Уильям Мак-Кинли: АҚШ-тың 25-ші президенті

Кіріспе

Америка Құрама Штаттарының президенті 1897-1901 жылдар аралығында

Уильям Маккинли (29 қаңтар 1843 – 14 қыркүйек 1901) – американдық саяси қайраткер, 1897 жылдан 1901 жылы қаза тапқанға дейін АҚШ-тың 25-ші президенті болды. Республикалық партия мүшесі, ол республикашылдардың өнеркәсіптік штаттарда және бүкіл елде ондаған жылдар бойы үстемдікке ие болуына бастаушылық етті. Ол 1898 жылғы испан-американ соғысындағы жеңіске жетекшілік етті; Гавай, Пуэрто-Рико, Филиппин және Кубаны бақылауға алды; терең экономикалық дағдарыстан кейін өркендеуді қалпына келтірді; ұлтты алтын стандартында ұстап, еркін күміс саясатын қабылдамады; және қорғау тарифін арттырды. Маккинли Америка Азамат соғысында қызмет еткен соңғы президент болды; ол әскери қызметін қатардағы сарбаз ретінде бастап, майор шенімен аяқтаған жалғыз адам еді. Соғыстан кейін ол Огайо штатының Кантон қаласында қоныстанды, заңгерлікпен айналысты және Ида Сакстонға үйленді. 1876 жылы Маккинли Конгресске сайланды, онда ол қорғау тарифі бойынша республикалық сарапшы атанды және оның өркендеуге әкелетініне сенді. 1890 жылғы Маккинли тарифі жоғары даулы болды, ал оны президенттік лауазымынан қуғысы келген демократтардың сайлау округтерін қайта бөлуі 1890 жылғы демократтардың үлкен жеңілісіне әкеп соқты. Ол 1891 және 1893 жылдары Огайоның губернаторы болып сайланды, капитал мен еңбек мүдделері арасында орташа бағытты ұстанды. 1896 жылы терең экономикалық дағдарыс кезінде ол республикашылдардың президенттікке кандидаттығын иеленді және «салауатты ақша» (халықаралық келісіммен өзгертілмесе, алтын стандарты) жақтаған және жоғары тарифтер өркендеуді қалпына келтіретінін уәделеген науқаннан кейін демократ Уильям Дженнингс Брайанды жеңді. Тарихшылар Маккинлидің жеңісін Азамат соғысынан кейінгі саяси тұрақсыздыққа соңғы нүкте қойып, прогрессивтік дәуірден бастау алған республикашылдардың үстемдік еткен төртінші партиялық жүйеге жол ашқан сайлау ретінде қарастырады. Маккинлидің президенттігі кезеңінде экономикалық өсім қарқындады. Ол 1897 жылғы Dingley тарифін шетелдік бәсекеден өндірушілер мен зауыт жұмысшыларын қорғау үшін жақтады және 1900 жылы Алтын стандарт туралы заңның қабылдануын қамтамасыз етті. Ол Испанияны бүлікші Кубаға тәуелсіздік беруге көндіруге тырысты, бірақ келіссөздер сәтсіз аяқталған соң, ол Конгрестен 1898 жылғы испан-американ соғысын жариялау туралы өтініш жасады және оған қол қойды, нәтижесінде АҚШ жеңіске жетті. Бейбіт келісімнің шарты бойынша Испания АҚШ-қа Пуэрто-Рико, Гуам және Филиппин сияқты маңызды теңіз өлкелерін берді, ал Кубаға тәуелсіздік уәде етілді, бірақ сол кезде ол АҚШ армиясының бақылауында қалды. 1898 жылы АҚШ тәуелсіз Гавай Республикасын аннексиялады, ол АҚШ-тың аймағына айналды. Маккинли 1900 жылғы президенттік сайлауда империализм, протекционизм және еркін күміс тақырыптарына бағытталған науқанда Брайанды тағы да жеңді. Оның екінші мерзімі 1901 жылдың 6 қыркүйегінде анархист Леон Чолгошпен жасалған қастандықтан ерте аяқталды. Маккинли сегіз күннен кейін қайтыс болды, ал оның орнына вице-президент Теодор Рузвельт келді. Америкалық интервенционизм мен бизнеске жағдай жасаушылықтың жаңашылы ретінде Маккинли көбінесе орташадан жоғары президенттер қатарына жатқызылады, бірақ Филиппинге жасаған басып алуы империализм актісі ретінде сынға ұшырайды. Оның танымалдылығы Рузвельттің ықпалымен тез жойылды.

William McKinley (January 29, 1843September 14, 1901) was an American politician who served as the 25th president of the United States from 1897 until his assassination in 1901. A member of the Republican Party, he led a realignment that made Republicans largely dominant in the industrial states and nationwide for decades. He presided over victory in the Spanish–American War of 1898; gained control of Hawaii, Puerto Rico, the Philippines and Cuba; restored prosperity after a deep depression; rejected the inflationary monetary policy of free silver, keeping the nation on the gold standard; and raised protective tariffs. McKinley was the last president to have served in the American Civil War; he was the only one to begin his service as an enlisted man, and ended it as a brevet major. After the war, he settled in Canton, Ohio, where he practiced law and married Ida Saxton. In 1876, McKinley was elected to Congress, where he became the Republican expert on the protective tariff, which he believed would bring prosperity. His 1890 McKinley Tariff was highly controversial and, together with a Democratic redistricting aimed at gerrymandering him out of office, led to his defeat in the Democratic landslide of 1890. He was elected governor of Ohio in 1891 and 1893, steering a moderate course between capital and labor interests. He secured the Republican nomination for president in 1896 amid a deep economic depression and defeated his Democratic rival William Jennings Bryan after a front porch campaign in which he advocated "sound money" (the gold standard unless altered by international agreement) and promised that high tariffs would restore prosperity. Historians regard McKinley's victory as a realigning election in which the political stalemate of the post Civil War era gave way to the Republican dominated Fourth Party System, beginning with the Progressive Era. McKinley's presidency saw rapid economic growth. He promoted the 1897 Dingley Tariff to protect manufacturers and factory workers from foreign competition and in 1900 secured the passage of the Gold Standard Act. He hoped to persuade Spain to grant independence to rebellious Cuba without conflict, but when negotiation failed, he requested and signed Congress's declaration of war to begin the Spanish American War of 1898, in which the United States saw a quick and decisive victory. As part of the peace settlement, Spain turned over to the United States its main overseas colonies of Puerto Rico, Guam and the Philippines while Cuba was promised independence, but at that time remained under the control of the United States Army. The United States annexed the independent Republic of Hawaii in 1898 and it became a United States territory. McKinley defeated Bryan again in the 1900 presidential election in a campaign focused on imperialism, protectionism, and free silver. His second term ended early when he was shot on September 6, 1901, by Leon Czolgosz, an anarchist. McKinley died eight days later and was succeeded by Vice President Theodore Roosevelt. As an innovator of American interventionism and pro business sentiment, McKinley is generally ranked as an above average president, although his take over of the Philippines is often criticized as an act of imperialism. His popularity was soon overshadowed by Roosevelt's.

Жас шағы мен отбасы

Уильям Маккинли кіші 1843 жылы Огайо штатының Найлс қаласында Уильям Маккинли аға мен Нэнси (құрметті әкесі Эллисон) Маккинлидің тоғыз баласының жетіншісі болып дүниеге келді. Маккинлилер ағылшын және шотланд-ирланд тегінен шыққан және 18 ғасырда Пенсильванияның батысына қоныс аударған. Олардың иммигрант атасы Дэвид Маккинли болды, ол қазіргі Солтүстік Ирландияның Антрим графтығындағы Дервок қаласында туған. Уильям Маккинли аға Пенсильвания штатының Мерсер округіне қарасты Пайн қалашығында дүниеге келген. Маккинли аға бала кезінде отбасымен Огайоға көшіп, Нью-Лиссабонға (қазіргі Лиссабон) қоныстанды. Ол сол жерде Нэнси Эллисонмен танысып, кейін үйленді. Эллисон отбасы көбінесе ағылшын тегінен шыққан және Пенсильванияның алғашқы қоныс аударушыларының бірі болған. Екі тараптың отбасылық кәсібі темір өндіру болды. Маккинли аға Огайо штабында, Нью-Лиссабон, Найлс, Польша және ақырында Кантон қалаларында қорыту зауыттарын басқарды. Маккинли отбасы, Огайоның Батыс резервіндегі көптеген отбасылар сияқты, вигтік және аболиционистік көзқарастарға ие болды, соңғысы отбасының берік методистік сенімдеріне негізделген. Кіші Уильям да методистік дәстүрді жалғастырып, он алты жасында жергілікті методистік шіркеуде белсенді болды. Ол өмірі бойы адал методист болды. 1852 жылы отбасы Найлстен Польшаға (Огайо штаты) көшіп келді, балалары жақсы мектептерде білім алсын деген ниетпен. 1859 жылы Польша семинариясын бітірген Маккинли келесі жылы Пенсильвания штатының Мидвилл қаласындағы Аллегейни колледжіне түсті. Ол Сигма Альфа Эпсилон қауымдастығының құрметті мүшесі болды. Маккинли Аллегейниде бір жыл оқыды, 1860 жылы ауырып, депрессияға түскеннен кейін үйіне оралды. Ол сондай-ақ Альянс, Огайодағы Маунт Юнион колледжінде оқыды, кейін ол сенімділер кеңесінің мүшесі болды. Денсаулығы жақсарғанымен, отбасының қаржылық жағдайы нашарлап, Маккинли Аллегейниге қайта оқуға бара алмады. Ол пошта кызметкері болып жұмыс істеді, кейін Польша, Огайо қаласына жақын жердегі мектепте мұғалім болды.

Батыс Вирджиния және Антиэтам

1861 жылы Конфедерация штаттары бөлініп, Америка Азамат соғысы басталғанда, Огайо штатында мыңдаған ер адам әскери қызметке ерікті түрде жазылды. Олардың арасында Маккинли және оның туысы Уильям Маккинли Осборн болды, олар 1861 жылдың маусымында жаңа құрылған Польша гвардиясына қарапайым сарбаз ретінде қабылданды. Олар Колумбқа барып, онда басқа кіші бөлімшелермен бірігіп, 23-Огайо жәй аулақ әскерін құрды. Әскерлер Огайо штатының бұрынғы ерікті полктерінен өзгеше, өздері офицерлерді сайлай алмайтынын, оларды Огайо губернаторы Уильям Деннисон тағайындайтынын білгенде көңілі қалды. Деннисон полковник Уильям Роузкрансты полк командирі етіп тағайындады, ал әскерлер Колумбтың шетінде жаттығуды бастады. Маккинли тез арада солдат өміріне бейімделді: ол туған қаласының газетіне армия мен Одақ мүддесін мақтаған хаттар жазды. Ұн-шаң мен қару-жарақ берудегі кешігу әскерлерді офицерлерімен қақтығысқа түсірді, бірақ майор Рутерфорд Б. Хейз оларды үкімет берген нәрсені қабылдауға көндірді; ол әскерлермен сөйлесудегі шеберлігімен Маккинлиге әсер етті, осылайша 1893 жылы Хейз қайтыс болғанға дейін жалғасқан байланыс пен достық қарым-қатынас бастау алды. Бір айлық жаттығудан кейін Маккинли және 23-Огайо полкі, енді полковник Элиаким П. Скаммон басқарып, 1861 жылдың шілдесінде Батыс Вирджинияға (қазіргі Батыс Вирджинияның бөлігі) Канава дивизиясының құрамында аттанды. Маккинли бастапқыда Скаммонды қатал адам деп ойлады, бірақ полк шайқасқа қатысқанда, ол олардың тынымсыз жаттығуларының маңыздылығын түсіне бастады. Жаумен алғашқы кездесу қыркүйек айында болды, олар қазіргі Батыс Вирджиниядағы Карнифекс паромнан Конфедерация әскерлерін кері шегіндірді. Шабыстан үш күн өткен соң Маккинли бригаданың квартирмейстер кеңсесіне тағайындалды, онда ол полкіне жабдықтармен қамтамасыз ету үшін де, кеңсе қызметкері ретінде де жұмыс істеді. Қарашада полк Файетвиллдің (қазіргі Батыс Вирджиния) маңында қысқы тұрақтарды құрды. Маккинли қысты ауру сержанттың орнына ауыстырып, 1862 жылдың сәуірінде ол сол лауазымға көтерілді. Сол көктемде полк Хайз басшылығымен (Скаммон бригаданы басқарды) алға жылжуды жалғастырды және көтерілісшілерге қарсы бірнеше шағын шайқастарға қатысты. Сол жылдың қыркүйек айында Маккинлидің полкі генерал Джон Поуптың Вирджиния армиясын екінші Булл-Ран шайқасында күшейту үшін шығысқа шақырылды. Вашингтон қаласынан өтуде кешіккендіктен, 23-Огайо шайқасқа уақытында келмеді, бірақ Роберт Лидің Солтүстік Вирджиния армиясын тоқтату үшін солтүстікке асығып келе жатқан Потомак армиясына қосылды. 23-ші полк 14 қыркүйекте Оңтүстік тау шайқасында Конфедерация әскерімен кездескен алғашқы полк болды. Ауыр шығыннан кейін Одақ әскерлері Конфедерация әскерлерін кері шегіндіріп, Мэриленд штатының Шарпсбург қаласына қарай жылжыды, онда олар Антиэтам шайқасында Ли әскерімен кездесті, бұл соғыстың ең қанды шайқастарының бірі болды. 23-ші полк Антиэтамдағы шайқастың қатыгездығында болды, Маккинли майданға азық-түлік жеткізіп бара жатқанда қатты оққа түсті. Маккинлидің полкі көп шығынға ұшырады, бірақ Потомак армиясы жеңіске жетті, ал Конфедерация Вирджинияға шегінді. Маккинлидің полкі Потомак армиясынан бөлініп, пойызбен Батыс Вирджинияға қайтып келді.

When the Confederate states seceded and the American Civil War began in 1861, thousands of men in Ohio volunteered for service. Among them were McKinley and his cousin William McKinley Osbourne, who enlisted as privates in the newly formed Poland Guards in June 1861. The men left for Columbus where they were consolidated with other small units to form the 23rd Ohio Infantry. The men were unhappy to learn that, unlike Ohio's earlier volunteer regiments, they would not be permitted to elect their officers; these would be designated by Ohio's governor, William Dennison. Dennison appointed Colonel William Rosecrans as the commander of the regiment, and the men began training on the outskirts of Columbus. McKinley quickly took to the soldier's life: he wrote a series of letters to his hometown newspaper extolling the army and the Union cause. Delays in issuance of uniforms and weapons again brought the men into conflict with their officers, but Major Rutherford B. Hayes convinced them to accept what the government had issued them; his style in dealing with the men impressed McKinley, beginning an association and friendship that would last until Hayes's death in 1893. After a month of training, McKinley and the 23rd Ohio, now led by Colonel Eliakim P. Scammon, set out for western Virginia (today part of West Virginia) in July 1861 as a part of the Kanawha Division. McKinley initially thought Scammon was a martinet, but when the regiment entered battle, he came to appreciate the value of their relentless drilling. Their first contact with the enemy came in September when they drove back Confederate troops at Carnifex Ferry in present day West Virginia. Three days after the battle, McKinley was assigned to duty in the brigade quartermaster office, where he worked both to supply his regiment, and as a clerk. In November, the regiment established winter quarters near Fayetteville (today in West Virginia). McKinley spent the winter substituting for a commissary sergeant who was ill, and in April 1862 he was promoted to that rank. The regiment resumed its advance that spring with Hayes in command (Scammon led the brigade) and fought several minor engagements against the rebel forces. That September, McKinley's regiment was called east to reinforce General John Pope's Army of Virginia at the Second Battle of Bull Run. Delayed in passing through Washington, D. C., the 23rd Ohio did not arrive in time for the battle but joined the Army of the Potomac as it hurried north to cut off Robert E. Lee's Army of Northern Virginia as it advanced into Maryland. The 23rd was the first regiment to encounter the Confederates at the Battle of South Mountain on September 14. After severe losses, Union forces drove back the Confederates and continued to Sharpsburg, Maryland, where they engaged Lee's army at the Battle of Antietam, one of the bloodiest battles of the war. The 23rd was in the thick of the fighting at Antietam, and McKinley came under heavy fire when bringing rations to the men on the line. McKinley's regiment suffered many casualties, but the Army of the Potomac was victorious, and the Confederates retreated into Virginia. McKinley's regiment was detached from the Army of the Potomac and returned by train to western Virginia.

Шенандоа аңғары және жоғарылату

Полк, когда размещался на зимних квартирах возле Чарльстона, Вирджиния (ныне Западная Вирджиния), Маккинли вместе с другими сержантами получил приказ вернуться в Огайо для набора новобранцев. По прибытии в Колумбус, губернатор Дэвид Тод неожиданно для Маккинли присвоил ему звание второго лейтенанта в знак признания его заслуг при Антиетаме. Маккинли и его товарищи почти не участвовали в боевых действиях до июля 1863 года, когда дивизия столкнулась с кавалерийским отрядом Джона Ханта Моргана в битве при Баффингтон-Айленд. В начале 1864 года структура командования армией в Западной Вирджинии была реорганизована, и дивизия была приписана к Армии Западной Вирджинии под командованием Джорджа Крука. Вскоре они возобновили наступление, выдвинувшись в юго-западную Вирджинию, чтобы уничтожить соляные и свинцовые шахты, используемые противником. 9 мая армия вступила в бой с конфедератами у горы Клойд, где солдаты штурмовали вражеские укрепления и вытеснили мятежников с поля боя. Маккинли позже сказал, что этот бой был "таким же ожесточенным, как и любой другой за время войны". После разгрома войска Союза уничтожили конфедеративные припасы и успешно вступили в перестрелку с противником. Маккинли и его полк передислоцировались в долину Шенандоа, когда армии покинули зимние квартиры для возобновления боевых действий. Корпус Крука был присоединен к Армии Шенандоа генерал-майора Дэвида Хантера и вскоре вновь вступил в контакт с конфедеративными войсками, захватив Лексингтон, Вирджиния, 11 июня. Они продолжили движение на юг к Линчбургу, разрушая железнодорожные пути на своем пути. Однако Хантер считал, что войска в Линчбурге слишком сильны, и бригада вернулась в Западную Вирджинию. Прежде чем армия смогла предпринять новую попытку, рейд конфедеративного генерала Джубала Эрли в Мэриленд вынудил их отозвать на север. Армия Эрли застала их врасплох в Кернстауне 24 июля, где Маккинли подвергся интенсивному обстрелу, и армия потерпела поражение. Отступая в Мэриленд, армия была вновь реорганизована: генерал-майор Филип Шеридан заменил Хантера, а Маккинли, который после битвы был повышен в звании до капитана, был переведен в штаб генерала Крука. К августу Эрли отступал на юг в долине, а армия Шеридана преследовала его. Они отразили конфедеративное наступление у Берривилла, где у Маккинли из-под него выбили лошадь, и продвинулись к Опекуон-Крик, где сломили вражеские ряды и преследовали их дальше на юг. Они закрепили победу еще одной победой у Фишерс-Хилл 22 сентября и вновь вступили в бой у Седар-Крик 19 октября. После первоначального отступления перед конфедеративным наступлением Маккинли помог поднять войска и переломить ход битвы. После Седар-Крик армия оставалась в этом районе до дня выборов, когда Маккинли впервые отдал свой президентский голос за действующего республиканца Авраама Линкольна. На следующий день они двинулись на север по долине к зимним квартирам возле Кернстауна. В феврале 1865 года Крук был захвачен конфедеративными рейдерами. Захват Крука добавил смятения, поскольку армия была реорганизована для весенней кампании, и Маккинли в течение следующих пятнадцати дней служил в штабах четырех разных генералов: Крука, Джона Д. Стивенсона, Сэмюэля С. Кэрролла и Уинфилда С. Хэнкока. Наконец, будучи вновь назначенным в штаб Кэрролла, Маккинли стал первым и единственным адъютантом генерала. Ли и его армия сдались генералу Улиссу С. Гранту через несколько дней, фактически положив конец войне. Маккинли вступил в масонскую ложу (позже названную в его честь) в Винчестере, Вирджиния, прежде чем он и Кэрролл были переведены в Первый ветеранский корпус Хэнкока в Вашингтоне. Непосредственно перед окончанием войны Маккинли получил свое последнее повышение в звании – временное звание майора. В июле ветеранский корпус был расформирован, и Маккинли и Кэрролл были освобождены от своих обязанностей. Кэрролл и Хэнкок побудили Маккинли подать заявление на службу в мирновременной армии, но он отказался и в следующем месяце вернулся в Огайо. Маккинли, вместе с Сэмюэлем М. Тейлором и Джеймсом С. Хоу, совместно написали и опубликовали двенадцатитомный труд "Официальный список солдат штата Огайо в войне за восстание, 1861–1866", опубликованный в 1886 году.

While the regiment went into winter quarters near Charleston, Virginia (present day West Virginia), McKinley was ordered back to Ohio with some other sergeants to recruit fresh troops. When they arrived in Columbus, Governor David Tod surprised McKinley with a commission as second lieutenant in recognition of his service at Antietam. McKinley and his comrades saw little action until July 1863, when the division skirmished with John Hunt Morgan's cavalry at the Battle of Buffington Island. Early in 1864, the Army command structure in West Virginia was reorganized, and the division was assigned to George Crook's Army of West Virginia. They soon resumed the offensive, marching into southwestern Virginia to destroy salt and lead mines used by the enemy. On May 9, the army engaged Confederate troops at Cloyd's Mountain, where the men charged the enemy entrenchments and drove the rebels from the field. McKinley later said the combat there was "as desperate as any witnessed during the war". Following the rout, the Union forces destroyed Confederate supplies and skirmished with the enemy again successfully. McKinley and his regiment moved to the Shenandoah Valley as the armies broke from winter quarters to resume hostilities. Crook's corps was attached to Major General David Hunter's Army of the Shenandoah and soon back in contact with Confederate forces, capturing Lexington, Virginia, on June 11. They continued south toward Lynchburg, tearing up railroad track as they advanced. Hunter believed the troops at Lynchburg were too powerful, however, and the brigade returned to West Virginia. Before the army could make another attempt, Confederate General Jubal Early's raid into Maryland forced their recall to the north. Early's army surprised them at Kernstown on July 24, where McKinley came under heavy fire and the army was defeated. Retreating into Maryland, the army was reorganized again: Major General Philip Sheridan replaced Hunter, and McKinley, who had been promoted to captain after the battle, was transferred to General Crook's staff. By August, Early was retreating south in the valley, with Sheridan's army in pursuit. They fended off a Confederate assault at Berryville, where McKinley had a horse shot out from under him, and advanced to Opequon Creek, where they broke the enemy lines and pursued them farther south. They followed up the victory with another at Fisher's Hill on September 22 and were engaged once more at Cedar Creek on October 19. After initially falling back from the Confederate advance, McKinley helped to rally the troops and turn the tide of the battle. After Cedar Creek, the army stayed in the vicinity through election day, when McKinley cast his first presidential ballot, for the incumbent Republican, Abraham Lincoln. The next day, they moved north up the valley into winter quarters near Kernstown. In February 1865, Crook was captured by Confederate raiders. Crook's capture added to the confusion as the army was reorganized for the spring campaign, and McKinley served on the staffs of four different generals over the next fifteen days—Crook, John D. Stevenson, Samuel S. Carroll, and Winfield S. Hancock. Finally assigned to Carroll's staff again, McKinley acted as the general's first and only adjutant. Lee and his army surrendered to General Ulysses S. Grant a few days later, effectively ending the war. McKinley joined a Freemason lodge (later renamed after him) in Winchester, Virginia, before he and Carroll were transferred to Hancock's First Veterans Corps in Washington. Just before the war's end, McKinley received his final promotion, a brevet commission as major. In July, the Veterans Corps was mustered out of service, and McKinley and Carroll were relieved of their duties. Carroll and Hancock encouraged McKinley to apply for a place in the peacetime army, but he declined and returned to Ohio the following month. McKinley, along with Samuel M. Taylor and James C. Howe, co authored and published a twelve volume work, Official Roster of the Soldiers of the State of Ohio in the War of the Rebellion, 1861–1866, published in 1886.

Заңгерлік мансап және неке

1865 жылы соғыс аяқталғаннан кейін Маккинли заңгерлік мансапқа бекініп, Огайо штатының Поланд қаласындағы адвокат кеңсесінде оқуын бастады. Келесі жылы ол Нью-Йорк штатындағы Олбани заң мектебінде білімін жалғастырды. Бір жылға жетпеген оқудан кейін Маккинли үйіне оралып, 1867 жылдың наурыз айында Уорренде (Огайо штаты) адвокаттық экзаменді тапсырып, заңгерлік тәжірибеге қабылданды. Сол жылы ол Старк округінің орталығы Кантон қаласына көшіп, кішкентай кеңсе ашты. Біраз уақыттан кейін ол тәжірибелі заңгер және бұрынғы судья Джордж В. Белденмен серіктестік құрды. Оның тәжірибесі Кантон қаласының Мейн-стрит көшесіндегі ғимараттар блогын сатып алуға мүмкіндік берді, ол келесі ондаған жылдар бойы оған шағын, бірақ тұрақты кіріс әкелді. 1867 жылы оның армиядағы досы Рутерфорд Б. Хейз губернаторлыққа кандидат болғанда, Маккинли оның атынан Старк округінде сөз сөйледі, бұл саясатқа жасаған алғашқы қадамы болды. Округ демократтар мен республикашылдар арасында шартты түрде бөлінген, бірақ Хейс сол жылы штат бойынша өткен сайлауда жеңіске жетті. 1869 жылы Маккинли Старк округінің прокуроры лауазымына кандидат болды, бұл лауазым тарихи түрде демократтардың қолында болған, және күтпеген жерден сайланды. 1871 жылы Маккинли қайта сайлануға түскенде, демократтар жергілікті танымал заңгер Уильям А. Линчті ұсынды, және Маккинли 143 дауыспен жеңіліске ұшырады. Маккинлидің кәсіби мансабы дамыған сайын, оның әлеуметтік өмірі де жақсарды: ол Кантон қаласының көрнекті отбасының қызы Ида Сакстонды баурап алды. Олар 1871 жылдың 25 қаңтарында Кантон қаласындағы жаңа салынған Бірінші пресвитериан шіркеуінде үйленді. Ида көп ұзамай күйеуінің методист шіркеуіне қосылды. Олардың тұңғыш баласы Кэтрин 1871 жылдың Рождество күні дүниеге келді. 1873 жылы екінші қызы Ида туды, бірақ сол жылы қайтыс болды. Маккинлидің әйелі баласының өлімінен кейін терең депрессияға түсті, және оның денсаулығы, бұрын да мықты болмаған, нашарлады. Екі жылдан кейін Кэтрин ішек қызбасынан қайтыс болды. Ида қыздарының өлімінен ешқашан қалпына келмеді, және Маккинлилердің басқа балалары болмады. Ида Маккинли сол кезде эпилепсиямен ауырып, күйеуіне үлкен тәуелді болды. Ол өмірінің соңына дейін әйеліне қамқорлық жасап, адал күйеу болып қалды. Ида күйеуінің заңгерлік және саяси мансабының табысты болуын қалады. Ол 1875 жылы Хейзді үшінші рет губернаторлыққа ұсынған республикалық конвенцияға қатысты және сол күздегі сайлауда ескі досы үшін тағы да үгіт жүргізді. Келесі жылы Маккинли ереуілші көміршілердің тобын қорғау бойынша маңызды іске кірісті, олар ереуілшілермен қақтығысқаннан кейін тәртіпсіздік жасады деген айыппен тұтқындалды. Линч, Маккинлидің 1871 жылғы сайлаудағы қарсыласы, және оның серіктесі Уильям Р. Дей қарсы тараптан болды, ал кен иелерінің арасында Кливленд кәсіпкері Марк Ханна болды. Бұл іске ақысыз кіріскен Маккинли шахтерлердің барлығын, біреуін қоспағанда, ақтауға қол жеткізді. Бұл іс Маккинлидің Старк округі сайлаушыларының маңызды бөлігі болып табылатын жұмысшылар арасындағы беделін көтерді, сонымен қатар оны Ханнамен таныстырды, ол алдағы жылдары оның ең жақын серігіне айналды. Маккинлидің жұмысшылармен жақсы қарым-қатынасы сол жылы Огайо штатының 17-ші округінен республикалық кандидаттыққа түскенде пайдалы болды. Округтік конвенциялардың делегаттары оның жұмысшы табын тарта алатынын ойлады, және 1876 жылдың тамызында Маккинли кандидат ретінде тіркелді. Сол кезде Хейз президенттікке кандидат болды, және Маккинли өзінің конгресс сайлау науқанын жүргізгенде оған үгіт-насихат жүргізді. Екеуі де сәтті болды. Маккинли, негізінен, қорғаныш тарифін қолдау туралы үгіт жүргізіп, демократ кандидат Леви Л. Ламборнды 3300 дауыспен жеңді. Хейз президенттікке өту үшін қызу даулы сайлауда жеңіске жетті. Маккинлидің жеңісі жеке шығындарға әкелді: конгрессмен ретіндегі табысы заңгер ретіндегі табысынан екі есе кем болар еді.

After the war ended in 1865, McKinley decided on a career in the law and began studying in the office of an attorney in Poland, Ohio. The following year, he continued his studies by attending Albany Law School in New York state. After studying there for less than a year, McKinley returned home and was admitted to the bar in Warren, Ohio, in March 1867. That same year, he moved to Canton, the county seat of Stark County, and set up a small office. He soon formed a partnership with George W. Belden, an experienced lawyer and former judge. His practice was successful enough for him to buy a block of buildings on Main Street in Canton, which provided him with a small but consistent rental income for decades to come. When his Army friend Rutherford B. Hayes was nominated for governor in 1867, McKinley made speeches on his behalf in Stark County, his first foray into politics. The county was closely divided between Democrats and Republicans, but Hayes carried it that year in his statewide victory. In 1869, McKinley ran for the office of prosecuting attorney of Stark County, an office that had historically been held by Democrats, and was unexpectedly elected. When McKinley ran for re election in 1871, the Democrats nominated William A. Lynch, a prominent local lawyer, and McKinley was defeated by 143 votes. As McKinley's professional career progressed, so too did his social life blossom: he wooed Ida Saxton, the daughter of a prominent Canton family. They were married on January 25, 1871, in the newly built First Presbyterian Church of Canton. Ida soon joined her husband's Methodist church. Their first child, Katherine, was born on Christmas Day 1871. A second daughter, Ida, followed in 1873 but died the same year. McKinley's wife descended into a deep depression at her baby's death and her health, never robust, declined. Two years later, Katherine died of typhoid fever. Ida never recovered from her daughters' deaths, and the McKinleys had no more children. Ida McKinley developed epilepsy around the same time and depended strongly on her husband's presence. He remained a devoted husband and tended to his wife's medical and emotional needs for the rest of his life. Ida insisted that her husband continue his increasingly successful career in law and politics. He attended the state Republican convention that nominated Hayes for a third term as governor in 1875, and campaigned again for his old friend in the election that fall. The next year, McKinley undertook a high profile case defending a group of striking coal miners, who were arrested for rioting after a clash with strikebreakers. Lynch, McKinley's opponent in the 1871 election, and his partner, William R. Day, were the opposing counsel, and the mine owners included Mark Hanna, a Cleveland businessman. Taking the case pro bono, McKinley
was successful in getting all but one of the miners acquitted. The case raised McKinley's standing among laborers, a crucial part of the Stark County electorate, and also introduced him to Hanna, who would become his strongest backer in years to come. McKinley's good standing with labor became useful that year as he campaigned for the Republican nomination for Ohio's 17th congressional district. Delegates to the county conventions thought he could attract blue collar voters, and in August 1876, McKinley was nominated. By that time, Hayes had been nominated for president, and McKinley campaigned for him while running his own congressional campaign. Both were successful. McKinley, campaigning mostly on his support for a protective tariff, defeated the Democratic nominee, Levi L. Lamborn, by 3,300 votes. Hayes won a hotly disputed election to reach the presidency. McKinley's victory came at a personal cost: his income as a congressman would be half of what he earned as a lawyer.

Жарыс жүргізу және қайта сайлану үшін жеңіліс

Маккинлидің әлеуетін мойындаған демократтар, Огайо штатының заң шығарушы органына бақылау алған сайын, оны кеңседен шығарып алуға немесе округтерді өзгерту арқылы оның орнын алмастыруға тырысты. 1878 жылы Маккинли 16-шы округке қайта бөлінді, бірақ ол бәрібір жеңіске жетті, бұл Хейсті қуантты: «О, Маккинлидің танысы! Оны округтен шығарды, содан кейін округті жеңді! Біз де оған ортақ қуандық». 1882 жылғы сайлаудан кейін Маккинли партиялық дауыспен сайлау нәтижесіне наразылық білдіріп, қызметтен алынды. Ол сәтсіздікке қысқа уақыт көңіл көшірді, бірақ жақын арада қайта сайлауға түсуге бел буды. 1884 жылғы сайлауда демократтар тағы да Старк округін өзгертіп, оны басқа округке қосты, бірақ Маккинли қайтадан Конгресске сайланды. 1890 жылы демократтар Маккинлиді соңғы рет округтен шығарып, Старк округін демократтарға жақын, ең күшті округтердің бірі – Голландтықтар тұратын Холмс округімен бірге қосты. Бұрынғы нәтижелерге сүйене отырып, демократтар жаңа шекаралар 2000-3000 дауыс көбейтуге мүмкіндік береді деп есептеді. Республикашылар округті өзгерте алмады, себебі заң шығарушы органдардың сайлауы 1891 жылға дейін өткізілмеді, бірақ олар барлық күштерін осы округке жұмылдыра алды. Маккинли тарифтері бүкіл ел бойынша демократтардың сайлау кампаниясының басты тақырыбы болды және Маккинлидің сайлауына көп көңіл бөлінді. Республикашыл партия Кантонға өздерінің жетекші сөз сөйлеушілерін – Блейнді (сол кездегі Мемлекеттік хатшы), спикер Ридті және президент Харрисонды жіберді. Демократтар тариф мәселесі бойынша өздерінің ең жақсы өкілдерін жіберді. Маккинли өзінің жаңа округін шарлап, 40 мың сайлаушысына өзінің тарифін түсіндірді: демократтар бұрынғы вице-губернатор Джон Г. Уорвиктің күшті кандидатурасын ұсынды. Олар өздерінің ойларын дәлелдеу үшін жас жақтастарды жалдап, үйден-үйге барып, үй шаруасындағы әйелдерге 25 центтік қазандық заттарды 50 центтен сатты, Маккинли тарифтері бағаның өсуіне себеп болғанын түсіндірді. Нәтижесінде Маккинли 300 дауыспен жеңіліп қалды, бірақ республикашылар штат бойынша көпшілік дауысқа ие болды және моральдық жеңіске жетті.

Recognizing McKinley's potential, the Democrats, whenever they controlled the Ohio legislature, sought to gerrymander or redistrict him out of office. In 1878, McKinley was redistricted to the 16th congressional district; he won anyway, causing Hayes to exult, "Oh, the good luck of McKinley! He was gerrymandered out and then beat the gerrymander! We enjoyed it as much as he did." After the 1882 election, McKinley was unseated on an election contest by a near party line House vote. Out of office, he was briefly depressed by the setback, but soon vowed to run again. The Democrats again redistricted Stark County for the 1884 election; McKinley was returned to Congress anyway. For 1890, the Democrats gerrymandered McKinley one final time, placing Stark County in the same district as one of the strongest pro Democrat counties, Holmes, populated by solidly Democratic Pennsylvania Dutch. Based on past results, Democrats thought the new boundaries should produce a Democratic majority of 2,000 to 3,000. The Republicans could not reverse the gerrymander, as legislative elections would not be held until 1891, but they could throw all their energies into the district. The McKinley Tariff was a main theme of the Democratic campaign nationwide, and there was considerable attention paid to McKinley's race. The Republican Party sent its leading orators to Canton, including Blaine (then Secretary of State), Speaker Reed, and President Harrison. The Democrats countered with their best spokesmen on tariff issues. McKinley tirelessly stumped his new district, reaching out to its 40,000 voters to explain that his tariff:

Democrats ran a strong candidate in former lieutenant governor John G. Warwick. To drive their point home, they hired young partisans to pretend to be peddlers, who went door to door offering 25 cent tinware to housewives for 50 cents, explaining the rise in prices was due to the McKinley Tariff. In the end, McKinley lost by 300 votes, but the Republicans won a statewide majority and claimed a moral victory.

Огайоның губернаторы (18921896)

Маккинли Конгрестегі өкілеттігі аяқталуға жақын тұрғанда, Огайо штатының делегациясымен кездесіп, губернаторлыққа түсуге шақырды. Демократ губернатор Джеймс Е. Кэмпбелл 1889 жылы Форкерді жеңіп, 1891 жылы қайта сайлануға үміттенді. Огайо Республикалық партиясы екіге бөлінді, бірақ Маккинли 1891 жылғы штаттық Республикалық конвенцияда Форкердің оны ұсынуын сырттай ұйымдастырды, онда Маккинли бірауыздан сайланды. Бұрынғы конгрессмен 1891 жылдың екінші жартысын Кэмпбеллге қарсы науқан жүргізумен өткізді, ол өзінің туған жері Найлсте басталды. Дегенмен, Ханна науқанда көрінуге аз болды; ол көп уақытын 1892 жылғы сенат сайлауында Шерманға дауыс беруге міндеттенген заң шығарушылардың сайлауына қаражат жинаумен өткізді. (Мемлекеттік заң шығарушылар әлі де АҚШ сенаторларын сайлап отырды.) Маккинли 1891 жылғы сайлауда шамамен 20 000 дауыспен жеңіске жетті; келесі қаңтарда Шерман, Ханнаның айтарлықтай көмегімен, Форкердің АҚШ Сенатында тағы бір мерзімге сайлануына қарсы келген талабын жоққа шығарды. Огайо губернаторының билігі салыстырмалы түрде шектеулі болды – мысалы, ол заңнаманы ұсына алатын, бірақ оған вето қоя алмады, – бірақ Огайо маңызды шешім қабылдайтын штат болғандықтан, оның губернаторы ұлттық саясаттағы маңызды тұлға болды. Маккинли елдің әл-ауқаты бизнестің жағдайына байланысты деп сенсе де, еңбек мәселелерінде әділдік танытты. Ол еңбек дауларын реттеу үшін төрелік кеңесін құру туралы заңнаманы қабылдады және кәсіподаққа мүше болғандықтан жұмыстан шығарылған жұмыскерлерді айыптайтын заңды қабылдауға қол жеткізді. Президент Харрисонның танымалдылығы төмендеді; тіпті Республикалық партияның ішінде де 1892 жыл басталғанда және Харрисон қайта сайлануға кіріскенде келіспеушіліктер болды. Республикашылдардың бірі Харрисонға қарсы шыққан жоқ, бірақ егер балама пайда болса, көптеген республикашылар президенттің кандидатурасын қараудан бас тартуға дайын болды. Мүмкін болатын кандидаттардың арасында Маккинли, Рид және қарт Блейн болды. Огайо губернаторы кандидат ретінде көрінеді деп қорқып, Харрисонның штабы Маккинлиді Миннеаполистегі конвенцияның төрағасы етіп тағайындады, бұл оны бейтарап рөлде қоғамдық түрде өнер көрсетуге мәжбүр етті. Ханна конвенция залының жанында Маккинлидің ресми емес штаб-пәтерін құрды, бірақ делегаттарды Маккинлидің жақтастарына айналдыруға белсенді күш салынбады. Маккинли өзіне дауыс беруге қарсы болды; дегенмен ол Харрисоннан кейін екінші орынды иеленді, ал Блейннен озып кетті, ол өзінің кандидатурасын қарастырудан бас тартқандығын хабарлады. Маккинли Республикалық партияның кандидатурасын қолдады, бірақ Харрисон қарашадағы сайлауда бұрынғы президент Кливлендтен жеңілді. Кливлендтің жеңісінен кейін кейбір адамдар Маккинлиді 1896 жылы Республикалық партияның ықтимал кандидаты деп қарады. Кливленд президенттік лауазымға оралғаннан кейін көп ұзамай, 1893 жылғы экономикалық дағдарыс елге соқты. Янгстаундағы кәсіпкер Роберт Уокер жас кезінде Маккинлиге ақша қарыз берген еді; ризашылығы үшін Маккинли Уокердің бизнесі үшін қарыз алуына жиі кепілдік берген. Губернатор өзі қол қойған құжаттарды ешқашан сақтамады; ол Уокерді сенімді бизнесмен деп санайтын. Шын мәнінде, Уокер Маккинлиді алдап, жаңа вексельдердің шын мәнінде мерзімі өткендердің жаңаруы екенін айтқан. Уокер экономикалық дағдарыстан құрып кетті; Маккинли 1893 жылдың ақпан айында ақшаны қайтаруға шақырылды. Жалпы қарыз 100 000 доллардан асты (1893 жылы 0,1 доллар қазіргі шақта шамамен миллион долларға тең) және үмітсіз Маккинли бастапқыда губернаторлық лауазымынан кетіп, адвокат ретінде ақша табуды ұсынды. Оның орнына, Маккинлидің бай қолдаушылары, соның ішінде Ханна және Чикаго баспагері Х. Х. Кольсат, вексельдер төленетін қордың сенімділері болды. Уильям мен Айда Маккинли де өздерінің мүлкін қордың сенімділерінің қолына тапсырды (оларға Ханна мен Кольсат кірді), ал қолдаушылар едәуір ақша жинап, қосқан. 1893 жылдың соңына дейін ерлі-зайыптылардың барлық мүлкі оларға қайтарылды, ал ақыр соңында қайтаруға уәде берген Маккинли жарна бергендердің тізімін сұрағанда, одан бас тартты. Қиын кезеңде зардап шеккен көптеген адамдар Маккинлиге жанашырлық танытты, оның танымалдылығы өсті. Ол 1893 жылдың қараша айында Огайоның азаматтық соғыстан бергі кез келген губернаторының ең көп дауыс жинаған сайлауында жеңілдікпен қайта сайланды. Маккинли 1894 жылғы аралық конгресс сайлауында республикашылдар үшін кеңінен науқан жүргізді; ол сөйлеген округтердегі көптеген партия кандидаттары сәтті болды. Оның Огайодағы саяси күш-жігері 1895 жылдың қараша айында республикалық үміткер Аса Бушнеллдің губернатор болып сайлануымен және Сенатқа Форкерді сайлаған республикалық заң шығарушы органмен сыйлықталды. Маккинли Форкерді Сенатқа, ал Бушнеллді (Форкердің фракциясынан шыққан) губернаторлыққа қолдады; жауабында жаңа сайланған сенатор Маккинлидің президенттік амбицияларын қолдауға келісті. Огайодағы партиялық бейбітшілік қамтамасыз етілгеннен кейін, Маккинли ұлттық аренаға бет бұрды.

Even before McKinley completed his term in Congress, he met with a delegation of Ohioans urging him to run for governor. Governor James E. Campbell, a Democrat, who had defeated Foraker in 1889, was to seek re election in 1891. The Ohio Republican party remained divided, but McKinley quietly arranged for Foraker to nominate him at the 1891 state Republican convention, which chose McKinley by acclamation. The former congressman spent much of the second half of 1891 campaigning against Campbell, beginning in his birthplace of Niles. Hanna, however, was little seen in the campaign; he spent much of his time raising funds for the election of legislators pledged to vote for Sherman in the 1892 senatorial election. (State legislators still elected US Senators.) McKinley won the 1891 election by some 20,000 votes; the following January, Sherman, with considerable assistance from Hanna, turned back a challenge by Foraker to win the legislature's vote for another term in the US Senate. Ohio's governor had relatively little power—for example, he could recommend legislation, but not veto it—but with Ohio a key swing state, its governor was a major figure in national politics. Although McKinley believed that the health of the nation depended on that of business, he was evenhanded in dealing with labor. He procured legislation that set up an arbitration board to settle work disputes and obtained passage of a law that fined employers who fired workers for belonging to a union. President Harrison had proven unpopular; there were divisions even within the Republican party as the year 1892 began and Harrison began his re election drive. Although no declared Republican candidate opposed Harrison, many Republicans were ready to dump the president from the ticket if an alternative emerged. Among the possible candidates spoken of were McKinley, Reed, and the aging Blaine. Fearing that the Ohio governor would emerge as a candidate, Harrison's managers arranged for McKinley to be permanent chairman of the convention in Minneapolis, requiring him to play a public, neutral role. Hanna established an unofficial McKinley headquarters near the convention hall, though no active effort was made to convert delegates to McKinley's cause. McKinley objected to delegate votes being cast for him; nevertheless he finished second, behind the renominated Harrison, but ahead of Blaine, who had sent word he did not want to be considered. Although McKinley campaigned loyally for the Republican ticket, Harrison was defeated by former President Cleveland in the November election. In the wake of Cleveland's victory, McKinley was seen by some as the likely Republican candidate in 1896. Soon after Cleveland's return to office, hard times struck the nation with the Panic of 1893. A businessman in Youngstown, Robert Walker, had lent money to McKinley in their younger days; in gratitude, McKinley had often guaranteed Walker's borrowings for his business. The governor had never kept track of what he was signing; he believed Walker a sound businessman. In fact, Walker had deceived McKinley, telling him that new notes were actually renewals of matured ones. Walker was ruined by the recession; McKinley was called upon for repayment in February 1893. The total owed was over $100,000 (equivalent to $0.1 in 1893 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in ) and a despairing McKinley initially proposed to resign as governor and earn the money as an attorney. Instead, McKinley's wealthy supporters, including Hanna and Chicago publisher H. H. Kohlsaat, became trustees of a fund from which the notes would be paid. Both William and Ida McKinley placed their property in the hands of the fund's trustees (who included Hanna and Kohlsaat), and the supporters raised and contributed a substantial sum of money. All of the couple's property was returned to them by the end of 1893, and when McKinley, who had promised eventual repayment, asked for the list of contributors, it was refused him. Many people who had suffered in the hard times sympathized with McKinley, whose popularity grew. He was easily re elected in November 1893, receiving the largest percentage of the vote of any Ohio governor since the Civil War. McKinley campaigned widely for Republicans in the 1894 midterm congressional elections; many party candidates in districts where he spoke were successful. His political efforts in Ohio were rewarded with the election in November 1895 of a Republican successor as governor, Asa Bushnell, and a Republican legislature that elected Foraker to the Senate. McKinley supported Foraker for the Senate and Bushnell (who was of Foraker's faction) for governor; in return, the new senator elect agreed to back McKinley's presidential ambitions. With party peace in Ohio assured, McKinley turned to the national arena.

Тағайындауды алу

Уильям МакКинли президенттікке қашан дайындала бастағаны белгісіз. Маккинлидің өмірбаясын жазған Кевин Филлипс: "Марк Ханнаға (немесе кез келген басқа адамға) арналған ешқандай құжат, күнделік, құпия хаттар оның құпия үміттері мен жасырын стратегиясын қамтымайды". Бастапқыда Маккинлидің дайындықтарына Ханна да қатысты, оның өмірбаяны Уильям Т. Хорнер: "Әрине, 1888 жылы екі адам Маккинлиді Ақ үйге орналастыруға көмектескен тығыз жұмыс қарым-қатынасын дамыта бастады". Шерман 1888 жылдан кейін президенттікке қайта кандидат болған жоқ, сондықтан Ханна Маккинлидің бұл лауазымға деген амбицияларын шын жүректен қолдады. Ханнаның ақшасы мен ұйымдастырушылық қабілетімен қолдау тапқан Маккинли 1895 және 1896 жылдың басында президенттікке үміткер болу үшін үнсіз қолдау тапты. Спикер Рид пен Айова сенаторы Уильям Б. Эллисон сияқты басқа үміткерлер өздерінің кандидатураларын қолдауға республикалықтарды ұйымдастыру үшін өз мемлекеттерінен тыс агенттерді жібергенде, Ханнаның агенттері олардан бұрын жеткенін тапты. Тарихшы Стэнли Джонстың 1896 жылғы сайлауды зерттеуінде: Ханна Маккинли атынан шығыстағы республикалық саяси басшылармен кездесті, мысалы, Нью-Йорк сенаторы Томас Плат және Пенсильвания сенаторы Мэтью Кэй, олар Маккинлидің кандидатурасына кепілдік беруге дайын болды. Алайда Маккинли келісімдер жасамай-ақ, кандидатураны алуға бел буған еді, ал Ханна бұл шешімді қабылдады. Олардың алғашқы күш-жігерінің көбі Оңтүстікке бағытталған; Ханна оңтүстік Джорджияда демалыс үйін алды, онда Маккинли аймақтың республикалық саясаткерлерімен кездесті. Маккинлиге кандидатураны алу үшін 453½ делегат дауысы қажет болды; ол сол санның жартысына жуығын Оңтүстік және шекаралық штаттардан алды. Плат өзінің естеліктерінде: "[Ханна] кейбіреулеріміз оянғанға дейін Оңтүстік іс жүзінде берік болды" деп қайғырды. Квей мен Плат әлі де Маккинлиге жергілікті сүйікті ұлы кандидаттарға, мысалы, Квейдің өзіне, Нью-Йорк губернаторы (және бұрынғы вице-президент) Леви П. Мортонға және Иллинойс сенаторы Шелби Калломға қолдау көрсету арқылы бірінші дауыспен көпшілікті жоққа шығаруға үміттенді. Делегаттар бай Иллинойс штаты маңызды шайқас алаңы болып танылды, өйткені Маккинлидің қолдаушылары, мысалы Чикаголық кәсіпкер (және болашақ вице-президент) Чарльз Г. Доуес Сент-Луистегі ұлттық конвенцияда Маккинлиге дауыс беруге уәде берген делегаттарды сайлауға ұмтылды. Каллом жергілікті республикалық машиналардың қолдауына қарамастан Маккинлиге қарсы тұра алмады; сәуір айының соңында өткен штаттық съезде Маккинли Иллинойс делегаттарының көпшілігін толықтай жеңіп алды. Бұрынғы президент Харрисон жарысқа қатысса, мүмкін үміткер деп саналды; Харрисон үшінші номинацияға үміткер болмауын білдіргенде, Маккинли ұйымы Индиананы Харрисон жеке түрде орынсыз деп тапқан жылдамдықпен қолға алды. Индианаға барған Мортонның қызметкерлері МакКинли үшін штаттың тірі екенін хабарлап жіберді. Вайоминг сенаторы Фрэнсис Уоррен: "Саясаткерлер оған қарсы қатты күрес жүргізуде, бірақ егер көпшілік сөйлей алса, Маккинли - одақтағы бүкіл республикалық сайлаушылардың кем дегенде 75% -ының таңдауы". 1896 жылы 16 маусымда Сент-Луисте ұлттық конгресс басталғанда, Маккинлиде делегаттардың басым көпшілігі болды. Кантон қаласында қалған бұрынғы губернатор конгресс оқиғаларын телефон арқылы мұқият бақылады және Форкердің оны телефон арқылы ұсынған баяндамасының бір бөлігін ести алды. Огайо штатына штаттардың тізімінен жеткенде, оның дауыстары Маккинлиге кандидатураны берді, ол оны достары үйден қашып кетіп, республикалық кандидаттың үйіне жиналған көптеген көпшіліктің алғашқысын күтіп, әйелі мен анасын құшақтап атап өтті. Сол күні кешке Кантоннан және оның маңындағы қалалардан мыңдаған партизандар Маккинлидің ауласында сөйлеген сөзін тыңдауға келді. Конвент республикалық ұлттық комитеттің вице-президенті Гаррет Хобартты вице-президент ретінде ұсынды, бұл шешімді көпшілік Ханнаның өзі қабылдаған. Хобарт, бай заңгер, бизнесмен және бұрынғы заң шығарушы, көпшілікке танымал емес еді, бірақ Ханнаның өмірбаянын жазушы Герберт Кроли атап өткендей, "егер ол сайлауалды партияны нығайту үшін аз нәрсе істесе, оны әлсірету үшін ештеңе істеген жоқ".

It is unclear when William McKinley began to seriously prepare a run for president. As McKinley biographer Kevin Phillips notes, "No documents, no diaries, no confidential letters to Mark Hanna (or anyone else) contain his secret hopes or veiled stratagems." From the beginning, McKinley's preparations had the participation of Hanna, whose biographer William T. Horner noted, "What is certainly true is that in 1888 the two men began to develop a close working relationship that helped put McKinley in the White House." Sherman did not run for president again after 1888, and so Hanna could support McKinley's ambitions for that office wholeheartedly. Backed by Hanna's money and organizational skills, McKinley quietly built support for a presidential bid through 1895 and early 1896. When other contenders such as Speaker Reed and Iowa Senator William B. Allison sent agents outside their states to organize Republicans in support of their candidacies, they found that Hanna's agents had preceded them. According to historian Stanley Jones in his study of the 1896 election:

Hanna, on McKinley's behalf, met with the eastern Republican political bosses, such as Senators Thomas Platt of New York and Matthew Quay of Pennsylvania, who were willing to guarantee McKinley's nomination in exchange for promises regarding patronage and offices. McKinley, however, was determined to obtain the nomination without making deals, and Hanna accepted that decision. Many of their early efforts were focused on the South; Hanna obtained a vacation home in southern Georgia where McKinley visited and met with Republican politicians from the region. McKinley needed 453½ delegate votes to gain the nomination; he gained nearly half that number from the South and border states. Platt lamented in his memoirs, "[Hanna] had the South practically solid before some of us awakened." Quay and Platt still hoped to deny McKinley a first ballot majority at the convention by boosting support for local favorite son candidates such as Quay himself, New York Governor (and former vice president) Levi P. Morton, and Illinois Senator Shelby Cullom. Delegate rich Illinois proved a crucial battleground, as McKinley supporters, such as Chicago businessman (and future vice president) Charles G. Dawes, sought to elect delegates pledged to vote for McKinley at the national convention in St. Louis. Cullom proved unable to stand against McKinley despite the support of local Republican machines; at the state convention at the end of April, McKinley completed a near sweep of Illinois' delegates. Former president Harrison had been deemed a possible contender if he entered the race; when Harrison made it known he would not seek a third nomination, the McKinley organization took control of Indiana with a speed Harrison privately found unseemly. Morton operatives who journeyed to Indiana sent word back that they had found the state alive for McKinley. Wyoming Senator Francis Warren wrote, "The politicians are making a hard fight against him, but if the masses could speak, McKinley is the choice of at least 75% of the entire [body of] Republican voters in the Union". By the time the national convention began in St. Louis on June 16, 1896, McKinley had an ample majority of delegates. The former governor, who remained in Canton, followed events at the convention closely by telephone, and was able to hear part of Foraker's speech nominating him over the line. When Ohio was reached in the roll call of states, its votes gave McKinley the nomination, which he celebrated by hugging his wife and mother as his friends fled the house, anticipating the first of many crowds that gathered at the Republican candidate's home. Thousands of partisans came from Canton and surrounding towns that evening to hear McKinley speak from his front porch. The convention nominated Republican National Committee vice chairman Garret Hobart of New Jersey for vice president, a choice actually made, by most accounts, by Hanna. Hobart, a wealthy lawyer, businessman, and former state legislator, was not widely known, but as Hanna biographer Herbert Croly pointed out, "if he did little to strengthen the ticket he did nothing to weaken it".

1896 жылғы қайта құру

1896 жылғы президенттік сайлау – қайта құрылымдық сайлау болды, онда Маккинлидің қорғаушы тарифтер мен алтынға негізделген доллар арқылы американдық өнеркәсіпті дамытуға бағытталған күшті орталық үкімет туралы ұстанымы жеңіске жетті. Осы кезде қалыптасқан дауыс беру үлгілері Азамат соғысынан бері үшінші партиялық жүйедегі басты партиялардың ұзаққа созылған беймәлімдігін жойды. Жаңа республикалық үстемдік 1932 жылы аяқталатын төртінші партиялық жүйені бастады, бұл Франклин Рузвельт пен «Жаңа мәміле» коалициясының күшеуімен байланысты тағы бір қайта құрылымдық сайлау болды. Филипс Маккинлидің Брайанды жеңе алатын жалғыз республикашыл болғанын айтады, ол Шығыс кандидаттарының маңызды Орта Батыста Иллинойста туған Брайанға қарсы нашар өнер көрсетуі мүмкін еді деген қорытындыға келді. Брайан ауылдық сайлаушылардың арасында танымал болғанымен, «Маккинли өте ерекше индустрияландырылған, қалалық Америкаға қызығушылық тудырды».

Лауазымға кірісу және тағайындалу

Маккинли 1897 жылдың 4 наурызында әйелі мен анасының көз алдында президенттік қызметке ант берді. Жаңа президент ұзақ ішкі кіріс сөз сөйледі; ол тарифтік реформаны қажет етті және валюта мәселесі тарифтік заңнама қабылданғаннан кейін қаралатынын мәлімдеді. Ол шетелдік араласуларға қарсы ескертті: "Біз жаулап алу соғыстарын қаламаймыз. Біз аумақтық агрессияның құлқына ілікпеуіміз керек". Маккинлидің ең даулы кабинеттік тағайындалуы – Джон Шерманды Мемлекеттік хатшылыққа тағайындауы болды. Шерманның жоғары беделі болғанмен, жасының үлкендігі оның қабілеттерін жылдам төмендетіп жатты. Маккинлиге Ханнаны Сенатқа тағайындау қажет болды, сондықтан сенатор Шерман жоғары лауазымға көтерілді. Шерманның ақыл-ойы 1896 жылы да нашарлап бара жатқандығы саяси ортада кеңінен талқыланды, бірақ Маккинли осы қауесеттерге сенбеді. Дегенмен, Маккинли өзінің туысы Уильям Маккинли Осборнды 73 жастағы сенатормен кешкі ас ішуге жіберді; ол Шерманның бұрынғыдай ойлы болғанын хабарлады. Тағайындалғаннан кейін Маккинли былай деп жазды: "Сенатор Шерманның "ақыл-ойының нашарлауы" туралы әңгімелер негізсіз. Оны соңғы рет көргенімде оның денесі де, ақылы да толық сау екеніне және өмір сүру перспективасының өте жақсы екеніне көз жеткіздім". Мэн штатының өкілі Нельсон Дингли Маккинлидің Қаржы министрі болуына үміткер болды; ол одан бас тартты, оның орнына Жолдар және құралдар комитетінің төрағасы қызметін атқаруды жөн көрді. Чарльз Доуес, науқан кезінде Ханнаның Чикагодағы жанындағы адамы болған, Қаржы министрлігіне қарастырылды, бірақ кейбір мәліметтер бойынша Доуес өзін тым жас санады. Кейін Доуес валюта бақылаушысы болды; ол жарияланған күнделігінде Маккинлиге сәтті үміткер, Чикагодағы Бірінші Ұлттық банктің президенті және алтын демократы Лайман Дж. Гейджді хатшылыққа тағайындауға қатты шақырғанын жазды. Әскери-теңіз департаменті 1897 жылдың 30 қаңтарында Массачусетс штатының бұрынғы конгрессмені Джон Дэвис Лонгке ұсынылды. Маккинли бастапқыда Лонгке өзінің көмекшісін таңдауға мүмкіндік беруге бейім болғанмен, Нью-Йорк қалалық полиция комиссиясының басшысы және жарияланған теңіз тарихшысы Теодор Рузвельтті тағайындау үшін президентке қысым көрсетілді. Маккинли бір Рузвельтті қолдаушыға: "Мен бейбітшілік қалаймын және сіздің досыңыз Теодордың әркіммен дауласып отыратыны айтылды" деді. Дегенмен, ол тағайындау жасады. Шерманнан басқа, Маккинли басқа да ойсыз кабинеттік тағайындау жасады, ол Соғыс министрі болды, ол бұрынғы генерал және Мичиган губернаторы Расселл А. Алгерге бұйырды. Алжер бейбіт уақытта жеткілікті білікті болғанмен, Испаниямен қақтығыс басталғаннан кейін жеткіліксіз болып шықты. Соғыс департаментінің абыройына нұқсан келген кезде, Алжер 1899 жылдың ортасында Маккинлидің өтініші бойынша отставкаға кетті. Вице-президент Хобарт, сол кездегі әдетке сәйкес, Министрлер кабинетінің отырыстарына шақырылмады. Алайда ол Маккинлиге де, оның кабинет мүшелеріне де құнды кеңесші болды. Бай вице-президент Ақ үйге жақын тұрғын үйді жалға алды; екі отбасы бір-бірін ресми емес түрде бақылап, вице-президенттің әйелі Дженни Таттл Хобарт кейде Ида Маккинли ауырып қалғанда резиденцияның үй иесі қызметін атқарды. Маккинлидің әкімшілігінің көп бөлігінде Джордж Б. Кортелю оның жеке хатшысы болды. Теодор Рузвельт тұсында үш кабинет лауазымында қызмет еткен Кортелю Маккинлидің бас баспасөз хатшысы және штаб бастығы болды.

McKinley was sworn in as president on March 4, 1897, as his wife and mother looked on. The new president gave a lengthy inaugural address; he urged tariff reform and stated that the currency issue would have to await tariff legislation. He warned against foreign interventions, "We want no wars of conquest. We must avoid the temptation of territorial aggression." McKinley's most controversial Cabinet appointment was that of John Sherman as Secretary of State. Sherman had an outstanding reputation, but old age was fast reducing his abilities. McKinley needed to have Hanna appointed to the Senate, so Senator Sherman was moved up. Sherman's mental faculties were decaying even in 1896; this was widely spoken of in political circles, but McKinley did not believe the rumors. Nevertheless, McKinley sent his cousin, William McKinley Osborne, to have dinner with the 73 year old senator; he reported back that Sherman seemed as lucid as ever. McKinley wrote once the appointment was announced, "the stories regarding Senator Sherman's 'mental decay' are without foundation When I saw him last I was convinced both of his perfect health, physically and mentally, and that the prospects of life were remarkably good." Maine Representative Nelson Dingley Jr. was McKinley's choice for Secretary of the Treasury; he declined it, preferring to remain as chairman of the Ways and Means Committee. Charles Dawes, who had been Hanna's lieutenant in Chicago during the campaign, was considered for the Treasury post but by some accounts Dawes considered himself too young. Dawes eventually became Comptroller of the Currency; he recorded in his published diary that he had strongly urged McKinley to appoint as secretary the successful candidate, Lyman J. Gage, president of the First National Bank of Chicago and a Gold Democrat. The Navy Department was offered to former Massachusetts Congressman John Davis Long, an old friend from the House, on January 30, 1897. Although McKinley was initially inclined to allow Long to choose his own assistant, there was considerable pressure on the President elect to appoint Theodore Roosevelt, head of the New York City Police Commission and a published naval historian. McKinley was reluctant, stating to one Roosevelt booster, "I want peace and I am told that your friend Theodore is always getting into rows with everybody." Nevertheless, he made the appointment. In addition to Sherman, McKinley made one other ill advised Cabinet appointment, that of Secretary of War, which fell to Russell A. Alger, former general and Michigan governor. Competent enough in peacetime, Alger proved inadequate once the conflict with Spain began. With the War Department plagued by scandal, Alger resigned at McKinley's request in mid 1899. Vice President Hobart, as was customary at the time, was not invited to Cabinet meetings. However, he proved a valuable adviser both for McKinley and for his Cabinet members. The wealthy Vice President leased a residence close to the White House; the two families visited each other without formality, and the Vice President's wife, Jennie Tuttle Hobart, sometimes substituted as Executive Mansion hostess when Ida McKinley was unwell. For most of McKinley's administration, George B. Cortelyou served as his personal secretary. Cortelyou, who served in three Cabinet positions under Theodore Roosevelt, became a combination press secretary and chief of staff to McKinley.

Куба дағдарысы және Испаниямен соғыс

Онжылдар бойы Кубадағы көтерілісшілер испан отаршылдығынан азат болу үшін үзіліс-үзіліс шайқас жүргізіп келді. 1895 жылға қарай, қақтығыс кубалық тәуелсіздік үшін соғысқа айналды. Соғыс аралды қамтыған сайын, испандықтардың көтерілісшілерге қарсы жазалау шаралары күшейе берді. Американдық қоғамдық пікір көтерілісшілерді қолдады, ал Маккинли испан саясатына қарсы олардың наразылығын бөлісті. Дегенмен, қоғамдық пікір Кубаны азат ету үшін соғысқа шақырса, Маккинли бейбітшілік жолын ұстанды, келіссөздер арқылы Испанияның Кубаға тәуелсіздік беруіне немесе кемінде кубалықтарға белгілі бір автономия беруіне көндіруге үміттенді. АҚШ пен Испания 1897 жылы осы мәселе бойынша келіссөздер бастады, бірақ Испанияның Кубаға тәуелсіздік беруден бас тартатыны, ал көтерілісшілер (және олардың американдық қолдаушылары) одан кеміне келіспейтіні анық болды. 1898 жылдың қаңтарында Испания көтерілісшілерге бірқатар жеңілдіктер ұсынды, бірақ американдық консул Фитцху Ли Гаванадағы тәртіпсіздіктер туралы хабарлағаннан кейін, Маккинли USS Maine кемесін жіберуге келісті. 15 ақпанда "Мэйн" кемесі жарылып, 266 адам қаза тапты. Қоғамдық назар дағдарысқа ауысты, және көпшіліктің пікірі бойынша, бомбаны кім қойса да, Испания Кубаны бақылаудан шығарды. Маккинли жарылыстың себебін анықтау үшін тергеу комиссиясын құруды талап етті. Испаниямен келіссөздер комиссияның дәлелдерін қарастыра отырып жалғасты, бірақ 20 наурызда комиссия "Мэйн" кемесі су асты минасының салдарынан жарылғанын мәлімдеді. Конгресте соғысқа шақыру күшейген сайын, Маккинли кубалық тәуелсіздік үшін келіссөздер жүргізуді жалғастырды. Испания Маккинлидің ұсыныстарын қабылдамады, ал 11 сәуірде Маккинли мәселені Конгреске жүктеді. Ол соғыс жариялауды сұрамады, бірақ Конгресс шешім қабылдады және 20 сәуірде соғыс жариялады, сонымен қатар Теллер поправкасын қосты, ол Кубаны аннексиялау ниетін жоққа шығарды. Ник Капур Маккинлидің әрекеттері сыртқы қысымға емес, төрелік, бейбітшілдік, гуманизм және еркектік қанағатқа ұмтылыс сияқты құндылықтарына негізделгенін айтады. Телеграф желісінің кеңеюі және телефонның дамуы Маккинлиге бұрынғы президенттерге қарағанда соғысты күнделікті басқаруға көбірек мүмкіндік берді, ол осы жаңа технологияларды армия мен флоттың қозғалысын бағыттау үшін пайдаланды. Маккинли Алджерді Соғыс министрі ретінде жеткіліксіз деп тапты және армияның бас қолбасшысы Нельсон А. Майлзбен жақсы қарым-қатынас құра алмады. Оларды еске алмай, ол стратегиялық кеңес үшін алдымен Майлздың ізбасары генерал Джон Скофилдтен, кейіннен генерал-адъютант Генри Кларк Корбиннен кеңес алды. Соғыс Маккинлидің кабинетінде өзгерістерге әкелді, өйткені президент Шерманның Мемлекеттік хатшы лауазымынан кетуін қабылдады. Уильям Р. Дей соғыс аяқталғанға дейін хатшы болып қызмет етуге келісті. Екі аптадан кейін флоттың алғашқы жеңісі болды, ол Филиппиндегі Манила шығанағындағы шайқаста коммодор Джордж Дьюи испан флотын жойған кезде болды. Дьюидің үлкен жеңісі соғыстың ауқымын Кариб теңізіндегі соғыстан Испанияның Тынық мұхитындағы барлық колонияларының тағдырын анықтайтын соғысқа дейін кеңейтті. Келесі айда Маккинли Филиппинге жіберілген әскерлердің санын көбейтіп, күштің қолбасшысы генерал-майор Уэсли Мерритке ұзақ мерзімді оккупация үшін қажетті құқықтық жүйелерді құру және салықтарды жинау өкілеттігін берді. 1898 жылдың маусым айының соңында әскерлер Филиппинге жеткен кезде Маккинли Испаниядан архипелагты АҚШ-қа беруді талап ететінін шешті. Ол бұл мәселе бойынша барлық пікірлерді тыңдауға дайын екенін мәлімдеді, бірақ соғыс барысында жұртшылық соғыс сыйлығы ретінде аралдарды ұстауды талап етеді деп сенді. Осы уақытта Кариб теңізінде, Тэмпаға жақын жерде, Флоридада Кубаға шабуыл жасау үшін тұрақты және ерікті әскерлер жиналды. Ұзақ кешігулерден кейін генерал-майор Уильям Руфус Шафтер басқарған әскер 22 маусымда Сантьяго-де-Куба маңына қонды. Шафтердің әскері 2 шілдеде Сан-Хуан төбесіндегі шайқаста испандық әскерлермен қақтығысты. Бір күндік қатал шайқаста американдықтар жеңіске жетті, бірақ екі тарап та ауыр шығынға ұшырады. Келесі күні Сантьяго портында баспана тапқан испандық Кариб эскадрильясы теңізге шығып, Солтүстік Атлантика эскадрильясымен жойылды, бұл соғыстың ең ірі теңіз шайқасы болды. Шафтер Сантьяго қаласын қоршауға алды, ол 17 шілдеде капитуляциялады, Кубаны американдықтардың тиімді бақылауына алды. Маккинли мен Майлз Пуэрто-Рикоға...

For decades, rebels in Cuba had waged an intermittent campaign for freedom from Spanish colonial rule. By 1895, the conflict had expanded to a war for Cuban independence. As war engulfed the island, Spanish reprisals against the rebels grew ever harsher. American public opinion favored the rebels, and McKinley shared in their outrage against Spanish policies. However while public opinion called for war to liberate Cuba, McKinley favored a peaceful approach, hoping that through negotiation, Spain might be convinced to grant Cuba independence, or at least to allow the Cubans some measure of autonomy. The United States and Spain began negotiations on the subject in 1897, but it became clear that Spain would never concede Cuban independence, while the rebels (and their American supporters) would never settle for anything less. In January 1898, Spain promised some concessions to the rebels, but when American consul Fitzhugh Lee reported riots in Havana, McKinley agreed to send the battleship USS Maine. On February 15, the Maine exploded and sank with 266 men killed. Public attention focused on the crisis and the consensus was that regardless of who set the bomb, Spain had lost control over Cuba. McKinley insisted that a court of inquiry first determine whether the explosion was accidental. Negotiations with Spain continued as the court considered the evidence, but on March 20, the court ruled that the Maine was blown up by an underwater mine. As pressure for war mounted in Congress, McKinley continued to negotiate for Cuban independence. Spain refused McKinley's proposals, and on April 11, McKinley turned the matter over to Congress. He did not ask for war, but Congress made the decision and declared war on April 20, with the addition of the Teller Amendment, which disavowed any intention of annexing Cuba. Nick Kapur says that McKinley's actions were based on his values of arbitrationism, pacifism, humanitarianism, and manly self restraint, and not on external pressures. The expansion of the telegraph and the development of the telephone gave McKinley greater control over the day to day management of the war than previous presidents had enjoyed, and he used the new technologies to direct the army's and navy's movements as far as he was able. McKinley found Alger inadequate as Secretary of War, and did not get along with the Army's commanding general, Nelson A. Miles. Bypassing them, he looked for strategic advice first from Miles's predecessor, General John Schofield, and later from Adjutant General Henry Clarke Corbin. The war led to a change in McKinley's cabinet, as the president accepted Sherman's resignation as Secretary of State. William R. Day agreed to serve as secretary until the war's end. Within a fortnight, the navy had its first victory when Commodore George Dewey destroyed the Spanish fleet at the Battle of Manila Bay in the Philippines. Dewey's overwhelming victory expanded the scope of the war from one centered in the Caribbean to one that would determine the fate of all of Spain's Pacific colonies. The next month, McKinley increased the number of troops sent to the Philippines and granted the force's commander, Major General Wesley Merritt, the power to set up legal systems and raise taxes—necessities for a long occupation. By the time the troops arrived in the Philippines at the end of June 1898, McKinley had decided that Spain would be required to surrender the archipelago to the United States. He professed to be open to all views on the subject; however, he believed that as the war progressed, the public would come to demand retention of the islands as a prize of war. Meanwhile, in the Caribbean theater, a large force of regulars and volunteers gathered near Tampa, Florida, for an invasion of Cuba. After lengthy delays, the army, led by Major General William Rufus Shafter, on June 22, landed near Santiago de Cuba. Shafter's army engaged the Spanish forces on July 2 in the Battle of San Juan Hill. In an intense day long battle, the American force was victorious, although both sides suffered heavy casualties. The next day, Spain's Caribbean squadron, which had been sheltering in Santiago's harbor, broke for the open sea and was destroyed by the North Atlantic Squadron in the largest naval battle of the war. Shafter laid siege to the city of Santiago, which surrendered on July 17, placing Cuba under effective American control. McKinley and Miles also ordered an invasion of Puerto Rico, which met little resistance when it landed in July. The distance from Spain and the destruction of the Spanish navy made resupply impossible, and the Spanish government began to look for a way to end the war.

Бейбітшілік және аумақтық пайда

Маккинлидің кабинеті Испанияның Куба мен Пуэрто-Рикодан кетуі керек деген пікірмен келісті, бірақ Филиппин мәселесінде келіспеушілік болды: кейбіреулері бүкіл архипелагты аннексиялауды қаласа, енді біреулері тек аймақта әскери-теңіз базасын сақтап қалуды жөн көрді. Халықтың көпшілігі Филиппиннің аннексиясын қолдағандай болғанымен, бірнеше көрнекті саяси лидерлер – демократтар Брайан мен Кливленд, сондай-ақ жаңадан құрылған Америкалық Империализмге қарсы лига өздерінің наразылықтарын білдірді. Маккинли Испаниямен Кубаны азат ету және Пуэрто-Риконы аннексиялау негізінде келіссөздер жүргізуді ұсынды, ал Филиппиннің болашақ мәртебесі талқылауға жататын мәселе болып қалды. Америка армиясы сары безгекке шалдыққанда Кубадағы әскери жағдай нашарлаған кезде де ол бұл талабында тұрақты болды. Испания ақырында 12 тамызда осы шарттармен атысты тоқтатуға келісті, ал 1898 жылдың қыркүйегінде Парижде келісімшарт бойынша келіссөздер басталды. Келіссөздер 18 желтоқсанға дейін жалғасты, нәтижесінде Париж шартына қол қойылды. АҚШ Пуэрто-Рико, Филиппин және Гуам аралын иеленді, ал Испания Кубаға деген құқықтарынан бас тартты. Бұл үшін АҚШ Испанияға 20 миллион доллар төлеуге міндеттенді (1899 жылғы 20,0 доллар қазіргі шақта шамамен миллион долларға тең). Маккинли Сенатты келісімді қажетті үштен екі дауыспен бекітуге көндіруде қиындыққа тап болды, бірақ оның және вице-президент Хобарттың күш-жігері нәтижесінде Сенат 1899 жылдың 6 ақпанында 57 дауысқа 27 дауыспен келісімді мақұлдады.

Гавайи

Соғыс кезінде Маккинли Гавай Республикасын қоса аннексиялауды көздеді. Жаңа республикада бизнес мүдделері үстемдік құрды, 1893 жылы патшайым өзіне шектеулі рөлді қабылдаудан бас тартқанда, оны құлатты. Аннексияға американдықтардың күшті қолдауы болды, ал Манила шайқасынан кейін соғыс уақытында Тынық мұхитында базалардың қажеттілігі анық болды. Маккинли аннексияны қолдайтын адам ретінде билікке келді және Конгреске әрекет етуге шақырып, ештеңе жасамау роялистік қарсы төңкеріске немесе жапондықтардың басып кіруіне әкелуі мүмкін екенін ескертті. Сенаттың үштен екі бөлігінің аннексия шартын бекітуі қиын болатынын сезіп, Маккинли Невада штатының демократ өкілі Фрэнсис Г. Ньюлендстің Конгрестің екі палатасының бірлескен қарары арқылы мақсатқа жету әрекетін қолдады. Нәтижесінде Ньюлендс қарары екі палатада да үлкен көпшілік дауысымен қабылданды, ал Маккинли оған 1898 жылдың 8 шілдесінде заң ретінде қол қойды. Маккинлидің өмірбаяуын жазған Х. Уэйн Морган: "Маккинли Гавайиді аннексиялаудың басшысы болды, оны іске асыруда нығайып тұрды"; президент Кортелюге: "Бізге Гавайи Калифорниядан гөрі көбірек және одан да қажет. Бұл – тағдырдың белгілі бір жолы!"

Қытайдағы ашық есік

Испаниямен бейбіт келіссөздер басталар алдында Маккинли Конгрестен Азиядағы сауда мүмкіндіктерін зерттеу үшін комиссия құруды сұрады және "Ашық есік саясатын" жақтады, онда барлық елдер Қытаймен еркін сауда жасайды және ешқайсысы осы елдің аумақтық тұтастығын бұзуға тырыспайды. Боксерлер көтерілісі Қытайдағы шетелдіктерге қауіп келтірген кезде американдық миссионерлерге өлім қаупі төндірілді. Пекиндегі американдықтар мен басқа батыс елдері қоршауға алынды, және Маккинли басқа батыс державаларымен бірлесіп, 1900 жылғы маусымда 5000 әскерді Қытайға көмекке жіберді. Батыстықтар келесі айда құтқарылды, бірақ бірнеше конгресс демократы Маккинлидің заң шығарушы органмен ақылдаспай әскер жіберуіне қарсылық білдірді. Маккинлидің бұл әрекеттері оның көптеген ізбасарларының әскери істерде ұқсас тәуелсіздікпен басқаруына жол ашты, бұл үрдіс прецедент құрды. Көтеріліс аяқталғаннан кейін АҚШ "Ашық есік" саясатына деген бейілділігін қайта растады, ол Қытайға қатысты американдық саясаттың негізіне айналды.

Панама каналы

Үйге жақын, Маккинли мен Хей Орталық Америка арқылы канал салу мүмкіндігі туралы Ұлыбританиямен келіссөздер жүргізді. 1850 жылы екі ел қол қойған Клейтон-Булвер шарты екі елдің де ондағы каналға ерекше бақылау орнатуына тыйым салды. Соғыс Әскери-теңіз күштерінің Тынық мұхитына жету үшін Оңтүстік Американы толық айналып өтуге мәжбүр болған кезде екі мұхиттық флотты сақтаудың қиындығын көрсетті. Енді, американдық бизнес және әскери мүдделер Азияда одан да күшейгендіктен, канал бұрынғыдан да қажеттірек болды және Маккинли шарты қайта қарауды талап етті. Хей мен британдық елші Джулиан Понсфотт АҚШ болашақ каналды бақылай алатынына келісті, егер ол барлық кемелерге ашық және бекітілмеген болса. Маккинли шарттарға қанағаттанды, бірақ Сенат оларды қабылдамай, АҚШ-қа каналды нығайтуға рұқсат беруді талап етті. Хей осы бас тартудан ұялғандықтан отставкаға кетейін деп ұсынды, бірақ Маккинли одан бас тартып, Сенаттың талаптарын орындау үшін келіссөздерді жалғастыруды бұйырды. Ол сәтті болды, жаңа шарт жасалды және бекітілді, бірақ 1901 жылы Маккинлинің қазасы болғанға дейін. Рузвельт кезінде Панама каналы салынды.

Тарифтер мен биметализм

Маккинли Конгресте өзінің беделін жоғары тарифтерге, американдық бизнесті қорғауға және американдық фабрика жұмысшыларына жақсы жалақы беруге берген уәдесі арқасында құрды. Республикашылдар Конгресті бақылағанда, Жолдар мен құралдар комитетінің төрағасы Дингли жүн, қант және сәндік тауарларға баж салымын көтеретін Дингли заңын ұсынды. Маккинли оны қолдады және ол заңға айналды. Америкалық келіссөзшілер Франциямен өзара шарт жасасты, содан кейін екі ел Ұлыбританияға қосметалл жүйесіне деген ынтасын білу үшін жүгінді. Премьер-министр лорд Солсбери және оның үкіметі бұл идеяға қызығушылық танытты және американдық елші Эдвард О. Уолкоттқа Үндістандағы күміс айналымын қайта жаңартуға дайын екендерін, егер Вице-корольдің атқарушы кеңесі келіссе, айтты. Алтын стандартынан бас тарту мүмкіндігі туралы жаңалық оның жақтастарынан дереу қарсылық тудырды, ал Үндістан әкімшілігінің алаңдауы Ұлыбританияның ұсыныстан бас тартуына әкелді. Халықаралық күш-жігер сәтсіз аяқталғаннан кейін, Маккинли күміс айналымынан бас тартып, алтын стандартын қабылдады. Келісімге қол қойылмаса да, АҚШ-та өркендеу басталып, Юкон мен Австралиядағы жаңа алтын кендері ақшалай ұсынысты күміс айналымы болмаса да арттырғандықтан, тегін күміс талабы басылды. Халықаралық келісімнің болмауына байланысты Маккинли алтын стандартын ресми бекіту туралы заңға қолдау көрсетті, бірақ бастапқыда Сенаттағы күміс күші одан бас тартты. 1900 жылы, тағы бір сайлау науқаны мен жақсы экономикалық жағдайлар алдында, Маккинли Конгреске осындай заңды қабылдауға шақырды және 1900 жылдың 14 наурызында алтын қаламмен Алтын Стандарт Заңына қол қойды.

Азаматтық құқықтар

1896 жылы Маккинли сайланғаннан кейін қара нәсілділер теңдікке қарай үміт артты. Маккинли губернатор болғанда линчтеуге қарсы айтқан еді, ал дауыс бере алуға құқығы бар қара нәсілділердің көпшілігі 1896 жылы оны қолдады. Дегенмен, Маккинлидің басты мақсаты аймақтық жікке бөлінуді жою болды, сондықтан оның саясаты мен тағайындаулары оларды көңілі қалдырды. Маккинли қара нәсілділерді төменгі лауазымдарға тағайындап, мақтау алғанмен, бұл тағайындамалар бұрынғы республикалық әкімшіліктердегіден кем болды. Маккинли әкімшілігінің нәсілдік зорлық-зомбылыққа жауабы шала болды, нәтижесінде ол қара нәсілділердің қолдауын жоғалтты. 1897 жылы Джорджия штатының Хогансвилл қаласында және келесі жылы Оңтүстік Каролина штатының Лейк-Сити қаласында қара нәсілді пошта қызметкерлеріне шабуыл жасалғанда, Маккинли айыптау білдірген жоқ. Қара нәсілді көшбасшылар Маккинлиді әрекетсіздігі үшін сынағанмен, оның қолдаушылары президенттің араласуға көп нәрсе істей алмайтынын айтты. Сыншылар оның кем дегенде Харрисон сияқты, мұндай оқиғаларды жария түрде айыптауға болатынын мәлімдеді. 1898 жылдың 10 қарашасында ақ нәсілшілдер тобы Солтүстік Каролина штатының Уилмингтон қаласында заңды түрде сайланған үкіметті күшпен құлатып, 1898 жылғы Уилмингтон көтерілісі деп танылды. Маккинли қара нәсілді көшбасшылардың федералды маршалдарды немесе федералды әскерді қара нәсілді азаматтарды қорғау үшін жіберу туралы өтініштерін қабылдамады және қала тұрғындарының Бруклин ауданындағы кең ауқымды қираудан кейін көмек сұраған тілектерін елемеді. Тарихшы Кларенс А. Бакоттың айтуынша, "Испания-Америка соғысына дейін негрлер, кейбір қателіктеріне қарамастан, Маккинлиді өздерінің ең жақсы досы деп есептеді". Қара нәсілді көшбасшылардың қысымымен Маккинли Соғыс министрлігіне лейтенант шенінен жоғары қара офицерлерді тағайындауды бұйырды. Маккинли 1898 жылдың соңында Оңтүстікке саяхат жасап, аймақтық келісімді насихаттады. Ол Тюскеги институтына және танымал қара нәсілді педагог Букер Т. Вашингтонға барды. Ол сондай-ақ Конфедерация ескерткіштерін де аралады. Оңтүстікке жасаған сапарында Маккинли нәсілдік шиеленістер мен зорлық-зомбылық туралы ештеңе айтқан жоқ. Президент Оңтүстік ақ нәсілділерден құлшыныспен қарсы алынса да, көптеген қара нәсілділер, ресми қарсы алу комитеттерінен шеттетіліп, президенттің сөздері мен іс-әрекеттерінен мүсірқап сезімге бөленді. Гулд нәсілдік мәселелер бойынша былай деді: "Маккинли өзінің заманының көзқарастарынан асып түсіп, барлық американдықтар үшін жақсы болашаққа бағыт беруге қабілетсіз болды".

In the wake of McKinley's election in 1896, black people were hopeful of progress towards equality. McKinley had spoken out against lynching while governor, and most black people who could still vote supported him in 1896. McKinley's priority, however, was in ending sectionalism, and they were disappointed by his policies and appointments. Although McKinley made some appointments of black people to low level government posts, and received some praise for that, the appointments were less than they had received under previous Republican administrations. The McKinley administration's response to racial violence was minimal, causing him to lose black support. When black postmasters at Hogansville, Georgia, in 1897, and at Lake City, South Carolina, the following year, were assaulted, McKinley issued no statement of condemnation. Although black leaders criticized McKinley for inaction, supporters responded by saying there was little that the president could do to intervene. Critics replied by saying that he could at least publicly condemn such events, as Harrison had done. When a group of white supremacists violently overthrew the duly elected government of Wilmington, North Carolina, on November 10, 1898, in an event that came to be recognized as the Wilmington insurrection of 1898, McKinley refused requests by black leaders to send in federal marshals or federal troops to protect black citizens, and ignored city residents' appeals for help to recover from the widespread destruction of the predominantly black neighborhood of Brooklyn. According to historian Clarence A. Bacote, "Before the Spanish–American War, the Negroes, in spite of some mistakes, regarded McKinley as the best friend they ever had." Under pressure from black leaders, McKinley required the War Department to commission black officers above the rank of lieutenant. McKinley toured the South in late 1898, promoting sectional reconciliation. He visited Tuskegee Institute and the famous black educator Booker T. Washington. He also visited Confederate memorials. In his tour of the South, McKinley did not mention the racial tensions or violence. Although the president received a rapturous reception from Southern whites, many blacks, excluded from official welcoming committees, felt alienated by the president's words and actions. Gould concluded regarding race, "McKinley lacked the vision to transcend the biases of his day and to point toward a better future for all Americans".

1900 жылғы сайлау

Республикашылдар 1899 жылы ел бойынша штаттық және жергілікті сайлауларда жақсы нәтижелер көрсетті, ал Маккинли 1900 жылы қайта сайлану мүмкіндігіне үміттене бастады. Маккинлидің алғашқы мерзіміндегі беделі оның екінші мерзімге қайта тағайындалуына кепілдік берді. Республикашылдар партиясының тізімі бойынша жалғыз мәселе вице-президенттікке кандидатты анықтау болды; Маккинлиге жаңа кандидат қажет болды, себебі Хобарт 1899 жылдың соңында қайтыс болған еді. Маккинли бастапқыда Алжердің орнына Соғыс министрі болған Элиу Рутты қолдады, бірақ Маккинли Руттың Соғыс департаментіндегі жұмысы тым жақсы болғандықтан оны ауыстырудың қажеті жоқ деп шешті. Ол Эллисон және Корнелиус Ньютон Блисстің сияқты басқа да белгілі кандидаттарды қарастырды, бірақ ешқайсысы Республикашыл партияның жарыққа шығып келе жатқан жұлдызы Теодор Рузвельттей танымал болмады. Әскери-теңіз күштерінің көмекші хатшысы қызметін атқарғаннан кейін Рузвельт отставкаға келіп, кавалериялық полк құрды; олар Кубада батыл шайқасты, ал Рузвельт даңқпен үйіне оралды. 1898 жылы реформалық платформа бойынша Нью-Йорк штатының губернаторы болып сайланған Рузвельт президенттікке үміттене бастады. Көптеген жақтастары оны Маккинлиге билеттегі екінші орынға ұсынды, ал Рузвельт бұл 1904 жылы президенттікке жол ашатынына сенді. Маккинли бұл мәселеде көп нәрсе айтпады, бірақ Ханна Нью-Йорк губернаторына қарсы болды. Огайо сенаторы Нью-Йорктіктердің тым импульсивті екенін ойлады; оның бұл пікіріне саяси ықпалға ие және Нью-Йорк сенаторы Томас С. Платтың әрекеттері кері әсер етті, ол Рузвельттің реформалық бағдарламасын ұнатпай, губернаторды вице-президенттікке тағайындап, ықпалын азайтуға тырысты. Республикашылдардың съезі маусым айында Филадельфияда басталғанда, вице-президенттікке кандидаттардың ешқайсысының да басым қолдауы болмады, бірақ Рузвельт елдің түкпір-түкпірінен ең көп қолдауға ие болды. Маккинли бұл шешімді өзі емес, съезд қабылдауы керек екенін мәлімдеді. 21 маусымда Маккинли бірауыздан қайта тағайындалды және Ханнаның негізгі қарсылығына қарамастан, Рузвельт алғашқы дауыс беру кезінде вице-президенттікке ұсынылды. Демократиялық съезд келесі айда Канзас-Ситиде жиналды және Уильям Дженнингс Брайанды кандидат етіп көрсетті, бұл 1896 жылғы сайлаудың қайта кездесуі болды. Кандидаттар бірдей болды, бірақ сайлау науқанының мәселелері өзгерді: күміс мәселесі әлі де көптеген сайлаушыларды толғандырды, бірақ республикашылдар соғыстағы жеңіске және елдегі өркендеуге назар аударды, олардың партиясына осы мәселелердің тиімді боларына сенді. Демократтар соғыс халыққа ұнайтынын білді, тіпті империализм мәселесі осылай болмаса да, олар трестер мен корпоративтік билік мәселесіне назар аударды, Маккинлиді капитал мен ірі бизнестің құлы ретінде көрсетті. 1896 жылғыдай, Брайан ел бойынша сөйлеу сапарларына шықты, ал Маккинли үйде қалды, бұл жолы тек бір ғана сөз сөйледі, ол өзінің кандидатурасын қабылдау үшін арналған болды. Рузвельт науқанның негізгі спикері болды, ал Ханна Пенсильваниядағы көміршілердің ереуілін бейбітшілікке келтіруге көмектесті. Брайанның науқандық шаралары 1896 жылғыдай сайлаушыларды қызықтыра алмады, ал Маккинли өзінің қайта сайланатынына күмәнданбады. 1900 жылдың 6 қарашасында оның дұрыс екені дәлелденді, бұл 1872 жылдан бері кез-келген республикашылдың ең үлкен жеңісі болды. Брайан оңтүстік штаттардан тыс төрт штатты ғана жеңіп алды, ал Маккинли тіпті Брайанның туған штаты Небрасканы да жеңіп алды.

Republicans were generally successful in state and local elections around the country in 1899, and McKinley was optimistic about his chances at re election in 1900. McKinley's popularity in his first term assured him of renomination for a second. The only question about the Republican ticket concerned the vice presidential nomination; McKinley needed a new running mate as Hobart had died in late 1899. McKinley initially favored Elihu Root, who had succeeded Alger as Secretary of War, but McKinley decided that Root was doing too good a job at the War Department to move him. He considered other prominent candidates, including Allison and Cornelius Newton Bliss, but none were as popular as the Republican party's rising star, Theodore Roosevelt. After a stint as Assistant Secretary of the Navy, Roosevelt had resigned and raised a cavalry regiment; they fought bravely in Cuba, and Roosevelt returned home covered in glory. Elected governor of New York on a reform platform in 1898, Roosevelt had his eye on the presidency. Many supporters recommended him to McKinley for the second spot on the ticket, and Roosevelt believed it would be an excellent stepping stone to the presidency in 1904. McKinley remained uncommitted in public, but Hanna was firmly opposed to the New York governor. The Ohio senator considered the New Yorker overly impulsive; his stance was undermined by the efforts of political boss and New York Senator Thomas C. Platt, who, disliking Roosevelt's reform agenda, sought to sideline the governor by making him vice president. When the Republican convention began in Philadelphia that June, no vice presidential candidate had overwhelming support, but Roosevelt had the broadest range of support from around the country. McKinley affirmed that the choice belonged to the convention, not to him. On June 21, McKinley was unanimously renominated and, with Hanna's reluctant acquiescence, Roosevelt was nominated for vice president on the first ballot. The Democratic convention convened the next month in Kansas City and nominated William Jennings Bryan, setting up a rematch of the 1896 contest. The candidates were the same, but the issues of the campaign had shifted: free silver was still a question that animated many voters, but the Republicans focused on victory in war and prosperity at home as issues they believed favored their party. Democrats knew the war had been popular, even if the imperialism issue was less sure, so they focused on the issue of trusts and corporate power, painting McKinley as the servant of capital and big business. As in 1896, Bryan embarked on a speaking tour around the country while McKinley stayed at home, this time making only one speech, to accept his nomination. Roosevelt emerged as the campaign's primary speaker and Hanna helped the cause working to settle a coal miners strike in Pennsylvania. Bryan's campaigning failed to excite the voters as it had in 1896, and McKinley never doubted that he would be re elected. On November 6, 1900, he was proven correct, winning the largest victory for any Republican since 1872. Bryan carried only four states outside the solid South, and McKinley even won Bryan's home state of Nebraska.

Екінші мерзім

1901 жылы 4 наурызда екінші рет қайта сайланғаннан кейін Уильям мен Ида Маккинли алты апталық сапармен елді аралап шықты. Көбінесе пойызбен саяхаттай отырып, Маккинлилер оңтүстікке, содан кейін оңтүстік-батысқа, Тынық мұхитының жағалауына дейін, және қайта шығысқа қарай жол тартты. Сапарды 1901 жылдың 13 маусымында Нью-Йорк штатының Буффало қаласындағы Америкалық мемлекеттер көрмесіне барумен аяқтау жоспарланған. Алайда, бірінші ханым Калифорнияда ауырып қалғандықтан, күйеуі қоғамдық шараларды азайтуға және сауданың өзара тиімділігін қолдау мақсатымен жоспарлаған бірнеше сөз сөйлеуін тоқтатуға мәжбүр болды. Сондай-ақ ол көрмеге баруды қыркүйекке дейін шегерді, Буффалоға сапар жасаудан бұрын Вашингтонда бір ай, Кантонда екі ай өткізуді жоспарлады.

Жерлеу және демалу орны

Гулдтың айтуынша, "халық Меккинлидің қазасы туралы хабарды естігенде шын қайғыға батты". Кенеттен пайда болған беймәлімдікке тап болған қор нарығы, қайғы-қасіреттің арасында байқалмай қалған күрт құлдырауға ұшырады. Елдің назары бірінші кезекте Президенттік резиденцияның шығыс залында, содан кейін Капитолийде тұрған табытқа аударылды, кейін ол пойызбен Кантонға жеткізілді. Капитолийдің Ротондасындағы ашық табыттан шамамен 100 000 адам өтті, олардың көпшілігі жаңбыр астында сағаттап күтті. Кантон қаласында 18 қыркүйекте Старк округінің сотында да осындай көп адам жиналды. Келесі күні Бірінші методист шіркеуінде жерлеу рәсімі өтті. Содан кейін табыт жабылып, Меккинлидің үйіне жеткізілді, онда туыстары соңғы құрметтерін көрсетті. Одан кейін ол Кантон қаласындағы Вест-Лаун зиратындағы қабылдау бөлмесіне жеткізілді, Меккинлиге арналған ескерткіштің құрылысы жоспарланып жатқан болатын. Ида Меккинли күйеуінен ұзақ өмір сүрмейді деген кең пікір болды; Уильям Меккинли өлім төсегінде жатқанда, бір отбасы досы екі есе жерлеуге дайындалу керектігін айтты. Бірақ, бұл болған жоқ, бұрынғы бірінші ханым күйеуінің жерлеу пойызымен бірге жолға шықты. Лич "бұл айналма жол әйел үшін қиналысқа толы сапар болды, ол жерлеу пойызының бір бөлімінде тығылып, Иеміз оны Өзінің жақынымен бірге алып кетсін деп дұға етті" деп жазды. Ол Вашингтон немесе Кантон қаласындағы рәсімдерге қатысуға тым әлсіз болды, бірақ Солтүстік Маркет көшесіндегі үйінде күйеуіне арналған рәсімді есіктің артынан тыңдады. Ол өмірінің соңына дейін Кантон қаласында тұрды, үйінде құрмет көрсету орнын құрып, жиі қабылдау бөлмесіне барып, 1907 жылдың 26 мамырында 59 жасында қайтыс болды. Ол күйеуіне арналған үлкен мәрмәр ескерткіштің Кантон қаласында ашылуына бірнеше ай қалғанда көз жұмды, оны президент Рузвельт 1907 жылдың 30 қыркүйегінде ашты. Уильям мен Ида Меккинли қыздарымен бірге Кантон қаласына қарап тұрған төбеде жерленген.

According to Gould, "The nation experienced a wave of genuine grief at the news of McKinley's passing." The stock market, faced with sudden uncertainty, suffered a steep decline that went nearly unnoticed in the mourning. The nation focused its attention on the casket that first lay in the East Room of the Executive Mansion and then laid in state in the Capitol before being transported to Canton by train. Approximately 100,000 people passed by the open casket in the Capitol Rotunda, many having waited hours in the rain. In Canton, an equal number did the same at the Stark County Courthouse on September 18. The following day, a funeral service was held at the First Methodist Church. The casket was next sealed and taken to the McKinley house, where relatives paid their final respects. It was then transported to the receiving vault at West Lawn Cemetery in Canton to await the construction of the memorial to McKinley already being planned. There was a widespread expectation that Ida McKinley would not long survive her husband; one family friend stated, as William McKinley lay dying, that they should be prepared for a double funeral. However, this did not occur, and the former first lady accompanied her husband on the funeral train. Leech noted "the circuitous journey was a cruel ordeal for the woman who huddled in a compartment of the funeral train, praying that the Lord would take her with her Dearest Love." She was thought too weak to attend the services in Washington or Canton, although she listened at the door to the service for her husband in her house on North Market Street. She remained in Canton for the remainder of her life, setting up a shrine in her house and often visiting the receiving vault, until her death at age 59 on May 26, 1907. She died only months before the completion of the large marble monument to her husband in Canton, which was dedicated by President Roosevelt on September 30, 1907. William and Ida McKinley are interred there with their daughters atop a hillside overlooking the city of Canton.

Басқа ескерткіштер

Кантоннан басқа, МакКинлиге арналған көптеген ескерткіштер бар. Уильям Маккинли ескерткіші Колумбустағы Огайо штатының алдында тұр, ал Маккинлидің үлкен мәрмәр мүсіні оның туған жерінде, Найлсте орналасқан. Огайо штатының жиырма мектебі Маккинлидің атын алып жүр, ал АҚШ-тағы тағы бірнеше мектеп Маккинли мектебі деп аталады. Маккинли қайтыс болған жылы мемориалдарды салу үшін жарналар немесе мемлекеттік қаражаттан шамамен бір миллион доллар бөлінді. Маккинлидің өмірбаясын жазған Кевин Филлипс Огайодағы Маккинлиге арналған көптеген маңызды ескерткіштердің саны Маккинлидің өлімінен кейін Огайо тұрғындарының оны ұлы президенттердің қатарында көру үмітін көрсетеді деп санайды. Маккинлидің бейнесі бар мүсіндер оннан астам штаттарда кездеседі, ал оның есімі көшелерге, қоғамдық ұйымдарға және кітапханаларға берілді. 1896 жылы алтын іздеуші МакКинлидің атын Солтүстік Америкадағы ең биік тау – Деналиге берді, оның биіктігі 20310 фут (6190 метр). 1975 жылы Алясканың географиялық атаулар жөніндегі кеңесі таудың атауын жергілікті атауы – Денелиге қайта өзгертті. Ішкі істер департаменті 2015 жылдың тамызында президент Барак Обаманың Аляскаға сапары барысында осы қадамды жасады. Сол сияқты, Денели ұлттық паркі 1980 жылдың 2 желтоқсанына дейін Маккинли тауының ұлттық паркі деп аталды, бірақ президент Джимми Картер қол қойған заңмен өзгертілді.

Мақалалар

Гоуинг, Питер Г. "Америкалық көңіл-күй және Филиппиндер, 1898–1899". Оңтүстік-Шығыс Азия (Routledge, 2021) 376–390 беттер. Клоц, Роберт. "1891 жылғы Маккинли-Кэмпбелл Огайо губернаторы сайлауындағы пікірсайыс және Американы әлі де бөліп тұрған нәтиже". Огайо тарихы 127.2 (2020): 32–46. Үзінді.

Мёрфи, Дуайт Д. "Президент Маккинли: Америка ғасырының сәулетшісі". Әлеуметтік, саяси және экономикалық зерттеулер журналы 44.1/2 (2019): 174–181.

Докторлық диссертациялар

Толық мәтін академиялық кітапханалар арқылы онлайн қолжетімді. Брэйди, Дэвид Уильям. "Конгрестің стрестік жағдайға жауабы: Маккинли дәуіріндегі партиялық дауыс беру" (Айова университеті; Proquest Dissertations Publishing, 1970 ж. 7023867). Дамиани, Брайан Пол. "Империя жақтастары: Уильям Маккинли, Сенат және американдық экспансия, 1898-1899 жж." (Делавэр университеті; Proquest Dissertations Publishing, 1978 ж. 7816908). Лабински, Николас Уинтер. "Көшкін кезең: Уильям Маккинлидің сыртқы саясат риторикасы және Американың сыртқа бет бұруы" (Канзас университеті; ProQuest Dissertations Publishing, 2017 ж. 10687965). Матлоц, Грегори. "Радфорд Б. Хейз бен Уильям Маккинлидің саяси симбиозы" (Дрю университеті; ProQuest Dissertations Publishing, 2015 ж. 3700842). Офек, Хиллел. "Әділ бейбітшілік: Гровер Кливленд, Уильям Маккинли және американдық сыртқы саясаттың моральдық негізі" (Остин қаласындағы Техас университеті; ProQuest Dissertations Publishing, 2018 ж. 28166006). Уаксмундский, Джон. "Маккинли саясаты және американдық еңбекке қатысты көзқарастардың өзгеруі, 1870-1900 жж." (Огайо мемлекеттік университеті; Proquest Dissertations Publishing, 1972 ж. 7311599).