Грейс Джонс: Модель, әнші және актрисаның өмірі мен мансабы

Кіріспе

Ямайкалық әнші, актриса және модель, әнші және актриса.

Jamaican singer, actress and model
the singer and actress

Flat list|
R&B
disco
new wave
art pop
reggae
dance Born in Jamaica, she and her family moved to Syracuse, New York, when she was a teenager. Jones began her modelling career in New York state, then in Paris, working for fashion houses such as Yves St. Laurent and Kenzo, and appearing on the covers of Elle and Vogue. She notably worked with photographers such as Jean Paul Goude, Helmut Newton, Guy Bourdin, and Hans Feurer, and became known for her distinctive androgynous appearance and bold features. Beginning in 1977, Jones embarked on a music career, securing a record deal with Island Records and initially becoming a high profile figure of New York City's Studio 54 centered disco scene. In the early 1980s, she moved toward a new wave style that drew on reggae, funk, post punk, and pop music, frequently collaborating with both the graphic designer Jean Paul Goude and the musical duo Sly & Robbie. She scored Top 40 entries on the UK Singles Chart with "Private Life", "Pull Up to the Bumper", "I've Seen That Face Before", and "Slave to the Rhythm". In 1982, she released the music video collection A One Man Show, directed by Goude, which earned her a nomination for Best Video Album at the 26th Annual Grammy Awards. Her most popular albums include Warm Leatherette (1980), Nightclubbing (1981), and Slave to the Rhythm (1985). As an actress, Jones appeared in several indie films prior to landing her first mainstream appearance as Zula in the fantasy action film Conan the Destroyer (1984) alongside Arnold Schwarzenegger and Sarah Douglas, and subsequently appeared in the James Bond movie A View to a Kill (1985) as May Day, and starred as a vampire in Vamp (1986); all of which earned her nominations for the Saturn Award for Best Supporting Actress. In 1992, Jones acted in the Eddie Murphy film Boomerang, and contributed to the soundtrack. She also appeared alongside Tim Curry in the 2001 film Wolf Girl. Jones was ranked 82nd on VH1's 100 Greatest Women of Rock and Roll (1999). In 2008, she was honored with a Q Idol Award. Jones influenced the cross dressing movement of the 1980s and has been cited as an inspiration for multiple artists, including Annie Lennox, Lady Gaga, Rihanna, Solange, Lorde, Róisín Murphy, Brazilian Girls, Nile Rodgers, Santigold, and Basement Jaxx. In 2016, Billboard ranked her as the 40th greatest dance club artist of all time.

Жанрлар:
R&B
диско
жаңа толқын
арт-поп
регги
денс.

Ямайкада туған ол отбасымен бірге жасөспірім кезінде Сиракуз, Нью-Йорк штатына көшіп барды. Джонс модельдік карьерасын Нью-Йорк штатында, содан кейін Парижде бастады, Yves St. Laurent және Kenzo сияқты сән үйлерімен жұмыс істеді және Elle және Vogue журналдарының мұқабаларында пайда болды. Ол Jean Paul Goude, Helmut Newton, Guy Bourdin және Hans Feurer сияқты фотографтармен жұмыс істеді және өзінің ерекше андрогин келбетімен және айқын ерекшеліктерімен танылды. 1977 жылдан бастап Джонс музыкалық мансабын бастады, Island Records компаниясымен келісімшарт жасады және бастапқыда Нью-Йорк қаласының Studio 54 дискотекасының белгілі бір тұлғасына айналды. 1980-ші жылдардың басында ол регги, фанк, пост-панк және поп музыкасына негізделген жаңа толқын стиліне көшті, сонымен қатар графикалық дизайнер Jean Paul Goude және музыкалық дуэт Sly & Robbie-мен жиі жұмыс істеді. Ол "Private Life", "Pull Up to the Bumper", "I've Seen That Face Before" және "Slave to the Rhythm" әндерімен Ұлыбританияның сингл тізімінде Top 40-қа енді. 1982 жылы ол Goude режиссерлік еткен "A One Man Show" музыкалық видео жинағын шығарды, ол оған 26-шы жылдық Grammy Awards марапатында "Үздік видеоальбом" номинациясын әкелді. Оның ең танымал альбомдары: "Warm Leatherette" (1980), "Nightclubbing" (1981) және "Slave to the Rhythm" (1985). Актриса ретінде Джонс бірнеше тәуелсіз фильмдерде ойнағаннан кейін, "Conan the Destroyer" (1984) фантастикалық әрекет фильмінде Zula рөлінде алғашқы маңызды рөлге ие болды, онда Arnold Schwarzenegger және Sarah Douglas та ойнады, содан кейін "A View to a Kill" (1985) Джеймс Бонд фильмінде May Day рөлінде және "Vamp" (1986) фильмінде вампир рөлінде ойнады; бәрі де оған "Saturn Award" сыйлығының "Үздік қосымша актриса" номинациясын әкелді. 1992 жылы Джонс Эдди Мерфидің "Boomerang" фильмінде ойнады және саундтрекке үлес қосты. Ол сондай-ақ 2001 жылы Tim Curryмен бірге "Wolf Girl" фильмінде де ойнады. Джонс VH1-дың "100 Greatest Women of Rock and Roll" (1999) тізімінде 82-ші орынды иеленді. 2008 жылы ол Q Idol Award сыйлығымен марапатталды. Джонс 1980-ші жылдардағы кросс-дрессинг қозғалысына ықпал етті және Annie Lennox, Lady Gaga, Rihanna, Solange, Lorde, Róisín Murphy, Brazilian Girls, Nile Rodgers, Santigold және Basement Jaxx сияқты көптеген суретшілер үшін шабыт көзі болды. 2016 жылы Billboard оны барлық уақыттағы ең үздік 40 би клубы әртісі деп атады.

1948-1973: Ерте өмір, модельдік мансап

Грейс Джонс 1948 жылы (дегенмен көптеген дереккөздер 1952 жылды көрсетеді) Ямайканың Испан Таун қаласында дүниеге келді. Ол Марджори (құрметті әйелі Уильямс) (1927–2017) мен Роберт У. Джонс (1925–2008) – жергілікті саясаткер және Апостольдық дін қызметкерінің қызы еді. Жұбайлардың бұрыннан екі баласы болған, кейін тағы төртеуі дүниеге келді. Роберт пен Марджори АҚШ-тың шығыс жағалауына көшіп, Роберт ауыл шаруашылығы жұмысында еңбек етті. Бірақ, өмірден қол жұдырмақ болған сәттегі рухани оянғандықтан, ол Пентикостал дінінің пасторы болуға шақырылды. АҚШ-та жүргенде олар балаларын Марджоридің анасы мен оның жаңа күйеуі Пиртке қалдырды. Джонс оны "Mas P" ("Мастер P") деп білді және кейін ол "оны өте жек көретінін" айтты. Қатаң тәртіпті адам ретінде ол өзінің қамқорлығындағы балаларды жиі ұрып-сабап, Джонстың пікірінше, "ауыр зорлық-зомбылық" көрсеткен. Ол отбасының Пентикостал дінінде тәрбиеленді, әр түн сайын дұғалар мен Киелі кітап оқуға қатысуға міндетті болды. Алдымен Пентикостал Әулиелер мектебіне барып, содан кейін жақын жердегі мемлекеттік мектепке жіберілді. Бала кезінде Джонс ұялшақ болды және мектепте бір ғана досы болды. Сыныптастары оның "сүйекті денесі" үшін мазақ етті, бірақ ол спортта өте жақсы нәтижелер көрсетті және Ямайканың табиғатында тыныс алды. Марджори мен Роберт ақырында балаларын – 13 жасар Грейс қоса – АҚШ-қа әкеліп, Сиракузаға жақын, Нью-Йорк штатының Салина қаласындағы Линкорт қаласына қоныстанды. Оның әкесі 1956 жылы осы қалада өзінің жеке шіркеуін – Иса Мәсіхтің Апостольдық шіркеуін құрған еді. Джонс мектепті бітіргеннен кейін Онондага қауымдастық колледжіне түсіп, испан тілін оқыды. Джонс ата-анасы мен олардың дініне қарсы шыға бастады: ол макияж жасап, ішімдік ішіп, ағасымен бірге гей-клубтарына баруын жалғастырды. Колледжде ол театр сабағына қатысты, драма мұғалімі оны Филадельфиядағы жазғы турнеге қатысуға көндірді. Париждік сәнде Джонстың ерекше, андрогин, батыл және қара терілі келбетіне жоғары баға берілді. Ив Сен-Лоран, Клод Монтана және Кензо Такада оны подиумға модель ретінде шақырды, ол Хелмут Ньютон, Гай Бурдин және Ханс Фейрермен бірге Elle, Vogue және Stern журналдарының мұқабасында пайда болды. Джонс сондай-ақ Azzedine Alaia үшін модель болды және оның коллекциясын насихаттау үшін жиі суретке түсті. Парижде модельдік жұмыс істеген кезде ол Джерри Холл мен Джессика Лэнгпен бірге пәтерде тұрды. Холл мен Джонс 1970-1980 жылдары Париждегі ең танымал гей-клубтардың бірі – Le Sept-ке жиі баратын және Джорджио Армани мен Карл Лагерфельдпен араласатын. 1973 жылы Джонс Билли Полдың 1970 жылғы Ebony Woman альбомының қайта басылған мұқабасында пайда болды.

Grace Jones was born in 1948 (though most sources say 1952) in Spanish Town, Jamaica, the daughter of Marjorie (née Williams) (1927–2017) and Robert W. Jones (1925–2008), who was a local politician and Apostolic clergyman. The couple already had two children, and would go on to have four more. Robert and Marjorie moved to the East Coast of the United States, where Robert worked as an agricultural labourer until a spiritual experience during a suicide attempt inspired him to become a Pentecostal minister. While they were in the US, they left their children with Marjorie's mother and her new husband, Peart. Jones knew him as "Mas P" ('Master P') and later noted that she "absolutely hated him"; as a strict disciplinarian he regularly beat the children in his care, representing what Jones described as "serious abuse". She was raised into the family's Pentecostal faith, having to take part in prayer meetings and Bible readings every night. She initially attended the Pentecostal All Saints School, before being sent to a nearby public school. As a child, Jones was shy and had only one schoolfriend. She was teased by classmates for her "skinny frame", but she excelled at sports and found solace in the nature of Jamaica. Marjorie and Robert eventually brought their children – including the 13 year old Grace – to live with them in the US, where they had settled in Lyncourt, Salina, New York, near Syracuse. It was in the city that her father had established his own ministry, the Apostolic Church of Jesus Christ, in 1956. Jones continued her schooling and after she graduated, enrolled at Onondaga Community College majoring in Spanish. Jones began to rebel against her parents and their religion; she began wearing makeup, drinking alcohol, and visiting gay clubs with her brother. At college, she also took a theatre class, with her drama teacher convincing her to join him on a summer stock tour in Philadelphia. The Parisian fashion scene was receptive to Jones's unusual, androgynous, bold, dark skinned appearance. Yves St. Laurent, Claude Montana, and Kenzo Takada hired her for runway modelling, and she appeared on the covers of Elle, Vogue, and Stern working with Helmut Newton, Guy Bourdin, and Hans Feurer. Jones also modelled for Azzedine Alaia, and was frequently photographed promoting his line. While modelling in Paris, she shared an apartment with Jerry Hall and Jessica Lange. Hall and Jones frequented Le Sept, one of Paris's most popular gay clubs of the 1970s and 1980s, and socialised with Giorgio Armani and Karl Lagerfeld. In 1973, Jones appeared on the cover of a reissue of Billy Paul's 1970 album Ebony Woman.

1974-1979: Музыкаға көшу және ерте шығарылымдар

Джонс Island Records компаниясымен келісімшартқа отырды, ол оны диско продюсері Том Мултонмен студияға орналастырды. Мултон Филадельфиядағы Sigma Sound Studios-та жұмыс істеді, ал Portfolio 1977 жылы жарық көрді. Альбомда Бродвей мюзиклдерінен Стивен Сондхаймның "Send in the Clowns" ("Түндегі музыка"), "What I Did for Love" ("Мен махаббат үшін не істедім") "A Chorus Line" және "Tomorrow" ("Энни") атты үш ән кірді. Альбомның екінші жағы Едит Пиафтың "La Vie en rose" әнінің жеті минуттық жаңа интерпретациясымен ашылады, одан кейін үш жаңа жазба, олардың екеуі Джонспен бірлесіп жазылған – "Sorry" және "That's the Trouble". Альбом Джонстың алғашқы клубтық хиті "I Need a Man" әнімен аяқталады. Альбомның суретін Interview журналының суретшісі Ричард Бернштейн жасады. 1978 жылы Джонс пен Мултон Portfolio альбомының тікелей жалғасы болған "Fame" альбомын шығарды, ол да Sigma Sound Studios-та жазылды. Альбомда француз классикасының тағы бір жаңа интерпретациясы, Жак Преверттің "Autumn Leaves" ("Күзгі жапырақтар") бар. Винил альбомының канадалық нұсқасына "All on a Summers Night" әнінің орнына француз тіліндегі "Comme un oiseau qui s'envole" әні қосылды; көптеген жерлерде бұл ән "Do or Die" синглінің B-жағы ретінде пайдаланылды. Солтүстік Американың клубтық аренасында Fame альбомы сәтті болды, ал "Do or Die"/"Pride"/"Fame" тректері АҚШ-тың Hot Dance Club Play және Канаданың Dance/Urban чарттарында топ-10-ға енді. Альбом 1990 жылдардың басында компакт-дискте шығарылды, бірақ көп ұзамай басылымнан шықты. 2011 жылы ол классикалық диско альбомдарын CD-ге қайта шығаруға маманданған Gold Legion компаниясымен қайта шығарылды және ремастерингтен өтті. Джонстың тікелей эфирдегі шоулары өте сексуалды және әсем болды, сондықтан оны "Гей-дискотекалардың королевасы" деп атады. Muse Джонстың диско жанрындағы соңғы альбомы болды. Альбомда Джонстың Muse альбомынан үш жыл бұрын шығарған "I'll Find My Way to You" әнінің жаңадан жазылған нұсқасы бар. Бұл ән алғаш рет 1976 жылы шыққан итальяндық "Colt 38 Special Squad" фильмінде пайда болды, онда Джонс клуб әншісінің рөлін ойнады, сонымен қатар ол фильмде көрсетілген "Again and Again" әнін де жазды. Екі әнді де композитор Стелвио Чиприани шығарды. Исландиялық клавишник Тор Болдурсон альбомның көп бөлігін аранжировкалады және "Suffer" трекінде Джонспен дуэт орындады. Соңғы екі альбом сияқты, мұқабасын да Ричард Бернштейн жасады. Fame сияқты, Muse де кейіннен Gold Legion компаниясымен шығарылды.

Jones was signed by Island Records, who put her in the studio with disco record producer, Tom Moulton. Moulton worked at Sigma Sound Studios in Philadelphia, and Portfolio, was released in 1977. The album featured three songs from Broadway musicals, "Send in the Clowns" by Stephen Sondheim from A Little Night Music, "What I Did for Love" from A Chorus Line and "Tomorrow" from Annie. The second side of the album opens up with a seven minute reinterpretation of Édith Piaf's "La Vie en rose" followed by three new recordings, two of which were co written by Jones, "Sorry", and "That's the Trouble". The album finished with "I Need a Man", Jones's first club hit. The artwork to the album was designed by Richard Bernstein, an artist for Interview. In 1978, Jones and Moulton made Fame, an immediate follow up to Portfolio, also recorded at Sigma Sound Studios. The album featured another reinterpretation of a French classic, "Autumn Leaves" by Jacques Prévert. The Canadian edition of the vinyl album included another French language track, "Comme un oiseau qui s'envole", which replaced "All on a Summers Night"; in most locations this song served as the B side of the single "Do or Die". In the North American club scene, Fame was a hit album and the "Do or Die"/"Pride"/"Fame" side reached top 10 on both the US Hot Dance Club Play and Canadian Dance/Urban charts. The album was released on compact disc in the early 1990s, but soon went out of print. In 2011, it was released and remastered by Gold Legion, a record company that specialises in reissuing classic disco albums on CD. Jones's live shows were highly sexualized and flamboyant, leading her to be called "Queen of the Gay Discos." Muse was the last of Jones's disco albums. The album features a re recorded version "I'll Find My Way to You", which Jones released three years prior to Muse. Originally appearing in the 1976 Italian film, Colt 38 Special Squad in which Jones had a role as a club singer, Jones also recorded a song called "Again and Again" that was featured in the film. Both songs were produced by composer Stelvio Cipriani. Icelandic keyboardist Thor Baldursson arranged most of the album and also sang duet with Jones on the track "Suffer". Like the last two albums, the cover art is by Richard Bernstein. Like Fame, Muse was later released by Gold Legion.

1980-1985: Жетістік, түнгі клубтар мен актерлік өнер

Дискоға қарсы сезімдер тараған кезде және Compass Point All Stars көмегімен Джонс 1980 жылы шыққан Warm Leatherette альбомымен жаңа толқын музыкасына көшкен. Альбомға The Normal ("Warm Leatherette"), The Pretenders ("Private Life"), Roxy Music ("Love Is the Drug"), Smokey Robinson ("The Hunter Gets Captured by the Game"), Tom Petty and the Heartbreakers ("Breakdown") және Jacques Higelin ("Pars") әндерінің каверлері кірді. Слай Данбар бұл атау трегінің Джонспен бірге жазылған алғашқы ән екенін айтты. Том Петти "Breakdown" әнінің сөздерін жазды, сондай-ақ Джонстың осы әнді жаңаша орындауының үшінші шумағын жазды. Альбомға Джонстың "A Rolling Stone" атты әні де енді. Бастапқыда "Pull Up to the Bumper" альбомына енгізілуі керек еді, бірақ оның R&B дыбысы қалған материалға үйлеспеді. 1981 жылы ол фотограф және графикалық дизайнер Жан Пол Гоудемен ынтымақтастыққа кірісті, сонымен қатар олармен қарым-қатынаста болды. "Private Life" әнінің кеңейтілген нұсқасы сингл ретінде шығарылды, ал B-жағында Joy Division әнінің "She's Lost Control" кавері болды. 1981 жылы шыққан Nightclubbing альбомына Джонстың Flash and the Pan ("Walking in the Rain"), Bill Withers ("Use Me"), Iggy Pop/David Bowie ("Nightclubbing") және Ástor Piazzolla ("I've Seen That Face Before") әндерінің каверлері енді. Үш әнді Джонс бірлесіп жазды: "Feel Up", "Art Groupie" және "Pull Up to the Bumper". Стинг "Demolition Man" әнін жазды, кейін ол оны The Police тобымен Ghost in the Machine альбомына жазды. "I've Done It Again" әнін Marianne Faithfull жазды. Nightclubbing-тегі күшті ырғақты Compass Point All Stars өндірді, оның құрамында Sly and Robbie, Wally Badarou, Mikey Chung, Uziah "Sticky" Thompson және Barry Reynolds болды. Альбом төрт елде топ-5-ке кірді және Джонстың АҚШ Billboard чарттарындағы негізгі альбомдар мен R&B чарттарындағы ең жоғары көрсеткіші болды. Nightclubbing NME-нің Жыл альбомы тізімінде бірінші орынды иеленді. Slant Magazine альбомды 1980-ші жылдардың ең жақсы альбомдары тізімінде 40-шы орынға қойды. Nightclubbing қазір Джонстың ең жақсы студиялық альбомы деп есептеледі. Альбомның мұқабасында Джонстың суретін Жан Пол Гоуде салған. Джонс Армани костюмінен жакет киген, аузында темекісі бар және шашы қысқа қырқылған ер адам ретінде бейнеленген. Альбомды жарнамалаған кезде Джонс тікелей эфирде әңгімелесу бағдарламасының жүргізушісі Рассел Хартиді, ол басқа қонақтармен сұхбаттасқаннан кейін, өзін елемей қалғандықтан шапалақтап ұрды. Compass Point All Stars өндірісімен екі регги стильіндегі альбом жазғаннан кейін Джонс 1982 жылы Багам аралдарындағы Нассауға барып Living My Life альбомын жазды. Бұл альбом Джонстың Compass Point трилогиясына соңғы үлесі болды, онда тек бір кавер болды – Melvin Van Peebles-тің "The Apple Stretching" әні. Қалғаны түпнұсқа әндер болды, "Nipple to the Bottle" әні Слай Данбармен бірлесіп жазылды, ал "My Jamaican Guy" әнінен басқа, қалған тректер Барри Рейнольдспен бірлесіп жазылды. Атау трегі бірнеше рет шығарылғанына қарамастан, альбомға енбеді. Басқа да сессиялық жазбалардың арасында "Man Around the House" (Jones, Reynolds) және June Carter Cash пен Merle Kilgore жазып, Johnny Cash танымал еткен "Ring of Fire" әнінің кавері болды, екеуі де 1998 жылғы жинақтама альбомға енді: Private Life: The Compass Point Sessions. Альбомның мұқабасы Джонс пен Гоуде арасындағы тағы бір ынтымақтастықтың нәтижесі болды, ал суреттің өзі музыкамен бірдей танымал деп сипатталды. Онда Джонстың басы суреттен кесіліп, ақ фонға жабыстырылған. Джонстың басы өткірленген, оның басы мен бетіне бұрышты пішін берілген. Сол жақ қабағының үстіне пластырь жабыстырылған, ал маңдайы тер тамшыларымен жабылған. Compass Point All Stars өндірісімен Джонстың үш альбомынан кейін, Джонс One Man Show атты қойылымды жасады, бұл Гоуде мен Джонстың бірлесіп жасаған поп-театры мен перформанс өнерінің қойылымы болды, онда ол Portfolio ("La Vie en rose (Grace Jones әні)", Warm Leatherette, ("Private Life", "Warm Leatherette"), Nightclubbing ("Walking in the Rain", "Feel Up", "Demolition Man", "Pull Up to the Bumper" және "I've Seen That Face Before (Libertango)") және Living My Life ("My Jamaican Guy" және альбомның атау трегі) альбомдарынан әндер орындады. Джонс әртүрлі костюмдер мен маскалар киді (ашылу сахнасында горилла ретінде) және Грейс Джонстың көшірмелерімен бірге өнер танытты. Лондон мен Нью-Йоркте тікелей эфирде түсірілген және студиялық кадрлармен толықтырылған бейне нұсқасы келесі жылы "Ең үздік ұзақ формалы музыкалық бейне" номинациясы бойынша Гремми сыйлығына ұсынылды. Living My Life альбомы шыққаннан кейін Джонс 1984 жылы "Қаршыласушы Конан" фильмінде Амазонканың Зула рөлін ойнады және "Ең үздік екінші пландағы әйел рөлі" номинациясына ұсынылды. 1985 жылы Джонс 14-ші Джеймс Бонд фильмі "Өлімге көзқарас" фильмінде негізгі қарсыластың жанкүйері Мей Дэй рөлін ойнады, сондай-ақ "Ең үздік екінші пландағы әйел рөлі" номинациясына ұсынылды. Сол жылы ол Arcadia тобының "Шайлау күні" әнінде өнер көрсетті. Джонс Honda Scooter-ді жарнамалаған көптеген жұлдыздардың бірі болды, басқа суретшілер Лу Рид, Адам Ант және Майлз Дэвис болды. Джонс сонымен қатар өзінің жігіті Долф Лундгренмен Playboy журналы үшін ашық түсірілімге түсті.

With anti disco sentiment spreading, and with the aid of the Compass Point All Stars, Jones transitioned into new wave music with the 1980 release of Warm Leatherette. The album included covers of songs by The Normal ("Warm Leatherette"), The Pretenders ("Private Life"), Roxy Music ("Love Is the Drug"), Smokey Robinson ("The Hunter Gets Captured by the Game"), Tom Petty and the Heartbreakers ("Breakdown") and Jacques Higelin ("Pars"). Sly Dunbar revealed that the title track was also the first to be recorded with Jones. Tom Petty wrote the lyrics to "Breakdown", and he also wrote the third verse of Jones's reinterpretation. The album included one song co written by Jones, "A Rolling Stone". Originally, "Pull Up to the Bumper" was to be included on the album, but its R&B sound did not fit with the rest of the material. By 1981, she had begun collaborating with photographer and graphic designer Jean Paul Goude, with whom she also had a relationship. An extended version of "Private Life" was released as a single, with a cover of the Joy Division song "She's Lost Control", a non album track, as the B side. The 1981 release of Nightclubbing included Jones's covers of songs by Flash and the Pan ("Walking in the Rain"), Bill Withers ("Use Me"), Iggy Pop/David Bowie ("Nightclubbing") and Ástor Piazzolla ("I've Seen That Face Before"). Three songs were co written by Jones: "Feel Up", "Art Groupie" and "Pull Up to the Bumper". Sting wrote "Demolition Man"; he later recorded it with The Police on the album Ghost in the Machine. "I've Done It Again" was written by Marianne Faithfull. The strong rhythm featured on Nightclubbing was produced by Compass Point All Stars, including Sly and Robbie, Wally Badarou, Mikey Chung, Uziah "Sticky" Thompson and Barry Reynolds. The album entered in the Top 5 in four countries, and became Jones's highest ranking record on the US Billboard mainstream albums and R&B charts. Nightclubbing claimed the number 1 slot on NMEs Album of the Year list. Slant Magazine listed the album at No. 40 on its list of Best Albums of the 1980s. Nightclubbing is now widely considered Jones's best studio album. The album's cover art is a painting of Jones by Jean Paul Goude. Jones is presented as a man wearing an Armani suit jacket, with a cigarette in her mouth and a flattop haircut. While promoting the album, Jones slapped chat show host Russell Harty live on air after he had turned to interview other guests, making Jones feel she was being ignored. Having already recorded two reggae oriented albums under the production of Compass Point All Stars, Jones went to Nassau, Bahamas in 1982 and recorded Living My Life; the album resulted in Jones's final contribution to the Compass Point trilogy, with only one cover, Melvin Van Peebles's "The Apple Stretching". The rest were original songs; "Nipple to the Bottle" was co written with Sly Dunbar, and, apart from "My Jamaican Guy", the other tracks were collaborations with Barry Reynolds. Despite receiving a limited single release, the title track was left off the album. Further session outtakes included "Man Around the House" (Jones, Reynolds) and a cover of "Ring of Fire", written by June Carter Cash and Merle Kilgore and popularized by Johnny Cash, both of which were included on the 1998 compilation Private Life: The Compass Point Sessions. The album's cover art resulted from another Jones/Goude collaboration; the artwork has been described as being as famous as the music on the record. It features Jones's disembodied head cut out from a photograph and pasted onto a white background. Jones's head is sharpened, giving her head and face an angular shape. A piece of plaster is pasted over her left eyebrow, and her forehead is covered with drops of sweat. Jones's three albums under the production of the Compass Point All Stars resulted in Jones's One Man Show, a performance art/pop theatre presentation devised by Goude and Jones in which she also performed tracks from the albums Portfolio ("[[La Vie en rose (Grace Jones song)), Warm Leatherette, ("Private Life", "Warm Leatherette"), Nightclubbing ("Walking in the Rain", "Feel Up", "Demolition Man", "Pull Up to the Bumper" and "I've Seen That Face Before (Libertango)") and from Living My Life, "My Jamaican Guy" and the album's title track. Jones dressed in elaborate costumes and masks (in the opening sequence as a gorilla) and alongside a series of Grace Jones lookalikes. A video version, filmed live in London and New York City and completed with some studio footage, was nominated for a Grammy Award for Best Long Form Music Video the following year. After the release of Living My Life, Jones took on the role of Zula the Amazonian in Conan the Destroyer (1984) and was nominated for a Saturn Award for Best Supporting Actress. In 1985, Jones starred as May Day, henchwoman to main antagonist Max Zorin in the 14th James Bond film A View to a Kill; Jones was also nominated for a Saturn Award for Best Supporting Actress. That same year, she was featured on the Arcadia song "Election Day". Jones was among the many stars to promote the Honda Scooter; other artists included Lou Reed, Adam Ant, and Miles Davis. Jones also, with her boyfriend Dolph Lundgren posed nude for Playboy.

1986-1989: Ритм құлы, Арал өмірі және басқа да фильмдер

Джонстың негізгі актриса ретінде табысынан кейін ол студияға "Slave to the Rhythm" альбомында жұмыс істеуге оралды, бұл оның "Island" үшін соңғы жазбасы болды. Брюс Вулли, Саймон Дарлоу, Стивен Липсон және Тревор Хорн материал жазды, ал оны Хорн мен Липсон шығарды. Бұл тұжырымдамалық альбом, онда атау жолдарының бірнеше нұсқасы бар. Жоба бастапқыда "Рэлакс" фильмінің жалғасы ретінде "Фрэнки Голливудқа барады" үшін қарастырылды, бірақ Джонсқа берілді. Альбомдағы сегіз жолдың бәрінде Джонспен болған сұхбаттың үзінділері бар, ол оның өмірінің көптеген аспектілері туралы әңгімелейді. Сұхбатты журналист Пол Морли жүргізді. Альбомда актер Ян МакШейннің Жан Пол Гоудтың "Джунгли қызуы" биографиясынан үзінділерді жатқанынан дауыс беруі бар. Slave to the Rhythm неміс тілді елдер мен Нидерландыда табысты болды, онда ол Топ 10 орынға ие болды. Ол 1985 жылдың қарашасында Ұлыбританияның альбомдар чартында 12-орынға ие болды және Джонстың екінші ең жоғары рейтингтегі альбомы болды. Джонс MTV Video Music Award сыйлығына атау жолдың музыкалық клипі үшін ұсынылды. Slave to the Rhythm-пен сәтті шыққаннан кейін Island Island Life-ді шығарды, бұл Джонстың ең алғашқы жинағы, онда Island-пен бірге шыққан әндері бар (Portfolio, Fame, Warm Leatherette, Nightclubbing, Living My Life and Slave to the Rhythm). Америкалық жазушы және журналист Гленн О'Брайен инлей кітапшасына эссе жазды. Бұл жинақ Ұлыбритания, Жаңа Зеландия және АҚШ-та жарнамада болды. Компиляцияның мұқабасындағы сурет тағы бір Джонс / Гоудтың ынтымақтастығынан жасалды; ол Джоунстың аспан денесін жеке бейнелердің монтажында көрсетті, бұл Гоудтың кесу және бояу техникасымен сенімді иллюзиялар жасау туралы идеяларына сәйкес келді. Денеге тән жағдай анатомиялық тұрғыдан мүмкін емес. "Nigger Arabesque" деп аталатын сурет 1978 жылы Нью-Йорк журналында басылып шыққан және Джонстың "La Vie en rose" хит-синглінің музыкалық клипіне фон ретінде қолданылған. Бұл сурет "поп-мәдениеттің ең танымал суреттерінің бірі" деп сипатталған. Бұл сурет сондай-ақ 2011 жылы Nicki Minaj-тің "Stupid Hoe" әнінің клипіне де пародия жасалды, онда Minaj бұл позаны еліктеді. Slave to the Rhythm және Island Life фильмдерінен кейін Джонс Манхэттен рекордсмендерімен жаңа келісімшарт бойынша қайтадан жазбалар жаза бастады, нәтижесінде Inside Story альбомы жарық көрді. Джонс бұрын Диско дәуірінде жұмыс істеуге тырысқан Chic тобының музыка продюсері Найл Роджерспен бірікті. Альбом Нью-Йорктегі Skyline студиясында жазылған, Atlantic студиясы мен Sterling Sound студиясында пост-өндірілді. Inside Story Джонстың тұңғыш шығарған альбомы болды, ол Роджерспен қызу дау-дамайға әкелді. Музыкалық жағынан альбом Compass Point All Stars-пен бұрынғы альбомдарына қарағанда қолжетімді болды және джаз, госпел және Кариб теңізі дыбыстарының астында поп музыкасының әртүрлі стильдерін зерттеді. Альбомдағы барлық әндерді Джонс пен Брюс Вулли жазды. Ричард Бернштейн Джонспен бірге қайтадан альбомның көркем шығармаларын жасады. "Inside Story" бірнеше еуропалық елдерде топ-40-қа кірді. Бұл альбом Джонстың АҚШ-тың Billboard 200 альбомдар чартындағы соңғы кіруі болды. Сол жылы Джонс "Вамп" фильмінде Мысыр патшасы вампир Катринаның рөлін ойнады. Фильмдегі жұмысы үшін Джонс "Ең үздік қосалқы әйел рөл" номинациясы бойынша Сатурн сыйлығын алды. 1987 жылы Джонс Straight to Hell және Mary Lambert's Siesta фильмдерінде ойнаған, ол үшін Джонс ең нашар қосалқы әйелге арналған Алтын малина сыйлығына ұсынылды. Bulletproof Heart 1989 жылы жарық көрді, оны Крис Стэнли шығарды, ол әндердің көпшілігін жазды және шығарды, ал "Don't Cry Freedom" әнінде қонақ вокалист ретінде танымал болды. Роберт Кливиллес пен C + C Music Factory-дің Дэвид Коул альбомдағы кейбір тректерді шығарды.

After Jones's success as a mainstream actress, she returned to the studio to work on Slave to the Rhythm, the last of her recordings for Island. Bruce Woolley, Simon Darlow, Stephen Lipson and Trevor Horn wrote the material, and it was produced by Horn and Lipson. It was a concept album that featured several interpretations of the title track. The project was originally intended for Frankie Goes to Hollywood as a follow up to "Relax", but was given to Jones. All eight tracks on the album featured excerpts from a conversation with Jones, speaking about many aspects of her life. The interview was conducted by journalist Paul Morley. The album features voice overs from actor Ian McShane reciting passages from Jean Paul Goude's biography Jungle Fever. Slave to the Rhythm was successful in German speaking countries and in the Netherlands, where it secured Top 10 placings. It reached number 12 on the UK Albums Chart in November 1985 and became the second highest ranking album released by Jones. Jones earned an MTV Video Music Award nomination for the title track's music video. After her success with Slave to the Rhythm, Island released Island Life, Jones's first best of compilation, which featured songs from most of her releases with Island (Portfolio, Fame, Warm Leatherette, Nightclubbing, Living My Life and Slave to the Rhythm). American writer and journalist Glenn O'Brien wrote the essay for the inlay booklet. The compilation charted in the UK, New Zealand and the United States. The artwork on the cover of the compilation was of another Jones/Goude collaboration; it featured Jones's celestial body in a montage of separate images, following Goude's ideas on creating credible illusions with his cut and paint technique. The body position is anatomically impossible. The artwork, a piece called "Nigger Arabesque" was originally published in the New York magazine in 1978, and was used as a backdrop for the music video of Jones's hit single "La Vie en rose". The artwork has been described as "one of pop culture's most famous photographs". The image was also parodied in Nicki Minaj's 2011 music video for "Stupid Hoe", in which Minaj mimicked the pose. After Slave to the Rhythm and Island Life, Jones started to record again under a new contract with Manhattan Records, which resulted in Inside Story, Jones teamed up with music producer Nile Rodgers of Chic, whom Jones had previously tried to work with during the disco era. The album was recorded at Skyline Studios in New York and post produced at Atlantic Studios and Sterling Sound. Inside Story was the first album Jones produced, which resulted in heated disputes with Rodgers. Musically, the album was more accessible than her previous albums with the Compass Point All Stars, and explored different styles of pop music, with undertones of jazz, gospel, and Caribbean sounds. All songs on the album were written by Jones and Bruce Woolley. Richard Bernstein teamed up with Jones again to provide the album's artwork. Inside Story made the top 40 in several European countries. The album was Jones's last entry to date on US Billboard 200 albums chart. The same year, Jones starred as Katrina, an Egyptian queen vampire in the vampire film Vamp. For her work in the film, Jones was awarded a Saturn Award for Best Supporting Actress. In 1987, Jones appeared in two films, Straight to Hell, and Mary Lambert's Siesta, for which Jones was nominated for Golden Raspberry Award for Worst Supporting Actress. Bulletproof Heart was released in 1989, produced by Chris Stanley, who co wrote, and co produced the majority of the songs, and was featured as a guest vocalist on "Don't Cry Freedom". Robert Clivillés and David Cole of C+C Music Factory produced some tracks on the album.

1990-2004: Бумеранг, саундтректер және ынтымақтастық

1990 жылы Джонс «Супержұлдыз: Энди Уорхолдың өмірі мен дәуірі» деректі фильмінде өзінің рөлін ойнады. 1992 жылы Джонс Эдди Мерфидің «Бумеранг» фильмінде Хелен Стрэндж рөлінде ойнады, сонымен қатар фильмнің саундтрегіне «7 Day Weekend» әнін қосты. 1992 жылы Джонс тағы екі саундтрек әнін шығарды: «Evilmainya», «Фредди» фильмі үшін F. R. O.7 ретінде жазылған, және «Let Joy and Innocence Prevail» – «Ойыншықтар» фильмі үшін. 1994 жылы ол «Black Marilyn» атты электро-альбом шығаруға жоспарлаған, оның обложкасында әнші Мэрилин Монро кейпінде бейнеленген. «Sex Drive» 1993 жылдың қыркүйегінде алғашқы сингл ретінде жарық көрді, бірақ Джонс продюсерлер ұсынған микстерді ұнатпады, олардың негізгі қызығушылығы үлгілерді пайдалану болғандықтан және олар оның дауысын «бұрмалап» жіберген. Джонс бұл тәжірибе оны музыкамен айналысудан мүлдем суытқанын айтты. Сол сессиялар кезінде жазылған «Volunteer» трегі 2009 жылы жарияланды. 1995 жылы Джонс Том Мултонмен бірлесіп Канди Стэтонның 1978 жылғы «Victim» әнінің диско-хаус нұсқасын жасады, алайда Island Records әннің шығарылуын тоқтатты. 1996 жылы Джонс Sci Fi Channel-дің «Вампир апталығын» насихаттау үшін «Love Bites» атты электрондық трек шығарды, ол 1996 жылдың қараша айының басында арнада көрсетілген вампирлер тақырыбындағы фильмдерден тұрды. Бұл тректе Джонс вампирдің көзқарасынан ән салады. Трек лейблға тиесілі емес, тек промо-сингл ретінде шығарылды және 2013 жылға дейін коммерциялық түрде қолжетімді болған жоқ. 1998 жылдың маусым айында Джонс трип-хоп музыканты Трикимен бірлесіп жұмыс істеген «Force of Nature» атты альбом шығаруға жоспарлаған. Екеуінің арасындағы келіспеушілікке байланысты «Force of Nature» альбомының шығарылуы тоқтатылды, соның салдарынан тек «Hurricane» әнінің екі билік миксі бар 12 дюймдік ак-лейбл синглы шығарылды. Осы әннің баяуланған нұсқасы он жылдан кейін шыққан оның қайта оралу альбомының титулдық трегі болды, ал альбомнан шықпаған «Clandestine Affair» (оның 1993 жылы шығарылмаған «Volunteer» трегінен хорды қайта пайдалану) 2004 жылы бутлег 12 дюймдік синглде пайда болды. Джонс 1998 жылы «Аңсатушылар» фильмі үшін «Storm» әнін жазды, ал 1999 жылы «Beastmaster» телесериалының бір эпизодында «Умпатра жауынгері» рөлінде ойнады. Сол жылы Джонс Дания телеарнасы үшін композиторлар дуэті Флоппи М. (яғни Якоб Дюс және Каре Якобсен) жазған «The Perfect Crime» әнін жазды. Джонс сондай-ақ VH1-дың «Рок-н-роллдың 100 ең ұлы әйелі» тізімінде 82-ші орынды иеленді. 2000 жылы Джонс рэпер Lil' Kim-мен бірлесіп, оның «The Notorious K. I. M» альбомындағы «Revolution» әнінде қатысты. 2001 жылы Джонс «Wolf Girl» (сонымен қатар «Blood Moon» деп те аталады) фильмінде Кристоф/Кристин есімді интерсекс цирк артисі рөлінде ойнады. 2002 жылы Джонс Люциано Павароттимен бірге сахнада оның жыл сайынғы «Pavarotti and Friends» қайырымдылық концертіне қатысты, ол БҰҰ-ның Анголалық бежендерге көмектесу бағдарламасын қолдады. 2004 жылдың қараша айында Джонс Лондонның Уэмбли Аренасында рекордтық продюсер Тревор Хорнға арналған концертте «Slave to the Rhythm» әнін орындады.

In 1990, Jones appeared as herself in the documentary, Superstar: The Life and Times of Andy Warhol. 1992 saw Jones starring as Helen Strangé, in the Eddie Murphy film Boomerang, for which she also contributed the song "7 Day Weekend" to its soundtrack. Jones released two more soundtrack songs in 1992; "Evilmainya", recorded for the film Freddie as F. R. O.7, and "Let Joy and Innocence Prevail" for the film Toys. In 1994, she was due to release an electro album titled Black Marilyn with artwork featuring the singer as Marilyn Monroe. "Sex Drive" was released as the first single in September 1993, but the album was shelved due to Jones disliking the mixes that were presented by producers, whom she felt were primarily interested in sampling and had "minced" her vocals. Jones stated that the experience turned her off working on music. The track "Volunteer", recorded during the same sessions, leaked in 2009. In 1995, Jones reunited with Tom Moulton for a disco house take on Candi Staton's 1978 song "Victim", however, the song's release was cancelled by Island Records. In 1996, Jones released "Love Bites", an up tempo electronic track to promote the Sci Fi Channel's Vampire Week, which consisted of a series of vampire themed films aired on the channel in early November 1996. The track features Jones singing from the perspective of a vampire. The track was released as a non label promo only single. as of 2013, it had not been made commercially available. In June 1998, Jones was scheduled to release an album titled Force of Nature, on which she worked with trip hop musician Tricky. The release of Force of Nature was cancelled due to a disagreement between the two, and only a white label 12" single featuring two dance mixes of "Hurricane" was issued at the time; a slowed down version of this song became the title track of her comeback album released ten years later while another unreleased track from the album, "Clandestine Affair" (recycling the chorus from her unreleased 1993 track "Volunteer"), appeared on a bootleg 12" in 2004. Jones recorded the track "Storm" in 1998 for the movie The Avengers, and in 1999, appeared in an episode of the Beastmaster television series as the Umpatra Warrior. The same year, Jones recorded "The Perfect Crime", an up tempo song for Danish TV written by the composer duo Floppy M. aka Jacob Duus and Kåre Jacobsen. Jones was also ranked 82nd place on VH1's "100 Greatest Women of Rock & Roll". In 2000, Jones collaborated with rapper Lil' Kim, appearing on the song "Revolution" from her album The Notorious K. I. M In 2001, Jones starred in the film, Wolf Girl (also known as Blood Moon), as an intersex circus performer named Christoph/Christine. In 2002, Jones joined Luciano Pavarotti on stage for his annual Pavarotti and Friends fundraiser concert to support the United Nations refugee agency's programs for Angolan refugees in Zambia. In November 2004, Jones sang "Slave to the Rhythm" at a tribute concert for record producer Trevor Horn at London's Wembley Arena.

2008-2015: Ураган және естеліктер

1990 жылдары бірнеше рет қайта оралуға тырысқанына қарамастан, Джонстың келесі толық көлемді альбомы жиырма жылдан кейін жарық көрді. Джонс "ешқашан альбом жасамауға" шешім қабылдады, бірақ музыка продюсері Айвор Гестпен өзара дос, шляпник Филип Треси арқылы танысқаннан кейін пікірін өзгертті. Екеуі танысқаннан кейін Гест Джонсқа ол жұмыс істеп жүрген тректі тыңдауға мүмкіндік берді, ол Джонс әннің сөздерін жазғаннан кейін "Devil in My Life" әніне айналды. Әннің сөздері Венецияда өткен кештен кейін жазылды. Осылайша екеуінің 23 трекі болды. "Hurricane" альбомына "This Is", "Williams' Blood" және "I'm Crying (Mother's Tears)" сияқты автобиографиялық әндер кірді, бұл оның анасы Марджориге арналған ән. "Love You to Life" тағы бір шын оқиғаларға негізделген трек болды, ал "Corporate Cannibal" корпоративтік капитализмді сынайтын ән. "Well Well Well" 1987 жылы автокөлік апатында қаза тапқан Compass Point All Stars тобының мүшесі Алекс Садкиннің есіміне арналды. "Sunset Sunrise" әнін Джонстың ұлы Пауло жазған; ән адамзат пен ана табиғат арасындағы қарым-қатынас туралы толғаныс. Альбомнан төрт ән алынып тасталды: "The Key to Funky", "Body Phenomenon", "Sister Sister" және "Misery". Альбомның жазылуына Слай мен Робби, Уоли Бадару, Барри Рейнольдс, Майки Чанг және Компас Пойнт Олл Старс тобының Узиа "Стики" Томпсон қатысты, сонымен қатар трип-хоп әртісі Трики мен Брайан Ино да үлес қосты. Альбом Ұлыбританияда 2008 жылдың 3 қарашасында Wall of Sound лейблы арқылы жарық көрді. "Wall of Sound" компаниясының бас компаниясы PIAS "Hurricane" альбомын Солтүстік Американы қоспағанда, бүкіл әлем бойынша таратты. Альбом Metacritic шолу агрегаторында 100 баллдан 72 балл жинады. Альбомның шығарылуына дейін Джонс 2008 жылдың 19 маусымында Лондонда Massive Attack's Meltdown фестивалінде өнер көрсетті. Джонс альбомнан төрт жаңа ән орындады және суретші Ник Хукермен бірлесіп жасаған музыкалық видеоның премьерасын өткізді, нәтижесінде "Corporate Cannibal" дүниеге келді. Джонс альбомды таныстыру үшін Джонатан Росспен "Жума күні кешкі" ток-шоуына қатысты, бірнеше марапаттау салтанаттарында өнер көрсетті және "Hurricane" турнесіне шықты. Сол жылы Джонс Q Idol сыйлығымен марапатталды. 2009 жылы Крис Каннингэм "Rubber Johnny" романының "Нубиандық нұсқаларын" жасау үшін Джонсты модель ретінде пайдаланып, Dazed & Confused журналы үшін сән түсіруін жасады. BBC-дің "The Culture Show" бағдарламасына берген сұхбатында, бұл әріптестік видеожобаға да қадам басқанын айтты. Джонс сонымен қатар авангардтық ақын Бриджит Фонтейнмен 2009 жылы шыққан Фонтейннің "Prohibition" альбомынан "Soufi" атты дуэтте жұмыс істеді, оны Айвор Гест продюсерлік етті. 2010 жылдың наурыз айында Джонс 18-ші жылдық Элтон Джонның СПИДке қарсы қорының киноакадемиялық сыйлықтарды тамашалау кешінде қонақтар үшін өнер көрсетті. Элтон Джонның СПИДке қарсы қоры – әлемдегі жетекші коммерциялық емес ұйымдардың бірі, ол ВИЧ-тің алдын алу бағдарламаларын қолдайды және ВИЧ/СПИД-ке байланысты кемсітушілік пен дискриминацияны жоюға жұмыс істейді. Іс-шара 3,7 миллион АҚШ долларын жинады. Сол жылы "A One Man Show" бағдарламасының DVD нұсқасы "Grace Jones – Live in Concert" деген атпен жарық көрді. Оған үш бонус видеоклип ("Slave to the Rhythm", "Love Is the Drug" және "Crush") кірді. 2011 жылы Джонс Бриджит Фонтейнмен оның "L'un n'empêche pas l'autre" альбомынан екі тректе жұмыс істеді және 61-ші ФИФА конгресінің ашылу салтанатында өнер көрсетті. Джонс 2011 жылдың 5 қыркүйегінде шыққан "Hurricane – Dub" альбомының дубляж нұсқасын шығарды. Дубльдеуді Айвор Гест, Адам Грин, Франк Бинг, Роберт Логан және Бен Коуэн жасады. 2012 жылдың сәуірінде Джонс Дебора Гарри, Бебель Гилберто және Шарон Стоунмен бірге Бразилияның Сан-Паулу қаласында өткен "Inspiration Gala" кешінде amfAR (СПИД зерттеуі жөніндегі қор) үшін 1,3 миллион доллар жинады. Джонс кешті "La Vie en Rose" және "Pull Up to the Bumper" әндерімен аяқтады. Екі айдан кейін Джонс "Slave to the Rhythm" әнін Елизавета II-нің Алмаз юбилейінде (беліне гула-гуп айналдырып тұрып) және Lovebox фестивалінде орындады. 2012 жылдың 27 қазанында Джонс өзінің 2012 жылғы жалғыз Солтүстік Америкадағы шоуын Нью-Йорк қаласындағы Розеланд Балл залында өткізді. Сол жылы Джонс Сэр Том Джонсқа GQ Жылдың еркегі сыйлығын ғана емес, оның іш киімін де табыс етті. Том Джонс сыйлықты жақсы көңіл-күймен қабылдады және "Сен ештеңе кимейсің деп ойладым" деді. Universal Music Group 2014 жылдың 28 сәуірінде Nightclubbing альбомының екі дискілі және Blu ray аудио нұсқасын шығарды. Жиынтықта сол альбомның 12" синглдерінің көп бөлігі, сонымен қатар Nightclubbing сессияларынан бұрын жарияланбаған екі трек, оның ішінде Гари Нуманның "Me! I Disconnect from You" әнінің кавер нұсқасы бар. 2014 жылдың қазан айында Джонс "Аштық ойындары: Мокингжай" саундтрегіне "Original Beast" әнін қосқандығы туралы хабарланды. Джонстың "Мен ешқашан естеліктерімді жазбаймын" атты естеліктері 2015 жылдың 29 қыркүйегінде жарық көрді.

Despite several comeback attempts throughout the 1990s, Jones's next full length record was released almost twenty years later, after Jones decided "never to do an album again," changing her mind after meeting music producer Ivor Guest through a mutual friend, milliner Philip Treacy. After the two became acquainted, Guest let Jones listen to a track he had been working on, which became "Devil in My Life", once Jones set the lyrics to the song. The lyrics to the song were written after a party in Venice. The two ended up with 23 tracks. The album, Hurricane, included autobiographical songs, such as "This Is", "Williams' Blood" and "I'm Crying (Mother's Tears)", an ode to her mother Marjorie. "Love You to Life" was another track based on real events and "Corporate Cannibal" referred to corporate capitalism. "Well Well Well" was recorded in memory of Alex Sadkin, member of Compass Point All Stars who had died in a motor accident 1987. "Sunset Sunrise" was written by Jones's son, Paulo; the song ponders the relationship between mankind and mother nature. Four songs were removed from the album, "The Key to Funky", "Body Phenomenon", "Sister Sister" and "Misery". For the production of the album, Jones teamed up with Sly and Robbie, Wally Badarou, Barry Reynolds, Mikey Chung, and Uziah "Sticky" Thompson, of the Compass Point All Stars, with contributions from trip hop artist Tricky, and Brian Eno. The album was released on Wall of Sound on 3 November 2008, in the United Kingdom. PIAS, the umbrella company of Wall of Sound, distributed Hurricane worldwide excluding North America. The album scored 72 out of 100 on review aggregator Metacritic. Prior to the album's release, Jones performed at Massive Attack's Meltdown festival in London on 19 June 2008, Jones performed four new songs from the album and premiered the music video which Jones and artist Nick Hooker collaborated on, which resulted in "Corporate Cannibal". Jones promoted the album even further by appearing on talk show Friday Night with Jonathan Ross, performed at several awards galas, and embarked on The Hurricane Tour. The same year, Jones was honoured with Q Idol Award. In 2009, Chris Cunningham produced a fashion shoot for Dazed & Confused using Jones as a model to create "Nubian versions" of Rubber Johnny. In an interview for BBC's The Culture Show, it was suggested that the collaboration may expand into a video project. Jones also worked with the avant garde poet Brigitte Fontaine on a duet named "Soufi" from Fontaine's album Prohibition released in 2009, and produced by Ivor Guest. In March 2010 Jones performed for guests at the 18th annual Elton John AIDS Foundation Academy Award Viewing Party. The Elton John AIDS Foundation is one of the world's leading nonprofit organisations supporting HIV prevention programs, and works to eliminate the stigma and discrimination associated with HIV/AIDS. The event raised US$3.7 million. The same year, a budget DVD version of A One Man Show was released, as Grace Jones – Live in Concert. It included three bonus video clips ("Slave to the Rhythm", "Love Is the Drug" and "Crush". In 2011, Jones collaborated again with Brigitte Fontaine on two tracks from her release entitled L'un n'empêche pas l'autre and performed at the opening ceremony of the 61st FIFA Congress. Jones released a dub version of the album, Hurricane – Dub, which came out on 5 September 2011. The dub versions were made by Ivor Guest, with contributions from Adam Green, Frank Byng, Robert Logan and Ben Cowan. In April 2012, Jones joined Deborah Harry, Bebel Gilberto, and Sharon Stone at the Inspiration Gala in São Paulo, Brazil, raising $1.3 million for amfAR (the Foundation for AIDS Research). Jones closed the evening with a performance of "La Vie en Rose" and "Pull Up to the Bumper". Two months later, Jones performed "Slave to the Rhythm" at the Diamond Jubilee of Elizabeth II (whilst keeping a hula hoop spinning round her waist throughout), and the Lovebox Festival. On 27 October 2012, Jones performed her only North American show of 2012, a performance at New York City's Roseland Ballroom. The same year, Jones presented Sir Tom Jones with not only the GQ Men of the Year award, but her underwear. Tom Jones accepted the gift in good humour, and replied by saying, "I didn't think you wore any". Universal Music Group released a deluxe edition of her Nightclubbing album as a two disc set and Blu ray audio on 28 April 2014. The set contains most of the 12" mixes of singles from that album, plus two previously unreleased tracks from the Nightclubbing sessions, including a cover of the Gary Numan track "Me! I Disconnect from You". In October 2014, Jones was announced as having contributed a song, "Original Beast", to the soundtrack of The Hunger Games: Mockingjay – Part 1. Jones's memoir entitled I'll Never Write My Memoirs was released on 29 September 2015.

2017 қазіргі уақыт: Ынтымақтастық және фестивальдар

2017 жылы Джонс британдық Gorillaz виртуалды тобымен бірлесіп, олардың бесінші студиялық альбомы Humanz-ден шыққан "Charger" әнінде өнер көрсетті. 2018 жылдың қазан айында Джонс Ямайка үкіметінен Ямайка орденін алды. 2022 жылдың маусым айында Джонс Ұлыбританиядағы ең ұзақ тарихы бар, әртістер ұйымдастырған музыкалық фестиваль – Meltdown фестивалінің 27-ші шарасын ұйымдастырды. Джонс бұған дейін 2020 жылғы фестивальдің ұйымдастырушысы ретінде жарияланған, бірақ COVID-19 пандемиясы салдарынан ол 2022 жылға ауыстырылды. Фестивальді аяқтаған концертінде Джонс жаңа "Африкалық гибрид" альбомының дайындалып жатқанын хабарлады және альбомнан "The Sun Shines in Wartime" (немесе "Sunshine In Wartime") және "Blacker Than Black" (немесе "Born Black") әндерін алдын ала орындады. Джонс 2022 жылдың шілдесінде жарық көрген Бейонседің жетінші студиялық альбомынан "Move" әніне қосымша вокал берді. 2022 жылдың 14 қарашасында Camp Bestival музыкалық фестивалі 2023 жылғы құрамын жариялады, оған Джонс, Primal Scream, Melanie C, Craig David, The Kooks, Human League және тағы да басқалар кірді. 2023 жылдың 23 шілдесінде Джонс Bluedot фестиваліндегі музыкалық бағдарламаның жетекшісі болды.

Музыка

Vice журналы Джонстың музыкалық шығармашылығын "ерекше, жанды және прогрессивті" деп сипаттап, оның "диско, жаңа толқын, постпанк, арт-поп, индустриал, регги және госпел жанрларын өзіне тән, тығыз дыбысқа тоғыстырғанын, оны әсем әрі күшті вокалмен байланыстырғанын" айтты. Оның алғашқы музыкасы дискоға негізделген. 1980 жылдардың басында ол жаңа толқын стилін таңдады. Ол Жамайканың ырғақ секциясы дуэті Слай мен Роббидің қолдауымен (1980 жылғы "Жылы тері" және 1982 жылғы "Өмірімді өмір сүру" альбомдары арқылы) бірнеше альбом жазды. Осы кезеңдегі оның музыкасы регги, фанк, поп және рок элементтерін біріктіретін жаңа толқындық гибрид ретінде сипатталды. Джонстың дауысы контральто диапазонында. Ол екі стильде ән айтады: "Жеке өмір", "Жаңбырда серуендеу" және "Алманың созылуы" сияқты әндерде монотонды ән айту арқылы, ал "La Vie en Rose", "Ритмнің құлы" және "Виктор джаз музыканты болуы керек" сияқты әндерде дерлік сопрано стилінде.

Жеке өмір

Джонстың әкесі, епископ Роберт В. Джонс қатаң болғандықтан, олардың қарым-қатынасы шиеленіскен еді. Оның діни сенімдеріне сәйкес, ән айту қабілетін тек Құдайды дәріптеу үшін ғана қолдану керек. Ұзақ жылдар бойы серіктесі Жан Пол Гудпен араласқан кезеңде Джонстың Пауло есімді ұлы дүниеге келді, ол 1979 жылдың 12 қарашасында туған. Паулодан Джонстың бір немересі бар. Ол оған 1985 жылғы "Көзқарасымен өлтіру" (A View to a Kill) фильмінде КГБ офицері рөлін алды. Джонс 1990 жылы даниялық актер және каскадер Свен Оле Торсенмен қарым-қатынас бастады және 2007 жылға қарай ашық қарым-қатынаста болды. Джонстың інісі – мегачирк уағыздаушысы епископ Ноэль Джонс, ол 2013 жылғы "Лос-Анджелес уағыздаушылары" (Preachers of LA) реалити-шоуында басты рөлде ойнады.