1920 жылғы АҚШ президенттік сайлауы

Кіріспе

АҚШ-тың 34-ші төртжылдық президенттік сайлауы – 1920 жылғы 2 қарашада, сейсенбіде өткен АҚШ-тың 34-ші төртжылдық президенттік сайлауы. Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін және Он тоғызыншы түзету ратификацияланғаннан кейін (ерлер мен әйелдерге тең дауыс беру құқығы берілген) өткен алғашқы сайлауда Огайо штатының республикалық сенаторы Уоррен Г. Хардинг, Огайо штатының демократ губернаторы Джеймс М. Коксты жеңді. Бұл сондай-ақ, екі ірі партияның кандидаттары бірдей штатта тіркелген үшінші президенттік сайлау болды; алдыңғылары – 1860, 1904, 1940, 1944 және 2016 жылдардағы сайлаулар. Демократ президент Вудро Вильсон, өзінің ауыр физикалық және психикалық денсаулығына қарамастан үшінші мерзімге үміттенеді. Бірақ оған қолдау аз болды. Бұрынғы президент Теодор Рузвельт республикашыл партиясының басты үміткері саналды, бірақ ол 1919 жылы қайтыс болды, өзінен кейін прогрессивті мұрасын жалғастыратын мұрагер қалдырмады. Басты партиялар Огайо штатынан шыққан, көпшілікке таныс емес, «қара ат» саналған кандидаттарға жүгінді. Огайо – көптеген сайлаушы дауысына ие, маңызды штат. Кокс 1920 жылғы Демократиялық Ұлттық конвентте 44-ші дауыс бойынша жеңіске жетті, Уильям Гиббс МакАду (Вильсонның күйеу баласы), А. Митчелл Палмер және басқа да бірнеше үміткерлерді жеңді. Хардинг партияның консервативті және прогрессивті қанаттары арасындағы келісімге келген кандидат ретінде пайда болды және 1920 жылғы Республикалық Ұлттық конвентте онінші дауыс бойынша өзінің кандидатурасын бекітті. Сайлау Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі американдық қоғамдық және саяси ахуалмен сипатталды, ол Вильсонның сыртқы саясатының кейбір аспектілеріне наразылық тудырды және Прогрессивті дәуірдің реформалық күшін жоюға бағытталған үлкен қарсылықты көрсетті. Соғыс кезеңіндегі экономикалық өркендеу құлдырады және ел үлкен экономикалық дағдарысқа тап болды. Вильсонның Американың Ұлттар лигасына кіруін жақтауы, интервенциялық емес саясатқа оралуға қарсы болды, оның президенттік тиімділігіне күмән тудырды, ал шетелде соғыстар мен төңкерістер болып жатты. Ішкі салада 1919 жылы ет және болат өнеркәсіптерінде ірі ереуілдер, Чикаго және басқа қалалардағы кең ауқымды нәсілдік қақтығыстар болды. Уолл-стриттегі анархистердің шабуылдары радикалдар мен террористерден қорқыныш тудырды. Ирландиялық католиктер мен неміс қауымдастықтары Вильсонның олардың дәстүрлі жауы – Ұлыбританияны қолдағанына наразылық білдірді, ал 1919 жылы инсульт салдарынан денсаулығы нашарлағаннан кейін оның саяси беделі күрт төмендеді. Хардинг жарыста Коксты елемеді, және негізінен «қалыпқа оралуды» талап ету арқылы Вильсонға қарсы науқан жүргізді. Хардинг үлкен жеңіске жетті, Оңтүстік штаттарын қоспағанда, барлық штаттарды жеңіп алды және Реконструкция аяқталғаннан кейін Конфедерацияның бұрынғы штаты Теннесиде жеңіске жеткен алғашқы республикашыл болды. Хардингтің халық дауысы бойынша 26,2%-дық айырмасы республикашылдар үшін ең үлкен көрсеткіш болып табылады және 1820 жылдары жалпы халықтық сайлаулар басталғаннан бері ең үлкен көрсеткіш саналады, бірақ кейінгі кандидаттар (1936, 1964 және 1972 жылдары) оның көрсеткішін басып өтті. Кокс халық дауысының 34,1%-ын ғана алды, ал социалист Юджин В. Дебс 3,4% дауыс жинады, ол сол кезде түрмеде отырған болатын. Бұл әйелдердің барлық 48 штатта дауыс беру құқығына ие болған алғашқы сайлау болды, нәтижесінде жалпы халықтық дауыс саны күрт өсті – 1916 жылы 18,5 миллионнан 1920 жылы 26,8 миллионға дейін. Екі ірі партияның вице-президенттікке үміткерлері кейін президенттік лауазымға ие болды: Кальвин Кулидж (республикашыл) 1923 жылы Хардингтің қайтысынан кейін және Франклин Д. Рузвельт (демократ) 1932 жылы республикашыл президент Герберт Гуверді жеңгеннен кейін.

34th quadrennial U. S. presidential election

The 1920 United States presidential election was the 34th quadrennial presidential election, held on Tuesday, November 2, 1920. In the first election held after the end of the First World War and the first election after the ratification of the Nineteenth Amendment (which gave equal votes to men and women), Republican Senator Warren G. Harding of Ohio defeated Democratic Governor James M. Cox of Ohio. It was also the third presidential election in which both major party candidates were registered in the same home state; the others have been in 1860, 1904, 1940, 1944, and 2016. Incumbent Democratic President Woodrow Wilson privately hoped for a third term, despite his severe physical and mental disabilities. He had very little support. Former President Theodore Roosevelt had been the front runner for the Republican nomination, but he died in 1919 without leaving an obvious heir to his progressive legacy. The major parties turned to little known dark horse candidates from the state of Ohio, a swing state with a large number of electoral votes. Cox won on the 44th ballot at the 1920 Democratic National Convention, defeating William Gibbs McAdoo (Wilson's son in law), A. Mitchell Palmer, and several other candidates. Harding emerged as a compromise candidate between the conservative and progressive wings of the party, and he clinched his nomination on the tenth ballot at the 1920 Republican National Convention. The election was dominated by the American social and political environment in the aftermath of World War I, which was marked by a hostile response to certain aspects of Wilson's foreign policy and a massive reaction against the reformist zeal of the Progressive Era. The wartime economic boom had collapsed and the country was deep in a recession. Wilson's advocacy for America's entry into the League of Nations in the face of a return to non interventionist opinion challenged his effectiveness as president, and overseas there were wars and revolutions. At home, the year 1919 was marked by major strikes in the meatpacking and steel industries, and large scale race riots in Chicago and other cities. Anarchist attacks on Wall Street produced fears of radicals and terrorists. The Irish Catholic and German communities were outraged at Wilson's perceived support of their traditional enemy Great Britain, and his political position was critically weakened after he suffered a stroke in 1919 that left him severely disabled. Harding all but ignored Cox in the race, and essentially campaigned against Wilson by calling for a "return to normalcy". Harding won a landslide victory, sweeping every state outside of the South and becoming the first Republican since the end of Reconstruction to win a former state of the Confederacy, Tennessee. Harding's victory margin of 26.2% in the popular vote remains the largest popular vote percentage margin for a Republican and the largest ever since widespread popular elections began in the 1820s, although subsequent candidates (in 1936, 1964 and 1972) have exceeded his share of the popular vote. Cox won just 34.1% of the popular vote, and Socialist Eugene V. Debs won 3.4%, despite being in prison at the time. It was also the first election in which women had the right to vote in all 48 states, which caused the total popular vote to increase dramatically, from 18.5 million in 1916 to 26.8 million in 1920. Both major party vice presidential nominees would later succeed to the presidency: Calvin Coolidge (Republican) upon Harding's death in 1923 and Franklin D. Roosevelt (Democratic) after defeating Republican President Herbert Hoover in 1932.

Республикалық партияның кандидатурасы

1920 жылғы Республикалық партияның президенттікке және вице-президенттікке кандидаттары. АҚШ сенаторы (Огайо штаты, 1915–1921 жж.) Массачусетс штатының 48-ші губернаторы (1919–1921 жж.). ID (Нұсқаулық делегаттар): 39 дауыс. HCV (Конвенттегі ең жоғары дауыс): 692,2 дауыс. 144,762 дауыс.

Басқа кандидаттар

Бұл бөлімдегі кандидаттар номинация бюллетендерінде алған ең көп дауыс саны бойынша сұрыпталған. Леонард Вуд Фрэнк Орен Лоуден Хирам Джонсон Уильям Камерон Спраул Николас Мюррей Батлер Кальвин Кулидж Армия штабының бастығы Нью-Гэмпширден (1910–1914) Иллинойс штатының губернаторы (1917–1921) Калифорниядан АҚШ сенаторы (1917–1945) Пенсильвания штатының губернаторы (1919–1923) Нью-Йорктен Колумбия университетінің президенті (1902–1945) Массачусетс штатының губернаторы (1919–1921) ID (Нұсқаулық берілген делегаттар): 145 дауыс HCV (Конвенттегі ең жоғары дауыс): 699.5 дауыс 86,194 дауыс

Басқа кандидаттар

Бұл бөлімдегі кандидаттар номинация бюллетендерінде алған ең көп дауыс саны бойынша сұрыпталған. Дудли Филд Малоун Юджин В. Дебс Генри Форд Линн Фрейзер Нью-Йорк портының инспекторы, Нью-Йорк штатынан (1913–1913) Индиана штатының мемлекеттік өкілі (1885–1887) Мичиган штатының «Форд Мотор Компани» президенті (1906–1919) Солтүстік Дакота штатының губернаторы (1917–1921) HCV (Конвенциядағы ең жоғары дауыс): 174,6 дауыс HCV (Конвенциядағы ең жоғары дауыс): 68 дауыс HCV (Конвенциядағы ең жоғары дауыс): 12,3 дауыс DN (Номинациядан бас тартты) HCV (Конвенциядағы ең жоғары дауыс): 9 дауыс Герберт С. Биглоу Луис Ф. Пост Джейн Аддамс Роберт М. Ла Фолетт Огайо штатынан дін қызметкері АҚШ Еңбек министрлігінің орынбасары, Нью-Йорк штатынан (1913–1921) «Hull House» құрылтайшысы, Иллинойс штатынан АҚШ сенаторы, Висконсин штатынан (1906–1925) HCV (Конвенциядағы ең жоғары дауыс): 7 дауыс HCV (Конвенциядағы ең жоғары дауыс): 1,7 дауыс HCV (Конвенциядағы ең жоғары дауыс): 0 дауыс DN (Номинациядан бас тартты)

Басқа кандидаттар

Бұл бөлімдегі кандидаттар ең көп дауыс жинағандары бойынша тізімделген. Роберт Х. Паттон Даниел А. Полинг Чарльз Хирам Рэндалл Уильям Дженнингс Брайан Тыйым партиясының конвенция төрағасы (1916) Пенсильваниядан келген миссионер Калифорниядан конгрессмен (1915–1921) АҚШ мемлекеттік хатшысы Небраскадан (1913–1915) HCV (Конвенциядағы ең жоғары дауыс): 85 дауыс HCV (Конвенциядағы ең жоғары дауыс): 28 дауыс HCV (Конвенциядағы ең жоғары дауыс): 9 дауыс DN (Ұсыныстан бас тартты)

Небраска штатының Линкольн қаласында өткен жиналыста, Тыйым партиясы Хардингті немесе Коксты қолдаудың орнына тәуелсіз тізімді ұсына ма деген мәселе туды, бірақ бұл он сегізінші түзетуді әлсіретуге бармайтындарын нақты айтуға байланысты болды; екеуі де мұндай міндеттеме бермеді. Көпшілік қалаған кандидаттар – Уильям Дженнингс Брайан президенттікке, ал Уильям "Билли" Сандей вице-президенттікке. Шындығында, Брайанды дауыспен ұсыну туралы ұсыныс жасалғанда, екі жүзден астам қатысушының арасында тек алтауы ғана қарсы болды. Бірақ Брайан ұсынылғанын естіген соң, тыйым салу мәселесіне ғана толық назар аударуды және Демократиялық партиямен байланысын толығымен үзуді қаламағандықтан, бұл ұсыныстан бас тартты. Кейбіреулер Билли Сандейді мүмкін болатын ауыстырушы деп ойлады, бірақ Сандей республикалық кандидат Уоррен Хардингке «қанағаттанды», ал басқалары Генри Фордты өздерінің кандидаттары ретінде ұсыну мүмкіндігін қарастырды. Ұсыну кең ашық болғандықтан, партия ақырында Огайо штатынан келген баяндама жасаушы және методист пасторы Аарон Уоткинсті, 1916 жылғы конвенция төрағасы Роберт Паттон (Иллинойс штаты), миссионер Даниел Полинг (Пенсильвания) және конгрессмен Чарльз Рэндалл (Калифорния) сияқты басқа кандидаттарға қарағанда таңдады. Вице-президенттікке Нью-Йорк тарихшысы Дэвид Ли Колвин ұсынылды. Президенттік сайлау Вице-президенттік сайлау Дауыс бюллетені 1 2 Дауыс бюллетені 1 Аарон С. Уоткинс 85,0 108,0 Д. Ли Колвин 108,0 Роберт Х. Паттон 85,0 74,0 Герман П. Фарис 47,0 Даниел А. Полинг 28,0 24,0 Франк С. Реган 15,0 Чарльз Х. Рэндалл 9,0 2,0 Джеймс Х. Вуртендике 12,0

Америка партиясы

Джеймс Э. Фергюсон, Техас штатының бұрынғы губернаторы, 1920 жылғы 21 сәуірде Техас штатының Темпл қаласында "Америка партиясы" туымен кандидаттығын жариялады. Фергюсон демократтарға қарсы болды, олардың элиталық академиялық топтардың ықпалында екенін сезінді, мысалы Вудро Вильсон губернаторлық сайлауда қарсыласы Томас Х. Боллды қолдаған кезде, және республикашыларға Техасты алғаш рет жеңіске жеткізуге көмектесуді үміттенеді (Техас Қайта құру кезеңінде ешқашан республикашыл болған емес). Бастапқыда Фергюсон және оның серігі Уильям Дж. Хоу өзінің сайлау науқанын басқа штаттарға да жеткізуді жоспарлаған, бірақ Фергюсон Техастан тыс жерде бюллетеньге тіркеле алмады. Фергюсон Техаста дауыстардың шамамен он пайызын алып, штаттың оңтүстік-шығысындағы он бір округте жеңіске жетті.

Қалыпты жағдайға оралу

Уоррен Хардингтің басты сайлауалды ұраны «қалыпты жағдайға оралу» болды, бұл Прогрессивті дәуірдің әлеуметтік дүрбелеңінен кейін американ халқының шаршағандығын пайдаланды. Сонымен қатар, Бірінші дүниежүзілік соғыстағы одақтастардың жеңісінен туындаған және Версаль келісімімен байланысты халықаралық жауапкершіліктерге халықтың наразылығы күшті болды, бұл Вильсонға, оның әсіресе соңғысын қолдауына қарсы реакцияға себеп болды.

Этникалық мәселелер

Ирландтық американдықтар Демократиялық партияда ықпалды болды, ал Clan na Gael сияқты ұйымдар, әсіресе 1916 жылғы Пасха көтерілісінің қатыгездықпен басып тасталуынан кейін, жау Британиямен бірге соғысқа қатысуға қарсы болды. 1917 жылы Уилсон Ұлыбританиядан Ирландияға тәуелсіздік беруді сұрауға уәде беріп, оларды өз жағына тартты. Вильсон 1916 жылғы президенттік сайлауда неміс және ирландтық американдықтардың күшті қолдауын алды, көбінесе «Бізді соғыстан сақтап қалды» деген ұраны мен американдық изоляционизм саясатының арқасында. Бірақ 1919 жылы Париж бейбітшілік конференциясында ол ирландтық-американдық қауымдастыққа берген уәдесінен бас тартып, олар оны қатты айыптады. Оның қиын жағдайы – Британия оның соғыс одақтасы болды. 1916 жылы американдық жерде болған британдыққа қарсы Black Tom және Kingsland жарылыстары (соғыс кезінде ирландтықтар мен немістердің бірлескен әрекеттерінің нәтижесі) және 1918 жылғы ирландтықтардың әскери қызметке қарсы наразылығы 1920 жылы еске түсіруге ұят болды. 1914 жылы Ұлыбритания Ирландияның өзін-өзі басқару туралы заңын қабылдады, бірақ соғысқа байланысты оны күштен шығарды. Дегенмен, 1916 жылғы Дублиндегі Пасха көтерілісі Синн Фейнге қолдаудың артуына әкелді, ол 1919 жылы Бірінші Дайлды құрып, Ирландияның тәуелсіздігін жариялады, бұл Ирландияның тәуелсіздік соғысын бастады. Ұлыбритания 1920 жылдың соңында Ирландия үкіметі туралы заңды қабылдады, оған сәйкес Ирландия Британ империясының құрамында 2 өзін-өзі басқаратын аймаққа ие болады. Бұл Вильсонды қанағаттандырды. Бірақ бұл шаралар толық тәуелсіздік талап еткен Ирландия Республикасының жақтастарына жеткіліксіз болды. Бұл позицияны көптеген ирландтық американдықтар да қолдады. 1920 жылы Ирландиядағы көмек комитеті 1919-1921 жылдардағы Ирландияның тәуелсіздік соғысының құрбандарына көмек көрсету үшін құрылды. Кейбір ирландтық американдық сенаторлар Версаль келісімін ратификациялауға және Америка Құрама Штаттарының Ұлттар лигасына қосылуына қарсылық көрсеткен «келіспеушілер» тобына қосылды. Вильсон Ирландиялық және неміс американдықтарын АҚШ-ты Ұлттар лигасына қосу бойынша сәтсіз әрекетіне халықтың қолдауын алмауы үшін айыптады, ол былай деді: «Ұлттар лигасына қарсы ұйымдастырылған үгіт бар және осы келісімге қарсы ұйымдастырылған үгіт осы елге мұнда және онда адалдықсыздықпен қауіп төндірген дәл сол көздерден шыққан, мен айтамын – мен жиі айтамын – өзімен бірге дефис таситын әрбір адам [яғни дефиспен байланысқан америкалық] осы Республиканың өмірлік мүшелеріне күш қолдануға дайын қанжар тасиды». 1919-1920 жылдары Ирландия Республикасының АҚШ-тағы жақтастары жинаған 5,5 миллион доллардың 500 мың доллары 1920 жылдың маусым айында Дублин Парламенті (Дайл Эйрен) Америка президенттік сайлауына жұмсауға бекітілді. Бұл ақша қалай жұмсалды, әлі белгісіз. Айырықша жағдай, қаржы жинауға кеңес берген адвокат – жеңілген вице-президенттік үміткер Франклин Д. Рузвельт болды. Дегенмен, ирландтық-американдық саяси ұйымдар сайлау кезінде бейтарап қалды, бұл республикашылдарға барлық ірі қалаларда бұрын-соңды болмаған үлкен жеңіске қол жеткізуге мүмкіндік берді. Көптеген неміс американдық демократтар республикашылдарға дауыс берді немесе үйде қалды, бұл GOP-ға ауылдық Орта Батыста үлкен жеңіс сыйлады.

Irish Americans were powerful in the Democratic party, and groups such as Clan na Gael opposed going to war alongside their enemy Britain, especially after the violent suppression of the Easter Rising of 1916. Wilson won them over in 1917 by promising to ask Britain to give Ireland its independence. Wilson had won the presidential election of 1916 with strong support from German Americans and Irish Americans, largely because of his slogan "He kept us out of war" and the longstanding American policy of isolationism. At the Paris Peace Conference in 1919, however, he reneged on his commitments to the Irish American community, who vehemently denounced him. His dilemma was that Britain was his war ally. Events such as the anti British Black Tom and Kingsland Explosions in 1916 on American soil (in part the result of wartime Irish and German co ordination) and the Irish anti conscription crisis of 1918 were all embarrassing to recall in 1920. Britain had already passed an Irish Home Rule Act in 1914, suspended for the war's duration. However the 1916 Easter Rising in Dublin had led to increased support for the more radical Sinn Féin who in 1919 formed the First Dáil, effectively declaring Ireland independent, sparking the Irish War of Independence. Britain was to pass the Government of Ireland Act in late 1920, by which Ireland would have 2 home ruled states within the British empire. This satisfied Wilson. The provisions of these were inadequate to the supporters of the Irish Republic, however, which claimed full sovereignty. This position was also supported by many Irish Americans. The American Committee for Relief in Ireland was set up in 1920 to assist victims of the Irish War of Independence of 1919–21. Some Irish American senators joined the "irreconcilables" who blocked the ratification of the Treaty of Versailles and United States membership in the League of Nations. Wilson blamed the Irish Americans and German Americans for the lack of popular support for his unsuccessful campaign to have the United States join the League of Nations, saying, "There is an organized propaganda against the League of Nations and against the treaty proceeding from exactly the same sources that the organized propaganda proceeded from which threatened this country here and there with disloyalty, and I want to say—I cannot say too often—any man who carries a hyphen about with him [i. e., a hyphenated American] carries a dagger that he is ready to plunge into the vitals of this Republic whenever he gets ready." Of the $5,500,000 raised by supporters of the Irish Republic in the United States in 1919–20, the Dublin parliament (Dáil Éireann) voted in June 1920 to spend $500,000 on the American presidential election. How this money was spent remains unclear. Ironically, the lawyer who had advised the fundraisers was Franklin D. Roosevelt, the losing vice presidential candidate. In any case, the Irish American city machines sat on their hands during the election, allowing the Republicans to roll up unprecedented landslides in every major city. Many German American Democrats voted Republican or stayed home, giving the GOP landslides in the rural Midwest.

Науқан

Уилсон Ұлттар Лигасы бойынша «салтанатты референдум» өткізуді үміттене бірақ, ол өткізілмеді. Хардинг Лигаға қатысты бейтараптылық танытып, осылайша Айдахо штатының сенаторы Уильям Бора және басқа да республикалық «келісімге келмейтін» саясаткерлерді өз жақтастары ретінде сақтап қалды. Кокс та тартынды. Ол Вильсонның қолдауын алу үшін Ақ үйге барып, Лиганы жақтады, бірақ демократтар арасында оның танымалдылығы төмендегенін байқағаннан кейін, Лиганы резервациялармен қабылдауға, әсіресе, Америка Құрама Штаттарының Лига жариялаған кез келген соғысқа қатысуын талап ететін Он бейіс бойынша өз ұстанымын өзгертті (осылайша Республикалық Сенаттың жетекшісі Генри Кэбот Лодж сияқты позицияны қабылдады). Журналист Брэнд Уитлоктың айтуынша, Лига үкіметтік ортада маңызды мәселе болды, бірақ сайлаушылар үшін онша маңызды емес еді. Ол сондай-ақ, науқан мәселелер негізінде жүргізілмегенін атап өтті: «Шындығында, халық Хардинг немесе Кокс қандай идеяларды ұсынатынын білмейді; тіпті Хардинг пен Кокс та білмейді. Демократия – тамаша құбылыс». Сенатор Хардингтің «негр қаны» бар деген жалған ақпарат тарады, бірақ бұл Хардингтің сайлау науқанына елеулі зиян келтірмеді. Губернатор Кокс қарбалас науқан жүргізіп, митингтерге, теміржол станцияларындағы сөздерге және ресми мәлімдемелерге қатысты, нәтижесінде шамамен екі миллион адамды қамтыды, ал сенатор Хардинг 1896 жылы Уильям МакКинли сияқты «алдыңғы верандалық» науқанға сүйенді. Ол Хардингтің үйі орналасқан Огайо штатының Марион қаласына мыңдаған сайлаушыларды әкелді. Республикалық партияның сайлауалды штабының жетекшісі Уилл Хейс 8,1 миллион доллар жұмсады, бұл Кокстің науқаны жұмсаған қаражаттан төрт есе көп. Хейс ұлттық жарнаманы кеңінен пайдаланды (жарнама шебері Альберт Ласкердің кеңесімен). Науқанның тақырыбы Хардингтің өзінің «Америка бастысы» деген ұраны болды. 1920 жылғы 30 қазанда «Collier's Magazine» журналында жарияланған республикалық жарнамада: «Тербеліс пен шатасуды тоқтатайық!» деп талап етілді. Жарнамаларда ұлтшылдық имидж қолданылып, «Америка Құрама Штаттарының толық бақылауы Америка Құрама Штаттарында», «Тәуелсіздік – тәуелсіздік, қазір де 1776 жылғыдай», «Бұл ел американдық болып қалады. Оның келесі президенті өз елімізде қалады» және «Біз бұрыннан-ақ шетелдік үкіметке қарсы екенімізді шештік» сияқты ұрандар қолданылды. 1920 жылғы 2 қарашада сайлау түнінде коммерциялық радио алғаш рет сайлау қорытындыларын тікелей эфирде жариялады. Питтсбургтегі KDKA AM радиостанциясының хабарлаушылары телеграф желісі арқылы келіп түскен нәтижелерді эфирге оқыды. Бұл радиостанцияны радио қабылдағыштары бар халықтың шағын бөлігі, АҚШ-тың көп бөлігі ести алды. Хардингтің үлкен жеңісі оңтүстікке қарама-қарсы бағыттардан келді. 1916 жылы Вильсонды және бейбітшілікті қолдаған ирланд және неміс-американдық сайлаушылар енді Вильсонға және Версаль келісіміне қарсы дауыс берді. «Хардингке дауыс беру – соғыс кезінде неміс-американдықтарға жасалған қудалауға қарсы дауыс беру», – деп жазды неміс тіліндегі баспасөз. Неміс тіліндегі бірде-бір ірі газет губернатор Коксты қолдамады. Вильсонның Версальде Ирландияға көмектесуден бас тартқанына қатты ашуланған көптеген ирланд-американдықтар президент сайлауында дауыс беруден жаңылды. Бұл республикалықтарға этникалық дауыс жинауға мүмкіндік берді, және Хардинг ірі қалаларды басып алды. Бұл Конституцияға 19-шы түзету енгізілгеннен кейін (жалпы сайлауға дейін) әрбір штаттың әйелдеріне дауыс беруге рұқсат етілген алғашқы сайлау болды. Теннесси штатының Уоррен Г. Хардингке берген дауысы Реконструкция аяқталғаннан бері бұрынғы Конфедерацияның он бір штатының бірі республикалық президенттікке кандидатқа дауыс бергенінің алғашқы жағдайы болды. Теннесси штатын соңғы рет республикашылдар 1868 жылы Улисс Грант өз иелігіне алған кезде басқарған. Кокс ауыр жеңіліске ұшырағанына қарамастан, оның кандидаттық серіктесі Франклин Д. Рузвельт өзінің белсенді және қарқынды науқанының арқасында танымал саяси тұлғаға айналды. 1928 жылы ол Нью-Йорк штатының губернаторы болып сайланды, ал 1932 жылы президент болып сайланды. Ол 1945 жылы қайтыс болғанға дейін билікте болып, американдық президенттер арасында ең ұзақ билік еткен президент атанды.

Wilson had hoped for a "solemn referendum" on the League of Nations, but did not get one. Harding waffled on the League, thereby keeping Idaho Senator William Borah and other Republican "irreconcilables" in line. Cox also hedged. He went to the White House to seek Wilson's blessing and apparently endorsed the League, but—upon discovering its unpopularity among Democrats—revised his position to one that would accept the League only with reservations, particularly on Article Ten, which would require the United States to participate in any war declared by the League (thus taking the same standpoint as Republican Senate leader Henry Cabot Lodge). As reporter Brand Whitlock observed, the League was an issue important in government circles, but rather less so to the electorate. He also noted that the campaign was not waged on issues: "The people, indeed, do not know what ideas Harding or Cox represents; neither do Harding or Cox. Great is democracy." False rumors circulated that Senator Harding had "Negro blood," but this did not greatly hurt Harding's election campaign. Governor Cox made a whirlwind campaign that took him to rallies, train station speeches, and formal addresses, reaching audiences totaling perhaps two million, whereas Senator Harding relied upon a "Front Porch Campaign" similar to that of William McKinley in 1896. It brought thousands of voters to Marion, Ohio, where Harding spoke from his home. GOP campaign manager Will Hays spent some $8.1 million, nearly four times the money Cox's campaign spent. Hays used national advertising in a major way (with advice from adman Albert Lasker). The theme was Harding's own slogan "America First". Thus the Republican advertisement in Collier's Magazine for October 30, 1920, demanded, "Let's be done with wiggle and wobble." The image presented in the ads was nationalistic, using catch phrases like "absolute control of the United States by the United States," "Independence means independence, now as in 1776," "This country will remain American. Its next President will remain in our own country," and "We decided long ago that we objected to foreign government of our people." On election night, November 2, 1920, commercial radio broadcast coverage of election returns for the first time. Announcers at KDKA AM in Pittsburgh read telegraph ticker results over the air as they came in. This single station could be heard over most of the Eastern United States by the small percentage of the population that had radio receivers. Harding's landslide came from all directions except the South. Irish and German American voters who had backed Wilson and peace in 1916 now voted against Wilson and Versailles. "A vote for Harding", said the German language press, "is a vote against the persecutions suffered by German Americans during the war". Not one major German language newspaper supported Governor Cox. Many Irish Americans, bitterly angry at Wilson's refusal to help Ireland at Versailles, simply abstained from voting in the presidential election. This allowed the Republicans to mobilize the ethnic vote, and Harding swept the big cities. This was the first election in which women from every state were allowed to vote, following the passage of the 19th Amendment to the Constitution in August 1920 (just in time for the general election). Tennessee's vote for Warren G. Harding marked the first time since the end of Reconstruction that even one of the eleven states of the former Confederacy had voted for a Republican presidential candidate. Tennessee had last been carried by a Republican when Ulysses S. Grant claimed it in 1868. Even though Cox lost badly, his running mate Franklin D. Roosevelt became a well known political figure because of his active and energetic campaign. In 1928, he was elected Governor of New York, and in 1932 he was elected president. He remained in power until his death in 1945 as the longest serving American president in history.

Анықтамалар және қосымша оқу

Тормоз, Роберт Дж. "Веренда және оқшау: 1920 жылғы президенттік сайлаудағы науқан стратегиялары". Сөздің тоқсандық журналы 55.3 (1969): 256–267. Бёрчелл, Р. А. "1920 жылы ирландиялық және неміс сайлаушылары демократтарды тастады ма? Алдын ала статистикалық жауап" American Studies журналы 5#2 (1972) 153–164 бб. онлайн. Дэниел, Дуглас К. "Огайо газеттері және 1920 жылғы президенттік сайлаудың 'сыбырлау науқаны'". Журналистика тарихы 27.4 (2002): 156–164. Фредерик, Ричард Г. "Алдыңғы веранда науқаны және Хардингтің сайлануы". Уоррен Г. Хардинг, Кальвин Кулидж және Герберт Гуверге серік (2014): 94–111. Уолтерс, Райан С. Джаз дәуірінің президенті: Уоррен Г. Хардингті қорғау (2022) үзіндісі, сондай-ақ онлайн шолу.