Бірінші синтетикалық пластик - Бакелит тарихы

Кіріспе

Бірінші синтетикалық пластик

Бакелит – қазіргі әлемге енгізілген алғашқы пластик тәрізді материалдардың бірі болды және оның кез келген пішінге қалыпталып, кейін қатайтылу мүмкіндігі болғандықтан танымал болды. Электр тогын өткізбеу қасиеті мен ыстыққа төзімділігінің арқасында ол коммерциялық жағынан үлкен жетістікке жетті. Ол электр оқшаулағыштарында, радио және телефон корпустарында, сондай-ақ ас үйге арналған ыдыстар, әшекейлер, түтіктер, балалар ойыншықтары және қару-жарақ сияқты алуан түрлі өнімдерде қолданылды. Ескі Бакелит өнімдерінің ретро стильде болуы коллекционерлердің назарына іліктірді. Синтетикалық пластик жасау – сол кезде кірісінің басым бөлігі мата бояулары мен жарылғыш заттардан түсетін химия өнеркәсібі үшін революциялық жаңалық болды. Бакелиттің коммерциялық сәттілігі өнеркәсіпті басқа синтетикалық пластиктерді дамытуға ынталандырды. Әлемдегі алғашқы коммерциялық синтетикалық пластик ретінде Бакелиттің есімі Америка химия қоғамымен Ұлттық тарихи химиялық ескерткіштер тізіміне енгізілді.

Тарих

Бакелитті алғаш рет 1872 жылы Адольф фон Баер өндірді, бірақ сол кезде оны коммерциялық өнім ретінде пайдалану туралы ой жоқ еді. Лео Бэкленд өзінің үйдегі зертханасында фенол мен формальдегидтің реакцияларын зерттей бастаған кезде Velox фотоқағазын ойлап тапқандықтан әлдеқашан бай болған. Химиктер көптеген табиғи шайырлар мен талшықтардың полимерлер екенін біле бастады. Бэклендтің бастапқы мақсаты – шилақтың орнын басатын материал табу еді, себебі шилақ лак жәндіктерінің (әсіресе Kerria lacca) секрециясынан табиғи жолмен жасалатындықтан жеткілікті емес еді. Ол Novolak деп аталатын ерігіш фенол-формальдегид шелағын жасады, бірақ ол нарықта сәттілікке жете алмады. Бұл – алғашқы синтетикалық терморезистентті пластик болды, және Бэкленд одан "мың бір затты" жасауға болатынын болжады. Бэкленд осыған қатысты көптеген патенттерге өтініш берді. Ол Бельгия, Канада, Дания, Венгрия, Жапония, Мексика, Ресей және Испания сияқты басқа елдерде де патенттік қорғауға өтініш берді. 1909 жылдың 5 ақпанында ол өзінің өнертабысын Американдық химиялық қоғамның мәжілісінде жариялады. Бэкленд жаңа материалының жартылай коммерциялық өндірісін өз үй зертханасында бастады және оны электр оқшаулағыштары үшін материал ретінде сатты. 1909 жылдың жазында ол Rütger AG компаниясына континенттік Еуропалық құқықтарды лицензиялады. Сол кезде құрылған Bakelite AG еншілес компаниясы бакелитті өнеркәсіптік масштабта алғаш рет өндірді. 1910 жылға қарай Бэкленд АҚШ-та кеңейтуді қажет ететіндей жеткілікті материал өндірді. Ол өзінің жаңа өндірістік материалының өндірісі мен сатуы үшін АҚШ компаниясы ретінде Нью-Джерси штатының Перт-Амбой қаласында General Bakelite Company компаниясын құрды және оны басқа елдерде өндіру үшін шетелде байланыс жасады. Дегенмен, қалыпталған пластиктерге деген сұраныс компанияны қатты смолаларды құюға емес, қалыптауға шоғырлануға мәжбүр етті. 1922 жылы Бакелит корпорациясы Бэклендке тиімді патенттік сот ісі аяқталғаннан кейін үш компанияның бірігуінен құрылды: Бэклендтің General Bakelite Company компаниясы; Дж. В. Айлсворт құрған Condensite Company компаниясы; және Лоуренс В. Редман құрған Redmanol Chemical Products Company компаниясы. Condensite компаниясынан келген жарнама және қоғамдық қатынастар директоры Аллан Браунның басшылығымен бакелит "мың пайдаланудың материалы" ретінде белсенді түрде сатылды. 1925 жылдың 25 тамызында шексіздіктің математикалық символынан жоғары орналасқан В әрпінен тұратын тауар таңбасын тіркеуге өтініш берілді және бұл таңба 1924 жылдың 1 желтоқсанынан бастап қолданыста екені мәлімделді. Олардың тауар таңбаларын алуға байланысты өтініштерінде оның алуан түрлі мақсатта қолданылуы көрсетілген. 1925 жылдың қазан айындағы "Пластиктер" журналының бірінші санында бакелит мұқабасында болды және онда Аллан Браунның "Бакелит – бұл не" деген мақаласы жарияланды. Олардың арасында "қара, қоңыр, қызыл, сары, жасыл, сұр, көк және осы түстердің екі не одан да көп қоспалары" болды. Мақалада бакелиттің әртүрлі формалары бар екеніне назар салынды. Бакелит әртүрлі қажеттіліктерге сай бірнеше формада өндіріледі. Барлық формаларында негізгі құралы – бакелит шайыры. Бұл сортқа зергерлік бұйымдар, темекі шегуге арналған заттар және т.б. үшін ашық материал жатады; электр шамдарын металл негіздерге бекітуге арналған цемент; электр катушкаларын импрегнирлеуге арналған лактар және т.б.; жабдықтардың бетін қорғауға арналған лактар; өнеркәсіптік жабдықтарға кедергілі қаптама беруге арналған эмальдар; үнсіз жұмыс істейтін тісті дөңгелектер мен оқшаулауға қолданылатын ламинатталған бакелит; және пайдалы әрі әдемі заттар жасалатын қалыптау материалы жатады. Қалыптау материалы әдетте целлюлозалық заттарды бастапқы "қайта өңделмеген" шайырмен импрегнирлеу арқылы дайындалады. Англияда 1926 жылы британдық фенол-формальдегид шайырларын жеткізуші үш компанияның бірігуінен (Бирмингемдегі Damard Lacquer Company Limited, Дарли Дейлдегі Mouldensite Limited және Лондонның Redmanol Chemical Products Company) құрылған Bakelite Limited компаниясы құрылды. 1928 жылы Тайслиде (Бирмингем) жаңа бакелит зауыты ашылды. 1987 жылы жабылғанға дейін ол "Ұлыбританиядағы бакелит өндірісінің ортасы" болды. 1931 жылы Нью-Джерси штатының Баунд-Брук қаласында фенолді шайырлар мен прекурсорлар шығаратын зауыт ашылды. Бакелит материалынан басқа, бұл компаниялар көптеген басқа өнімдерді де өндірді, олардың көпшілігі "Бакелит пластиктері" деген бренд атымен сатылды. Оларға Каталинге ұқсас басқа да фенолды шайырлар және ақ түсті бояуға болатын формальдегид шелтеуіштер кірді. Бэклендтің 1927 жылы аяқталған жылу және қысым патенттері мерзімі біткеннен кейін Бакелит корпорациясы басқа компаниялардан күшті бәсекелестікке тап болды. Қалыпталған бакелитке беріктік беру үшін толтырғыштар қосылғандықтан, ол көбінесе көзге жағымсыз қара түстерде жасалған. Мәрмәрленген фенолды шайырлар жасауға да Каталин компаниясы себеп болуы мүмкін.

Bakelite was produced for the first time in 1872 by Adolf von Baeyer, though its use as a commercial product was not considered at the time. Leo Baekeland was already wealthy due to his invention of Velox photographic paper when he began to investigate the reactions of phenol and formaldehyde in his home laboratory. Chemists had begun to recognize that many natural resins and fibers were polymers. Baekeland's initial intent was to find a replacement for shellac, a material in limited supply because it was made naturally from the secretion of lac insects (specifically Kerria lacca). He produced a soluble phenol formaldehyde shellac called Novolak, but it was not a market success, It was the first synthetic thermosetting plastic produced, and Baekeland speculated on "the thousand and one articles" it could be used to make. Baekeland filed a substantial number of related patents. He also filed for patent protection in other countries, including Belgium, Canada, Denmark, Hungary, Japan, Mexico, Russia, and Spain. He announced his invention at a meeting of the American Chemical Society on February 5, 1909. Baekeland started semi commercial production of his new material in his home laboratory, marketing it as a material for electrical insulators. In the summer of 1909, he licensed the continental European rights to Rütger AG. The subsidiary formed at that time, Bakelite AG, was the first to produce Bakelite on an industrial scale. By 1910, Baekeland was producing enough material in the US to justify expansion. He formed the General Bakelite Company of Perth Amboy, New Jersey, as a U. S. company to manufacture and market his new industrial material, and made overseas connections to produce it in other countries. However, the demand for molded plastics led the company to concentrate on molding rather than cast solid resins. The Bakelite Corporation was formed in 1922 after patent litigation favorable to Baekeland, from a merger of three companies: Baekeland's General Bakelite Company; the Condensite Company, founded by J. W. Aylesworth; and the Redmanol Chemical Products Company, founded by Lawrence V. Redman. Under director of advertising and public relations Allan Brown, who came to Bakelite from Condensite, Bakelite was aggressively marketed as "the material of a thousand uses". A filing for a trademark featuring the letter B above the mathematical symbol for infinity was made August 25, 1925, and claimed the mark was in use as of December 1, 1924. A wide variety of uses were listed in their trademark applications. The first issue of Plastics magazine, October 1925, featured Bakelite on its cover and included the article "Bakelite – What It Is" by Allan Brown. The range of colors that were available included "black, brown, red, yellow, green, gray, blue, and blends of two or more of these". The article emphasized that Bakelite came in various forms. quote|Bakelite is manufactured in several forms to suit varying requirements. In all these forms the fundamental basis is the initial Bakelite resin. This variety includes clear material, for jewelry, smokers' articles, etc. ; cement, for sealing electric light bulbs in metal bases; varnishes, for impregnating electric coils, etc. ; lacquers, for protecting the surface of hardware; enamels, for giving resistive coating to industrial equipment; Laminated Bakelite, used for silent gears and insulation; and molding material, from which are formed innumerable articles of utility and beauty. The molding material is prepared ordinarily by the impregnation of cellulose substances with the initial "uncured" resin. In England, Bakelite Limited, a merger of three British phenol formaldehyde resin suppliers (Damard Lacquer Company Limited of Birmingham, Mouldensite Limited of Darley Dale and Redmanol Chemical Products Company of London), was formed in 1926. A new Bakelite factory opened in Tyseley, Birmingham, around 1928. It was the "heart of Bakelite production in the UK" until it closed in 1987. A factory to produce phenolic resins and precursors opened in Bound Brook, New Jersey, in 1931. In addition to the original Bakelite material, these companies eventually made a wide range of other products, many of which were marketed under the brand name "Bakelite plastics". These included other types of cast phenolic resins similar to Catalin, and urea formaldehyde resins, which could be made in brighter colors than
Once Baekeland's heat and pressure patents expired in 1927, Bakelite Corporation faced serious competition from other companies. Because molded Bakelite incorporated fillers to give it strength, it tended to be made in concealing dark colors. The creation of marbled phenolic resins may also be attributable to the Catalin company.

Синтез

Бакелит алу – көп кезеңді процесс. Ол фенол мен формальдегидті тұз қышқылы, мырыш хлориді немесе аммиак сияқты катализатордың қатысуымен қыздырудан басталады. Бұл алкогольде, ацетонда немесе қосымша фенолда еритін «Бакелит А» деп аталатын сұйық конденсация өнімін жасайды. Одан әрі қыздырылғанда, өнім ішінара ерігіш болады және оны жылумен жұмсақ етуге болады. Ұзақ қыздыру нәтижесінде «ерімейтін, қатты резина тәрізді зат» пайда болады. Алайда, оны жасау үшін қажетті жоғары температура стандартты атмосфералық қысымда жасалғанда, қоспаның күшті көпіргенуіне себеп болады, нәтижесінде салқындатылған материал кеуекті және сынғыш болады. Бейкеландтың инновациялық қадамы – «соңғы конденсация өнімін» жұмыртқа пішіндес «Бакелайзерге» салу болды. Шамамен 150 °C (302 °F) температурада, қысыммен қыздыру арқылы, Бейкеланд көпіргенуді болдырмауға мүмкіндік алды. Нәтижесінде алынған зат өте қатты, ерімейтін және ысытпағанда балқымайтын болады. Асбесттің өндірісіне көптеген елдер тыйым салғандықтан, оны толтырғыш ретінде пайдалану тоқтатылды. Миллиондаған бөліктерді жылдам және салыстырмалы түрде арзан бағада көшіруге болады. Бакелит фенолдық қабаттары көптеген коммерциялық сапаларда және әртүрлі механикалық, электрлік және жылулық талаптарға сәйкес әртүрлі қоспалармен шығарылады. Кейбір жалпы түрлері:
NEMA XX, MIL I 24768 PBG стандартына сәйкес қағазбен күшейтілген. Қалыпты электрлік қолдану, орташа механикалық беріктік, үздіксіз жұмыс температурасы.
NEMA C, MIL I 24768 TYPE FBM стандартына сәйкес матамен күшейтілген, NEMA CE, MIL I 24768 TYPE FBG стандартына сәйкес. Жақсы механикалық және соққыға төзімділік, үздіксіз жұмыс температурасы 250 °F.
NEMA L, MIL I 24768 TYPE FBI стандартына сәйкес зығырмен күшейтілген, NEMA LE, MIL I 24768 TYPE FEI стандартына сәйкес. Жақсы механикалық және электрлік беріктік. Күрделі, жоғары беріктік бөліктеріне ұсынылады. Үздіксіз жұмыс температурасы 250 °F.
NEMA N 1, MIL I 24768 TYPE NPG стандартына сәйкес нейлонмен күшейтілген. Жылдамдығы жоғары электрлік қасиеттері, саңырауқұлаққа төзімділік, үздіксіз жұмыс температурасы.

Making Bakelite is a multi stage process. It begins with the heating of phenol and formaldehyde in the presence of a catalyst such as hydrochloric acid, zinc chloride, or the base ammonia. This creates a liquid condensation product, referred to as Bakelite A, which is soluble in alcohol, acetone, or additional phenol. Heated further, the product becomes partially soluble and can still be softened by heat. Sustained heating results in an "insoluble hard gum". However, the high temperatures required to create this tend to cause violent foaming of the mixture when done at standard atmospheric pressure, which results in the cooled material being porous and breakable. Baekeland's innovative step was to put his "last condensation product" into an egg shaped "Bakelizer". By heating it under pressure, at about 150 °C (302 °F), Baekeland was able to suppress the foaming that would otherwise occur. The resulting substance is extremely hard and both infusible and insoluble. Asbestos was gradually abandoned as filler because many countries banned the production of asbestos. Millions of parts could be duplicated quickly and relatively cheaply. Bakelite phenolic sheet is produced in many commercial grades and with various additives to meet diverse mechanical, electrical, and thermal requirements. Some common types include:
Paper reinforced NEMA XX per MIL I 24768 PBG. Normal electrical applications, moderate mechanical strength, continuous operating temperature of Canvas reinforced NEMA C per MIL I 24768 TYPE FBM NEMA CE per MIL I 24768 TYPE FBG. Good mechanical and impact strength with a continuous operating temperature of 250 °F. Linen reinforced NEMA L per MIL I 24768 TYPE FBI NEMA LE per MIL I 24768 TYPE FEI. Good mechanical and electrical strength. Recommended for intricate high strength parts. Continuous operating temperature convert 250 °F. Nylon reinforced NEMA N 1 per MIL I 24768 TYPE NPG. Superior electrical properties under humid conditions, fungus resistant, continuous operating temperature of .

Қасиеттері

Бакелит бірнеше маңызды қасиеттерге ие. Оны өте жылдам қалыпқа келтіруге болады, бұл өндіріс уақытын қысқартады. Құймалар тегіс, өз пішінін сақтайды және ыстыққа, сызықтарға, сондай-ақ бұзушы еріткіштерге төзімді. Ол электр тогына да төзімді және оның төмен өткізгіштігі үшін жоғары бағаланады. Ол икемді емес. Фенолді шайырдан жасалған өнімдер, ең жоғары ылғалдылық немесе тұрақты ылғалды жағдайда, сәл ісіп кетуі мүмкін. Бакелитті үйкегенде немесе күйдіргенде ерекше, өткір, ауруша тәтті немесе балықтың иісі сезіледі.

Қолданылулары мен қолданылуы

Бакелиттің қасиеттері оны қалыптау құралы, жабысқаш немесе байланыстырушы зат, лак және қорғаныш жабын ретінде пайдалануға, сондай-ақ электр және автомобиль өнеркәсібінің дамуына ыңғайлы етті, себебі оның электр тогына, жылуға және химиялық әсерге өте жоғары төзімділігі бар еді. Бакелит телефондардың, радиолардың және басқа да электр құрылғыларының тоқ өткізбейтін бөліктеріне, соның ішінде шамдар мен электрондық құбырлардың (вакуумдық құбырлардың) негіздеріне және ұяларына, кез келген электр компоненттерін ұстауға, автомобильдің ток тарату қақпақтарына және басқа да изоляторларға қолданылды. 1912 жылы оның серпімділігі мен дыбысы піл сүйегіне ұқсас болғандықтан, бакелиттен бильярд шарлары жасалды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде бакелит, әсіресе электр жүйелерінде кеңінен қолданылды. Маңызды жобалардың қатарында Liberty ұшағының қозғалтқышы, сымсыз телефон және радиотелефон, сондай-ақ NBS 1 бомбалаушы ұшағында және DH 4B ұшағында микарта бакелиттен жасалған винттердің қолданылуы болды. Бакелиттің қолжетімділігі мен оңай және жылдам қалыпталуы құн төмендетуге және өнімнің қолжетімділігін арттыруға көмектесті, нәтижесінде телефондар мен радиолар әдеттегі тұтыну тауарларына айналды. Бұл автомобиль өнеркәсібінің дамуы үшін де маңызды болды. Көп ұзамай ол құбыр сабы мен түймелер, саксофонның мундштугі, камералар, алғашқы пулеметтер мен құрылғылардың корпустары сияқты көптеген басқа тұтыну өнімдерінде қолданыла бастады. Бакелит сондай-ақ тапаншалардың тұтқа панельдерін жасауда, автоматтар мен пулеметтерге жиһаз ретінде, Калашников автоматтары үшін классикалық бакелиттік дүкендерді, сондай-ақ 20 ғасырдың бірінші жартысында көптеген пышақ саптары мен "қабықшаларды" жасауда кеңінен қолданылды. 1920 жылдардан бастап ол әшекей бұйымдары үшін танымал материалға айналды. Дизайнер Коко Шанель өзінің сәндік әшекей коллекцияларына бакелиттен жасалған білезіктерді қосты. Эльза Скиапарелли сияқты дизайнерлер оны әшекейлер үшін, сондай-ақ арнайы жасалған киім түймелері үшін пайдаланды. Кейін "Vogue" журналының редакторы Диана Вриланд бакелитке жоғары баға берді. Бакелит сонымен қатар Breitling сағаттарына арналған қораптар жасауға қолданылды. 1930 жылы дизайнер Пол Т. Франкл бакелитті "Materia Nova" деп атады, "біздің заманымыздың көрінісі" деді. Домино және маджонг жиынтықтары да одан жасалды. Бакелиттен жасалған ас үй ыдыстары, соның ішінде банкалар мен үстел ыдыстары, оның ыстыққа және сынықтарға төзімділігі үшін жарнамаланды. 1930 жылдардың ортасында Нортленд бакелитпен қапталған қара "Эбонит" негізі бар шаңғылардың желісін сатты. 1935 жылы ол қатты денелі электр гитараларда қолданыла бастады. Джерри Берд сияқты музыканттар бакелит гитаралардың дыбысын ұнатып, оларды қосып ойнау қиын деп тапты. Чарльз Плимптон 1933 жылы BAYKO-ға патент алды және 1934 жылғы Рождествоға алғашқы құрылыс жиынтықтарын шығарды. Ол ойыншықты "Bayko Light Constructional Sets" деп атады, "Bayko Light" сөздері "Bakelite" сөзімен ойнау болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде бакелит түрлі соғыс жабдықтарында, соның ішінде ұшқыштардың қорғаныш көзілдірігінде және далалық телефондарда қолданылды. Ол сондай-ақ патриоттық соғыс әшекейлері үшін де қолданылды. 1943 жылы дәстүрлі материалдың жетіспеуіне байланысты термореактивті фенол шайыры тіпті монеталар жасау үшін қарастырылды. Бакелит және басқа металл емес материалдар АҚШ-та бір центтік монета үшін сынақтан өтті. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде бакелит түймелері британдық формалардың бір бөлігі болды. Олардың ішінде армия үшін қоңыр, ал Корольдік Әуе күштері үшін қара түсті түймелер болды. 1947 жылы голландтық суретші-жалғангер Хан ван Меегерен химиялық сарапшы және куратор Пол Б. Кореманс Вермеердің суретінде бакелит бар екенін дәлелдегеннен кейін жалған жасағаны үшін сотталды, өйткені ван Меегерен оны бояуды бекіту үшін қолданған. Бакелит кейде тапаншаның тұтқасында, қол сақшысында және атыс қаруының салдағыш бөлігінде қолданылды. AKM және кейбір ерте AK 74 мылтықтары жиі қате түрде бакелиттен жасалған деп айтылады, бірақ көпшілігі AG 4S-тен жасалған. 1940 жылдардың соңында көптеген салаларда бакелиттің орнына жаңа материалдар келді. ICBM соққылары мен ғарыш кемелерінің қайта кіруге арналған жылу қалқандары бакелитпен сіңдірілген асбест текселитінен жасалды. Бакелит металлографияда металл үлгілерін орнату үшін де қолданылады.

The characteristics of Bakelite made it particularly suitable as a molding compound, an adhesive or binding agent, a varnish, and a protective coating, as well as for the emerging electrical and automobile industries because of its extraordinarily high resistance to electricity, heat, and chemical action. Bakelite was soon used for non conducting parts of telephones, radios, and other electrical devices, including bases and sockets for light bulbs and electron tubes (vacuum tubes), supports for any type of electrical components, automobile distributor caps, and other insulators. By 1912, it was being used to make billiard balls, since its elasticity and the sound it made were similar to ivory. During World War I, Bakelite was used widely, particularly in electrical systems. Important projects included the Liberty airplane engine, the wireless telephone and radio phone, and the use of micarta bakelite propellers in the NBS 1 bomber and the DH 4B aeroplane. Bakelite's availability and ease and speed of molding helped to lower the costs and increase product availability so that telephones and radios became common household consumer goods. It was also very important to the developing automobile industry. It was soon found in myriad other consumer products ranging from pipe stems and buttons to saxophone mouthpieces, cameras, early machine guns, and appliance casings. Bakelite was also very commonly used in making molded grip panels on handguns, as furniture for submachine guns and machineguns, the classic Bakelite magazines for Kalashnikov rifles, as well as numerous knife handles and "scales" through the first half of the 20th century. Beginning in the 1920s, it became a popular material for jewelry. Designer Coco Chanel included Bakelite bracelets in her costume jewelry collections. Designers such as Elsa Schiaparelli used it for jewelry and also for specially designed dress buttons. Later, Diana Vreeland, editor of Vogue, was enthusiastic about Bakelite. Bakelite was also used to make presentation boxes for Breitling watches. By 1930, designer Paul T. Frankl considered Bakelite a "Materia Nova", "expressive of our own age". dominoes, and mahjong sets. Kitchenware made with Bakelite, including canisters and tableware, was promoted for its resistance to heat and to chipping. In the mid 1930s, Northland marketed a line of skis with a black "Ebonite" base, a coating of Bakelite. By 1935, it was used in solid body electric guitars. Performers such as Jerry Byrd loved the tone of Bakelite guitars but found them difficult to keep in tune. Charles Plimpton patented BAYKO in 1933 and rushed out his first construction sets for Christmas 1934. He called the toy Bayko Light Constructional Sets, the words "Bayko Light" being a pun on the word "Bakelite". During World War II, Bakelite was used in a variety of wartime equipment including pilots' goggles and field telephones. It was also used for patriotic wartime jewelry. In 1943, the thermosetting phenolic resin was even considered for the manufacture of coins, due to a shortage of traditional material. Bakelite and other non metal materials were tested for usage for the one cent coin in the US before the Mint settled on zinc coated steel. During World War II, Bakelite buttons were part of British uniforms. These included brown buttons for the Army and black buttons for the RAF. In 1947, Dutch art forger Han van Meegeren was convicted of forgery, after chemist and curator Paul B. Coremans proved that a purported Vermeer contained Bakelite, which van Meegeren had used as a paint hardener. Bakelite was sometimes used in the pistol grip, hand guard, and buttstock of firearms. The AKM and some early AK 74 rifles are frequently mistakenly identified as using Bakelite, but most were made with AG 4S. By the late 1940s, newer materials were superseding Bakelite in many areas. Soviet heatshields for ICBM warheads and spacecraft reentry consisted of asbestos textolite, impregnated with Bakelite. Bakelite is also used in the mounting of metal samples in metallography.

Жинақтаушы мәртебесі

Бакелиттен жасалған заттар, әсіресе әшекейлер мен радиолар, жинаушылардың арасында танымал болды.

Патенттер

Америка Құрама Штаттарының патент және сауда белгілері кеңсесі 1909 жылдың 7 желтоқсанында Бейкеландқа «фенол және формальдегидтен ерімейтін заттар жасау әдісі» бойынша патент берді.

Ұқсас пластмассалар

Каталин – бакелитке ұқсас фенолді шайыр, бірақ ол ашық түстерде өндіріс жасауға мүмкіндік беретін әртүрлі минералдық толтырғыштарды қамтиды. Кондензиттер – ұқсас қасиеттері, ерекшеліктері және қолданылуы бар термореактивті материалдар. Кристалл – ерте пластик түрі. Фатуран – бакелитке ұқсас фенолді шайыр, бастапқы түсіне қарамастан, уақыт өте қызыл түске айналады. Галалит – сүт өнімдерінен алынған ерте пластик. Микарта – бакелитті байланыстырғыш ретінде қолданған ерте композиттік оқшаулағыш тақта. Ол 1910 жылы Westinghouse Elec. & Mfg Co. компаниясымен әзірленген. Novotext – мақта матасының фенолді шайырының саудалық атауы.