлық ретінде, мен ойлағаннан да еркіндікпен" қабылдағанын жазды. 1940 жылғы Вернон Дьюк пен Джон Ла Туштің мюзикліне негізделген "Аспандағы кабина" Петунияның (Этхел Уотерс) адал әйелдің, құмар ойыншы күйеуі "Кішкентай" Джо Джексонның (Эдди "Рочестер" Андерсон) жаны үшін дұға ететін оқиғасын баяндайды. Фильм 1942 жылдың тамызында түсіріле бастады, тек Уотерс пен Рекс Инграм ғана Бродвейдегі рөлдерін қайта ойнады. Лена Хорн Джексонды азғыратын әсем әйел Джорджия Браун рөлінде ойнады. Түсірілім кезінде Миннелли Хорнның көпіршік ваннада түскен "Рас па екен?" атты музыкалық номерін түсірді. Бірақ, Motion Picture Production Code-тың өкілі Жозеф Брин бұл көрініске қарсылық білдірді, нәтижесінде ол фильмнен алынып тасталды. 679 260 долларлық (1942 жылғы доллармен) қарапайым бюджетке ие болған "Аспандағы кабина" прокатта 1,6 миллион доллар табыс әкелді. "Аспандағы кабина" фильмін түсіргеннен кейін үш апта өткен соң, Миннеллиге Ред Скелтон мен Элеонора Пауэллдің қатысуымен "Мен істедім" (1943) фильмін түсіру тапсырылды. Дель Рут бұл фильмнің бастапқы режиссері болған, бірақ ол АҚШ армиясына шақырылып, фильмді аяқтамай кетті, ал MGM оның монтажын ұнатпады. Фильмнің продюсері Джек Каммингс Миннелли өзінің стилін фильмге енгізерін үміттенеді. Режиссер болып тағайындалған Миннелли сценарийді қайта жазу үшін Сиг Герциг пен Фред Сайдиді шақырды. "Spite Marriage" (1929) фильмінің жаңаша түсірілімінде Skeleton Джозеф Ренолдс рөлін ойнайды, ол тігіншінің көмекшісі, Бродвей жұлдызы Констанс Шоуға (Пауэлл) ғашық болып, оның Азамат соғысының мелодрамасының барлық қойылымын қадағалайды. Шоу өзінің сүйіктісіне (Джон Ходиак) ренжіту үшін Ренолдсқа тұрмысқа шығады. Герциг пен Сайди сюжетті Скелеттің кейіпкері Ходиакты Остік державалардың тыңшысы ретінде ашатындай етіп жаңартты. Басқа жобалардың арасында Миннелли Лена Хорнды "Мыңдаған көрермен" (1943) фильміндегі "Асыл гүл" бөлігінде режиссерлік етті.

Джуди Гарландтың кинолары

Для фильма «Встречай меня в Сент-Луисе» (1944) Фрид снова нанял Миннелли в качестве режиссера. Фильм, построенный вокруг четырех времен года, рассказывает о семье Смит и их конфликтах, а заключение посвящено празднованию семьей Всемирной выставки в Сент-Луисе 1904 года. Джуди Гарланд была выбрана на роль Эстер Смит, хотя она чувствовала, что ее роль затмит Маргарет О’Брайен, исполнявшая роль Тути. Основные съемки начались 7 декабря 1943 года, но дальнейшие съемки часто задерживались из-за опозданий и жалоб Гарланд на болезнь. Стремясь показать физическую красоту Гарланд, он попросил назначить гримера Дороти Понедель к Гарланд. Понедель улучшила ее внешность, что включало удлинение и изменение формы бровей, изменение линии роста волос, изменение контура губ и удаление носовых дисков и зубных коронок. Съемки завершились 7 апреля 1944 года. Во время съемок между Гарланд и Миннелли возникли некоторые творческие разногласия, но Гарланд сблизилась с ним после просмотра отснятого материала. В то время Гарланд была замужем за Дэвидом Роузом, но после развода она начала встречаться с Джозефом Л. Манкиевичем. Премьера фильма состоялась в ноябре 1944 года, он получил всеобщее признание критиков и превзошел кассовые ожидания, собрав 7,56 миллиона долларов по всему миру во время первоначального проката. Тем временем в производстве находился мюзикл 1945 года «Зигфелдские легкомыслия» с Джорджем Сидни в качестве первоначального режиссера фильма. В фильме было представлено несколько музыкальных номеров из музыкальных ревю «Зигфелдские легкомыслия» с участием многих талантливых актеров, заключивших контракты с MGM. В середине съемок Сидни попросил покинуть производство, после чего Миннелли был нанят для завершения съемок. Сегмент с участием Гарланд был снят в июле 1944 года, а основные съемки завершились в августе. Миннелли снял в общей сложности десять сегментов, а остальные четыре были сняты Сидни, Лемюэлом Айерсом, Роем Дел Рутом и Робертом Льюисом. «Часы» (1945) стал первым полноценным драматическим фильмом Гарланд после съемок в нескольких музыкальных фильмах. Фреда Зиннемана изначально наняли для режиссуры фильма. К августу 1944 года он был отстранен по просьбе Гарланд после того, как они не смогли найти общий язык, а отснятый материал оказался неудовлетворительным. Когда Фрид спросил, кого она хочет видеть на его месте, Гарланд попросила Миннелли стать режиссером. Миннелли принял задание при двух условиях: Зиннеман не должен возражать против его найма, и он должен иметь творческий контроль над Гарланд. Отснятый Зиннеманом материал был отброшен, за исключением внешних съемок Нью-Йорка. Станция Пенсильвании была воссоздана на съемочной площадке MGM, а местные нью-йоркские локации были сняты с использованием задней проекции. 9 января 1945 года, незадолго до того, как Гарланд должна была сниматься в фильме «Девушки Харви» (1946), Миннелли и Гарланд объявили о своей помолвке. Они поженились 15 июня в доме матери Гарланд в Уилшире, Лос-Анджелес. Следующим фильмом Миннелли стал «Йоланда и вор» (1945) с участием Фреда Астера и Люсиль Бремер. До того, как его наняли для работы над фильмом «Часы», предполагалось, что «Йоланда и вор» станет следующим фильмом Миннелли. Фильм, основанный на коротком рассказе Людвига Бемельманса и Жака Тери, опубликованном в журнале в 1943 году, рассказывает о двух мошенниках (Астере и Фрэнке Моргане), скрывающихся от экстрадиции в Южной Америке. Оба мужчины узнают о Йоланде, молодой наследнице, живущей уединенной жизнью в монастыре, и решают обмануть ее. Однажды ночью Йоланда молится об «ангеле-хранителе», в роли которого перевоплощается персонаж Астера. Фрид наткнулся на рассказ в журнале, после чего нанял Бемельманса и Тери для написания обработки, а Роберта Натана — для написания окончательного сценария. Съемки начались 15 января 1945 года и завершились четыре месяца спустя. После выхода фильма он получил смешанные отзывы, критикуя его сценарий и став коммерческой неудачей. К этому времени Гарланд забеременела своей первой дочерью Лизой. Музыкальная биографическая лента о Джереме Керне под названием «Пока не прогонит облака» (1946) должна была начаться в октябре 1945 года. Гарланд была выбрана на роль Мэрилин Миллер, а Миннелли был назначен режиссером сцен с участием Гарланд. Ее сцены были сняты за две недели и завершены 8 ноября 1945 года. Однако один номер «D’Ya Love Me?» был вырезан из фильма. Миннелли обратился к Пандро Берману с предложением снять фильм «Подводное течение» (1946) с Кэтрин Хепберн и Робертом Тейлором в главных ролях. Основанный на рассказе Тельмы Страбель, фильм рассказывает о дочери профессора колледжа из маленького городка, которая выходит замуж за промышленника и переезжает с ним в город. Вскоре она узнает о своем пропавшем брате, которого ее муж подозревают в убийстве, и расследует его исчезновение. Роберт Митчем, сыгравший пропавшего брата, был одолжен MGM компанией RKO Radio Pictures для совместной работы в фильме. Во время съемок Хепберн сначала была недовольна Миннелли в качестве режиссера, но оба стали дружелюбными по мере продолжения производства. Тем временем Тейлор был раздражен их развивающейся дружбой и чувствовал, что его затмевает Митчем. Идея адаптации пьесы С.Н. Бермана «Пират» возникла у Миннелли, а Гарланд предложила адаптировать ее в мюзикл во время их медового месяца. История рассказывает о Мануэле, местной жительнице Карибского бассейна, которая мечтает о пирате Макоко, более известном как Мак Черный. Она невольно помолвлена с ним, который теперь представляется как Дон Педро, толстый и пожилой мэр деревни. Серафин, гастролирующий актер, играет роль пирата, чтобы завоевать любовь Мануэлы. Фрид сначала сопротивлялся этой идее, но неохотно согласился ее продюсировать после прочтения обработки. Чтобы повторить успех фильма «За меня и мою девушку» (1942), Джин Келли был выбран для воссоединения с Гарланд. 27 декабря 1946 года запись с участием Гарланд была отменена из-за ее болезни. Из-за частых отсутствий Гарланд съемки начались только в феврале 1947 года. Из 135 дней, отведенных на репетиции, съемки и пересъемки, Гарланд отсутствовала 99 дней. После предварительного показа в октябре Миннелли согласился сократить продолжительность фильма. В период с 21 октября по 19 декабря были сняты пересъемки, в ходе которых музыкальный номер «Вуду» был заменен более энергичной пересъемкой «Мак Черный». После завершения съемок фильм превысил бюджет, обойдясь в 3,7 миллиона долларов. Фильм собрал в прокате более 2,9 миллиона долларов, но показал чистый убыток в размере 2,2 миллиона долларов.

For Meet Me in St. Louis (1944), Freed again hired Minnelli to direct. Framed around the four seasons, the film tells of the Smith family and their conflicts, with the conclusion focused on the family's celebration of the 1904 St. Louis World's Fair. Judy Garland was cast as Esther Smith, though she felt her role would be overshadowed by Margaret O'Brien, who was portraying Tootie. Principal photography began on December 7, 1943 though continued filming was frequently delayed by Garland's tardiness and claims of illness. Determined to have Garland's physical beauty showcased, he requested make up artist Dorothy Ponedel be assigned to Garland. Ponedel refined her appearance, which included extending and reshaping her eyebrows, changing her hairline, modifying her lip line and removing her nose discs and dental caps. Filming wrapped on April 7, 1944. During filming, Garland and Minnelli had some creative differences, though Garland grew closer to him after watching the dailies. At the time, Garland was married to David Rose, but after they divorced, she began dating Joseph L. Mankiewicz. Premiering in November 1944, the film received universal critical acclaim and exceeded box office expectations, earning $7.56 million worldwide during its initial run. Meanwhile, the 1945 musical Ziegfeld Follies was in production with George Sidney as the film's initial director. The film featured several musical numbers from the Ziegfeld Follies musical revues, starring many of MGM's contracted talents. Midway through filming, Sidney asked to leave the production, in which Minnelli was hired to finish filming. Garland's segment was shot in July 1944, with principal photography concluding in August. Minnelli directed a total of ten segments, with the remaining four directed by Sidney, Lemuel Ayers, Roy Del Ruth, and Robert Lewis. The Clock (1945) was Garland's first straight dramatic film after starring in several musical films. Fred Zinnemann was initially hired to direct the film. By August 1944, he was removed at Garland's request after they could not get along and the dailes proved disappointing. When Freed asked who she wanted to replace him, Garland requested Minnelli to direct. Minnelli accepted the assignment on two conditions: Zinnemann would not object to his hiring and he would have creative control over Garland. Zinnemann's footage was discarded aside from exterior shots of New York. The Pennsylvania Station was recreated on the MGM soundstage while local New York sites were filmed using rear projection. On January 9, 1945, before Garland was to film The Harvey Girls (1946), Minnelli and Garland were engaged to be married. The two married on June 15, inside Garland's mother's house in Wilshire, Los Angeles. Minnelli's next film was Yolanda and the Thief (1945) starring Fred Astaire and Lucille Bremer. Before he was hired for The Clock, Yolanda and the Thief was intended to be Minnelli's next film. Adapted from the 1943 magazine short story by Ludwig Bemelmans and Jacques Théry, the film tells of two con men (Astaire and Frank Morgan) who are hiding from extradition in South America. Both men learn about Yolanda, a young heiress living a sheltered life in a covent and decide to con her. One night, Yolanda prays for a "guardian angel" to which Astaire's character impersonates. Freed had came across the magazine story to which he hired Bemelmans and Théry to write a treatment, and Robert Nathan to write the final screenplay. Filming began on January 15, 1945 and wrapped four months later. Upon its release, the film received mixed reviews with criticism towards its script and was a commercial disappointment. By this point, Garland had become pregnant with her first daughter, Liza. A musicalized biopic of Jerome Kern titled Till the Clouds Roll By (1946) was scheduled to begin production in October 1945. Garland had been cast as Marilyn Miller and Minnelli had been assigned to direct Garland's scenes. Her scenes took two weeks to complete and were finished on November 8, 1945. However, one number "D'Ya Love Me?" was excised from the film. Minnelli was next approached to direct Undercurrent (1946) by Pandro Berman with Katharine Hepburn and Robert Taylor cast in the lead roles. Based on a story by Thelma Strabel, the film is about the daughter of a small town college professor who marries an industrialist and moves into the city with him. She soon learns about her missing brother in law, whom her husband is suspected of murdering, and investigates his disappearance. Robert Mitchum, who portrayed the missing brother, was loaned out to MGM by RKO Radio Pictures to co star in the film. During filming, Hepburn was initially displeased with Minnelli as her director, though both became cordial as production continued. Meanwhile, Taylor grew irritated at their developing friendship and was feeling overshadowed by Mitchum. The idea to adapt S. N. Behrman's play The Pirate originated with Minnelli, with Garland suggesting it be adapted into a musical during their honeymoon. The story tells of Manuela, a local Caribbean woman, who daydreams of the pirate Macoco, better known as Mack the Black. She is unknowingly engaged to him, now identifying as Don Pedro, the portly and elderly village mayor. Serafin, a traveling actor, roleplays as the pirate to win Manuela's affection. Freed initially resisted the idea but reluctantly agreed to produce it after reading a treatment. To replicate the success of For Me and My Gal (1942), Gene Kelly was cast to reunite his pairing with Garland. On December 27, 1946, a recording session with Garland had be to canceled due to her illness. Due to Garland's frequent absences, filming did not begin until February 1947. Out of 135 days for rehearsals, filming and reshoots, Garland was absent for 99. After a preview in October, Minnelli agreed to shorten the film's run time. Between October 21 and December 19, reshoots were taken with the musical number "Voodoo" replaced with a livelier reshoot of "Mack the Black". When filming concluded, the film had went over budget, costing $3.7 million. The film earned over $2.9 million at the box office, but posted a net loss of $2.2 million.

Мадам Бовари

"Қорқыт" фильмінің қаржылық сәтсіздікке ұшырауына қарамастан, Миннелли Гарланд пен Джин Келлидің басты рөлдерде ойнаған "Пасхалық шеру" (1948) фильмін режиссерлік етуге жоспарланған болатын (бірақ Келли репетиция кезіндегі жарақаттан кейін Фред Астермен ауыстырылды). Репетициялар 1947 жылдың 5 қыркүйегінде басталды, бірақ бес күннен кейін Миннелли Фридтің кеңсесіне шақырылып, фильмнен алынды. Фрид Гарландтың психиатрының кеңесіне сүйене отырып, Миннеллиді фильмнен алғанын түсіндірді. Оның орнына Чарльз Уолтерс тағайындалды. Шамамен бір жыл бойы Миннелли фильмдік жобасыз қалды, ал Гарланд "Пасхалық шеру" және "Жақсы көне жазғы күндер" (1949) фильмдерін түсірді. Пандро Берман Миннеллиге телефон соғып, Густав Флоберттің "Мадам Бовари" романының киноадаптациясын режиссерлік етуді ұсынды. Миннелли оны қабылдады, өйткені бұл оның сүйікті романдарының бірі болатын. Басты рөлге бастапқыда Лана Тернер ұсынылды, бірақ Миннелли бұл идеяны қабылдамады, себебі Тернерді жыныстық символ ретінде қарастырды. "Өндіріс кодексі" де Тернердің экрандағы бейнесі мен романның некеден тыс қарым-қатынасты бейнелеуі олардың ережелерін бұзуы мүмкін екенін ескертті. Дженнифер Джонс та қарастырылды, бірақ ол күйеуі Дэвид О. Селзникпен келісімшартта болды, алайда MGM атқарушы директоры Бенджамин Тау оны қарызға алу бойынша келісім жасауға қол жеткізді. Джеймс Мейсон Флаубер рөлін ойнағысы келді, ал Луи Журдан мен Альф Кьеллин (Кристофер Кент атымен көрсетілген) Селзниктің рұқсатымен фильмге тартылды. "Мадам Бовари" 1948 жылдың желтоқсан айының ортасынан 1949 жылдың ақпан айына дейін түсірілді. 1949 жылдың тамызында шыққан фильм көрермендер мен сыншылар тарапынан әсерлі қарсылық күтпеді. Сол жылы Миннелли Роберт З. Леонардтың "Тәуекел" (1949) фильмінің кульминациялық сахнасын режиссерлік еткені хабарланды.

Қалыңдықтың әкесі

Миннеллидің Берманмен келесі бірлескен жұмысы Эдвард Стритердің 1949 жылы жарық көрген, ең көп сатылған романы негізінде түсірілген "Келіннің әкесі" (1950) фильмі болды. Джек Бенни басты рөлге үміттенеді және оған экрандық сынақ өткізілді, бірақ Миннелли Спенсер Трейсиді қалап, оны рөлге бекітті. Елизавета Тейлор мен Джоан Беннетті тиісінше келін мен оның анасы рөлдеріне шақырды. Фильмнің түсірілімі 1950 жылдың 16 қаңтарында басталды және бір ай мен бір күннен кейін аяқталды. 1950 жылдың мамыр айында көрсетілімге шыққан фильм прокаттан 4,15 миллион доллар табыс әкелді. Фильмге сыншылар жағымды баға берді, «The New York Times» газетінің Bosley Crowther-ы оны кітаппен салыстырғанда «біршама тамаша» деп атады, сондай-ақ «Стритердің еңбегін осыншалықты жақсы көруге себеп болатын жылулық, қайғы және түсінікпен» толы екенін айтты. Фильм «Оскар» сыйлығының үш номинациясына – «Үздік фильм», «Үздік актер» және «Үздік сценарий» – ие болды.

Париждегі американдық

"Париждегі америкалық" (1951) фильмінің бастауы Фридтің Ира Гершвинмен оның үйіндегі достығынан туды. Фрид, Ираға ағасы Джордждың "Париждегі америкалық" атты оркестрлік туындысын фильмге бейімдеуді және мүмкін болса, балет сахнасын қосуды жоспарлағанын айтты. 1949 жылы MGM және Джордж Гершвиннің мұрагерлері арасында келіссөздер өтті, нәтижесінде студия Гершвиннің шығармаларына 158,750 доллар төлеп құқық алды. Фильмнің сюжетіне "Life" журналындағы американдық G.I. әскери қызметшілерінің G.I. Bill бағдарламасы бойынша Парижде сурет өнерін оқығандары туралы мақала шабыттандырды, оны Фрид есінде қалдырған еді. Фильмде Джерри Маллиган (Келли) Парижде оқып жүрген суретші. Ол Майло Робертс (Нина Фоч)пен танысады, ол мұрагер және өнерді қолдаушы, сонымен қатар Джерриге романтикалық және кәсіби қызығушылық танытады. Осы уақытта Джерри, Джерридің досы Анри Баурелге (Жорж Гетери) никеленген Лиз Бувье (Лесли Карон)мен махаббатқа түседі. Фильмнің түсірілімі 1950 жылдың 1 тамызында MGM студиясында басталды, бірақ балет сахнасына дайындалу үшін 15 қыркүйекте тоқтатылды. Миннелли "Әкесінің кішкентай үлесі" (1951) фильмін түсіру үшін кетті, ол "Келіннің әкесі" фильмінің жалғасы болды. Түсірілім 9 қазанда басталып, 23 күннен кейін аяқталды. Содан кейін Миннелли балет сахнасын түсіруге қайта оралды, ол 6 желтоқсаннан басталып, 1951 жылдың 8 қаңтарында аяқталды. Фильм көрермендердің арасында үлкен сұранысқа ие болды және АҚШ-та 8 миллион доллардан астам табыс тапты. Келли мен Каронды киносыншылар жоғары бағалады, бірақ фильмнің сюжеттік байланысы сынға ұшырады. 1952 жылғы "Оскар" марапаттау салтанатында "Париждегі америкалық" сегіз номинацияда ұсынылып, оның ішінде "Ең үздік фильм" сыйлығын қоса алғанда, алтысын жеңіп алды. 1951 жылдың 18 қаңтарында Миннелли Марк Твеннің "Хаклберри Финн" ромасын музыкалық фильмге бейімдеуге кірісетіні жарияланды. Диан Стоквелл бас рөлге таңдалды. Уильям Уорфилд Джим рөлінде, ал Джин Келли мен Дэнни Кей герцог пен дофин рөлінде ойнады. Репетициялар тамыз айында басталды. Сонымен қатар, Миннелли Мервин Леройдың "Көруге тамаша" (1952) фильмінің сән көрсетілімінің финалын түсіруге шақырылды. Адриан Гринбург (сонымен қатар "Адриан" деп те белгілі) және Тони Дюкет бұл сахнаға арналған костюмдерді жобалады, олардың құны 100 000 доллардан асты (2022 жылы 1,5 миллион долларға тең). Миннелли фильмдегі еңбегі үшін атауды қаламады. 21 қыркүйекте Келли мен Кейдің бас тартуына байланысты "Хаклберри Финн" фильмінің түсірілімі мерзімсіз кешіктірілді.

The basis for An American in Paris (1951) began from Freed's friendship with Ira Gershwin at his residence. Freed told Ira he wanted to adapt his brother George's orchestral piece An American in Paris into a film and potentially include a ballet sequence. In 1949, MGM and the estate of George Gershwin entered negotiations, to which the studio acquired the rights to Gershwin's catalogue for $158,750. The story was inspired by a Life magazine article of American G. I. s studying art in Paris on sponsorship from the G. I. Bill, which Freed had remembered. In the film, Jerry Mulligan (Kelly) is an artist studying in Paris. He meets Milo Roberts (Nina Foch), an heiress and arts patron who expresses a romantic and professional interest in Jerry. Meanwhile, Jerry romances Lise Bouvier (Leslie Caron), a young teen engaged to Henri Baurel (Georges Guétary), a friend of Jerry's. Filming began on August 1, 1950 at the MGM studios, though production was halted on September 15 to prepare for the ballet sequence. Minnelli left to direct another film, Father's Little Dividend (1951), the sequel to Father of the Bride. Filming began on October 9 and was finished 23 days later. After this, Minnelli returned to film the ballet sequence, starting on December 6 and wrapping on January 8, 1951. The film proved popular with audiences, earning over $8 million in the United States. Kelly and Caron were praised by film critics, though the film's dramatic continuity was criticized. At the 1952 Academy Awards, An American in Paris was nominated for eight Oscars, winning six including Best Picture. On January 18, 1951, Minnelli was announced to direct a musical film adaptation of Mark Twain's Huckleberry Finn. Dean Stockwell was cast in the title role. William Warfield was cast as Jim, along with Gene Kelly and Danny Kaye as the Duke and Dauphin respectively. Rehearsals began in August; simultaneously, Minnelli was enlisted to film the fashion show finale for Mervyn LeRoy's Lovely to Look At (1952). Adrian Greenburg (also known as "Adrian") and Tony Duquette had designed costumes for the sequence, costing over $100,000 (equivalent to $1.5 million in 2022). Minnelli declined to be credited for the film. On September 21, production on Huckleberry Finn was postponed indefinitely due to Kelly and Kaye's withdrawal.

Жаман және әдемі

«Америкадағы америкалық» (1951) фильмімен ұқсастығына байланысты Миннелли «Лили» (1953) фильмінің режиссері болу ұсынысынан бас тартты. Романоффтағы түскі ас кезінде MGM продюсері Джон Хаусман Миннеллиге Джордж Брэдшоудың әңгімесі негізінде жазылған «Жаман адамға арналған естелік» атты сценарийдің жобасын көрсетті. Кейіннен ол «Жақсы мен сұлу» (1952) деп аталды. Миннелли режиссерлікке келісті, оның жалғыз таңдауы – аяусыз фильм продюсері Джонатан Шилдс рөлін Кирк Дуглас ойнауы керек болды. Дегенмен, MGM өндірісінің басшысы Доре Шари бұл рөлді Кларк Гейблге ұсынды, бірақ ол бас тартты. Дуглас сценарийді оқып, рөлге келісті. Лана Тернер «сұлу» Георгина Лоррисон рөліне шақырылды; екі актерлік құрам да таңдалғанда, кино саласындағылар: «Егер олар екеуі бірге түссе…» деп сұрақ қойды.

Фильм Джонатан Шилдс (Дуглас) және Голливудтағы жолының үш адамды манипуляциялау арқылы көтерілуі туралы айтады: актриса Георгина (Тернер), оған махаббатын білдіріп алдайды, режиссер Фред Амиэль (Барри Салливан), оның фильмін тартып алады, және сценарист Джеймс Бартлоу (Дик Пауэлл), әйелін үлкен дауға себеп болатын махаббатқа жоғалтады. Премьерадан кейін сыншылар фильмнің Голливудтың қараңғы жағын көрсетуін және актерлердің, әсіресе Дуглас, Тернер және Глория Грэмнің ойынын жоғары бағалады. Георгинаның қозғалып тұрған көліктегі эмоционалдық күйреуі ерекше аталып өтті. 1953 жылғы «Оскар» марапатында «Жақсы мен сұлу» алты номинацияда ұсынылып, бес номинацияда жеңіске жетті, соның ішінде Грэм «Ең үздік қосалқы әйел актрисасы» номинациясында жеңіске жетті. Сидни Франклиннің атынан Миннеллиге 1953 жылғы «Үш махаббаттың очеркі» антологиялық фильмі үшін екі бөлім («Мадемуазель» және «Неге мен жылауым керек») режиссерлік ету ұсынылды. Миннелли Арнольд Филлипстің «Люси және бейтаныс» әңгімесі негізінде «Мадемуазель» бөлімін режиссерлік етуге келісті. Каронмен қайта кездескенде, бұл бөлімде Рикки Нельсон, Ева Габор, Фарли Грэнджер және Этель Бэрримор де ойнады. Түсірілімдер үш аптаға созылды және 1952 жылдың ақпан айында аяқталды. «Неге мен жылауым керек» бөлімінен бас тартылып, одан «Шамыл ән» (1953) фильмі жасалды, онда Джоан Кроуфорд түсті.

"Бенд вагон" және "Бригадун"

«Америкалық Парижде» (1951) және «Жаңбырда ән салайды» (1952) фильмдерінің сәттілігіне байланысты Фрид танымал композиторлардың музыкалық каталогын бейімдеген тағы бір фильм түсіруді шешті. «The Band Wagon» (1953) үшін Артур Шварц пен Говард Дицтің музыкасы мен сөздерін бейімдеу туралы шешім қабылданды. Ойына сай сюжет жазу үшін Миннелли сценарийді жазу үшін Бетти Комден мен Адольф Гриннің сценарий жазу тобына жүгінді. Фильм Тони Хантер туралы, ол Бродвей шоусының өзінің мансабын қайта бастайтынына үміттенетін қартайған музыкалық жұлдыз. Ол екі жазушы досы мен Хантер мен балеринаның қатысуымен мюзикл сахналаған Бродвей продюсерімен кездеседі. Фред Астер Трой Хантер рөлінде, ал жазушылар Лестер мен Лилли Мартон (Оскар Левант пен Нанет Фабрей бейнелеген) Комден мен Гриннің ерікті негіздемесі бойынша жасалған. Сид Шарис балерина Габриэль Жерардың рөлін сомдады. Фильм түсірілуі 1952 жылы 20 қазанда басталып, 1953 жылы 28 қаңтарда аяқталды. 1953 жылдың шілдесінде премьерасы болған «The Band Wagon» киносы сыншылардың құлшынысымен қабылданып, кассада 5,6 миллион доллар табыс тапты. Арчер Винстен «The New York Post» газетінде фильмді «айдың, жылдың, онжылдықтың немесе, менің білетінімше, барлық уақыттағы ең жақсы мюзикл» деп атады. Фильм «Үздік сюжет және сценарий», «Үздік костюм дизайны (түсті)» және «Үздік музыкалық фильмнің үздік музыкасы» номинацияларына үш рет ұсынылды. Миннелли Пандро Берманмен және Альберт Хакетт пен Франсис Гудричтің сценарий жазу тобымен бірге Люсиль Болл мен Дези Арназдың қатысуымен «The Long, Long Trailer» (1954) үшін қайтадан жұмыс істеді. Клинтон Твисс 1951 жылы жазған романына сүйене отырып, Ники мен Тейси Коллинз есімді ерлі-зайыптылар жаңа трейлер сатып алып, бір жыл бойы АҚШ-ты аралап жүрді. «I Love Lucy» фильмінің жазғы үзілісі кезінде түсірілген фильм 1953 жылы 18 маусымда басталып, келесі айда аяқталды. 1954 жылы 18 ақпанда фильмнің премьерасы Радио Сити Музыка залында өтті және отандық кассада 4,5 миллион доллар табыс тапты. 1951 жылдың наурыз айында MGM Алан Джей Лернер мен Фредерик Лоуидің Бродвей мюзиклі «Бригадунның» (1954) экрандық құқықтарын сатып алды. Джин Келли мен Кэтрин Грейсонның рөлдері белгіленді, бірақ Келлидің алдын ала міндеттемелері өндірісті екі жылға кешіктірді. Уақытша Грейсон кетіп, оның орнына Мойра Ширерді қарастырды, бірақ ақыр соңында Фрид Сид Шарисске тоқтады. «Бригадун» сонымен қатар Миннеллидің стереофониялық дыбыста жазылған және CinemaScope кең экранды форматында түсірілген алғашқы фильмі болды, ол актерлердің аяғын кесіп тастайды деген қауіптенгендіктен Миннеллиге ұнамады. 1953 жылы Миннелли, Келли және Фрид Шотландияда түсіруді жоспарлаған, ал ішкі көріністер Борехамвудтағы MGM Британдық студиясында түсірілетін болды. Көктемде олар фильм түсіру орындарын іздестірді, бірақ Миннелли «The Long, Long Trailer» фильмінде болғандықтан қалады. Келли мен Фрид шотландтық климаттың сенімді емес екеніне сенімді болды және толықтай Калифорнияның Калвер Ситидегі MGM артқы жерінде түсіруді шешті. Бұл әңгіме Шотландияда аң аулау сапары кезінде адасып кеткен екі америкалық Томми Олбрайт пен Джефф Дуглас (Келли мен Ван Джонсон) туралы. Олар ғасырға бір рет көрінетін Бригадун ауылына кіреді. Бір қуанышты үйлену тойында Томми жергілікті әйел Фиона Кэмпбеллге (Шарис) үйленуге ниеттенгеніне қарамастан, ғашық болады. Фильм түсіру кезінде Миннелли «суреттен көңілі қалды» деп мойындады, өйткені ол Лернердің сценарийін қалай құтқаруға болатынын білмеді. 1954 жылы жарық көрген «Бригадун» киносы сыншылардың аралас пікірлерін алды. «New York Times» газетінің рецензиясында Босли Кроутер фильмді «көрнекі түрде жалпақ және буынсыз, бүкіл жаратылысты айналып өтіп, сирек жылылық пен сүйкімділік туғызады» деп бағаламады. 1953 жылдың күзінде Миннелли Уильям Генри Хадсонның «Жасыл сарайлар» романының кинобағдарламасын әзірлеуді бастады. Келесі жылы Лернер сценарий жазуға шақырылды. Оңтүстік Америкада түсіруге ниеттенген Миннелли Перу, Панама, Британ Гвианасы және Венесуэладағы орындарды барлады. Ол жерде ол, арт-директор Э. Престон Эймс және кино бригадасы Венесуэланың джунглилеріндегі 16 мм-лік сынақ кадрларын түсірді. Пьер Анжели мен Эдмунд Пурдомға басты рөлдер үшін сынама берілді, бірақ Фрид таңғалдырмады. Жоба тоқтатылды, бірақ кейіннен ол 1959 жылы Одри Хепберннің қатысуымен түсірілген фильмге айналды.

Because of the success of An American in Paris (1951) and Singin' in the Rain (1952), Freed decided to produce another film adapting the musical catalogue of renowned composers. For The Band Wagon (1953), it was decided to adapt the music and lyrics by Arthur Schwartz and Howard Dietz. To write a suitable storyline, Minnelli turned to the screenwriting team of Betty Comden and Adolph Green to devise the script. The film tells of Tony Hunter, an aging musical star who hopes a Broadway show will restart his career. He meets with two writer friends and a Broadway producer who stage a musical, starring Hunter and a ballerina. Fred Astaire was cast as Troy Hunter, while the writers Lester and Lilly Marton (portrayed by Oscar Levant and Nanette Fabray) were loosely based by Comden and Green. Cyd Charisse was cast as the ballerina Gabrielle Gerard. Filming began on October 20, 1952 and was finished on January 28, 1953. Premiering in July 1953, The Band Wagon received enthusiastic critical reception and earned $5.6 million at the box office. Archer Winsten of The New York Post called the film "the best musical of the month, year, the decade, or, for all I know, of all time." The film received three Academy Award nominations for Best Story and Screenplay, Best Costume Design (Color), and Best Scoring of a Musical Picture. Minnelli reteamed with Pandro Berman and the screenwriting team of Albert Hackett and Frances Goodrich for The Long, Long Trailer (1954), which starred Lucille Ball and Desi Arnaz. Adapted from the 1951 novel by Clinton Twiss, a married couple, Nicky and Tacy Collins, purchases a new travel trailer home and spend a year traveling across the United States. Shot during the summer hiatus for I Love Lucy, filming began on June 18, 1953 and wrapped the next month. On February 18, 1954, the film premiered at the Radio City Music Hall and earned $4.5 million in domestic box office rentals. In March 1951, MGM acquired the screen rights to Alan Jay Lerner and Frederick Loewe's Broadway musical Brigadoon (1954). Gene Kelly and Kathryn Grayson were set to star, though Kelly's precommitments delayed production for two years. During the interim, Grayson departed and Moira Shearer was considered as a replacement, but Freed ultimately cast Cyd Charisse. Brigadoon was also Minnelli's first film recorded in stereophonic sound and shot in the widescreen CinemaScope format, which Minnelli disliked due to concerns it would crop the actors' feet. In 1953, Minnelli, Kelly and Freed initially planned to film on location in Scotland while interior scenes would be shot at the MGM British Studios in Borehamwood. During the spring, they scouted potential filming locations, though Minnelli stayed behind as he was occupied with The Long, Long Trailer. Kelly and Freed were convinced the Scottish climate was unreliable, and decided to film entirely on the MGM backlot in Culver City, California. The story concerns two Americans Tommy Albright and Jeff Douglas (Kelly and Van Johnson) who get lost during a hunting trip in Scotland. They wander into the village of Brigadoon, which becomes visible once every century. During a joyful wedding, Tommy becomes smitten with a local woman Fiona Campbell (Charisse) despite his engagement to Jane Ashton (Elaine Stewart) back home. During filming, Minnelli admittedly felt "frustrated by the picture" as he was unsure on how to salvage Lerner's script. Released in 1954, Brigadoon received a mixed reception from film critics. In his New York Times review, Bosley Crowther dismissed the film as "curiously flat and out of joint, rambling all over creation and seldom generating warmth or charm." During the fall of 1953, Minnelli began developing a film adaptation of William Henry Hudson's novel Green Mansions. The next year, Lerner was recruited to write the screenplay. Intending to shoot on location in South America, Minnelli scouted locations in Peru, Panama, British Guiana, and Venezuela. There, he, art director E. Preston Ames, and a skeletal film crew shot 16 mm test footage of the jungles in Venezuela. Pier Angeli and Edmund Purdom were courted for the lead roles and given a screen test, but Freed was left unimpressed. The project was cancelled, though it later became a 1959 film starring Audrey Hepburn.

Жәндіктер

Содан кейін Миннелли Джон Хаусман Уильям Гибсонның 1954 жылғы романын тапсырғаннан кейін "Кобнет" (1955) фильмін түсірді. Оқиға психиатриялық клиникадағы қызметкерлердің төңірегінде өрбиді, олар кітапханаға жаңадан ілінетін перделерге байланысты дауға тартысады. Ричард Видмарк, Лорен Баколл, Глория Грахам, Лилиан Гиш және жаңа актерлер Джон Керр мен Сьюзан Страсберг актерлік құрамға қосылды. Фильм 1954 жылдың желтоқсан айынан бастап жеті аптаға созылып түсірілді. 1955 жылдың шілдесінде шыққан фильмге сын-пикирлер әртүрлі болды және кассада сәтсіздікке ұшырады, ол жергілікті кинотеатрларда 1,5 миллион долларлық табыс әкелді.

Өмірге құмарлық, шай және жанашырлық

"Кобвеб" фильмі монтаждалғанда, Миннелли Ирвинг Стоунның "Өмірге құштарлық" романының фильмге түсірілуін келесі жобасы ретінде MGM президенті Доре Шаримен талқылады. MGM фильмге құқықтарды алған, бірақ олар 1955 жылдың желтоқсанына дейін мораторий мерзімі бітуіне байланысты оны ұзартуды сұрады. Осы уақытта Шари мен Артур Фрид Миннеллиден "Кисмет" романының киноадаптациясын түсіруін қалады. Миннелли Бродвейдегі бастапқы қойылымды ұнатпағандықтан қарсылық көрсетті. Шари Миннеллиге "Кисметті" бірінші түсірген жағдайда, "Өмірге құштарлық" фильмін түсіру үшін шығармашылық еркіндік беретінін ұсынды. "Кисмет" (1955) – мүмкіндік іздейтін көше ақыны Хаджи туралы, оның билігін уәзір жеке пайдасы үшін қолданады. Сонымен қатар, Хаджидің қызы Лалуме жас халифке ғашық болады. Фильмнің түсірілімі 1955 жылдың 23 мамырында басталды. Түсірілімдер аяқталуға он күн қалғанда, Миннелли Францияға "Өмірге құштарлық" (1956) фильмін түсіру үшін кетті. Фильмді аяқтау үшін Стэнли Донен шақырылды, ол 1955 жылдың 22 шілдесінде аяқтады. "Кисмет" 1955 жылдың 8 қазанында Radio City Music Hall-да көрсетілді, нәтижесінде кассада 2,9 миллион доллар табыс әкелді (өндіріс бюджеті 2,6 миллион доллар). Сонымен қатар, Кирк Дугластың "Byrna Productions" компаниясы Жан Негулеско режиссерлігімен "Lust for Life" фильмін шығаратынын жариялады. Бірақ көп ұзамай Дугласқа MGM компаниясы хабарласып, олардың құқықтарға ие екенін мәлімдеді. Келісімге сәйкес, Миннелли режиссер болып, ал Дуглас Винсент ван Гог рөлінде ойнауға келісті. Фильмнің түсірілімі Франция, Бельгия және Нидерландыда толығымен локацияда жүргізілді. Түсірілім кезінде Дуглас кейіпкеріне толыққанды еніп, рөлінде тұрды. Миннелли бұл фильмді өзі түсірген фильмдердің ең сүйіктісі деп атады. 1956 жылдың қыркүйегінде шыққан фильм көрермендер тарапынан жақсы қабылданып, отандық кассада 1,6 миллион долларға жуық табыс тапты. Алайда, 1957 жылғы "Оскар" марапаттау салтанатында "Өмірге құштарлық" төрт номинацияда бақ сынады: "Үздік актер" (Кирк Дуглас), "Үздік қосалқы актер" (Энтони Куинн), "Үздік сценарий" және "Үздік көркемдік безендіру/декорация" (түсті). Куинн "Үздік қосалқы актер" сыйлығын жеңіп алды. Миннелли Еуропаға "Өмірге құштарлық" фильмін түсіру үшін кетпес бұрын, Роберт Андерсонның 1953 жылғы "Сай мен жанашырлық" пьесасын көркем фильмге түсіруге келісті. Бұл оқушы Томның балалар даярлық мектебінде гомосексуалдықта айыпталуы туралы әңгіме. Мектеп директорының әйелі Лора оның еркектігін нығайтуға үміттенеді. Гомосексуализм тақырыбына байланысты, өзінің пьесасын қайта жазуға шақырылған Андерсон, өндіріс кодексінің ережелеріне сәйкес сценарийді өңдеуге мәжбүр болды. Дебора Керр, Джон Керр (бұрын 1955 жылғы "Кобвеб" фильмінде ойнаған) және Лейф Эриксон сахналық қойылымдағы рөлдерін қайта ойнады. 1956 жылы шыққан "Сай мен жанашырлық" киносы киносыншылардан оң пікірлер алды. Ол отандық кассада 2,2 миллион долларға жуық табыс тапты.

While The Cobweb was being edited, Minnelli discussed a film version of the novel Lust for Life by Irving Stone as his next project to MGM president Dore Schary. MGM had already obtained the film rights, though they requested an extension as its moratorium would lapse by December 1955. In the meantime, Schary and Arthur Freed wanted Minnelli to shoot a film adaptation of Kismet. Minnelli resisted as he disliked the original Broadway production. Schary offered Minnelli creative autonomy to film Lust for Life provided he would film Kismet first. Kismet (1955) tells of Haji, an opportunist street poet, whose powers are abused by the Wazir for personal gain. Meanwhile, Haji's daughter Lalume falls in love with the young Caliph. The film began shooting on May 23, 1955. Ten days before filming was complete, Minnelli left for France to begin filming Lust for Life (1956). Stanley Donen was brought in to finish the film, which was completed on July 22, 1955. Kismet premiered on October 8, 1955 at the Radio City Music Hall, earning $2.9 million at the box office (against a production budget of $2.6 million). Simultaneously, Kirk Douglas' production company Byrna Productions announced they were producing Lust for Life, with Jean Negulesco as director. Soon after, Douglas was contacted by MGM, who noted they held the rights. A compromise was reached to have Minnelli direct and Douglas star as Vincent van Gogh. Filmed entirely on location in France, Belgium and the Netherlands, filming started in August 1955 and ended in December 1955. Throughout filming, Douglas notably remained in character. Minnelli called the film his personal favorite of the ones he directed. Released in September 1956, the film was mildly received by audiences, earning nearly $1.6 million in domestic box office rentals. However, at the 1957 Academy Awards, Lust for Life received four Academy Award nominations for Best Actor (Kirk Douglas), Best Supporting Actor (Anthony Quinn), Best Screenplay and Best Art Direction/Set Decoration — Color. Quinn won for Best Supporting Actor. Before Minnelli left to Europe to film Lust for Life, he agreed to direct Robert Anderson's 1953 play Tea and Sympathy into a feature film. The story tells of a young student named Tom who is accused of being a homosexual at a boys' prep school. The headmaster's wife Laura takes a keen interest in him hoping to strengthen his masculinity. Due to the themes of homosexuality, Anderson, who was hired to rewrite his own play, had to sanitize the script due to regulations from the Production Code. Deborah Kerr, John Kerr (who previously starred in 1955's The Cobweb), and Leif Erikson reprised their roles from the stage production. During its 1956 release, Tea and Sympathy received positive reviews from film critics. It earned nearly $2.2 million in domestic box office rentals.

Дизайнер әйел

"Жанды жобалау" (1957) – MGM костюм дизайнері Хелен Роуздың "Жыл әйелі" (1942) фильмінен шабыттанған түпнұсқа әңгімесі. Грейс Келлиге арналған жұлдыздық рөл ретінде Джеймс Стюарт ер адам рөліне шақырылды, ал режиссураны Джошуа Логан жүзеге асыруға тиіс болды. Алайда, Келли Монако князі Рейнер III-ке үйленгеннен кейін екі ай өткен соң актерлік мансабынан бас тартып, жобадан шықты. Стюарт пен Логан да осыған байланысты жобадан кетті. Шашырап қалған Шэри Миннеллиді фильмді режиссерлеу үшін жедел түрде жалдады. Жаңа режиссер ретінде Миннелли Грегори Пек пен Лорен Бэколлды жаңа басты рөлдерге таңдады. Басты түсірілім 1956 жылдың 10 қыркүйегінде басталды және он аптадан кейін аяқталды. Түсірілімдер Ньюпорт Бич, Беверли-Хиллз қонақ үйі және Маринеландта өтті. 1957 жылдың мамыр айында шыққан фильм бүкіл әлем бойынша 3,7 миллион доллар табыс әкелді, бірақ 136 000 долларлық зиянға ұшырады. "Жижи" (1958) фильміне дайындық кезінде Миннелли Рональд Нимді "Жетінші күнә" (1957) фильмінің түсірілімінде алмастырды, бұл фильм У. Сомерсет Моэмнің "Боялған көрімшек" романының бейімделуі болды. Ним MGM продюсері Дэвид Льюиспен шығармашылық дауларға түсті. Сидни Франклин Льюистің орнына продюсер болды. Миннелли өзінің үлесіне қарамастан, оның есімін титрде көрсетпеуді сұрады.

Жиги мен басқалар жүгіріп келді

Gigi 1944 жылы Колетт жазған повесть ретінде пайда болды, ол 1949 жылы Даниэль Делормның қатысуымен фильмге бейімделді. 1951 жылы драматург Анита Лоус повесті Бродвейге қойып, Одри Хепбернге оның алғашқы басты рөлін берді. Миннелли мен Артур Фрид Gigi-ді бейімдеу туралы бірнеше жыл бұрын әңгімелескен, бірақ 1953 жылы Фрид Бродвейдегі қойылымды көргеннен кейін қызығушылығы қайта оянды. Екеуі де «My Fair Lady» фильмінің сәттілігінен кейін Алан Джей Лернер мен Фредерик Лоуиге өз бейімдемелері үшін әндер жазуға ұсыныс жасады. Лернер екі талаппен келісті: Оноре Лашель рөлін кеңейту және Морис Шевальені фильмге шақыру. Хепбернге рөлді қайта ойнау ұсынылды, бірақ ол бас тартты. Миннелли оның орнына Лесли Каронды шақырды, оны 1951 жылы «Париждегі америкалық» фильмінде режиссерлік еткен болатын. Луи Журдан Джиджидің сүйіктісі Гастон рөлінде ойнады, ал Шевалье, Гермиона Гингольд, Ева Габор және Изабель Джинс қосалқы рөлдерді сомдады. Барлық түсірілімдерді Францияда өткізуді қалаған Миннелли 1957 жылдың шілдесінде Парижде, қатты ыстыққа қарамастан түсірілімдерді бастады. Ауыр костюмдердің салдарынан актерлер қызып, тіпті Миннелли де жұқпалы жөтелге шалдықты. Миннелли мен Фрид арасында да қақтығыстар туды. Қыркүйекте бюджеттен шығып кеткен соң, түсірілім тобы Калифорнияға көшіп, студияның декорацияларында түсірілімдерді жалғастырды; Трувильді бейнелеу үшін Венеция жағажайы да пайдаланылды. Фильмнің түсірілімі 1957 жылдың 30 қазанында аяқталды. 1958 жылдың басында «Джиджи» фильмінің сынақ көрсетілімдері жағымсыз қабылданып, MGM президенті Джозеф Фогель тоғыз күндік қайта түсірілімге бұйрық берді. Алайда, Миннелли «Қайғылы дебютант» (1958) фильмін шетелде түсіріп жатқандықтан қол жетімді болмады. Қайта түсірілімдерді жүргізу үшін Чарльз Уолтерс шақырылды. Фильмнің премьерасы 1958 жылдың 15 мамырында Нью-Йорктегі Рояль театрында өтті және сыншылардың жоғары бағасын алды. 1959 жылғы «Оскар» марапатында фильм тоғыз номинацияның барлығында жеңіске жетті, соның ішінде «Үздік фильм» номинациясы да бар. Миннелли «Үздік режиссер» номинациясында алғашқы «Оскар» сыйлығын алды. «Джиджи» фильмінің премьерасына дейін Миннелли ақпанның ортасынан сәуірдің басына дейін жеті апта бойы «Қайғылы дебютант» (1958) фильмін түсірді. Уильям Дуглас Хоумның 1955 жылғы пьесасы бойынша қойылған оқиға Джейн Бродбенттің тарихын айтады, ол бай әкесі Лорд Джимми Бродбент пен анасы Леди Шиланың шақыруымен Лондонға дебютанттар кешіне қатысу үшін келеді. 1957 жылдың күзінде Пандро Берман Миннеллиге сценарийдің алғашқы нұсқасын көрсетті, ол Миннеллиге ұнамады, себебі ол пьесаны америкалық стильде бейімдеуді дұрыс емес деп санады. Лондонның бастапқы орны сценарийге қайта енгізілді. Дегенмен, ол режиссерлікке келісті және Берман ұсынғаннан кейін Миннелли Нью-Йоркте Рекс Харрисон мен Кей Кендаллға басты рөлдерді ұсынды. Бірақ Берман американдық актриса Сандра Диді таңдады, бұл американдық көрермендердің қызығушылығын арттыру мақсатында жасалды. «Қайғылы дебютант» 1958 жылдың тамызында Радио Сити Музыка залында көрсетілді, бірақ кассалық табыс күтілгендей болмады. 1958 жылдың көктемінде MGM Джеймс Джонстың 1957 жылғы «Кейбіреулер жүгіріп келді» романының киноқұқығын сатып алды. Шаридің орнына жаңа өндіріс жетекшісі болып тағайындалған Сол Сигель Миннеллиді фильмді бейімдеуге шақырды. Роман армия ветераны және жазушы Дэвид Хирштің тарихын айтады, ол Индиана штатының Паркман қаласына оралады. Ол Гвен Френчпен махаббатқа түседі, ол эмоционалды жағынан жабық орта мектеп мұғалімі, және Гиннимен дос болады, ол жас, білімсіз, босқұрым қыз. Фрэнк Синатра Дэвид Хирш рөлінде, ал Ширли Маклейн, Марта Хайер және Rat Pack мүшесі Дин Мартин Бама Диллерт рөлінде ойнады. «Оскар» сыйлығына үміткер болу мүмкіндігіне байланысты Миннеллиге фильмді 1958 жылдың қысында аяқтау үшін алты ай берілді. Индиана штатының Мэдисон қаласында түсірілім кезінде Синатра мен Мартин Миннеллидің мұқият түсірілімінен шаршап, фильмнен бас тартты. Алайда Сигель оларды фильмді аяқтау үшін қайта шақырды. Фильмге сыншылар көбінесе жағымды пікір білдірді, бірақ Time журналының шолуы фильмге аралас баға берді. Рецензия бірінші жартысын мақтады, бірақ содан кейін «Ширли Маклейннің керемет актерлік шеберлігінің кездейсоқ жарқырауы, Франк Синатраның Франк Синатраны ойнағанын көру мүмкіндігі және режиссер Винсенте Миннеллидің талантының оқиғаның жалпы бұзылысына еріп, күн сәулесі сияқты таралып кететіні» делінген. «Джиджи» (1958) фильмімен бәсекелесіп, «Кейбіреулер жүгіріп келді» фильмінде Маклейн, Хайер және Артур Кеннеди «Үздік қосалқы актер» номинациясына ие болды.

Gigi originated as a 1944 novella by Colette, which was adapted into a 1949 film starring Danièle Delorme. In 1951, playwright Anita Loos adapted the novella into a play, which went to Broadway and starred Audrey Hepburn in her first major role. Minnelli and Arthur Freed had discussed adapting Gigi years prior, but in 1953, Freed's interest was renewed after seeing the Broadway play. Both approached Alan Jay Lerner and Frederick Loewe, fresh off their success from My Fair Lady, to compose songs for their adaptation. Lerner agreed on two conditions: to expand Honoré Lachaille's role and have cast Maurice Chevalier in the film. Hepburn was approached to reprise the role but declined. Minnelli instead cast Leslie Caron, having directed her in An American in Paris (1951). Louis Jourdan was cast as Gigi's lover Gaston, while Chevalier, Hermione Gingold, Eva Gabor and Isabel Jeans filled the supporting roles. Desiring to film entirely on location, Minnelli shot the film in Paris starting in July 1957 during a massive heat wave. Because of the heavy period clothes, cast members grew overheated and even Minnelli contracted a case of whooping cough. Conflicts between Minnelli and Freed also arose. In September, having gone over budget, the crew decamped to California to film on the studio backlot; the Venice Beach was also used to represent Trouville. Filming was finished on October 30, 1957. In early 1958, test previews for Gigi were poorly received, in which MGM president Joseph Vogel ordered nine days of reshoots. However, Minnelli was unavailable as he was filming The Reluctant Debutante (1958) overseas. Charles Walters was brought in to film the reshoots. The film premiered on May 15, 1958 at the Royale Theatre in New York, and went to receive critical acclaim. At the 1959 Academy Awards, the film won all nine Oscar nominations including Best Picture. Minnelli was awarded his first Oscar for Best Director. By the time of Gigi premiere, Minnelli had spent seven weeks filming The Reluctant Debutante (1958) from mid February to early April. Adapted from the 1955 play by William Douglas Home, the story centers on Jane Broadbent, an American teenage girl, who arrives in London to attend debutante balls for her wealthy father Lord Jimmy Broadbent and stepmother Lady Sheila. During the fall of 1957, Pandro Berman showed Minnelli a first draft of the script, which displeased Minnelli who felt Americanizing the play was the wrong approach. The original London locale was reinstated back into the script. Regardless, he agreed to direct, and after Berman had recommended them, Minnelli approached Rex Harrison and Kay Kendall in New York with the central roles. Berman nevertheless cast American actress Sandra Dee so it would broaden American appeal. The Reluctant Debutante premiered at Radio City Music Hall in August 1958 to indifferent box office. In spring 1958, MGM purchased the film rights to James Jones's 1957 novel Some Came Running. Sol Siegel, who had succeeded Schary as the new production head, hired Minnelli to direct the film adaptation. The novel tells of David Hirsh, an Army veteran and novelist, who returns home to the fictional town of Parkman, Indiana. He romances Gwen French, an emotionally repressed high school teacher, and befriends Ginny, a young, uneducated girl with loose morals. Frank Sinatra was cast as David Hirsh, alongside Shirley MacLaine, Martha Hyer, and fellow Rat Pack member Dean Martin as Bama Dillert. Because of its potential as an Oscar contender, Minnelli was given six months to complete the film for its winter 1958 release. During filming in Madison, Indiana, Sinatra and Martin grew tired of Minnelli's meticulous shooting and walked off the film. Siegel however brought them back to finish the film. Critical response was mostly positive, though a review in Time magazine gave the film a mixed critique. The review praised the first half but felt after that it shows "occasional flickers of brilliant overacting by Shirley MacLaine, the chance to watch Frank Sinatra play Frank Sinatra, and the spectacle of Director Vincente Minnelli's talents dissolving in the general mess of the story, like sunlight in a slag heap." Competing against Gigi (1958) at the Academy Awards, Some Came Running garnered Best Supporting nominations for MacLaine, Hyer, and Arthur Kennedy.

Үйдегі қоңыраулар

Gigi және Some Came Running фильмдерінің қос табысы Миннеллидің MGM директоры лауазымын нығайтты. 1960 жылдың 8 ақпанында Миннелли киноиндустриясына қосқан үлесі үшін Голливуд Даңқы аллеясында жұлдыз алды. Шетелде оның фильмдері француз сыншыларының жоғары бағасын алды, олардың кейбіреулері Cahiers du Cinéma киножурналында жарияланды. Француз сыншысы Жак Дониол Валькроз 1952 жылғы «Жақсы мен сұлу» фильмі туралы, ал Жан Душе 1956 жылғы «Өмірге құштарлық» туралы егжей-тегжейлі сын жазды. Дюше мен Жан Домарчи Миннеллидің фильмографиясына қатысты зерттеу мақалаларын жазып, 1962 жылы онымен бірлесіп сұхбаттасты. Home from the Hill (1960) Уильям Хамфридің 1958 жылғы осы аттас романының бейімделуі болды. Ол Техас штатындағы капитан Уэйд Хунникат (Роберт Митчем) басқаратын отбасының тарихын баяндайды, ол қатал және сексуалдық жағынан тартылмаған Ханнаға (Элеонор Паркер) үйленген және Теронның (Джордж Хамильтон) әкесі, сондай-ақ заңды емес ұлы Рафтың (Джордж Пеппард) әкесі. Фильм Миссисипи штатының Оксфорд қаласында түсірілді, содан кейін MGM студиясының ауласында бір ай бойы түсірілім жүргізілді, одан кейін Техас штатының Париж қаласында түсірілді. Variety журналындағы рецензия фильмді «қуатты және тартымды оқиға» деп сипаттады, сонымен қатар өндіріс жас және перспективалы актер Джордж Пеппардты қалыптастыруға үлкен үміттендіретінін атап өтті. 1958 жылы Артур Фрид Бродвей мюзиклі «Қоңыраулар соғылады» фильмінің құқықтарын сатып алды, оның кітабы мен мәтіні Бетти Комден мен Адольф Грин, ал музыкасын Джул Стайн жазды. Комден мен Грин мюзиклді сценарийге бейімдеу үшін шақырылды, сценарий 110 беттен аспауы және 1958 жылдың 31 желтоқсанына дейін тапсырылуы керек еді. Комден мен Грин мерзімді сақтады, бірақ 159 беттік сценарийді тапсырды, ол Миннеллиге тым ұзын болып көрінді. Сценарий дайын болғанша түсірілім екі рет кейінге жылдырылды. Джуди Холлидей Бродвейдегі Элла Петерсон рөлін қайта ойнады, ол жеке клиенттердің өмірін тыңдайтын телефон операторы. Ол драматург Джеффри Мосспен (Дин Мартин) танысып, оған ғашық болады. Түсірілім 1959 жылдың 7 қазанында басталып, 24 желтоқсанға дейін жалғасты. Түсірілім барысында Холлидей сценарийге және Миннеллидің фильмге деген көзқарасына наразылық білдірді.

The dual success of Gigi and Some Came Running solidified Minnelli's tenureship as director for MGM. On February 8, 1960, Minnelli received a star on the Hollywood Walk of Fame for his contributions to the film industry. Overseas, his films had been acclaimed by French critics, some of whom published for the Cahiers du Cinéma film magazine. French critic Jacques Doniol Valcroze wrote a lengthy critique for The Bad and the Beautiful (1952), as did Jean Douchet for Lust for Life (1956). Douchet and Jean Domarchi had written assessment essays on Minnelli's filmography and jointly interviewed him in 1962. Home from the Hill (1960) was an adaptation of the 1958 novel of the same title by William Humphrey. It tells the story of a Texas family headed by patriarch Captain Wade Hunnicutt (Robert Mitchum), who is married to Hannah (Eleanor Parker), an embittered and sexually withdrawn wife, and the father to Theron (George Hamilton) and an illegitimate son Rafe (George Peppard). The film was shot on location in Oxford, Mississippi, followed by a month of filming on the MGM backlot, and then shot in Paris, Texas. A review in Variety called the film a "powerful and absorbing story, and its production has the added interest of creating a vital and promising young star, George Peppard." In 1958, Arthur Freed purchased the film rights to the Broadway musical Bells Are Ringing, with its book and lyrics written by Betty Comden and Adolph Green and music by Jule Styne. Comden and Green were hired to adapt the musical into a screenplay with instructions that the script be no longer than 110 pages and delivered by December 31, 1958. Comden and Green met the deadline but delivered a 159 paged script, which Minnelli felt was too long. Filming was delayed twice until the script was ready. Judy Holliday reprised her Broadway role as Ella Peterson, a switchboard operator who listens in on the lives of private clients. She involves herself with playwright Jeffrey Moss (Dean Martin), and falls in love with him. Filming began on October 7, 1959 and lasted until December 24. Throughout filming, Holliday disliked the script and Minnelli's cinematic approach to the film.

Аянның төрт салт аттысы

"Үйден үстіне" (1960) фильмін жарнамалаған кезде Миннеллиге 1921 жылғы "Апокалипсис төрт салт аттылары" фильмінің жаңадан түсірілуін режиссерлік етуі керектігі хабарланды. 1962 жылғы жаңа түсілім үшін сценарий Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде өрбуі тиіс болған, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғысқа әкелген оқиғалар сақталды. Миннелли бұл өзгеріске қарсы болды; Джон Гей сценарийді қайта жазу үшін шақырылса да, түзетілген сценарий жаңа уақытқа сәйкес болды. Басты рөлге Миннелли француз актері Ален Делонді қалаған, бірақ Сол Сигель оған келіспеді. Гленн Форд MGM компаниясымен жаңа көп фильмдік келісімшартқа қол қойғаннан кейін осы рөлге бекітілді. Миннелли фильмдеріне тәндей, фильм Парижде түсірілді, ал ішкі көріністер Калифорнияда түсірілді. 1960 жылдың қазанынан 1961 жылдың наурызына дейін түсірілген фильм 1961 жылдың қысында көрсетілуге жоспарланған, алайда жазда қосымша түсірілімдер жүргізілді. 1962 жылдың ақпан айына шығарылуы кейінге жылдырылған фильм сценарийі мен өндіріс сапасы үшін сынға ұшырады. 7 миллион долларлық өндіріс бюджетіне қарсы дистрибьюторларға жалға беруден 2 миллион доллар табыс әкелді. Шетелде фильм еуропалық сыншылар тарапынан жоғары бағаланды және Бернардо Бертолуччидің "Конформист" (1970) және Витторио Де Сиканың "Финци Континилер бағы" (1970) фильмдеріне ықпал еткені айтылды.

Басқа қалада екі апта

1960 жылы MGM Ирвин Шоудың «Екінші қаладағы екі апта» романының киноқұқығын 55 000 долларға сатып алды. Джон Хаусман продюсер болып тағайындалды және режиссураны Минеллиге ұсынды. Минелли романның «Жақсы мен сұлу» (1952) фильмімен ұқсастығын байқады және фильмнің сценарисін жазу үшін Чарльз Шниді, ал музыкасын жазу үшін Дэвид Раксинды шақырды. Оқиғада өзінің мансабында сәтсіздікке ұшыраған актер Джек Андрус, көне ұстазы Морис Крюгерге көмектесу және соңғы фильмінің дубляжына қадағалау жасау үшін Римге келеді. Минелли басты рөлді Кирк Дугласқа ұсынды, ал Эдвард Г. Робинсон мен Сид Шарис Крюгер мен Карлотта рөлдерін, яғни Джектің бұрынғы әйелін сомдады. Фильмнің түсірілімі 1961 жылдың қазан айында Римде он тоғыз күндік түсіріліммен басталды. Бірақ Минелли бір айдан кейін ғана түсірілімді аяқтады. 9 қарашадан бастап он бір апта бойы түсірілім MGM студиясында жалғасты. Минелли бір оргия сахнасын да түсірді, бұл Сигельді қатты ашуландырды. 1962 жылдың көктемінде фильмнің алдын ала көрсетілімдері жағымсыз пікірлер алды. Сигельдің орнына Роберт Вайтман өндіріс жетекшісі болып тағайындалды, ал Джозеф Фогель студия редакторы Маргарет Бутты фильмді қайта өңдеуге тағайындады. Оргия сахнасы қысқартылды, сондай-ақ Шариске тиесілі соңғы монолог та алынып тасталды. Минелли мен Хаусман фильмнің пост-өндірісі кезінде кеңес алған жоқ. Фильм көп шусыз шықты және тағы да кассада сәтсіздікке ұшырады. 1962 жылы MGM «Симаррон» (1960), «Бунт «Баунти» кемесінде» (1962) және Минеллидің өзінің «Апокалипсистің төрт аттысы» (1962) фильмдерінің коммерциялық сәтсіздігіне байланысты қаржылық қиындыққа тап болды. Бұл, сонымен қатар «Екінші қаладағы екі апта» (1962) фильмінің қайта өңделуі Минеллидің MGM-мен қарым-қатынасын уландырды. Оның студиямен келісімшарты жаңаруға тиіс болды, сол кезде Минелли үлкен келіссөздер жүргізу үшін «Венеция Продакшнс» өндіріс компаниясын құрды. Ол режиссер ретіндегі жалақысынан өзге, кассадан түскен табыстың 25 пайызын алуға және екінші көрсетімде соңғы монтаж құқығын сақтауға келісті. 1962 жылдың сәуір айында MGM мен «Венеция Продакшнс» төрт жыл ішінде алты фильм түсіру туралы келісімге келді.

In 1960, MGM purchased the film rights to Irwin Shaw's novel Two Weeks in Another Town for $55,000. John Houseman was appointed producer and approached Minnelli to direct. Minnelli recognized the novel's similarities to The Bad and the Beautiful (1952) and hired the film's screenwriter Charles Schnee and composer David Raksin. The story tells of Jack Andrus, a washed up actor, who arrives in Rome to help his old mentor Maurice Kruger and supervise the dubbing of his latest film. Minnelli offered the lead role to Kirk Douglas, while Edward G. Robinson and Cyd Charisse portrayed Kruger and Carlotta, Jack's ex wife, respectively. Filming began in October 1961 in Rome with a scheduled nineteen day on location shoot. However, Minnelli did not finish until a month later. Filming resumed on the MGM backlot for eleven weeks, starting on November 9. Minnelli had also shot an orgy sequence, which infuriated Siegel. In spring 1962, the film received poor test responses during sneak previews. Siegel was replaced by Robert Weitman as production head, while Joseph Vogel appointed studio editor Margaret Booth to drastically re edit the film. The orgy sequence was condensed while Charisse's ending monologue was also removed. Minnelli and Houseman were not consulted during most of the film's post production. The film was released without fanfare and was another box office failure. By 1962, MGM was in financial turmoil due to severe commercial flops, including Cimarron (1960), Mutiny on the Bounty (1962), and Minnelli's own Four Horsemen of the Apocalypse (1962). This, along with the re editing of Two Weeks in Another Town (1962), fractured Minnelli's relationship with MGM. His contract with the studio was up for renewal, in which Minnelli formed his own production company Venice Productions to leverage greater bargaining power. He negotiated to earn 25 percent of any net box office profits, in addition to his salary as director, as well as retain final cut privilege through the second previews. In April 1962, MGM and Venice Productions agreed to a co production deal to produce six films over four years.

Эддидің әкесінің қызға жолыққандығы

Жаңа келісімшарты бойынша Миннелли 1961 жылы жесір әкесінің қайтадан үйленуін қалаған, "жылы және тартымды" болуын тілейтін жас ұлы туралы романды оқығаннан кейін "Эддидің әкесі" (1963) фильмін түсірді. Фильмнің продюсері Джо Пастернак болды, ол Гленн Фордты әке рөліне, ал Рон Говардты ұл рөліне шақырды. 1963 жылдың маусымында көрсетілген фильм сыншылар тарапынан сезімтал және шамалы қызықты деп бағаланды. Ол жергілікті кинотеатрларда 2 миллион долларлық табыс әкелді. Миннеллидің келесі жобасы "My Fair Lady" (1964) фильмі болуы тиіс еді, бірақ Warner Bros. бұл фильмнің құқықтарын MGM-нен 5,5 миллион долларға сатып алды. Алан Джей Лернер мен Фредерик Лоуэ Джек Уорнерден Миннеллиді режиссер ретінде тағайындауды өтінді, бірақ жалақы мәселесіне байланысты келіссөздер сәтсіз аяқталды; Уорнер оның орнына Джордж Кукорды шақырды.

1964-1976: Кейінгі жылдары

1963 жылдың көп бөлігінде Миннелли киножобасыз қалды. MGM Миннеллиге басқа студияларда режиссерлік жұмыс істеуге рұқсат берді, ол «Goodbye Charlie» (1964) фильмін режиссерлік ету туралы Twentieth Century Fox ұсынысын қабылдады, онда Тони Кертис пен Дебби Рейнольдс түсті. Бұл MGM-нен тыс түсірілген оның алғашқы фильмі болды. Джордж Аксельродтың 1959 жылғы пьесасы негізінде түсірілген, оқиғада қызғанышпен атып өлтірілген және әдемі сары шашты қыз болып қайта дүниеге келген Чарли жайлы айтылады. Алдын ала түсіру және түсіру 1964 жылдың қаңтар және шілде аралығында Fox студиясының ашық алаңында, Калифорния штатының Малибу қаласында өтті. Миннелли Элизабет Тейлор мен Ричард Бертонның қатысуымен «The Sandpiper» (1965) фильмін режиссерлік ету үшін MGM-ге оралды. Мартин Рансхофф ерлі-зайыптылардың махаббаты туралы түпкілікті сценарийді жазды. Олар бірінші кезекте Уильям Уайлерге жүгінді, бірақ ол ұсыныстан бас тартты. Содан кейін Тейлор мен Бертон бұрын Тейлорды «Father of the Bride» (1950) және «Father's Little Dividend» (1951) фильмдерінде түсірген Миннеллиден сұрады. Кассалық табысқа мұқтаж болған Миннелли ұсынысты қабылдады. Фильм Парижде түсірілместен бұрын Калифорнияның Биг Сур аймағында түсірілді. Фильм 1965 жылы шықты және 6,4 миллион долларлық табыс әкеліп, кассалық сәттілікке қол жеткізді. Бұл MGM–Venice Productions келісімі бойынша түсірілген соңғы фильм болды. Фильмдер орташа сәттілікке ие болғанымен, жеткілікті пайда әкеле алмады. Содан кейін Миннелли Ирвинг Берлиннің өмірбаяны туралы «Say It With Music» атты музыкалық фильмді дамыта бастады, ол бұл туралы бірнеше жылдан бері ойлап жүрген. Фрэнк Синатра мен Джули Эндрюс басты рөлдерге қарастырылды, бірақ MGM президенті Джеймс Обри музыкалық фильмдердің коммерциялық табысының төмендеуіне байланысты 1969 жылы дамуды тоқтатты. Freed Unit жабылды, ал MGM мен Миннелли жолдарын айырысуға келісті. 1964 жылы продюсер Артур П. Джейкобс Миннеллиден Рекс Харрисонды басты рөлге бейімдеуді сұрады, бірақ Миннелли ұсыныстан бас тартты. Кинотарихшы Марк Харристің айтуынша, ол Харрисон мен Алан Джей Лернермен қайта қауышуға мүмкіндік беретін «Doctor Dolittle» (1967) фильмін режиссерлік етуге келісті. Фильм 1966 жылғы Рождествоға шығуға жоспарланған, бірақ Миннелли жобадан шығып, оның орнына Ричард Флейшер келді. Лернердің соңғы Бродвей мюзиклі «On a Clear Day You Can See Forever» Paramount Pictures кинокартинасына бейімделді, Барбра Стрейзанд басты рөлге қарастырылды. Миннеллиді «My Fair Lady» (1964) роліне жалдауға қол жеткізе алмағаннан кейін, Лернер Миннеллидің бейімделуді жүргізуіне мүмкіндік беру үшін сәтті науқан жүргізді. Фильм түсірілімі 1969 жылдың 6 қаңтарында 82 күндік түсірілімге басталды. Фильм бастапқыда 1970 жылдың күзінде көрсетілімге жоспарланған, бірақ 1969 жылғы «Hello, Dolly!» (Стрейзанд та ойнаған) фильмі кассада көңілін қалдырғаннан кейін, фильмнің көрсетілімі жазға дейін ықшамдалды. Фильмнің уақытынан он бес минут қысқартылды. 1970 жылдың маусымында шыққан фильм кино сыншыларынан жақсы пікірлер алды. Лос-Анджелес Таймс газетінің журналисі Чарльз Шамплин фильмнің «көңіл көтеріп, романтикалық, сапалы түсірілген, Барбра Стрейзандтың комедиялық шеберлігі мен Ив Монтанның еңбекқор психиатр рөліндегі тартымды, бірақ сенімсіз ойынына ден қоюға лайық, шығармашылыққа толы, әдемі» екенін жазды. 1971 жылдың қаңтарына қарай фильм АҚШ пен Канадада 4,75 миллион доллар табыс тапты. Содан кейін Миннелли өзінің қызы Лиза Миннеллидің қатысуымен фильм жобасына кірісті, ол «The Sterile Cuckoo» (1969) үшін үздік әйел актер сыйлығына ұсынылған. Олар Зелда Фицджеральдтың өмірбаяны туралы фильм түсіруді жоспарлады, бірақ Paramount Pictures президенті Франк Ябланспен келіссөздерден кейін бұл жоба іске аспады. Сонымен қатар, ол Тина Тернерді ескере отырып, Бесси Смиттың өмірбаяны туралы фильмді дамытуды бастады, бірақ ол сәтсіз аяқталды. 1974 жылы Миннелли Морис Дрюонның 1954 жылғы «Естеліктің фильмі» (La Volupté d'être) романын бейімдеуге қызығушылық танытты. «Уақыт мәселесі» (1976) деп қайта аталған фильм қаржылық қиындыққа тап болған контесса мен жас үй қызметшісіне сабақ бергені туралы әңгімелейді. Ол тәжірибелі әріптестеріне, соның ішінде сценарист Джон Гей мен продюсер Эдмунд Грейнгерге жүгінді. Бірнеше ірі студиялар бас тартқаннан кейін, American International Pictures (AIP) фильмді 5 миллион долларлық өндіріс бюджетімен қаржыландыруға келісті. «Orient Express-тегі кісі өлтіру» (1974) үшін үшінші Оскар сыйлығын жеңіп алған Ингрид Бергман контесса рөліне бекітілді. Фильм түсірілімі 1975 жылдың тамызында Рим мен Венецияда 14 аптаға жоспарланған. Алайда, суық қыс жағдайы, еңбек тақырыбы және қысқартылған жұмыс сағаттарына байланысты түсіру 20 аптаға созылды. Миннеллидің алғашқы монтаждалған нұсқасы үш сағаттан асты. AIP президенті Сэмюэл З. Аркофф кейін Миннеллиден фильмді бақылау құқығын тартып алып, бірнеше флэшбэктерді жойып, фильмді толығымен қайта құрды. Жаңалықтан алаңдаған Мартин Скорсези Голливудтың бірнеше көрнекті режиссерлерінен Аркоффтың Миннеллиге қатысты әрекеттеріне наразылық білдіретін петицияға қол қоюын сұрады. Қолдау көрсеткендеріне риза болған Миннелли фильмнен бас тартты. Фильм 1976 жылдың 7 қазанында Radio City Music Hall-де көрсетілді, бірақ қаржылық сәтсіздікке ұшырады.

For most of 1963, Minnelli was without a film project. MGM allowed Minnelli to accept outside directing jobs, in which he selected Twentieth Century Fox's offer to direct Goodbye Charlie (1964) starring Tony Curtis and Debbie Reynolds. This was his first film produced outside of MGM. Adapted from George Axelrod's 1959 play, the story involves Charlie, a womanizer who is shot by a jealous husband and returns to Earth reincarnated as a beautiful blonde. Pre production and filming lasted from January to July 1964 on Fox's studio backlot with location shoots in Malibu, California. Minnelli returned to MGM to direct The Sandpiper (1965) starring Elizabeth Taylor and Richard Burton. Intended as a vehicle for the star couple, Martin Ransohoff devised an original story of a love affair between a married Episcopalian minister and a free spirited single mother. The couple first turned to William Wyler, but he declined the offer. Taylor and Burton then asked Minnelli, who had previously directed Taylor in Father of the Bride (1950) and Father's Little Dividend (1951). Needing a box office success, Minnelli accepted the offer. The film was shot on location in Big Sur, California before filming in Paris. The film was released in 1965 and was a box office success earning $6.4 million in distributor rentals. This was the last film produced under the MGM–Venice Productions deal. While the films were moderately successful, they failed to generate enough profit. Minnelli then developed a musical film titled Say It With Music, a biographical film of Irving Berlin he had been contemplating for several years. Frank Sinatra and Julie Andrews were considered for the lead roles, but MGM president James Aubrey shut down development by 1969 due to the declining commercial success of musical films. The Freed Unit was closed, and MGM and Minnelli agreed to part ways. In 1964, producer Arthur P. Jacobs asked Minnelli to direct a musical adaptation of the novel Goodbye, Mr. Chips with Rex Harrison in mind for the title role. Minnelli however declined the offer. According to film historian Mark Harris, he agreed to direct Doctor Dolittle (1967), which would have reunited him with Harrison and Alan Jay Lerner. The film was tentatively scheduled for a Christmas 1966 release, but Minnelli left the project and was replaced by Richard Fleischer. Lerner's then latest Broadway musical On a Clear Day You Can See Forever was optioned for a film adaptation by Paramount Pictures, with Barbra Streisand considered for the lead role. After failing to get Minnelli hired for My Fair Lady (1964), Lerner successfully campaigned to have Minnelli direct the adaptation. Filming began on January 6, 1969 for an intended 82 day shoot. The film was originally scheduled for a fall 1970 roadshow release, but after 1969's Hello, Dolly! (which also starred Streisand) had disappointed at the box office, the film's release was pushed up to the summer. Fifteen minutes were removed from the film's run time. Released in June 1970, the film received decent reviews from film critics. Charles Champlin of the Los Angeles Times wrote the film "is just about as good as it could be. It is bright, it is romantic, it is solidly produced, it centers on an expertly comedic performance by Barbra Streisand and a charming if remarkably unpersuasive turn by Yves Montand as a psychiatrist, it is inventive, it is innocent." By January 1971, the film had earned $4.75 million in box office rentals in the United States and Canada. Minnelli then turned to a film project, which would star his daughter Liza Minnelli, who had been nominated for an Academy Award for Best Actress for The Sterile Cuckoo (1969). They brainstormed a biographical film of Zelda Fitzgerald, but it failed to proceed after discussions with Paramount Pictures president Frank Yablans. He concurrently began developing a biographical film of Bessie Smith with Tina Turner in mind, but it fell through. In 1974, Minnelli became interested in adapting Maurice Druon's 1954 novel The Film of Memory (La Volupté d'être). Retitled A Matter of Time (1976), it tells of a financially distressed contessa who tutors a young chambermaid. He turned to veteran collaborators, including screenwriter John Gay and producer Edmund Grainger. After several major studios declined, American International Pictures (AIP) agreed to finance the film with a $5 million production budget. Ingrid Bergman, who had won her third Academy Award for Murder on the Orient Express (1974), was cast as the Contessa. Filming began in August 1975 in Rome and Venice for a 14 week shoot. However, filming lasted 20 weeks due to harsh winter conditions, labor strikes, and mandated shorter production hours. Minnelli's first assembly cut was over three hours. AIP president Samuel Z. Arkoff subsequently wrestled control of the film away from Minnelli, deleting several flashbacks and restructuring the film entirely. Alarmed by the news, Martin Scorsese had a petition signed by several prominent Hollywood directors, protesting Arkoff's treatment of Minnelli. Flattered by the support, Minnelli nevertheless disowned the film. The film premiered at the Radio City Music Hall on October 7, 1976 but was a financial disappointment.

Некелер

Миннелли Джуди Гарландпен алғаш рет "Strike Up the Band" (1940) фильмінің түсірілімінде кездесті. Олар 1945 жылғы 15 маусымда Гарлендтің анасының үйінде, Лос-Анджелестің Уилшир ауданында неке қиды. Олардың Лиза Мей Миннелли (1946 жылы туған) есімді бір баласы болды. Неке "Құқықшы" (The Pirate, 1948) фильмінің түсірілімі кезінде сынып қалды. 1949 жылы Миннелли мен Гарланд уақытша ажырасты. 1950 жылғы 16 маусымда MGM Гарлендты жұмыстан босатты; үш күннен кейін Гарленд сынған әйнекпен өзіне-өзі зиян келтіруге тырысты. 7 желтоқсанда олар заңды түрде ажырасып, ажырасуға ниетті екендерін жариялады. Ажырасу 1951 жылғы 29 наурызда аяқталды, Гарленд Лизаның күтіміне құқығын сақтап қалды. 1954 жылғы 16 ақпанда Миннелли 1953 жылғы "Мисс Әлем" (Miss Universe) Кристиан Мартелдің қарындасы Джорджет Магнаниге үйленді. "Мисс Әлем" атағын жеңіп алғаннан кейін Кристианға Universal Pictures компаниясы актерлік келісімшарт ұсынды, оған оның ата-анасы Джорджеттаны жетекші ретінде қосып жіберді. Голливудтағы бір кеште Вернон Дьюк Миннеллиді Джорджетке таныстырды. Оның сыртқы келбетіне ғашы болған Миннелли Джорджетке экрандық сынақ ұсынды, бірақ ол бас тартты. Олардың Кристиан Нина Миннелли (1955 жылы туған) есімді бір баласы болды. "Жижи" (Gigi, 1958) фильмінің постпродакшн кезінде Магнани ажырасуға өтініш берді. 1960 жылы Италиядағы демалысы барысында Миннелли Югославияда туған, ажырасқан Даника ("Дениз") Радосавльевич Гей Джулианелли де Гигантемен танысты. Ол оны "Апокалипсис төрт салт аттылары" (Four Horsemen of the Apocalypse, 1962) фильмінің түсіріліміне ертіп алды және 1962 жылғы қаңтарда үйленді. Миннелли мен Гиганте бірлесіп Venice Productions атты өндіріс компаниясын құрды және MGM-мен төрт жылдың ішінде алты фильм шығаруға келісім жасасты. 1970 жылға қарай Миннелли Дениздің басқа ер адамдармен қарым-қатынаста екені туралы қауесеттерді естіді, бірақ ол оны жоққа шығарды. Олар 1971 жылғы тамызда ажырасты. Миннелли төртінші әйелі Маргаретта Ли Андерсонмен 1960 жылдары үшінші әйелінің досы болған арқылы танысты. Ажырасқаннан кейін Гиганте Андерсонды Миннеллимен бірге тұруға ынталандырды. Үш рет үйленгеннен кейін Миннелли енді үйленбеймін деп уәде берді, бірақ олар бірге тұруын жалғастырды. Миннелли онымен 1980 жылы үйленді және 1986 жылы қайтыс болғанға дейін бірге өмір сүрді.

Minnelli first met Judy Garland during the filming for Strike Up the Band (1940). They both married on June 15, 1945 inside Garland's mother's house in Wilshire, Los Angeles. They had one child, Liza May Minnelli (born 1946). The marriage fractured during the filming for The Pirate (1948). In 1949, Minnelli and Garland temporarily separated. On June 16, 1950, MGM suspended Garland; three days later, Garland attempted suicide by slashing her throat with a shattered piece of glass. On December 7, they announced their legal separation and intent to divorce. The divorce was finalized on March 29, 1951 with Garland retaining parental custody of Liza. On February 16, 1954, Minnelli married Georgette Magnani, the sister of Miss Universe 1953 Christiane Martel. After winning for Miss Universe, Christiane was offered an acting contract with Universal Pictures, to which her parents had Georgette chaperone her. At a Hollywood party, Vernon Duke introduced Minnelli to Georgette. Smitten by her appearance, Minnelli offered Georgette a screen test, which she turned down. The couple had one child, Christiane Nina Minnelli (born 1955). During post production on Gigi (1958), Magnani filed for divorce. During his 1960 vacation in Italy, Minnelli met Danica ("Denise") Radosavljević Gay Giulianelli de Gigante, a Yugoslavian born divorceé. She accompanied him during the filming of Four Horsemen of the Apocalypse (1962), and were married in January 1962. Minnelli and Gigante co founded their production company Venice Productions, partnering with MGM on a new contract to produce six films over four years. By 1970, Minnelli had heard rumors Denise was having adulterous affairs with other men, which she denied. They divorced in August 1971. Minnelli met his fourth wife, Margaretta Lee Anderson, through his third wife who befriended her during the 1960s. After her divorce, Gigante encouraged Anderson to move in with Minnelli. After three failed marriages, Minnelli vowed never to marry again though they continued to be domestic partners. Minnelli married her in 1980 until his death in 1986.

Жыныстық бейімділік

Көп жылдар бойы ойын-сауық ортасында Миннеллидің гомосексуал немесе екіұрыста болғаны туралы әртүрлі болжамдар айтылды. Миннеллидің өмірбаясын жазған Эммануэль Леви Голливудқа келгенге дейін Миннеллидің Нью-Йоркте ашық түрде гомосексуал ретінде өмір сүргенін растайтын деректер бар екенін мәлімдеді. Левидің сөзінше: "Ол Нью-Йоркте ашық гомосексуал болды – біз Дороти Паркерден серіктестерінің есімдерін және оқиғаларын анықтауға қол жеткіздік. Бірақ ол Голливудқа келгеннен кейін, менің ойымша, өзінің сол жағын жасыру немесе екіұрыста болу туралы шешім қабылдады." Нью-Йоркте Миннеллиді білген сауда дисплейлерін жасаушы Лестер Габа жиі Миннеллимен қарым-қатынаста болғанын айтқандығы хабарланды, бірақ Габаның сөзін жеткізген адам Габаның "әдетте көптеген нәрсені әшекейлеп айтумен танымал" екенін мойындады.

Өлім

1982 жылы Рождествода оған кардиостимулятор орнатылды. 1986 жылдың 25 шілдесінде Миннелли Беверли-Хиллстегі үйінде 83 жасында эмфизема және пневмониядан қайтыс болды, бұл оның соңғы жылы бірнеше рет ауруханаға түсуіне әкелді. Ол Калифорния штатының Глендейл қаласындағы Forest Lawn Memorial Park зиратында жерленген. Миннелли 1,1 миллион АҚШ долларынан сәл астам құнмен бағаланған мүлікті қалдырды, оның көп бөлігі қызы Лизаға берілді. Ол әйеліне 100 000 АҚШ долларын мұра етті. Беверли-Хиллстегі үйін қызы Лизаға қалдырғанмен, Миннелли өсиетімен әйелінің сонда тұруын өтінді.

Мұра

Мюзиклдер, комедиялар мен мелодрамалардың алуан түрлі фильмографиясына қарамастан, Миннелли авторлық режиссер емес, декоративтік суретші ретінде сынға ұшырады, көркем бейнелерді көтеріп, күрделі камера бұрыштарымен көрермендердің назарын баяндау мен диалогтан ауыстырды. 1968 жылы жарық көрген «Американ киносы» кітабында Эндрю Саррис Миннеллиді «өнерге қарағанда сұлулыққа көбірек сенетін» «таза стилист» деп атады. Саррис одан әрі былай деп жазды: «Миннелли әрқашан өзінің талғамын көрсетуге болатын сәнді жобаларды қажет етті. Егер оның суретші ретіндегі қасіреті болса, онда стильдің мәннен әрқашан жоғары тұратынына және әлемге қарау тәсіліміздің әлемнің өзінен маңыздырақ екеніне нағыз сенімінде». 1975 жылы Ричард Шикел Миннеллидің «табиғатынан әңгімеші емес екенін» жазды. Оның анекдоттарды ашуға немесе есте сақтауға қабілеті де жақсы емес. Оның ой-пікірлері де талдауға бейім емес. Ол негізінен шығармашылық мәселелерді шешу жолын сезініп, әдеби деп аталатын белгілерге қарағанда, визуалды (әрине, музыкалық) идеяларға көбірек сүйенеді. Эммануэль Леви мұның бәріне қарсы шығып, Миннеллиді «тематикалық, стильдік және идеологиялық тұрғыдан автор» деп жазды. Оның фильмдері өнер мен жасандылық туралы түсініктердің бүкіл шығармашылығында кеңінен таралғанын көрсетеді». 1959 жылы Альберт Джонсон Film Quarterly журналындағы мақаласында Миннеллиді «декоративтік бейне шебері» деп атады, ол «ескі мектепке де, жаңаға да жатпайды, бірақ жетістікке жетуге мүмкіндік беретін ерекше жағдайда қалады, бұл көрнекі және декоративтік өнердің барлық салаларын оның фильмдерін безендіруге мүмкіндік береді». Миннеллидің «Мен оны жақсы еске аламын» атты естеліктерінің алғы сөзінде Алан Джей Лернер (Лернер және Лоуэ) Миннеллиді «экрандағы ең ұлы киномузыкалық режиссер» деп атады. Кино тарихшысы Жанин Бейзингер Миннеллиді «көрнекі суретші» деп атады. Оның фильмдерінде ақыл-ойы, әсемдігі мен сұлулығы бар, сонымен қатар кино стилі де бар. Оның әр нәрсені әшекейлеу, кадрдағы әр нәрсені дұрыс, әдемі, орынды және басқа нәрселермен үйлесімді ету қабілеті теңдесі жоқ еді. Ол мюзиклдерде өзінің жеке көзқарасын дамыта алатын сирек режиссерлердің бірі болды, себебі бұл жанр режиссер үшін қиын, өйткені одан да ынтымақтастық жанры жоқ, басқалардың талантына байланысты емес. Стенли Донен, Миннеллидің замандасы және музыкалық фильмдердің режиссері, бір кезде Миннеллидің мюзиклдерін «мағынасыз» әңгімелері үшін сынға алды және Миннеллидің импрессионистік бейнелі стилімен салыстырғанда батыл, ақылға сыймас және реалистік стильді қабылдады. Стивен М. Сильверман екі режиссердің де камералық жұмысын ерекшелендірді, Миннеллидің алға немесе артқа қарай жылжуға бейім екенін, ал Донен әңгіме мен хореографияны қолдау үшін көлденең іздену мен кранды түсіруді жиі қолданатынын байқады. Керісінше, Миннелли үлкен және көрнекі қойылым үшін әңгімені тоқтатуға қарсы болмады. MGM-нің ең танымал мюзиклдерінің хореографы Майкл Кидд Миннеллиге қарағанда Доненмен жұмыс істегенді ұнататынын айтты. Ол былай деді: «Винсентемен сөйлесу қиын еді. Ол сөйлемді толық айта алмайтын, сөйлемдерін аяқтамайтын. Ол кино түсірудің визуалды аспектілерін қатты жақсы көретін – ол бастапқыда сахналық дизайнер болған, ал адамдар үнемі «Ол сахналық көріністі түсіреді» деп шағымданатын, бірақ Винсенте бірлесіп жұмыс істеуге құштар емес еді». 2012 жылы кино тарихшысы Рональд Берган: «Миннеллиді MGM тізіміндегі басқа режиссерлердің көпшілігінен ерекшелендірген нәрсе – оның сахнаны қоюы, жеке кадрдағы сәнді композициялары, заттар мен адамдардың қарым-қатынасы, жарық пен қараңғылықтың өзара әрекеттесуі, түстердің үлгісі». Джозеф Эндрю Каспер Миннеллидің сахнаны қоюын «негізінен экспрессионистік» деп атады, ол декорацияны «режиссердің рухы арқылы сүзгіленген, зерттелген және драмалық байланысты болса да, кеңістіктік-уақыттық континуум құру үшін қолданады. Осылайша, адам жер мен кезеңнің мәнін немесе дәмдеуін алады, көзқарастар мен сезімдерді сіңіреді. Миннелли табиғатқа айна ұстамайды, бірақ оның жанына шам қояды. Оның өнерінің дәстүрі мимика емес, қайта жарату». Бейзингер келісті: «Оның түсірген әлемі қиял мен шындықтың, арман мен алдаудың, әрқашан мұқият зерттелген, жобаланған және орындалған декорацияның бірі болды, оның мақсаты тек қана қанағаттандырарлық емес, сонымен қатар кейіпкерлер мен жағдайды анықтау болды». Мансабы бойы Миннелли жеті әр түрлі актердің «Оскарға» ұсынылған рөлдерінде түсуіне режиссерлік етті: Спенсер Трейси, Глория Грэхем, Кирк Дуглас, Энтони Куинн, Артур Кеннеди, Ширли Маклейн және Марта Хайер. Грэхем мен Куинн жеңіске жетті. Бұл қарамастан, Миннелли фильмдерінде актерлердің өнерін жеткілікті бағаламаған деп есептеледі. «Some Came Running» (1959) фильмін түсіру кезінде Миннелли бір кадрды орнатуға сағаттар жұмсады, себебі фонда айнабары болуын қалады немесе дұрыс гүлдері бар вазаны қоюды қалады. Фрэнк Синатра мен Дин Мартин қысқа көрініс үшін көптеген дубльдарға наразы болып, түсіру алаңынан кетіп қалды. «Home from the Hill» (1960) фильмін түсіру кезінде «Актерлер студиясының» түлегі Джордж Пеппард Миннеллимен келіспеді. Соңғы көріністің бір дублі кезінде Миннелли Пеппардқа: «Джордж, сен іштен ашулы вулкан болуың мүмкін. Бірақ мен сені хабардар етемін. Ештеңе болмайды. Сен менің жолыммен орындауың керексің» деді. 1963 жылғы «The Courtship of Eddie's Father» фильмінде түскен Ширли Джонс Миннелли оған түсіру кезінде кейіпкері үшін ешқандай нақты нұсқау бермегенін еске алды. Ол былай деді: «Винсенте камерамен әдемі суреттер салуды ұнатты, мен үшін әрқашан белгілі бір нүктеге жылжу, осы жолдарды айтқанда қолымды осы жерге қою, бірақ кейіпкер туралы ешқандай нұсқау болмады, мен оны сағындым».

Despite his varied filmography of musicals, comedies and melodramas, Minnelli has been criticized as being a decorative artist than an auteur filmmaker, elevating artistic imagery while distracting audiences from the narrative and dialogue with elaborate camera angles. In his 1968 book The American Cinema, Andrew Sarris called Minnelli a "pure stylist" who "believes more in beauty than in art." Sarris further wrote: "Minnelli has always required relatively luxurious projects upon which to lavish his taste. If he has a fatal flaw as an artist, it is his naϊve belief that style can invariably transcend substance and that our way of looking at the world is important than the world itself." In 1975, Richard Schickel wrote Minnelli is "not by nature a storyteller. He does not have a very good eye—or memory—for revealing anecdotes. Nor does he have an analytical turn of mind. He seems mainly to feel his way toward the solution of creative problems, clued more by visual ideas (and of course, musical ones) than by any of the signs one might term 'literary. Emmanuel Levy sharply disagreed, writing Minnelli was "an auteur in thematic, stylistic, and ideological terms. His films demonstrate vividly that concepts of art and artificiality run throughout his work." In 1959, Albert Johnson, in an article for Film Quarterly, called Minnelli "a master of the decorative image", to which he belongs "neither to the old school nor to the new, but remains in a special position of accomplishment, one which permits all spheres of the visual and decorative arts to embellish his films." In a foreword for Minnelli's memoir I Remember It Well, Alan Jay Lerner (of Lerner and Loewe) called Minnelli "the greatest director of motion picture musicals the screen has ever seen." Film historian Jeanine Basinger called Minnelli "a visual artist. His films have wit and charm and beauty, but they also have cinematic style. His ability just to decorate, make everything in the frame look right, look beautiful, look appropriate and complementary to other things inside it, was unparalleled. He was one of the few directors who could develop his own personal vision in musicals, a difficult genre for a director because there is no more collaborative genre, none more dependent on the talents of so many others to succeed." Stanley Donen, a contemporary of Minnelli's and fellow director of musical films, once criticized Minnelli's musicals for their "sloppy" stories, and adopted a more bold, no nonsense, and realistic style compared to Minnelli's impressionist visual style. Stephen M. Silverman also distinguished both filmmakers' camerawork, observing Minnelli tends to track forward or backwards while Donen frequently uses horizontal tracking and crane shots to support the story and choreography. On the contrary, Minnelli did not mind interrupting the stories for a grand and visual performance. Michael Kidd, a choreographer for MGM's most noted musicals, stated he preferred collaborating with Donen than Minnelli. He stated, "Vincente was a difficult person to communicate with. He was not very articulate, he would leave sentences unfinished. He had a great love of the visual aspects of moviemaking—he was originally a set designer, and people used to complain all the time, 'He shoots the scenery'—but Vincente was not one to engage in collaborative work." In 2012, film historian Ronald Bergan contrastly wrote: "What distinguished Minnelli from most of the other directors on the MGM roster was his mise en scène – his elegant compositions within an individual frame – the relation of objects and people, the interplay of light and dark, the pattern of colour." Joseph Andrew Casper noted Minnelli's metteur en scène as "essentially expressionistic" by which he uses decor to create "a spatial temporal continuum, albeit researched and dramatically related, filtered through the director's spirit. As such, one gets the distillation or the essence of a place and period imbibing attitudes and feelings Minnelli holds no mirror up to nature but places a lamp next to it. His is the recreative rather than the mimetic tradition of art." Basinger agreed: "His filmed universe was one of fantasy and reality mixed, of dreams and deceptions, and of a decor that is always carefully researched, designed, and executed with the purpose not only of being rewarding in and of itself, but also of defining character and setting." Throughout his career, Minnelli directed seven different actors in Oscar nominated performances: Spencer Tracy, Gloria Grahame, Kirk Douglas, Anthony Quinn, Arthur Kennedy, Shirley MacLaine, and Martha Hyer. Grahame and Quinn were the two to win. Despite this, Minnelli is often perceived as not emphasizing enough of the actors' performances in his films. During filming for Some Came Running (1959), Minnelli spent hours setting up a single shot because he wanted a Ferris wheel in the background, or a vase to hold the right kind of flowers. Frank Sinatra and Dean Martin both grew frustrated with multiple takes for a brief scene, and stormed off the set. George Peppard, an alumnus of the Actors Studio, clashed with Minnelli during filming for Home from the Hill (1960). During one take of the last scene, Minnelli told Peppard: "George, you might be a seething volcano inside. But I've got news for you. Nothing's happening. You'll have to do it my way." Shirley Jones, who starred in 1963's The Courtship of Eddie's Father, recalled Minnelli never gave her specific directions for her character during filming. She stated, "Vincente liked to draw pretty pictures with the camera, and it was always for me to move to a certain point, put my hand here when I say this line but never any direction about character, and I missed that."