1900 жылғы АҚШ президент сайлауы

Кіріспе

АҚШ-тың 29-шы төртжылдық президенттік сайлауы

1900 жылғы АҚШ президенттік сайлауы 1900 жылғы 6 қарашада, сейсенбі күні өткен 29-шы төртжылдық президенттік сайлау болды. 1896 жылғы жарыстың қайталануында, қазіргі Республикалық президент Уильям Маккинли өзінің Демократтық қарсыласы Уильям Дженнингс Брайанды жеңді. Маккинлидің жеңісі оны 1872 жылы Улисс С. Гранттан кейін қайтадан сайлауда жеңіске жеткен алғашқы президент етті. 1956 жылға дейін бұл толық мерзім қызмет еткеннен кейін қайта сайлануға қол жеткізген соңғы Республикалық президент болды. Бұл сайлау президенттік тарихындағы бесінші реванш болды, және мұндай жағдай 1956 жылға дейін қайталанбады. Бұл екі рет те бірдей жеңімпазды шығарған алғашқы реванш сайлауы еді. Маккинли мен Брайан өз партияларында аз ғана қарсылыққа тап болды. Кейбір «Алтын демократтар» адмирал Джордж Дьюидің үгіт науқанын жүргізу мүмкіндігін қарастырғанмен, Дьюи жарыстан бас тартқаннан кейін Брайан 1900 жылғы Демократиялық Ұлттық конвентте оңай қайта тағайындалды. Маккинли 1900 жылғы Республикалық Ұлттық конвентте бірауыздан қайта тағайындалды. Вице-президент Гаррет Хобарт 1899 жылы қайтыс болғандықтан, Республикалық конвент Нью-Йорк штатының губернаторы Теодор Рузвельтті Маккинлидің серігі етіп тағайындады. Экономикалық өркендеудің қайта оралуы және Испан-Америка соғысындағы жеңіс Маккинлиге шешуші жеңіске қол жеткізуге көмектесті, ал Брайанның империализмге қарсы ұстанымы мен биметализмді қолдауы шектеулі қолдауға ие болды. Маккинли «Мықты Оңтүстік» штаттарынан басқа көптеген штаттарда жеңіске жетті және жалпы дауыс берудің 51,6 пайызын алды. Сайлау нәтижелері 1896 жылғы сайлау нәтижелеріне ұқсас болды, бірақ Маккинли бірнеше Батыс штаттарын, ал Брайан Кентукки штатын жеңді. Екінші мерзіміне кіргеннен кейін алты ай өткен соң Маккинли қаза тапты және оның орнына вице-президенті Теодор Рузвельт келді.

Демократиялық партияның кандидатурасы

1900 жылғы Демократиялық партияның тізімі Президенттікке кандидат Вице-президенттікке кандидат АҚШ өкілі Небраска штатының 1-ші округінен (1891–1895) АҚШ-тың 23-ші вице-президенті (1893–1897) Науқан

Халық партиясының кандидатурасы

Ұлттың үшінші ірі партиясы ретінде популистер 1896 жылы ұлттық деңгейде Демократиялық партиямен "бірігу" туралы ұйымдық шешім қабылдады, өздерінің жеке басын екі түрлі вице-президенттік үміткерді ұсыну арқылы сақтап қалды. Штат деңгейіндегі жергілікті популистік партиялар өздері қалағандай әрекет етуге еркіндік алды. Жазық дала штаттарында популистер демократтармен бірігіп, кейбір штаттарда оларды толығымен ығыстырды. Оңтүстікте популистер Республикалық партиямен бірікті. Нәтижесінде, Брайан жеңілгенімен, популистер Конгрестегі өкілдіктерін 10-нан 26-ға дейін арттырды. Алайда, оңтүстік штаттарының бірнешеуінде заң шығарушы органдар әлі де демократтардың бақылауында болды, және олар популистердің маңызды тобын әлсірету мақсатымен қара нәсілді сайлаушылардың сайлау құқығын жоюға бағытталған бірқатар заңдар қабылдады. Бұл әрекет күтілген салдарға алып келді; 1898 жылғы ара сайлауда Өкілдер палатасындағы популистердің өкілдігі 9-ға дейін төмендеді, бұл партия құрылғаннан бергі ең төменгі көрсеткіш. Демократтардың популистерге қатысты әрекеттері партия ішінде жікке бөлуге әкелді. 1899 жылдың 17 мамырында популистік көшбасшылар Сент-Луис қаласында бас қосып, партияның болашақтағы бірігу әрекеттерін тоқтата тұруға шақыратын "Орта жол" саясатын жариялаған үндеу шығарды. Бұл мәлімдеме ең алдымен партияның ұлттық төрағасы, Солтүстік Каролина штатынан АҚШ сенаторы Марион Батлерге бағытталған еді, ол Солтүстік Каролина республикашылдарымен біріккен соң Сенатқа сайланған және 1900 жылғы популистік тізім бойынша Уильям Дженнингс Брайанды қайта тағайындау үшін жұмыс істеп жатқан болатын. Популистердің бірігуді жақтаған көшбасшылары 1900 жылдың басында қарсылық көрсетті. Бірінші бөлінген штаттық партия Небраска штатының партиясы болды, ол 19 наурыздағы штаттық съезде екі топқа бөлінді. Екі фракция да Цинциннатиде өтетін ұлттық съезге делегаттарды тағайындады. Ақырында, Огайо популистері бірігуді жақтамайтыны және Брайанды ұсынбайтын съезд ұйымдастыруға тырысқаны белгілі болған соң, біріккен популистер жеке ұлттық съезд өткізуге шешім қабылдады.

As the nation's third largest party, the Populists had made an organizational decision in 1896 to "fuse" with the Democratic Party on the national level, their identity kept separate by the nomination of two different candidates for vice president. At the state level, local Populist parties were left at liberty to proceed as they saw fit. In the Plains states, the Populists fused with the Democrats and, in some states, replaced them entirely. In the South, the Populists fused with the Republican Party. The result, though Bryan was defeated, was that the Populists greatly enlarged their representation in Congress from 10 to 26. In several southern states, however, the legislatures were still controlled by the Democrats, and they began passing a series of laws to eliminate the franchise for black voters with the intention of undermining a significant bloc of Populist support. The move had its intended consequences; in the 1898 mid term election, Populist representation in the House of Representatives fell to 9, its lowest level since the party was founded. The treatment of Populists by Democrats led to a division within the party. On May 17, 1899, Populist leaders met in St. Louis and issued an address calling for a "Middle of the Road" policy in which the party would decline future fusion efforts. The statement was primarily aimed at the party's national chairman, U. S. Senator Marion Butler of North Carolina, who had been elected to the Senate through fusion with North Carolina Republicans and was already working for the renomination of William Jennings Bryan on the 1900 Populist ticket. The pro fusion leaders of the Populists fought back in early 1900. The first state party known to have split was the Nebraska party, which divided during its state convention on March 19. Both factions appointed delegates to the national convention, scheduled for Cincinnati. Ultimately, the Fusion Populists decided to hold a separate national convention when it became apparent that the Ohio Populists did not favor fusion and were working to organize a convention which would not nominate Bryan.

"Қорылысу" популистік номинациясы

1900 жылғы "Фьюзионист" Халық партиясының президенттікке кандидаттығы Вице-президенттікке кандидат АҚШ өкілі Небраска штатының 1-сайлау округінен (1891–1895) АҚШ-тың 23-вице-президенті (1893–1897) Науқан

"Фьюзионист" популистік ұлттық конвенциясы 9 мамырда Оңтүстік Дакота штатының Сиукс-Фоллс қаласының батысында орналасқан үлкен шатырда жиналып, Брайанды президенттікке бірауыздан ұсынды. Күміс республикалық партиясының жетекшісі Чарльз Таун вице-президенттікке кандидат ретінде дерлік бірауыздан ұсынылды, тек Огайо штатынан келген өкіл Джон Ленцтен ғана әлсіз қарсылық көрінді. Адлай Стивенсон Демократиялық партияның вице-президенттікке кандидаттығын жеңіп алғаннан кейін Таун жарыстан шығып, "Фьюзионист" популистер Стивенсонды қолдады.

Линкольн Республикалық партияның кандидатурасы

1900 жылғы Линкольн Республикалық билеті Президенттікке Вице-президенттікке АҚШ Өкілі, Небраска штатының 1-ші сайлау округі (1891–1895) АҚШ-тың 23-ші Вице-президенті (1893–1897) Науқан

Линкольн Республикалық партиясы, бұрынғы Күміс Республикалық партиясы, 1900 жылға қарай биметализм мәселесі империализм мәселесімен ығыстырылғанын мойындады және Абрахам Линкольннің құндылықтарына сай келетін кең платформа партияның тек қана күміс мәселесінен арылуына мүмкіндік береді деп үміттенді. Линкольн Республикалықтары Канзас-Ситиде, Миссури штатында Демократиялық Ұлттық Конвентпен бір уақытта жиналды. Көптеген қатысушылардың басты мақсаты Вильям Дженнингс Брайанды президенттікке қолдау көрсетумен қатар, Демократиялық партияның вице-президенттік лауазымына Ұлттық төраға Чарльз Таунды ұсынуды ілгерілету болды, бұл күш-жігерге екі ай бұрын сол лауазымға Таунды ұсынған Фьюзионисттік популистер де қолдау көрсетті. Бірақ Таунды қолдағандардың күткені кері кетіп, Брайан мен Таунның тізімін дайын факт ретінде көрсету арқылы Таунға ыңғайлы болатын Демократиялық делегаттарды ығыстырып жіберуі мүмкін. Оңтүстік Демократиялық делегаттар бұрынғы төрт жылда Солтүстік-Шығыс және Орта Батыста Демократиялық партия жоғалтқан сайлаушыларға сәуекел болатын вице-президенттік үміткерді артық көреді. Брайанның Таунды жеке қолдауы туралы үміттер де күңкіреп қалды, өйткені Брайан, осы кандидаттардың ішінде Таунды артық көріп, қабылдау сөзінде осы туралы айтады деп күтілген болатын, алайда конвентке бармауға және вице-президенттік сайысқа араласпауға шешім қабылдады. Нәтижесінде Таун үшінші орынды иеленді, ал Адлай Стивенсон жеңіске жетті. Бұрын Гровер Кливлендтің вице-президенті болған Стивенсонның тағайындалуы Линкольн Республикалықтарының көптеген өкілдерін ашуландырды, содан кейін Чарльз Таунды вице-президенттікке ұсынуға әрекеттер жасалды. Тек Чарльз Таунның өзі сөз сөйлегенде ғана ашу басылды. Өзін ұсыну әрекеттерінен бас тартып, Таун қатысушы делегаттардан Демократиялық билетті қабылдап, қолдау көрсетуге шақырды, Брайан оның басында екенін және Демократиялық платформаның көп бөлігі Линкольн Республикалықтарының платформасына сәйкес келетінін атап өтті. Сенатор Фред Дюбуа, сенатор Генри Теллер және Джон Шафрот сияқты басқалар да Брайан мен Стивенсонды қолдауға шақырып, ұқсас сөздер айтты. Ақырында вице-президенттік тағайындау мәселесін Ұлттық комитет қарастырады деп шешілді. Олар келесі күні Таунның тілегін орындап, вице-президенттікке Адлай Стивенсонды ресми түрде бекітеді.

The Lincoln Republican Party, formerly the Silver Republican Party, had by 1900 come to recognize that the issue of bimetallism had been superseded by that of imperialism, and it was hoped that a broader platform in line with the perceived values of Abraham Lincoln would allow the Party to evolve beyond its singular issue of free silver. The Lincoln Republicans assembled in Kansas City, Missouri, at the same time as the Democratic National Convention held in the same city. Committed to endorsing William Jennings Bryan for the presidency, the primary aim of many of those attending was to promote the nomination of national chairman Charles Towne for the vice presidency by the Democratic Party, an effort endorsed by Fusionist Populists who had nominated Towne to the same position two months earlier. Unfortunately for those who boomed Towne these efforts may have backfired, pushing away Democratic delegates who might have otherwise been favorable to Towne by presenting the ticket of Bryan and Towne as a fait accompli, with Southern Democratic delegates themselves preferring a vice presidential nominee who'd appeal to voters the Democratic Party lost in the Northeast and Midwest four years prior. Hopes for a personal endorsement of Towne by Bryan were also dashed when Bryan, who personally preferred Towne of those candidates in running and was expected to make mention of this in an acceptance, decided against going to the convention or involving himself in the vice presidential contest. Ultimately, Towne was a distant third, with Adlai Stevenson winning the nod. The nomination of Stevenson, who'd previously served as Grover Cleveland's vice president, outraged many of the Lincoln Republicans still in attendance, and in the ensuing pandemonium attempts were made to nominate Charles Towne for the vice presidency. Only when Charles Towne himself addressed the convention did the anger settle. Declining the efforts to nominate him, Towne pleaded with the delegates present to accept and support the Democratic ticket as it was, noting that Bryan was at the head of it and much of the Democratic Platform was aligned with that of the Lincoln Republicans. Others, such as Senator Fred Dubois, Senator Henry Teller, and John Shafroth made similar speeches calling for support for Bryan and Stevenson. It was eventually decided that the question of the vice presidential nomination would be handled by the National Committee. They would formalize and endorsement of Adlai Stevenson for the vice presidency the following day, in deference to Towne's wishes.

Антиимпериалистік лиганың кандидатурасы

1900 жылғы Империализмге қарсы лиганың президенттікке үміткерлік билеты Вице-президент АҚШ өкілі Небраска штатының 1-ші округінен (1891–1895) АҚШ-тың 23-ші вице-президенті (1893–1897) Науқан

1900 Anti Imperialist League ticket for Presidentfor Vice President U. S. Representativefor Nebraska's 1st(1891–1895) 23rdVice President of the United States(1893–1897)Campaign

The American Anti Imperialist League had been formed in 1898 in opposition to the acquisition of the Philippine Islands, considering its annexation violating the concept of "consent of the governed". While not formalized as a political party, there existed a movement within the League that sought to nominate an independent ticket to run solely on the platform of anti imperialism or, barring that, to endorse whichever Republican or Democratic presidential nominee that was themselves anti imperialist. Upon the nominations of McKinley and Bryan however, there were immediate divisions on whether to endorse Bryan and the Democratic Platform, many sympathizing Republicans and Gold Democrats finding it anathema to their own political philosophies beyond its denouncement of imperialism; already by July some were considering supporting McKinley in November. Later that same month a call was made for a National Convention to meet in Indianapolis on August 15 with the intention of either endorsing or nominating a ticket for the general election. Discussions were held with remnants of National Democratic Party about the possibility of a fusion ticket, but this was voted down by their national committee. Then discussed names for possible presidential candidates were former Speaker Thomas Reed, former Secretary of State Richard Olney, former Massachusetts Governor George Boutwell, and former Senator John Henderson

From the beginning the headwinds were in Bryan's favor, with permanent President George Boutwell addressing the convention and calling for the endorsement of the Democratic ticket, this followed in speeches by former General John Beatty, Edgar Bancroft, and Gamaliel Bradford. The resolution to endorse Bryan however was subject to prolonged debate, its principal opponents being representatives of the "third ticket" movement led by Thomas Osborne. Osborne and those who followed him theorized that many anti imperialists would not be willing to vote for Bryan or in favor of the Democratic Platform, and would be better served by a candidate of their own. Charles Codman, the author of the resolution, and Edwin Burritt Smith countered that all issues were secondary to the issue of imperialism, and that the most effective means by which to put an anti imperialist in office should be used. In a voice vote, the Platform of the "Liberty Congress" as it was then known as adopted overwhelmingly, with all amendments to strike the endorsement of the Bryan/Stevenson ticket being voted down. Osborne and other "third ticketers" would then bolt to the then nearby organizing National Party.

Американдық Империализмге қарсы лига 1898 жылы Филиппин аралдарын қосып алуға қарсы құрылған, оның аннексиясы «үкіметтің келісімі» қағидасын бұзады деп саналды. Саяси партия ретінде ресми тіркелмегенімен, Лига ішінде тек империализмге қарсы платформада бағытталған тәуелсіз үміткерді ұсынуға тырысқан, не болмаса, оған қолдау көрсетуге ұмтылған қозғалыс болды – егер ол Республикалық немесе Демократиялық партиядан шыққан, өзі империализмге қарсы болған кандидат болса. Бірақ Маккинли мен Брайанның кандидаттығы жарияланғаннан кейін, Брайан мен Демократиялық платформаны қолдау мәселесі бойынша бірден дау туды. Көптеген республикашылдар мен «Алтын демократтар» оның империализмді айыптауынан басқа, өздерінің саяси көзқарастарына қайшы екенін айтты. Мамыр айында кейбіреулер қарашада Маккинлиді қолдауды қарастырды. Сол айдың соңында 15 тамызда Индианаполисте ұлттық конвент өткізуге шақыру жасалды, мақсаты – жалпы сайлауға үміткерлерді бекіту немесе ұсыну. Ұлттық демократиялық партияның қалдықтарымен бірігу мүмкіндігі талқыланды, бірақ олардың ұлттық комитеті бұл ұсыныстан бас тартты. Президенттікке үміткерлер ретінде бұрынғы спикер Томас Рид, бұрынғы мемлекеттік хатшы Ричард Олни, бұрынғы Массачусетс штатының губернаторы Джордж Бутвелл және бұрынғы сенатор Джон Хендерсон талқыланды. Бастапқыда, жағдай Брайанның пайдасына болды. Конвенттің төрағасы Джордж Бутвелл Демократиялық билетті қолдауға шақырды, содан кейін бұрынғы генерал Джон Битти, Эдгар Банкрофт және Гамалиел Брэдфорд сөз сөйледі. Бірақ Брайанды қолдау туралы резолюция ұзақ талқылауларға түсті, оның басты қарсыластары Томас Осборн басқаратын «үшінші билет» қозғалысының өкілдері болды. Осборн мен оның жақтастары көптеген империализмге қарсы адамдар Брайанға немесе Демократиялық платформаға дауыс беруге дайын болмайтынын, өз кандидаттарымен жақсы қызмет ететінін болжады. Резолюция авторы Чарльз Кодман мен Эдвин Буррит Смит барлық мәселелер империализм мәселесіне қарағанда екіншілік екенін, ал империализмге қарсы адамды билікке келтірудің ең тиімді жолы қолдану керектігін айтты. Дауыс беру нәтижесінде «Еркіндік конгресі» деп аталған платформасы көпшілік дауыспен қабылданды, Брайан/Стивенсон билетін қолдауға қарсы барлық ұсыныстар қабылданбады. Осборн мен басқа «үшінші билет» жақтастары сол кезде ұйымдасып жатқан Ұлттық партияға қосылды.

Ұлттық партияның кандидатурасы

1900 жылғы Ұлттық партияның президенттікке кандидаттығы, вице-президенттікке кандидаттығы, Луизиана штатынан АҚШ сенаторы (1892–1901) (Тағайындаудан бас тартты): 21 қыркүйек, Массачусетс штатынан заңгер және тарихшы (Тағайындаудан бас тартты): 22 қыркүйек. Ұлттық партия – Антиимпериалистік лига ішіндегі «үшінші билет» қозғалысының нәтижесі болды. Оның құрылуына алғашқы қадамдар Томас Осборн мен Джон Джей Чэпмен сияқты бірнеше антиимпериалистердің Ұлттық демократиялық партияны үшінші партияның кандидатурасын ұсынуға немесе қолдауға көндіре алмағаннан кейін жасалды. Содан кейін Нью-Йорктен келген Лига делегаттары мәлімдеме жасады, онда Республикалық және Демократиялық партиялар сынға алынды, Филиппин мен Порто-Риконың тәуелсіздігі қолдалынды, алтын стандарт пен берік банк жүйесін жақтады, ерекше артықшылықтарды жоюды талап етті және тек қана лайықтылыққа негізделген мемлекеттік қызметті қалады. Олар 14-15 тамыз аралығында ұлттық конвент өткізуді де талап етті, бұл оны 15-16 тамыз аралығында өткен «ұлттық» Лига конвентімен қатар қойды. Делегаттар Индианаполиске келген кезде Лиганы үшінші партияның кандидатурасын ұсынуға көндіруге үміттенді, содан кейін Ұлттық партия қолдауын білдіретін еді. Бірақ Антиимпериалистік лига конвентінің көпшілігі Брайанды қолдауға дайын екенін және оған жақтас екенін көрсетті. Президенттік жарыс тақырыбы бойынша платформаны кем дегенде бейтарап қалдыруға тырысқан Брайанға қарсы делегаттардың әрекеттері сәтсіз аяқталды. Ұлттық партиямен байланысты Лига делегаттары кейін шығып, Томас Осборнды тұрақты төраға етіп сайлады және 5 қыркүйекте жаңа ұлттық конвент өткізуді талап етті. Осы уақытта Мурфилд Сториге Ұлттық партияның президенттік кандидатурасы ұсынылған, бірақ ол бас тартты және ақырында Массачусетс штатының 11-ші округінде антиимпериалистік тәуелсіз кандидат ретінде сайлауға түсуді жөн көрді. Уильям Джексон Палмер оныңмен бірге сайлауға түсу үшін вице-президенттікке ұсынылды. 5 қыркүйекте Карнеги залында (бұрынғы Камералық музыка залы) өткен жиынға қатысқан Ұлттық партия ресми түрде Луизиана штатынан сенатор Донелсон Каффериді президенттікке, ал Массачусетстен тарихшы Арчибальд Хоуды вице-президенттікке ұсынды. Каффери ұсынылса, ол кандидатураны қабылдай ма деген алаңдаушылық болғанмен, Осборн Кафферимен байланыста болғанын және оның Ұлттық партияға жақтас екенін және президенттікке үміткер болуға дайын екенін мәлімдеді. Партияның платформасы шілдеде Лига комитеті ұсынған бағдарламаға ұқсас болды, бірақ «ерекше артықшылықтар» анықтамасы «субсидиялар, сыйлықтар, лайықсыз зейнетақылар немесе трасттарға қарсы тарифтер» деп берілді. Сонымен қатар, сайлаушылардың толық тізімін ұсыну мүмкін емес штаттарда бір ғана сайлаушыны ұсыну стратегиясы қабылданды, бұл сайлаушыларға Ұлттық билетке және өздерінің таңдауы бойынша басқа бір кандидатқа дауыс беруге мүмкіндік берді. Бұл Ұлттық партия Брайан немесе МакКинлиден дауыстарды алмас еді деген қауіптерді сейілтуге көмектесетін деп үміттенді. Алайда, Ұлттық партияның сенаторы Каффери бірнеше аптадан кейін кандидатурадан бас тартты, нәтижесінде Артур Бриггс Фаркуар, Пенсильвания ауыл шаруашылығы жұмыстарының иесі, мүмкін орынбасар ретінде қарастырылды. Бір күннен кейін, 21 қыркүйекте партияның Массачусетс штатындағы бөлімшесі таратылуға дауыс берді. Содан кейін ант бермеген сайлаушылар ұсынылуы мүмкін деген үміт болды, бірақ қағаздар тек Массачусетс штатынан Эдвард Уолдо Эмерсонға ғана берілді.

1900 National Party ticket for Presidentfor Vice President U. S. Senatorfrom Louisiana(1892–1901)DN (Declined Nomination): September 21 Attorney at Law and Historianfrom MassachusettsDN (Declined Nomination): September 22

The National Party was an outgrowth of the "third ticket" movement that existed within the Anti Imperialist League. The first steps towards its formation were taken after the failure of a number of anti imperialists, among them Thomas Osborne and John Jay Chapman, to convince the National Democratic Party to either nominate or endorse a third party ticket. A statement was then released by the attending League delegates from New York, denouncing both the Republican and Democratic parties, advocating for the independence of the Philippines and Porto Rico [sic], supporting gold standard and a sound banking system, calling for the abolition of special privileges, and demanding a public service based on merit exclusively. They also called for a national convention to be held from August 14 to 15, which would have placed it alongside the "national" League Convention that was being held from August 15 to August 16. As the delegates arrived in Indianapolis, it was hoped that the League could be convinced to nominate a third party ticket, with the National Party then offering its endorsement. It swiftly became clear however that the majority of the delegates to the Anti Imperialist League Convention were in sympathy with Bryan and prepared to endorse him, and attempts on the part of anti Bryan delegates to kept the platform at least non committal on the subject of the presidential race were unsuccessful. Those League delegates that were associated with the National Party then left and proceeded to elect Thomas Osborne as Permanent Chairman, calling for a new national convention to be held on September 5. It is claimed that at the time the National Party presidential nomination was offered to Moorfield Storey, but Storey declined and ultimately opted to run as an Anti Imperialist Independent in the 11th District of Massachusetts; William Jackson Palmer was suggested as a vice presidential nominee to run alongside him. Meeting in Carnegie Hall (then Chamber Music Hall) on 5 September, the National Party was formalized, nominating Senator Donelson Caffery of Louisiana for the presidency, and historian Archibald Howe of Massachusetts for the vice presidency. Though there was some concern over whether Caffery would accept the nomination if offered, Osborne claimed that he had been communicating with Caffrey and that he was both sympathetic to the National Party and willing to be their candidate for the presidency. The party platform was virtually identical to the one offered by the League committee back in July, though the definition of "special privileges was defined as "subsidies, bounties, undeserved pensions, or trust busting tariffs." A strategy was also adopted where, in those States where it was impractical to nominate a full slate of electors, a single elector would be nominated instead, allowing for voters to vote the Nationalist ticket as well as one other of their choice; it was hoped that this might avail concerns that the Nationalists would take votes away from either Bryan or McKinley, depending on the voters' sympathies. Unfortunately for the Nationalist Party Senator Cafferty declined the nomination some weeks later, resulting in a scramble where Arthur Briggs Farquhar, owner of the Pennsylvania Agricultural Works, was considered as a possible replacement. A day later, on September 21, the Massachusetts branch of the Party voted to disband. It was then hoped that unpledged electors could be nominated, but papers were only ever taken out for one, Edward Waldo Emerson of Massachusetts.

Басқа да ұсыныстар

Одақ реформа партиясы президенттікке Огайо штатынан Сет Х. Эллисті, ал вице-президенттікке Сэмюэл Т. Николсонды ұсынды. Біріккен христиан партиясы президенттікке Джона Ф. Р. Леонардты, вице-президенттікке Дэвид Х. Мартинді ұсынды. Алғашқыда партия президенттікке Сайлас С. Суоллоуды, вице-президенттікке Джон Г. Вуллиді ұсынған еді, бірақ екеуі де бас тартты. Олардың орнына, Тыйым салу партиясының үміткерлігі үшін күресуді жөн көрді (сонда Вулли жеңіске жетті).

Науқан

1900 жылы экономика гүлденіп тұрды, сондықтан республикашылдардың «Төрт жылдық толық кешкі ас» слоганы 1898 жылғы испан-американ соғысындағы жеңіспен үйлесіп, сайлауда зор тартымдылыққа ие болды. Тедди Рузвельт соғыста Кубада ұлттық батыр атанды және осы себепті республикалық партияның ықпалды өкілі болды. Рузвельт жоғары энергетикалық және Уильям Дженнингс Брайанның әйгілі кампаниялық стиліне тең келді. Рузвельт Маккинли Америкаға бейбітшілік пен өркендеу әкелді және қайта сайлануға лайық екенін жеткізді. Рузвельт қарбалас кампания барысында 23 штатта 480 аялдама жасады. Сөздерінде ол соғыстың әділ болғанын және кубалықтар мен филиппиндықтарды испандық зорлық-зомбылықтан азат еткенін қайта-қайта айтты: Төрт жыл бұрын ел алаңдады, себебі біздің есігіміздің алдында американдық арал ортағасырлық деспотизмден де жаман қиналып жатты. Бізге Армения сияқты жағдай қажет болды. Кубадағы жағдай бізді үнсіз отыруға және өзімізге деген бір ұнсым да сыйлық қалдырмады. Біз қылыш суырып алып, осы буын көрген ең әділ және сәтті сыртқы соғысты бастадық. Брайанның кампаниясы 1896 жылғы кампаниядағы басты мәселесінің қайталануына негізделді: Ақысыз күміс. 1900 жылы бұл үміттерге жетпеді, өйткені өркендеу ауыр депрессияны алмастырды және Маккинли осы жетістікке өзінің еңбегін жатқызды. Ақша айналымын арттыру арқылы бағаны көтеруді жақтағандар әлемдік экономикаға көп мөлшерде жаңа алтын ағылып жатқанын мойындауға мәжбүр болды, ал бағаның төмендеуі енді қауіп тудырмады. Брайанның екінші маңызды кампаниялық тақырыбы Маккинлидің империализміне қарсы бағытталды; Брайан соғысты қолдады, бірақ Филиппиннің аннексиясына қарсы болды. Ол Маккинли қатыгез испандық зорлық-зомбылықты қатыгез американдық зорлық-зомбылықпен алмастырғанын айтты. Брайан филиппиндық партизандардың қанды көтерілісін басуға жасалған американдық әскери күш-жігерді қатты сынады. Бұл тақырып бұрынғы қарсыластарының кейбіреулерін, әсіресе «қатаң ақша» немістерін, бұрынғы алтын демократтарын және Эндрю Карнеги сияқты антиимпериалистерді өз жағына тартты. Екі үміткер де 1896 жылғы кампаниялық тәсілдерін қайталады, Маккинли Огайо штатының Кантон қаласындағы үйінің алдынан тағы да кампания жүргізді. Кампанияның шарықталу кезінде ол бір күні 16 делегацияны және 30 мың қолдаушыны қарсы алды. Осы уақытта Брайан қайтадан теміржолмен сапар шекті, Орта Батыс және Шығыс аймақтарында жүздеген митингілерге қатысу үшін 18 000 мильді жүріп өтті. Бұл жолы оған Теодор Рузвельт те қосылды, ол 24 штатта осы деңгейде белсенді кампания жүргізді, пойызбен 21 000 мильді басып өтті. Испанияға қарсы соғыста американдық армия мен флоттың жеңісі республикашылдарды қолдаудың шешуші факторы болды. Демократтар соғыс Филиппиндегі бүлікшіліктен туындағандықтан аяқталмағанын дәлелдеуге тырысты; бұл олардың басты мәселесі болды. Филиппин-американ соғысы аяқталып бара жатқандығы туралы пікір республикашылдар үшін сайлау активі болар еді, ал Маккинли әкімшілігі сол жердегі әскерлердің саны азайғанын мәлімдеді. Республикашылдар Маккинли қайта сайланғаннан кейін 60 күн ішінде Филиппиндегі шайқастар өздігінен тоқтап қалады деп уәде берді. Алайда, бір лейтенант әйеліне жазған хатында: «Қағазда жақсы көрінеді, бірақ шындығында бұл жерде күш азайтылмаған. Бұл батальондар [үйлеріне қайтарылатын] әскери қызметтен босатылатын адамдардан құралған» делінген. Сонымен қатар, соғыс министрі Элиу Рут 1900 жылдың қыркүйегінде МакАртурдан алған есепті сайлаудан кейін ғана жариялады. Генерал Артур Макартур кіші төрт ай бойы Филиппинге басшылық етіп, Вашингтонға соғыстың тоқтамайтынын және оның аяқталмайтынын ескертті. Макартур соғыстың партизандық кезеңі жаңадан басталып келе жатқанын және филиппиндіктер тәжірибе арқылы өздерінің тактикасын жетілдіріп жатқанын сенді. Сонымен қатар, Филиппин көшбасшысы Эмилио Агиналдоның стратегиясы халық тарапынан қолдау тапқан. Макартур жазды: «Бұл бірегей соғыс жүйесінің табыстылығы бүкіл жергілікті халықтың іс-әрекетінің толық бірлігіне байланысты. Мұндай бірлік факт екендігі сөзсіз, оны қалай жасау және сақтау оңай емес. Бұл мақсатта қорқытудың көп пайдасы бар екені анық, бірақ қорқыныш ғана миллиондаған адамдардың бірігіп, өздігінен әрекет етуіне себеп бола алмайды. Әр қалада бір сатқын болса, осындай күрделі ұйымды жояды. Ықтимал, бұл принциптің этиологиялық біртектіліктен туындауы мүмкін, ол адамдарды уақытша туысқандық жетекшіліктің шақыруына жауап беруге итермелейді, тіпті мұндай әрекет олардың мүдделеріне және ыңғайлылығына қарсы болған жағдайда да. Дегенмен, Филиппиндегі әскерилердің көпшілігі Брайанды қолдамады. Әскерилердің хаттары мен күнделіктерінде 1900 жылғы сайлау туралы кез келген айтылым Маккинли мен Рузвельттен құралған республикалық билетке толық қолдау көрсеткенін көрсетеді. Сержант Беверли Далейдің сөзіне қарағанда, тіпті «қайғылы демократтардың» өзі Маккинлиді жақтады. Қатардағы Хамблетон: «Әрине, Брайанның бәрі екенін ойлайтын жігіттер де бар, бірақ олар тым көп айтпайды» деп жазды. Брайанның белсенді күш-жігеріне қарамастан, Маккинли кезіндегі жаңа өркендеу және испан-американ соғысына қатысты халықтың қолдауы Маккинлиге жеңіске жетуге мүмкіндік берді.

The economy was booming in 1900, so the Republican slogan of "Four More Years of the Full Dinner Pail," combined with victory in the brief Spanish–American War in 1898, had a powerful electoral appeal. Teddy Roosevelt had become a national hero fighting in Cuba during the war, and as such he was a popular spokesman for the Republican ticket. Roosevelt proved highly energetic, and an equal match for William Jennings Bryan's famous barnstorming style of campaigning. Roosevelt's theme was that McKinley had brought America peace and prosperity and deserved re election. In a whirlwind campaign, Roosevelt made 480 stops in 23 states. In his speeches, he repeatedly argued that the war had been just and had liberated the Cubans and Filipinos from Spanish tyranny:

Four years ago the nation was uneasy because at our very doors an American island was writhing in hideous agony under a worse than medieval despotism. We had our Armenia at our threshold. The situation in Cuba had become such that we could no longer stand quiet and retain one shred of self respect We drew the sword and waged the most righteous and brilliantly successful foreign war that this generation has seen. Bryan's campaign was built around a reprise of his major issue from the 1896 campaign: Free Silver. It was not as successful in 1900, because prosperity had replaced severe depression and McKinley claimed credit. Advocates of enlarging the money supply to raise prices had to admit that a great deal of new gold was flowing into the world economy, and deflation (i. e. falling prices) was no longer a threat. Bryan's second major campaign theme attacked McKinley's imperialism; Bryan had supported the war, but opposed the annexation of the Philippines. He said McKinley had simply replaced a cruel Spanish tyranny with a cruel American one. Bryan was especially harsh in his criticisms of the American military effort to suppress a bloody rebellion by Filipino guerillas. This theme won over some previous opponents, especially "hard money" Germans, former Gold Democrats, and anti imperialists such as Andrew Carnegie. Both candidates repeated their 1896 campaign techniques, with McKinley campaigning again from the front porch of his home in Canton, Ohio. At the peak of the campaign, he greeted sixteen delegations and 30,000 cheering supporters in one day. Meanwhile, Bryan took to the rails again, traveling 18,000 miles to hundreds of rallies across the Midwest and East. This time, he was matched by Theodore Roosevelt, who campaigned just as energetically in 24 states, covering 21,000 miles by train. The triumph of the American army and navy in the war against Spain was a decisive factor in building Republican support. Democrats tried to argue that the war was not over because of the insurgency in the Philippines; this became their major issue. A perception that the Philippine–American War was coming to an end would be an electoral asset for the Republicans, and the McKinley administration stated that there were reductions of troops there. Republicans pledged that the fighting in the Philippines would die down of its own accord within sixty days of McKinley's re election. However, as one lieutenant explained in a letter to his wife, "It looks good on paper, but there really has been no reduction of the force here. These battalions [being sent home] are made up on men about to be discharged." In addition, Secretary of War Elihu Root had a report from MacArthur of September 1900 that he did not release until after the election. General Arthur MacArthur, Jr., had been in command of the Philippines for four months, warning Washington that the war was not lessening and that the end was not even in sight. MacArthur believed that the guerrilla stage of the war was just beginning and that Filipinos were refining their techniques through experience. Furthermore, Philippine leader Emilio Aguinaldo's strategy had popular support. MacArthur wrote:

The success of this unique system of war depends upon almost complete unity of action of the entire native population. That such unity is a fact is too obvious to admit of discussion; how it is brought about and maintained is not so plain. Intimidation has undoubtedly accomplished much to this end, but fear as the only motive is hardly sufficient to account for the united and apparently spontaneous action of several millions of people. One traitor in each town would eventually destroy such a complex organization. It is more probable that the adhesive principle comes from ethological homogeneity, which induces men to respond for a time to the appeals of consanguineous leadership even when such action is opposed to their interests and convictions of expediency. Nonetheless, the majority of soldiers in the Philippines did not support Bryan. Any mention of the election of 1900 in the soldiers' letters and diaries indicated overwhelming support for the Republican ticket of McKinley and Roosevelt. According to Sergeant Beverly Daley, even the "howling Democrats" favored McKinley. Private Hambleton wrote, "Of course, there are some boys who think Bryan is the whole cheese, but they don't say too much." Despite Bryan's energetic efforts, the renewed prosperity under McKinley, combined with the public's approval of the Spanish–American War, allowed McKinley to gain a comfortable victory.

Екіншілік көздер

Уиллис Дж. Эббот және т.б. "1900 жылғы шайқас: әрбір американдық азамат үшін ресми нұсқаулық".

Фахи, Джеймс Дж. "Популистік дискурсты құру: 1896–2016 жылдардағы АҚШ президенттік сайлауларындағы популистік коммуникацияны талдау". Әлеуметтік ғылымдар тоқсаны 102.4 (2021): 1268–1288. Онлайн.

Хилперт, Джон М. (2015) "Америкалық циклон: Теодор Рузвельт және оның 1900 жылғы саяхат үгіт науқаны" (Миссисипи университетінің баспасы, 2015). xii, 349 б.