Англия саяхатшысы Артур Онслоу: Өмірбаяны мен қызметі
Arthur Onslow
Артур Онслоу (1691-1768) – ағылшын саяхатшысы, Ұлыбритания Парламенті төрағасы. Ұзақ қызмет еткендігімен, адалдығымен танымал. Биографиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Артюр Онслоу (1 қазан 1691 – 17 ақпан 1768) – ағылшын саясаткері. Ол Төменгі палата спикері қызметіне бірнеше рет сайланып, қызмет еткен мерзімінің ұзақтығы бойынша рекордтық көрсеткіш орнатты және адалдығымен белгілі болды.
English politician (1691–1768)
Arthur Onslow (1 October 169117 February 1768) was an English politician. He set a record for length of service when repeatedly elected to serve as Speaker of the House of Commons, where he was known for his integrity.
Ерте өмір және білім
Онслоу Кенсингтонда, Фут Онслоудың (1710 жылы қайтыс болған) және оның әйелі Сузанна Анлабидің үлкен ұлы ретінде дүниеге келді. Ол Гилдфордтағы Корольдік грамматикалық мектепте және Винчестер колледжінде білім алды, содан кейін 1708 жылы Оксфордтағы Уадхэм колледжіне қабылданды, бірақ ешқандай ғылыми дәреже алған жоқ. 1713 жылы ол "Мидл Темпл" адвокатурасына қабылданды, алайда заң саласында көп тәжірибе жинамады.
Onslow was born in Kensington, the elder son of Foot Onslow (died 1710) and his wife Susannah née Anlaby. He was educated at The Royal Grammar School, Guildford, and Winchester College and matriculated at Wadham College, Oxford, in 1708, although he took no degree. He was called to the bar at the Middle Temple in 1713, but had no great practice in law.
Мансап
Георг I таққа отырғанда, Онслоудың емісі сэр Ричард Онслоу қазына министрі болып тағайындалды. Артур оның жеке хатшысы болды. 1715 жылы Ричард қызметтен кеткенде, Артур пошта бөлімінің бас қабылдаушысы қызметін алды. 1719 жылы ол Гилфорд қаласының тіркеушісі болды. Поштадағы лауазымы парламенттік мандатқа үйлеспегендіктен, ол 1720 жылы Гилфордтан парламентке сайланғанда, оны кіші інісі Ричардқа өткізді.
When George I came to the throne, Onslow's uncle Sir Richard Onslow was appointed Chancellor of the Exchequer. Arthur became his private secretary. When Richard left office in 1715, Arthur obtained a place as receiver general of the Post Office. He became Recorder of Guildford in 1719. As his Post Office position was not compatible with a parliamentary seat, he passed it on to his younger brother Richard when he entered Parliament in 1720 for Guildford.
Саясат
1720 жылдың ақпан айында Онслоу Гилфорд округінен парламент депутаты болып сайланды. Ол 1727 жылы парламент таратылғанға дейін осы округтің өкілі болды. Осы кезеңде ол 1722 жылы католиктерге салық салу туралы ұсынысқа қарсы болғандығы, ал 1725 жылы Болингброктың айыпталуын жою туралы ұсынысқа қарсы шыққандығы мәлім болды. 1726 жылы ол Маклсфилдтің жемқорлыққа қатысты ісін қарау кезінде Палата өкілдерінің бірі болды. 1727 жылы ол Гилфорд және Суррей округтерінен сайланды, бұл ең көп дауыспен жеңіске жеткен жағдай болды, және Суррей округінен қызмет етуге таңдалды; оның кіші інісі Ричард Онслоу Гилфордта қосымша сайлауда оның орнын басты. 1728 жылдың 23 қаңтарында Онслоу Палатаның спикері болып бірауыздан сайланды, бұл лауазымды бұрын оның әйелінің әкесі сэр Ричард Онслоу және оның атасы Ричард Онслоу атқарған. Ол 1735, 1741, 1747 және 1754 жылдары спикер болып қайта сайланды, осы лауазымдағы ең ұзақ қызмет мерзімін (33 жыл) орнатты. 1728 жылдың 25 шілдесінде ол Жеке кеңеске ант берді және сол жылы Орта ғибадатхананың төрешісі болды. Келесі жылы, 1729 жылдың 13 мамырында, ол 1731 жылы оның ұлы Джордждың крест әкесі болған Каролина патшайымының канцлері және Ұлы мөрдің сақтаушысы тағайындалды. 1731 жылдың қазан айында Мақта кітапханасы өртенді. Онслоу түнде кітаптарды терезеден төменгі аулаға лақтырып, оларды жөндеу және сақтау жұмыстарын қадағалап, ұлттың көптеген құнды кітаптары мен қолжазбаларын сақтап қалды. Онслоудың спикерлік қызметі оның жемқорлық пен мансаптық сыбайласқа толы дәуірдегі адалдығымен ерекшеленді. Спикер ретіндегі ең маңызды жетістігі – осы лауазымның тәуелсіздігін, беделін және бейтараптығын нығайту болды. Ол әдеттегі саяси қызметке қатысып, комитеттерде сөйлеп, дауыс бергенімен, қажет болған жағдайда үкімет саясатына қарсы шығудан тартынбады. Онслоу өзінің рөлін Парламентті қорғау және қорғау деп қарастырды, бұл дәстүр Ұлы революциямен қалыптасқан. Ол парламенттік тәртіптер мен процедураларды қатаң сақтауды талап етті, оларды тәуелсіз депутаттарды қорғау құралы деп есептеді. Бірақ оның бұрынғы тәжірибеге берілгендігі парламенттік пікірталастарды жария етуді артықшылықты бұзу деп айыптауға әкелді. 1734 жылдың 20 сәуірінде Онслоу Теңіз флотының қазынашысының маңызды лауазымын алды. 1742 жылы өте маңызды саяси мәселе бойынша дауыс бергеннен кейін, ол саяси ықпал туралы айыптауларды жоққа шығару үшін лауазымынан кетті. Ол спикер лауазымынан жеке заң жобалары үшін сыйақы алуын жалғастырды. Ол сонымен қатар 1737 жылы Гилфордтың тіркеушісі және Темзадағы Кингстонның басқарушысы болды. 1730 жылдары ол Табылған балалар ауруханасының жарғысын қабылдауға қатысты және оның негізін қалаушы басқарушыларының бірі болды. 1753 жылы ол Парламентті Ханс Слоунның жинағын және Гарлеан кітапханасын сатып алуға қаржы бөлуге ықпал етті, олар Котон кітапханасымен бірге Британ мұражайын құрды. Денсаулығының нашарлауына байланысты ол 1761 жылы Парламенттен кетіп, Палатаның бірауыздан алғысын алды. Ол өзінің және ұлының өмірі үшін патшадан 3000 фунт стерлингтік жылдық зейнетақы алды, бұл зейнеткерлікке шыққан спикерге зейнетақы тағайындалған алғашқы жағдай болды.
In February 1720, Onslow had been returned as Whig Member of Parliament for Guildford at a by election. He represented that borough until Parliament was dissolved in 1727. During this period, he was known to have declared against a proposal to levy Roman Catholics in 1722, and opposed the motion to reverse Bolingbroke's attainder in 1725. In 1726, he was one of the Commons managers for the trial of Macclesfield for corruption. In 1727, he was returned both for Guildford and Surrey, with the highest majority ever recorded, and elected to serve for Surrey; his younger brother Richard Onslow replaced him at Guildford in a by election. On 23 January 1728, Onslow was unanimously elected Speaker of the House of Commons, a post which had been held by his uncle Sir Richard Onslow, Bt, and his ancestor Richard Onslow. He would be unanimously re elected Speaker in 1735, 1741, 1747 and 1754, setting a record for length of service in that office: 33 years. On 25 July 1728, he was sworn of the Privy Council, and was also made a bencher of the Middle Temple that year. The following year, on 13 May 1729, he was made Chancellor and Keeper of the Great Seal to Queen Caroline, who was godmother to his son George in 1731. In October 1731 the Cotton Library caught fire. Onslow's intervention on the night, throwing books out of the windows into the courtyard below, and subsequent oversight of their repair and preservation, saved many valuable books and manuscripts for the nation. Onslow's speakership was distinguished by his great integrity in a corrupt and jobbing age. His great achievement as Speaker was to assert the independence, authority, and impartiality of that post. While he continued to participate in ordinary political activity, speaking and voting in committee, he did not hesitate to oppose Government policy when necessary. Onslow saw his role to be the protection and defence of Parliament in the tradition established by the Glorious Revolution. He insisted on rigidly observing parliamentary forms and procedure, which he viewed as a protection to independent MPs. But his devotion to precedent led him to condemn the reporting of parliamentary debates as breach of privilege. On 20 April 1734, Onslow received the valuable office of Treasurer of the Navy. In 1742, after casting his vote on a highly political issue, he resigned the post to confute claims of political influence. He continued to receive emoluments from the office of Speaker, such as those for private bills. He also became Recorder of Guildford and high steward of Kingston upon Thames in 1737. During the 1730s, he was involved in the effort that led to the charter of the Foundling Hospital and was one of its founding governors. In 1753 he was instrumental in persuading Parliament to fund the purchase of Hans Sloane's collection and the Harleian Library, which together with the Cotton Library established the British Museum. Due to failing health, he retired from Parliament in 1761, doing so with the unanimous thanks of the House of Commons. He received an annuity of £3000 from the King for his life and that of his son, the first occasion upon which a retiring Speaker was pensioned.
Ұрпақтар
Спикер Онслоудың шөбересі, Джордж Онслоу (1731–1792), оның інісі Ричардтың ұлы, 1760 жылдан 1784 жылға дейін Гилдфордтан парламент депутаты және подполковник болды. Джорджтың кіші інісі Ричард (1741–1817) Корольдік теңіз күштеріне қабылданды және 1799 жылы адмирал шеніне көтерілді. Оның түкпіл ұрпақтарының бірі Кранли Онслоу ХХ ғасырдың соңында парламент мүшесі болды.
Speaker Onslow's nephew, George Onslow (1731–1792), a son of his brother Richard, was a lieutenant colonel and Member of Parliament for Guildford from 1760 to 1784. George had a younger brother Richard (1741–1817), who entered the Royal Navy and was promoted Admiral in 1799. One of his descendants, Cranley Onslow, was a member of parliament in the late 20th century.
Артур Онслоу Темза Диттон қаласында
Онслоу Эннге үйлену арқылы көп пайдаға ие болды. Онслоу Темза Диттон қаласындағы Имбер Кортты өзінің басты резиденциясы етіп белгіледі. Мансабының басында Онслоу Темзадағы Кингстонның Жоғары басқарушысы болды. 1768 жылы 76 жасында қайтыс болғаннан кейін, ол Темза Диттон қаласындағы Сент-Николас шіркеуіне жерленді, бірақ кейіннен оның денесі және әйелі Энннің денесі Кландтонның жанындағы Мерроу шіркеуіндегі Онслоу отбасының зиратына көшірілді.
Onslow gained much by his marriage to Ann. Onslow made Imber Court in Thames Ditton his principal seat. Early in his career, Onslow became High Steward of Kingston upon Thames. When he died in 1768 at the age of 76, he was buried at St Nicholas Church, Thames Ditton but subsequently his body, and that of his wife Ann, were moved to the Onslow burial site at Merrow Church, near Clandon.