Кіріспе

Кореядағы христиан дінінің практикасы Солтүстік Кореяда шектеулі, бірақ Оңтүстік Кореяда маңызды, онда ол протестантизм мен католицизмнің айналасында дамыған, сәйкесінше 8,6 және 5,8 миллион мүшесі бар. Аралдағы христиан дінінің алғашқы түрі – несториандық – Орта ғасырларда Қытай арқылы, Шығыс шіркеуінің Таяу Шығыстағы жаттықтары арқылы Кореяға тарады. Католицизмді алғаш рет Жосон әулетінің соңғы кезеңінде Қытайда кездескен конфуцийшіл ғалымдар әкелді. 1603 жылы кореялық саясаткер И Су Гван Пекиннен итальяндық иезуит миссионері Маттео Риччи жазған бірнеше діни кітаптарды алып оралды. Ол кітаптардағы ақпаратты таратып, Кореяға христиан дінін енгізді. 1758 жылы Жосон патшасы Йонг-Джо католицизмді «зияратсыздық» деп жариялап, ресми түрде тыйым салды. 1785 жылы И Сын Хун католицизмді қайта енгізді, ал француз және қытай католик дін қызметкерлері кореялық христиандар шақыруымен келді. Жосон әулеті жаңа дінді бұзылғыш күш ретінде қарастырып, оның алғашқы жақтастарын Кореяда қуғынға түсірді, бұл 1866 жылғы католиктерге қарсы қуғын-сүргінге әкеп соқты, онда ел бойынша 8000 католик, соның ішінде тоғыз француз миссионер дін қызметкері қаза болды. XIX ғасырдың соңында Кореяның сыртқы әлемге ашылуы христиандарға қатысты діни төзімділікті біртіндеп арттырды. 1883 жылдың 16 мамырында Сорае шіркеуі, Кореядағы алғашқы протестант шіркеуі, Со Санг Рюн құрды. Кореядағы алғашқы протестанттардың бірі Ли Су Чжун 1883 жылдың 29 сәуірінде Жапонияда крещение алды және 13 желтоқсанда Кореяға көбірек американдық миссионерлерді шақыру үшін Missionary Review of the World журналына ағылшын тілінде мақала жазды. Бір жылдан кейін, 1884 жылы Роберт Сэмюэл Маклей мен Хорас Ньютон Аллен Кореяға келді. Хорас Аллен – Солтүстік пресвитериан миссионері, кейін американдық дипломат болды. Ол 1905 жылға дейін Кореяда қызмет етті, оған көптеген адамдар қосылды. 1945 жылға дейін екі конфессияның да өсуі біртіндеп болды. Сол жылы халықтың шамамен 2% христиан болды. Корея жапондық оккупациядан одақтастардың күшімен азат болғаннан кейін соғыстан кейін жылдам өсім болды: 1991 жылға қарай халықтың 18,4% (8,0 миллион) протестант, ал 6,7% (2,5 миллион) католик болды. Католик шіркеуі 2007 жылға дейінгі он жылда мүшелерінің санын 70%-ға өсірді. Сонымен қатар, Оңтүстік Кореядағы Шығыс православиесі шамамен төрт мың адамды құрайды, бұл жалпы халықтың 0,005% құрайды. Кореяда Сан Мён Мунның 1954 жылы құрған Біріктіру шіркеуі сияқты көптеген дәстүрлі емес секталар да пайда болды. 2015 жылы Оңтүстік Корея халқының 27,6% христиан. Білім беруге әсері шешуші болды, өйткені христиан миссионерлері 293 мектеп пен 40 университет, соның ішінде ең үздік бес академиялық институттың үшеуін құрды. Христиан діні кеңінен таралған білім берумен және батыстың жаңаруымен байланысты болды. Католицизм мен протестантизм орта таптың, жастардың, зиялылардың және қала тұрғындарының діні ретінде қарастырылады және Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Оңтүстік Кореяның жаңару мен батыстық үлгіде дамуға ұмтылуының маңызды бөлігі болды. Алайда, XXI ғасырдың басында протестантизмнің өсуі баяулады, мүмкін шіркеу басшылығына қатысты жанжалдарға, фундаментализмге және әртүрлі секталар арасындағы қақтығыстарға байланысты. Кейбір сарапшылар мұны миссионерлік жұмыстың шамадан тыс ынтасына байланысты деп есептейді.

Мәдени маңызы

Шеффилд университетінің Шығыс Азия зерттеулер мектебінің профессоры Джеймс Грейсон протестантизмнің корей өміріндегі динамикалық күш болғанын және басқа діндерге оң әсер еткенін айтады. Католиктер мен буддистер сенім мен назар үшін бәсекелесуге мәжбүр болды, сондай-ақ көптеген кіші секталардың пайда болуына ықпал етті. Олар протестанттардың алғашқы әдістерін қабылдады. Кореядағы жоғары білім берудегі ықпалы шешуші болды, себебі христиандар 293 мектеп пен 40 университет ашты, оның ішінде ең үздік 5 академиялық институттың 3-і де оларға тиесілі. Оңтүстік Кореяда католиктер басқа діни топтарға қарағанда жақсы білім алған, олардың арасында жоғары білім алғандардың үлесі (50,4%) және магистратурадан кейінгі білімі барлардың саны (11,6%) жоғары. Пресвитериан шіркеуі Оңтүстік Кореядағы ең көп мүшесі бар протестанттық конфессия болып табылады, ол елдегі екі ірі пресвитериан конфессиясына қарасты 20 000-ға жуық шіркеуді қамтиды. Константинопольдің Экуменикалық Патриархатының басқаруындағы православиелік христиандық Оңтүстік Кореядағы аз саны бар дін, 2013 жылы оның ресми мүшелерінің саны шамамен 4000 болды. Оңтүстік Корея христиан миссионерлерін әлемде екінші орында қамтиды, бірінші орында тек АҚШ тұр. "Хапдонг" Бас ассамблеясының миссионерлік органы – Корея Пресвитериан шіркеуінің GMS ұйымы Оңтүстік Кореядағы ең ірі миссионерлік ұйым болып табылады. Оңтүстік Кореялық миссионерлер батыстықтарға көбірек жаушылық танытатын 10/40 терезесіндегі елдерде қызмет етеді. 2000 жылы 156 елде 10 646 оңтүстік кореялық протестант миссионері, сондай-ақ белгісіз саны бар католик миссионерлері болды. 2004 жылғы мақалада айтылғандай, "Оңтүстік Корея мен Батыс елдерінің миссионерлік ұйымдарының мәліметтері бойынша, Оңтүстік Корея 160-тан астам елге 12 000-нан астам миссионер жіберді, ал АҚШ шамамен 46 000, Ұлыбритания 6 000 миссионер жіберді". 2007 жылғы мақалада "Кореяда шетелде жұмыс істейтін 16 000 миссионер бар, бұл көрсеткіш бойынша АҚШтан кейін екінші орында тұр" делінген. 1980 жылы Оңтүстік Корея 93 миссионер жіберсе, 2009 жылы шамамен 20 000 корей миссионері жіберілді. Гонконгтағы "Research Architecture Design" архитектуралық фирмасының директоры Аарон Тан Сеулдің түнгі көрінісін "жарықтандырылған христиандық айқыштарымен толы" деп сипаттады.

Солтүстік аймақтағы наразылық

Солтүстік Кореяда христиандық, әсіресе католицизм мен протестантизм, ерекше қызығушылық тудырды. 1440 және 1560 жылдар аралығында шекараны нығайту мақсатында солтүстік провинцияларға көші-қондар ұйымдастырылды. Бұл аристократиясы жоқ және ұзақ тарихы бар діни институттары болмаған, әртүрлі шыққан текті адамдардан құралған қоғамды құрастырды. Дегенмен, онда күшті және амбициялы саудагерлер тобы, сондай-ақ берік әскери дәстүрлер болды. Жергілікті элиталар әкімшілік лауазымдарға ие болып, конфуцийшіл зиялылардың өмір салтын қабылдады, бірақ жоғары деңгейдегі лауазымдарға қол жеткізу оңай болған жоқ. 1910-1945 жылдар аралығында Жапон отаршылдығы кезінде Солтүстік Корея Кореяның ең өнеркәсіптік дамыған аймағына айналды. Бұл аймақ XIX ғасырдың соңында Батыс білімін жеткізген, ауруханалар мен батыстық медициналық көмек, мектептер ашқан католик және протестант миссионерлеріне өте ыңғайлы болды, сонымен қатар әлемге терезе ашты. Орта таптың элиталары өз ұлдарын католик немесе протестант мектептеріне жіберді. Олардың ұлдары Жапон отаршылдық империализміне қарсы күресте АҚШ-ты біріктіру орталығы деп санайтын күшті ұлтшылдарға айналды. Бұрынғы Оңтүстік Кореяның басымдығына қарамастан, Солтүстік Корея корей тарихында көптеген ықпалды тұлғаларды өндірді. 1945 жылдан кейін Солтүстік Кореяның кеңес әсерімен қабылданған атеизм саясаты, Джуче идеологиясының маңызды бөлігі ретінде, көптеген христиандарды діни бостандық іздеп Оңтүстік Кореяға қашуға мәжбүр етті.

Академиялық жанашырлық

Матео Риччидің католицизмді таныстыру үшін қытай идеограммалары мен түсініктерін пайдаланып жазған кітаптары, И Гванджонг оларды Кореяға әкелген кезде академиялық пікір қақтығысына себеп болды. Академиктер жаңа ойды көп жылдар бойы сынап келді. 17-шы ғасырдың басында патша сарайының ғалымы И Су Гван және министр Ю Мон Ин Риччидің еңбектеріне қатысты өткір сын-ескертпелер жазды. Келесі екі ғасыр бойы католик сенімдеріне сын тудыра берді, себебі ол конфуцийшілдердің ата-аналарға құрмет көрсетуі мен дәстүрлерін жоққа шығарды. Дегенмен, кейбір ғалымдар католицизмге көңіл бөлісті. Силхак (실학; "практикалық білім") мектебінің өкілдері тектіліктен гөрі (әлеуметтік теңсіздікке қараңыз) қабілетке негізделген әлеуметтік құрылымды жақтады, сондықтан олар көбінесе академиялық қауымдастықтың қарсылығына тап болды. Силхак ғалымдары католицизмді өз нанымдарының идеологиялық негізі деп санады және осылайша католицизмнің теңдік құндылықтары деп есептейтін нәрсеге қызығушылық танытты. 18-шы ғасырда Кореяда католицизм орнықтырлған кезде, оған жақын тұратын білімді адамдардың айтарлықтай саны болды, бұл 1790-шы жылдарда католик дінінің таралуы үшін өте маңызды болды. 1801 жылы жасалған зерттеу көрсеткендей, католиктердің 55%-ы Силхак мектебімен байланысты болған.

Лайықтық басшылық

Силхак мектебінің ықпалының нәтижесінде Кореядағы католицизм, көбінесе шетелдік миссионерлер ұйымдастырғаннан гөрі, жергілікті мирян қозғалысы ретінде басталды. Сенімсіз дереккөз: date=June 2020. Бірінші католиктік дұға үйі 1784 жылы Сеулде Пекинде крещение алған дипломат И Сын Хун (Yi Seung hun) құрды. 1786 жылы И мирян дін қызметкерлерінің иерархиясын құруға кірісті. Ватикан 1789 жылы мирян дін қызметкерлерін тағайындау канондық құқықты бұзады деп шешім қабылдағанымен, Кореяда католицизмді көптеген адамдарға жеткізген – шетелдік шіркеу басшылары емес, жергілікті мирян еңбеккерлері болды. Христиандық Кореяда негізінен халықтық бастама ретінде басталғандықтан, ол халық арасында жылдам тарады.

Хангул тілі, сауаттылық және білім беру

1446 жылы Седжонг Ұлының сарайындағы ғалымдар ойлап тапқан фонемалық корей әліпбиі – хангуль, классикалық қытай тілінің мәдени үстемдігіне байланысты бірнеше ғасыр бойы аз қолданылды (бұл жағдай Еуропадағы латын тілінің орнына ұқсас). Дегенмен, хангульді негізгі жазу ретінде ресми түрде қабылдаған алғашқы корей діни ұйымы католик шіркеуі болды. Епископ Симеон Франсуа Берно (1814–1866) католиктердің барлық балаларына оны оқып үйренуді міндеттеді. Кореяда пайдалану үшін басылған христиан әдебиеттері, оның ішінде христиан миссионерлері құрған мектептер желісінде қолданылатындары, көбінесе корей тілінде және оңай оқылатын хангуль әліпбиімен жазылған. Бұл факторлардың жиынтығы жалпы сауаттылық деңгейінің өсуіне және христиандық ілімдердің негізінен қытай тілін қолданатын элитадан тысқары таралуына әкелді. Ең ерте 1780 жылдары Илхабардың (Евангелиенің) бөліктері хангульмен басылды, ал 1790 жылдары «Югё Йодзи» (주교요지) сияқты доктриналық кітаптар, сондай-ақ 1800 жыл шамасында католик ән жинағы жарық көрді. Шеньян қаласындағы шотландтық пресвитериан миссионері Джон Росс 1887 жылы Жаңа Ұстазды корей тіліне аударып аяқтады, ал протестант көшбасшылары оны кеңінен таратуға кірісті. Олар сонымен қатар Кореядағы алғашқы заманауи білім беру ошақтарын – көптеген мектептерді құрды. 1885 жылы ұлдарға арналған методист Пайчай мектебі, ал 1886 жылы қыздарға арналған методист Эхва мектебі (кейін Эхва әйелдер университеті) ашылды. Осы және одан кейін ашылған ұқсас мектептер протестантизмнің қарапайым халық арасында кеңірек таралуына көмектесті. Протестанттар Кореядағы ең ірі христиандық топ ретінде католиктерді басып өтті. Әйелдердің сауаттылығы күрт өсті, себебі бұрын олар білім беру жүйесінен мүлдем шеттетілген еді.

Жапондықтардың тұсында христиандық, 1910-1945

Христиан діні үнемі өсіп, католиктер саны 147 000-ға, ал протестанттар саны 168 000-ға жетті. Екі топтың да негізгі орны солтүстік болды. 1910 жылдан 1945 жылға дейін жапондықтар елдің барлық аймағын басып алып, Кореяға таңылған шарт бойынша билікті өз қолдарына алды. Жапондық полиция миссионерлердің ықпалын азайту үшін жүйелі шаралар қолданды, бұл 1911–1919 жылдары дінге өтушілердің санын азайтты. АҚШ президенті Вудро Вильсонның ұлттардың өзін-өзі анықтау құқығы туралы жасаған идеалистік мәлімдемелері 1920 жылдары корей ұлтшылдығының қарқынды дамуына себеп болды, бірақ қозғалыс мағыналы реформаларға қол жеткізе алмағаннан кейін көңіл көтеріңкілігі төмендеді. 1924 жылы протестанттар қызметін үйлестіру үшін Корея ұлттық христиан кеңесін құрды және елді белгілі бір протестанттық тармақтарына бақылау үшін бөліп берді. Корея протестанттары Қытайдағы корейлерге арналған шетелдік миссионерлік жұмысты ұйымдастырды. 1937 жылы Кореяның пресвитериан шіркеуі АҚШ-тың қаржылық қолдауынан көбінесе тәуелсіз болды, ал 1934 жылы методист шіркеуі дербес болып, корей епископын сайлады. Католиктер арасында ең белсенді миссионерлер Марикнолл ордені болды, олар 1964 жылы Пусан қаласында Марикнолл медбикелік мектебін ашты, ол қазір Пусан католик университеті.

Кореялық ұлтшылдық

Кореяда христиан дінінің кеңінен қабылдануына ықпал еткен маңызды факторлардың бірі – жапон оккупациясы кезінде (1910–1945 жж.) көптеген христиандардың корей ұлтшылдығымен байланыс орнатуы болды. Осы кезеңде Жапония жүйелі түрде мәдени ассимиляция саясатын жүргізді. Корейлердің Жапон императорына құрмет көрсетуіне баса назар аударылды, «Сёва» дәстүріне ерекше мән берілді. 1938 жылы Жапония корей тілін мемлекеттік органдарда, мектептерде, бизнесте және тіпті отбасыларда қолдануға тыйым салды. Осы жылдары көптеген христиандардың ұлтқа адалдығын көрсетуі шіркеудің корейлік ерекшелігін нығайтты. Оңтүстік Корея конституциясы дін бостандығын және шіркеу мен мемлекеттің бөлінуін кепілдейді, бірақ үкімет христиан дініне жақсы көзбен қарайды, оны коммунистік көрші елден идеологиялық қорғаныс ретінде қарастырады. 1919 жылдың 1 наурызында «1 наурыз қозғалысы» деп танылған 33 діни және кәсіби қайраткерлердің жиыны тәуелсіздік декларациясын қабылдады. Қозғалысты Хондогё дінінің басшылары ұйымдастырғанмен, 33 қол қоюшының 15-і протестанттар болды, олардың ішінде Гиль Сон Джу сияқты тұлғалар да бар еді. Жапондықтар осы қозғалыстағы көптеген адамдарды түрмеге қамады. Сондай-ақ 1919 жылы тәуелсіздікке бағытталған, басым түрінде католиктерден құралған «Ульминдан» қозғалысы құрылды. Бір кезде Қытайда орналасқан корейлік эмигранттық үкіметіне методист Сингман Ри жетекшілік етті. 1930 жылдары кейбір христиандардың Жапон императорына табынудан бас тартуы христиандық дінді патриоттық іспен одан да тығыз байланыстырды. Бұл бас тарту теологиялық, саяси емес себептерге байланысты болғанымен, көптеген христиандардың түрмеге қамалуы корей халқының көзінде олардың дінін корей ұлтшылдығымен және жапон оккупациясына қарсы күреске байланыстырды. Әсіресе Кореяның тәуелсіздігі және Корея соғысы кезеңдерінде көптеген католиктер арасында Марияға деген құлшылықтың артуы байқалды, себебі католиктер Кореяның қамқоршысы саналатын Қасиетті Марияның корей халқына жапон империализмі мен коммунизміне қарсы көмектескенін сенді. 1945 жылғы Бостандық күні мен 1948 жылғы Оңтүстік Корея үкіметінің құрылған күні де Марияның көкке көтерілу мерекесімен бірге келеді.

Минжунг теологиясы

Адамның құндылығы туралы христиандық түсінік Кореяда адам құқықтары мен демократия үшін ұзақ күрес барысында көрініс тапты. Соңғы жылдары бұл күрес Миньжунг теологиясының нысанына енді. Миньжунг теологиясы Жаратылыс кітабының 1:26–27 аяттарында айтылған «Құдайдың бейнесі» тұжырымдамасына негізделген, сонымен қатар дәстүрлі корейлік «хан» сезімін қамтиды, бұл сөздің ағылшын тілінде нақты мағынасы жоқ, бірақ ол терең қайғы мен мүлдем қорғаусыздық сезімін білдіреді. Миньжунг теологиясы Корея тарихындағы қарапайым халықты өз тағдырларының толыққанды иелері ретінде көрсетеді. Елдің ең танымал екі саяси қайраткері, пресвитериан Ким Ён Сэм мен католик Ким Дэ Чжун Миньжунг теологиясын қабылдады. Екеуі де Оңтүстік Кореядағы әскери үкіметтерге ондаған жылдар бойы қарсы тұрды және осының салдарынан жиі түрмеге қамалды, сондай-ақ 1988 жылы демократия қайта орнатылғаннан кейін Республика Президенті қызметін атқарды. Пак Чун Хи режимінің (1961–1979) соңғы жылдарындағы Миньжунг теологиясының бір көрінісі – бірнеше христиандық әлеуметтік миссиялардың құрылуы болды, мысалы, католик шаруалар қозғалысы және протестанттық қалалық-кәсіптік миссия, олар жұмысшылардың жалақысын және еңбек жағдайларын жақсарту үшін күресті. Әскери үкімет олардың көптеген жетекшілерін түрмеге қамады, өйткені бұл қозғалысты әлеуметтік тұрақтылыққа қауіп деп санады, ал олардың күресі президент Пактың 1979 жылғы 26 қазандағы қазасына әкелген наразылықтармен бірге жүрді.

Әлеуметтік өзгерістер

Көптеген корей христиандары өз құндылықтарының әртүрлі әлеуметтік қарым-қатынастарға оң әсер еткенін сенеді. Кореяның дәстүрлі қоғамы конфуций принциптеріне сәйкес иерархиялық құрылымда ұйымдастырылған. Бұл құрылымға христиандық оқу, барлық адамдар Құдайдың бейнесімен жаратылған және осылайша олардың әрқайсысы тең және маңызды құндылыққа ие деген тұжырыммен қарсы шықты. Ким Хан Сик айтқандай, бұл идея мүліктің отбасыларға емес, жеке адамдарға тиесілі болуына да қолдау көрсетті. Христиандар императорды қарапайым адам ретінде қарастырды, ол өзінің поддандылары сияқты Құдайдың билігіне бағынды. Христиандық құндылықтар әйелдер мен балалардың әлеуметтік азаттығын қолдады. Христиан ата-аналары балаларын Құдайдың сыйы ретінде қарауға үйретілді және оларды оқыту міндетті болды. Юн Чул Хо корейлік шіркеулердің шіркеудің қызметі мен құрбандығы арқылы әлемді өзгерте алатынын мәлімдеді. Философтардан бастап, уағыздаушыларға дейін, көптеген корей христиандары өз өміріне конфуциандық құндылықтарды, соның ішінде отбасы мүшелеріне деген "қуаныш пен адалдық" сезімін енгізеді.

Экономикалық өсу

Оңтүстік Кореяның 1960 және 1970 жылдардағы қарқынды экономикалық өсуі, әдетте, Пак Чун Хи бастаған экспортқа бағытталған индустрияландыру саясатына, жергілікті мәдени құндылықтар мен еңбек этикасына, Америка Құрама Штаттарымен берік одаққа және шетелдік капиталдың құйылуына байланысты. Көптеген оңтүстік кореялық христиандар өз дінін елдің соңғы үш онжылдықтағы үлкен экономикалық өсуіне ықпал еткен фактор деп санайды, оның табысы мен өркендеуі Құдайдың игілігінің белгілері деп сендіреді. 2003 жылы экономистер Роберт Дж. Барро мен Рейчел Макклири жасаған зерттеуде, жұмаққа сенімі жоғары және шіркеуге үнемі қатысатын қоғамдар экономикалық өсудің жоғары деңгейін көрсетеді. Барро мен Макклиридің моделі кейінгі зерттеулерге үлкен әсер етті және кейбір сарапшылар үшін бұл Оңтүстік Кореяның экономикалық жетістігінде христиан дінінің маңызды рөл атқарғанын көрсетеді. Аталған зерттеу Дурлауф, Кортеллос және Тан (2006) сияқты ғалымдар тарапынан сынға алынған. 2000 жылдан бері мегашіркеулер салуға бейімділік байқалады, бұл кейбір шіркеулерді қаржылық қарызға алып келуде.

Дүниежүзілік миссионерлік іс және ізгі хабарды уағыздау

60-шы жылдары шіркеу қудаланған адамдарға, мысалы, жыныс жұмысымен айналысатындарға және жаңа өнеркәсіп жұмысшыларына қол жеткізді. Корея экономикасы дамыған сайын, өнеркәсіптік еңбек күші мәселесі евангелизация жұмысының ең маңызды бағыттарының біріне айналды. Шіркеулер зауыттардағы жұмысшылар арасында өндірістік пасторлық қызметтерді құрды. Сонымен қатар, Оңтүстік Кореяда ерлер үшін әскери қызмет міндетті болғандықтан, қарулы күштердегі пасторлар корпусының да маңызы артты. Көптеген сарбаздар әскери қызметте христиан дініне көшті. Қазір Корея миссионерлер саны бойынша АҚШ-тан кейін екінші орында (30 000). Миссионерлердің ең көп саны Корея Пресвитериан шіркеуіне (Хапдонг) тиесілі, олардың шамамен 3000 миссионері бар.

Саяси және әлеуметтік мәселелер

Президент Ли Мён Бак билікке келгеннен бері корей христиандық ортада әртүрлі саяси және әлеуметтік сын-пікірлер айтылды. Оңтүстік Корея үкіметі Таяу Шығыста миссионерлік қызмет атқаратын Оңтүстік Корея азаматтарының жұмысына шектеулер енгізуді ұсынды. Гошин университетінің профессоры Сон Бонг Хо президентті 2011 жылдың наурыз айында өткен ұлттық деңгейдегі христиандық дұға жиналысына қатысқаны үшін сынады, бұл Оңтүстік Кореяның зайырлы саясатында протестанттықтардың күшті ықпалының қаупін көрсетті. Протестанттардың буддизмге қарсы наразылықтары күшейгені Оңтүстік Корея халқының протестанттық шіркеулерге қарсы наразылығын тудырып, Кореяда протестантизмнің төмендеуіне әсер етті.

Сеулде тегін түскі асқа қатысты референдум

Сеулдің бұрынғы мэрі О Се Хун 2011 жылдың 24 тамызында Сеулде референдум өткізуді ұсынды. Сеулдегі бірнеше шіркеулердің пасторлары референдум мәселесінде мирянмен заңсыз байланыс жасағаны анықталды және кейін Сеул қалалық сайлау комиссиясы (서울시선거관리위원회) оларды жазалады.

2011 жылғы қазандағы қосымша сайлау

Сеулдегі христиандық топ 2011 жылғы Оңтүстік Кореядағы қосымша сайлаулардан бұрын консервативті кандидат На Кён Вонға дауыс беру мақсатымен, қарапайым адамдарға саяси мақсатта электрондық хаттар жібергені үшін Сеул қалалық сайлау комиссиясымен сотқа берілді.

Креационизм

Оңтүстік Кореяда христиандық топтар жаратылыс теориясын таратуға қатысып келеді, әсіресе "Төраңғы кітабынан" кейінгі жаратылысты қолдайтын Корея жаратылысты зерттеу қауымдастығы (KACR) және оқулықтарды қайта қарау қоғамы (STR), сондай-ақ оқулықтардағы эволюция теориясын қайта қарау үшін құрылған альтернативті аударма комитеті (CREIT). Бұл өзгерістер кейбір пікірталас тудырған нақты мысалдарды жоюмен немесе түзетумен шектелді.

Діни қақтығыс

Буддизмге қарсы фундаменталистік протестанттық антагонизм Оңтүстік Кореядағы діни ынтымақтастыққа үлкен кедеріс келтірді, әсіресе 1990 жылдардан 2000 жылдардың соңына дейін. Буддалық құрылыстарға жасалған вандализм актілері және "барлық буддалық храмдардың қирауы үшін үнемі дұға ету" сынға ілікті. Будда мүсіндері бұтқа табыну нысандары ретінде қарастырылып, шабуылға ұшырап, бастары кесілді. Күнделіс жұмыс істейтін қылмыскерлерді ұстау қиын, себебі олар түнде жасырынып әрекет етеді. Мұндай әрекеттер, кейбір протестанттық көшбасшылардың қолдауымен жасалып, оңтүстік кореялықтардың протестантизмге деген көзқарасын нашарлатты және осыған қатысы бар шіркеулерге сын айтуға алып келді, соның салдарынан көптеген протестанттар соңғы жылдары шіркеулерін тастап кетті. Ал, Оңтүстік Корея католиктері мен буддистері және басқа да діндарлар арасындағы қарым-қатынас көбінесе ынтымақтастықпен сипатталады, себебі көптеген буддалық және конфуциандық дәстүрлер мен философиялар Оңтүстік Корея католиктеріне, әсіресе джиса дәстүріне сіңірілген.

Папа Францисктің сапары

Папа Франциск 2014 жылдың тамызында Оңтүстік Кореяға сапар шеку шақыруын қабылдады. Төрт күндік сапар (14-18 тамыз) 18 тамызда Сеул архиепископиясының тамыры – Мёндон соборында Папалық миссамен аяқталды. 16 тамыздағы мисса кезінде Папа 124 корей католик шейітін мақұлданды. Солтүстік Кореяның католиктеріне қатысуға шақыру АҚШ-пен жоспарланған әскери жаттығулардан бас тартуға Оңтүстік Кореяның келіспеуіне байланысты қабылданбады.