Интеллектуальные сети (IN) – стандарт ITU T Q.1200 для телекоммуникаций. Добавленная стоимость, сервисы PSTN, ISDN, GSM. Отдельный сервисный слой интеллекта.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Телекоммуникациялық желілер үшін стандартты желілік архитектура
Standard network architecture for telecom networks
Ақылды желі (IN) – ITU T Q.1200 сериялы ұсынымдарында белгіленген стандартты желілік архитектура. Ол қабылдаушы және ұялы телекоммуникациялық желілер үшін арналған. Операторларға стандартты телекоммуникациялық қызметтерге, мысалы PSTN, қабылдаушы желілердегі ISDN және ұялы телефондардағы немесе басқа ұялы құрылғылардағы GSM қызметтеріне қосымша, құндылығы жоғары қызметтер ұсыну арқылы өзгешеленуге мүмкіндік береді. Ақылдылық негізгі желідегі коммутациялық қабаттан бөлек, қызметтік қабаттағы желі түйіндері арқылы қамтамасыз етіледі, бұл негізгі коммутациялық құрылғылардың немесе жабдықтардың ақылдылығына негізделген шешімдерден өзгеше. IN түйіндері әдетте телекоммуникациялық қызметтерді ұсынатын компанияларға, мысалы телефон компаниясына немесе ұялы операторға тиесілі. IN желілік коммутациялық орталықтар мен желі операторларына тиесілі басқа желі түйіндері арасындағы Сигналдау жүйесі #7 (SS7) протоколымен қолдалады.
The Intelligent Network (IN) is the standard network architecture specified in the ITU T Q.1200 series recommendations. It is intended for fixed as well as mobile telecom networks. It allows operators to differentiate themselves by providing value added services in addition to the standard telecom services such as PSTN, ISDN on fixed networks, and GSM services on mobile phones or other mobile devices. The intelligence is provided by network nodes on the service layer, distinct from the switching layer of the core network, as opposed to solutions based on intelligence in the core switches or equipment. The IN nodes are typically owned by telecommunications service providers such as a telephone company or mobile phone operator. IN is supported by the Signaling System #7 (SS7) protocol between network switching centers and other network nodes owned by network operators.
Тарих және негізгі ұғымдар
IN тұжырымдамалары, архитектурасы және протоколдары бастапқыда Халықаралық телекоммуникация одағының (ITU-T) стандарттау комитетімен стандарттар ретінде әзірленген; осыған дейін бірқатар телекоммуникация провайдерлерінде меншікке алынған нұсқалар болған. IN-нің басты мақсаты – дәстүрлі телекоммуникация желілері ұсынатын негізгі телефон қызметтерін жетілдіру болды, олар көбінесе дауыстық қоңырауларды жасау және қабылдау, кейде қоңырауды басқа бағытқа аудару мүмкіндігімен ұсынылды. Бұл негіз операторларға стандартты телефон станциясында бар қызметтерге қосымша қызметтер құруға мүмкіндік берді. IN-нің толық сипаттамасы ITU-T стандарттарының Q.1210-нан Q.1219-ға дейінгі жиынтығында келтірілген, кейіннен бұл жиынтық Capability Set One (CS 1) деп аталды. Стандарттарда толық архитектура, оның ішінде архитектуралық көрініс, күй машиналары, физикалық іске асыру және протоколдар анықталды. Телекоммуникациялық құралдар мен операторлар оларды кеңінен қабылдады, бірақ әлемнің әртүрлі аймақтарында қолдану үшін көптеген нұсқалар жасалды (төмендегі «Нұсқалар» бөлімін қараңыз). CS 1 табысты іске асырылғаннан кейін, CS 2 нысанында одан әрі жетілдірулер енгізілді. Стандарттар толыққанмен аяқталғанымен, олар CS 1 сияқты кеңінен қолданылмады, себебі нұсқалардың күшейген ықпалы болды, сонымен қатар олар дәстүрлі телефон станцияларын шектеуші мәселелерді шешуге бағытталған. IN-ді дамытудың басты себебі – қазіргі желіге күрделі қызметтерді қосудың икемдірек жолының қажеттігі болды. IN әзірленгенге дейін, барлық жаңа мүмкіндіктер мен/немесе қызметтер тікелей негізгі коммутациялық жүйелерде іске асырылуы керек еді. Бұл бағдарламалық жасақтаманы кең ауқымда және мұқият тестілеуді қажет ететін, ұзақ шығарылым циклдерін тудырды, себебі желінің істен шығуына жол беруге болмады. IN пайда болғаннан кейін, осы қызметтердің көпшілігі (мысалы, тегін нөмірлер және географиялық нөмірді тасымалдау) негізгі коммутациялық жүйелерден бөлініп, дербес модульдерге көшірілді, бұл операторларға өздерінің желілеріне өзгерістер мен қосымша құн қызметтерін әзірлеуге мүмкіндік беретін модульдік және қауіпсіз желі құрды, сонымен қатар негізгі коммутациялық өндірушіге өтініш беру және ұзақ даму процесін күту қажеттілігін жойды. IN технологиясы бастапқыда нөмірлерді аудару қызметтерінде, мысалы, тегін нөмірлерді стандартты PSTN нөмірлеріне аударуда қолданылды; содан бері IN негізінде Custom Local Area Signaling Services (CLASS) және алдын ала төленген телефон қоңыраулары сияқты әлдеқайда күрделі қызметтер құрылды.
The IN concepts, architecture and protocols were originally developed as standards by the ITU T which is the standardization committee of the International Telecommunication Union; prior to this a number of telecommunications providers had proprietary implementations. The primary aim of the IN was to enhance the core telephony services offered by traditional telecommunications networks, which usually amounted to making and receiving voice calls, sometimes with call divert. This core would then provide a basis upon which operators could build services in addition to those already present on a standard telephone exchange. A complete description of the IN emerged in a set of ITU T standards named Q.1210 to Q.1219, or Capability Set One (CS 1) as they became known. The standards defined a complete architecture including the architectural view, state machines, physical implementation and protocols. They were universally embraced by telecom suppliers and operators, although many variants were derived for use in different parts of the world (see Variants below). Following the success of CS 1, further enhancements followed in the form of CS 2. Although the standards were completed, they were not as widely implemented as CS 1, partly because of the increasing power of the variants, but also partly because they addressed issues which pushed traditional telephone exchanges to their limits. The major driver behind the development of the IN was the need for a more flexible way of adding sophisticated services to the existing network. Before the IN was developed, all new features and/or services had to be implemented directly in the core switch systems. This made for long release cycles as the software testing had to be extensive and thorough to prevent the network from failing. With the advent of the IN, most of these services (such as toll free numbers and geographical number portability) were moved out of the core switch systems and into self contained nodes, creating a modular and more secure network that allowed the service providers themselves to develop variations and value added services to their networks without submitting a request to the core switch manufacturer and waiting for the long development process. The initial use of IN technology was for number translation services, e. g. when translating toll free numbers to regular PSTN numbers; much more complex services have since been built on the IN, such as Custom Local Area Signaling Services (CLASS) and prepaid telephone calls.
Хаттамалар
Жоғарыда сипатталған негізгі элементтер бір-бірімен байланыс орнату үшін стандартты протоколдарды пайдаланады. Стандартты протоколдарды қолдану әртүрлі өндірушілерге архитектураның әртүрлі бөліктеріне назар аударуға және олардың кез келген комбинацияда бірге жұмыс істейтініне сенімді болуға мүмкіндік береді. SSP мен SCP арасындағы интерфейстер SS7 негізінде құрылған және TCP/IP протоколдарымен ұқсастықтары бар. SS7 протоколдары OSI жеті қабатты моделінің көп бөлігін іске асырады. Бұл IN стандарттары тек қолданба қабатын ғана анықтауы керек дегенді білдіреді, ол Интеллектуалды Желілер Қолданба Бөлігі немесе INAP деп аталады. INAP хабарламалары ASN.1 арқылы кодталады. SCP және SDP арасындағы интерфейс стандарттарда X.500 Directory Access Protocol немесе DAP деп белгіленген. Бірақ, IETF ұсынған, іске асыруға айтарлықтай оңайырақ жеңіл интерфейс – LDAP пайда болды, сондықтан көптеген SCP оны қолдануда.
The core elements described above use standard protocols to communicate with each other. The use of standard protocols allows different manufacturers to concentrate on different parts of the architecture and be confident that they will all work together in any combination. The interfaces between the SSP and the SCP are SS7 based and have similarities with TCP/IP protocols. The SS7 protocols implement much of the OSI seven layer model. This means that the IN standards only had to define the application layer, which is called the Intelligent Networks Application Part or INAP. The INAP messages are encoded using ASN.1. The interface between the SCP and the SDP is defined in the standards to be an X.500 Directory Access Protocol or DAP. A more lightweight interface called LDAP has emerged from the IETF which is considerably simpler to implement, so many SCPs have implemented that instead.
Нұсқалар
Негізгі CS 1 спецификациясы басқа стандарттау органдары тарапынан қабылданып, кеңейтілді. Еуропалық нұсқаларын ETSI, американдық нұсқаларын ANSI әзірледі, сондай-ақ жапондық нұсқалары да бар. Әр аймақта нұсқалар жасаудың басты себебі – жергілікті өндірілген және орнатылған жабдықтардың өзара үйлесімділігін қамтамасыз ету болды (мысалы, аймақтар арасында SS7 протоколдарының әртүрлі нұсқалары бар). Жаңа мүмкіндіктер де қосылды, бұл нұсқалардың бір-бірінен және негізгі ITU-T стандартынан айырмашылығына әкелді. Ең ірі нұсқасы – Mobile Networks Enhanced Logic, немесе қысқаша CAMEL деп аталды. Бұл мобильді телефон ортасын кеңейтуге және мобильді операторларға абоненттерге роуминг кезінде үй желісіндегідей бірдей IN қызметтерін ұсынуға мүмкіндік берді. CAMEL өз алдына маңызды стандартқа айналды және қазіргі уақытта 3GPP тарапынан қолдау көрсетіледі. Стандарттың соңғы маңызды нұсқасы – CAMEL 4-ші фазасы. Қазіргі таңдағы белсенді жұмыс жүргізіліп жатқан жалғыз IN стандарты осы. Bellcore (кейін Telcordia Technologies) Солтүстік Америка үшін Intelligent Network нұсқасы ретінде Advanced Intelligent Network (AIN) әзірледі және АҚШ-тың ірі операторлары атынан AIN стандартына қатысты жұмыстарды жүзеге асырды. AIN-нің бастапқы мақсаты AIN 1.0 болды, ол 1990 жылдардың басында белгіленді (AIN Release 1, Bellcore SR NWT 002247, 1993). AIN 1.0 техникалық тұрғыдан іске асыру мүмкін емес болып шықты, нәтижесінде AIN 0.1 және AIN 0.2 ерекшеліктерінің жеңілдетілген нұсқалары жасалды. Солтүстік Америкада Telcordia SR 3511 (алғашқыда TA 1129+ деп аталған) және GR 1129 CORE протоколдары коммутаторларды Service Control Points (SCP) немесе Service Nodes сияқты IN жүйелерімен байланыстыруға арналған. SR 3511 SCP пен Service Node-ты тікелей байланыстыратын TCP/IP негізіндегі протоколды сипаттайды. AI-ға қолдау көрсетілетін желілерге.
The core CS 1 specifications were adopted and extended by other standards bodies. European flavours were developed by ETSI, American flavours were developed by ANSI, and Japanese variants also exist. The main reasons for producing variants in each region was to ensure interoperability between equipment manufactured and deployed locally (for example different versions of the underlying SS7 protocols exist between the regions). New functionality was also added which meant that variants diverged from each other and the main ITU T standard. The biggest variant was called Customised Applications for Mobile networks Enhanced Logic, or CAMEL for short. This allowed for extensions to be made for the mobile phone environment, and allowed mobile phone operators to offer the same IN services to subscribers while they are roaming as they receive in the home network. CAMEL has become a major standard in its own right and is currently maintained by 3GPP. The last major release of the standard was CAMEL phase 4. It is the only IN standard currently being actively worked on. Bellcore (subsequently Telcordia Technologies) developed the Advanced Intelligent Network (AIN) as the variant of Intelligent Network for North America, and performed the standardization of the AIN on behalf of the major US operators. The original goal of AIN was AIN 1.0, which was specified in the early 1990s (AIN Release 1, Bellcore SR NWT 002247, 1993). AIN 1.0 proved technically infeasible to implement, which led to the definition of simplified AIN 0.1 and AIN 0.2 specifications. In North America, Telcordia SR 3511 (originally known as TA 1129+) and GR 1129 CORE protocols serve to link switches with the IN systems such as Service Control Points (SCPs) or Service Nodes. SR 3511 details a TCP/IP based protocol which directly connects the SCP and Service Node. to AI enabled networks.