Дэйв Пегг: Бас-гитарист, музыкант және продюсердің өмірі мен жолы

Кіріспе

Ағылшын бас гитарисі, мульти-инструменталист және жазба продюсері (1947 жылы туған)
«Манчестер Юнайтед» футбол клубының футболшысы

Дейв Пегг (1947 жылдың 2 қарашасында туған) – ағылшын мульти-инструменталисі және жазба продюсері, негізінен бас гитарист. Ол британдық фолк-рок тобы «Fairport Convention»-ның ең ұзақ қызмет еткен мүшесі және «Ian Campbell Folk Group» және «Jethro Tull» сияқты бірнеше фолк және рок топтарында басист болған.

Ерте мансап

Дэвид Пегг 1947 жылғы 2 қарашада Англияның Бирмингем қаласындағы Акокс Гринде дүниеге келді. 14 немесе 15 жасында The Shadows тобынан шабыттанып, гитара ойнауды бастады және Yardley Grammar School мектебіндегі топта ойнады. Мектепті бітіргеннен кейін шамамен бір жыл сақтандыру кызметкері болып жұмыс істеді, сонымен қатар Crawdaddys және The Roy Everett Blues Band топтарында да ойнады. Олар сол кездегі Бирмингемдік бит сахнасының бірнеше орындаушыларын қолдады, оның ішінде Спенсер Дэвис тобы мен The Moody Blues. 1966 жылы ол Стив Гиббонспен бірге The Uglys тобына қатысуға үміткер болды, бірақ гитарист, досы Роджер Хилл жеңіске жетті. Алайда, оған бас гитарист лауазымы ұсынылып, аспапты ауыстырды. Фэйрпортты алғаш рет көргеннен кейін бір апта өткенде, оның жиырма бірінші туған күнінде Сварбрик оны топқа қатысуға шақырды, себебі Эшли Хачинс топтан кеткен еді. Хачинс жақын арада Steeleye Span тобын құрды. Бұл туралы 1970 жылы Ұлыбритания мен Америкада өткен гастрольдерде (соның ішінде Jethro Tull тобына қолдау көрсету) айқын көрінді, одан алынған жазбалар 1977 жылы шыққан Live at the L. A. Troubadour альбомында жарияланды. Топпен бірге шыққан алғашқы альбомы Full House (1970) топтың техникалық жағынан жетілген орындауын көрсетті, Пеггтің музыкалық ықпалын танытты. Пегг топқа қосылғанда, отбасымен Бірмингемнен Хертфордширдегі Хадам қаласындағы бұрынғы паб, Angel-ге көшіп келді, басқа топ мүшелері мен олардың отбасылары да осы жерге қоныстанды. Келесі Rosie альбомында оның үш үлесі болды, соның ішінде Пеггидің пабы деген ән бар, ол өмір бойы армандаған нәрсесін білдірді. 1971 жылы Саймон Никол мен Дэйв Маттакс топтан кеткенде, Пегг пен Сварбрик ғана қалды. Келесі бес жылда топқа келіп-кеткен мүшелердің саны көп болды, алайда олардың серіктестігі топтың жұмысын жалғастыруға мүмкіндік берді. Олардың ішінде Сэнди Денни және оның күйеуі Тревор Лукас сияқты танымал ән жазушылар болды. Осының нәтижесінде, Пегг әлі де үлес қосса және ынтымақтастыққа қатысса да, оның ән жазуы аспаптық және ұйымдастырушылық дағдыларына қарағанда екінші орынға түсті. Rising for the Moon (1975) гастролінен кейін болған қаржылық қиындықтарға байланысты Денни, Лукас және Джерри Донахью топтан кетіп, Пегг топтың қаржысын және бағытын өз бақылауына алуға бел буды және жауапкершілікті арттырды. Пегг, Сварбрик және жаңа барабаншы Брюс Роуленд қалғанда, олар Николды Готтл О'Гир альбомының жазбалары кезінде топқа қайта оралуға көндірді. Қалған төрттік Vertigo компаниясымен келісімшарт жасасты және The Bonny Bunch of Roses (1977) және Tipplers Tales (1978) атты екі альбом шығарды. Бұл альбомдар сапалы болғанымен, жақсы сатылмады, сондықтан Vertigo оларды келісімшарттан сатып алды. Сварбрик есту қабілетінің нашарлауына байланысты және жазба келісімшарты болмағандықтан, топ тарау туралы шешім қабылдады және 1979 жылғы 4 тамызда Пегг тұрған жерге жақын Оксфордширдегі Кропредиде соңғы концерт өткізді. Фэйрпортпен бірге Пегг басқа орындаушылардың әр түрлі альбомдарында ойнады. Олардың арасында Ник Дрейктің Bryter Layter (1970), Джон Мартиннің Solid Air (1973) және One World (1977) альбомдары, сондай-ақ Дейв Сварбриктің бірнеше альбомы, Сэнди Деннидің Like an Old Fashioned Waltz (1973) және Rendezvous (1977) альбомдары, Ричард Томпсонның Pour Down Like Silver (1975) альбомы бар. Ол Ралф МакТеллдің үш альбомында, соның ішінде Streets (1973) және Slide Aside the Screen (1976) альбомдарында ойнады, сонымен қатар Пегг оларды өндірді.

David Pegg was born on 2 November 1947, at Acocks Green, Birmingham, England. He began to learn guitar when 14 or 15, inspired by The Shadows, and played in a school band at Yardley Grammar School. After leaving school he worked as an insurance clerk for about a year while playing in a part time bands the Crawdaddys and The Roy Everett Blues Band, who supported several performers from the Birmingham beat scene of the time, including the Spencer Davis Group and The Moody Blues. In 1966 he auditioned for The Uglys, featuring Steve Gibbons and was beaten to the position by friend and guitarist Roger Hill, but was offered the job of bass guitarist and switched instruments. One week after seeing Fairport for the first time on his twenty first birthday he was called by Swarbrick to audition for the band after the departure of Ashley Hutchings, who was soon to found Steeleye Span. All this was obvious on the 1970 tour of Britain and America (including support for Jethro Tull), recordings from which surfaced on the Live at the L. A. Troubadour album (1977). His first album with the group, Full House (1970), showed more technically accomplished playing from the band, showing Pegg's musical influence on the group. On joining the band Pegg had moved his family from Birmingham and into the former pub, the Angel in Hadham, Hertfordshire along with other group members and their families. The next album Rosie contained three of his contributions, including the song Peggy's Pub a statement of a lifelong ambition. In 1971 when Simon Nicol and Dave Mattacks left the band, Pegg and Swarbrick were the only remaining members and, as a succession of personnel came (or returned) and left again over the next five years, their partnership kept the band running. Some of these performers, like Sandy Denny and her husband Trevor Lucas, were acknowledged songwriters and as a result, although he still made contributions and took part in collaborations, Pegg's song writing took a back seat to his instrumental and organisational skills. After the financial disaster that followed the Rising for the Moon (1975) tour, which prompted Denny, Lucas and Jerry Donahue to quit the band, Pegg became increasingly determined for the group to take control of their finances and direction and took over a larger responsibility. With only Pegg, Swarbrick and replacement drummer Bruce Rowland left, they persuaded Nicol to rejoin the band during the Gottle O'Geer album sessions. The remaining quartet signed up with Vertigo, and produced two albums, The Bonny Bunch of Roses (1977) and Tipplers Tales (1978). Although well crafted these albums did not sell well and Vertigo bought them out of their contract. With Swarbrick suffering acute hearing problems and with no recording contract the group decided to disband and played a final concert at Cropredy in Oxfordshire on 4 August 1979, close to where Pegg lived. While with Fairport, Pegg had played on a variety of albums for other performers. Among them were: Nick Drake's Bryter Layter (1970); John Martyn's Solid Air (1973) and One World (1977), as well as work for current and ex Fairporters, including several albums for Dave Swarbrick, on Sandy Denny's Like an Old Fashioned Waltz (1973) and Rendezvous (1977) and Richard Thompson's Pour Down Like Silver (1975). He appeared on three Ralph McTell albums, including Streets (1973), and Slide Aside the Screen (1976), which Pegg also produced.

Ағаш құрттары мен Jethro Tull 19801995

Фэйрпорт тобы тарағанмен, олар жыл сайын Cropredy-де қайта қосылып концерттер өткізе берді, оған қоса кішкентай клубтарда Жаңа жылдық концерттер мен кейде Еуропадағы ірі фестивальдер де қосылды. Cropredy концерттерінің жазбаларын шығаруға ешбір рекордтық компания қызығушылық танытпағандықтан, Пегг пен оның әйелі Кристин өздерінің Woodworm Records лейблін құрды. Олар соңғы концертті Farewell, Farewell (1979) альбомы ретінде жарыққа шығарды, ал кейінгі жазбалар «ресми бутлегтер» деп аталды. Ол бұрыннан үйінде шағын жазу студиясын ашқан еді, ал Vertigo компаниясымен келісімшарт аяқталғаннан кейін алған ақшасымен оны кеңейтіп, жақын жердегі бұрынғы шіркеуге көшірді. Соның нәтижесінде Пеггтің өз жазу студиясы мен лейблі болды. 1979 жылдан бастап Стив Эшли сияқты әртістер онда альбомдар жаздыра бастады. Пеггтер тобының жанкүйерлерінен пошта тізімін жасады, Фэйрпортқа деген қызығушылықты сақтап, әсіресе Кристин Cropredy фестивалін ұйымдастыруды өз қолына алды, ол 1980-жылдардың ортасына қарай шамамен 18 000 көрерменге жетті. 1979 жылы Иан Андерсон Пеггті Джетро Таллдың Stormwatch турына ауырып қалған Джон Гласкок орнына шақырды. Гласкок қайтыс болғаннан кейін Пеггке әлемдегі ең танымал топтардың біріне қосылуға ұсыныс жасалды, бұл Пеггке келесі он бес жыл бойы тұрақты табыс әкелді. 1983 жылы Пегг өзінің алғашқы жеке альбомын жазды – The Cocktail Cowboy Goes It Alone (1983). Tull тобының келесі альбомы Under Wraps (1984) шыққаннан кейін Андерсонның дауыс проблемалары оны үш жылға гастрольдік жұмыстан шеттетуге мәжбүр етті, соның арқасында Пегг басқа жобаларға көбірек уақыт бөле алды.

Фэрпортты реформалау 1985-1995

1981 жылы Пегг Ральф МакТеллге және «Фейрпорттың» бұрынғы мүшелері Ричард Томпсон мен Дейв Маттаксқа «GP» тобына қосылды (Дейв Маттакс Папаға жасалған қастандық әрекетінен кейін айтқан сөзінен кейін «Grazed Pontiffs» деген аббревиатура). Мақсат – бірнеше авторлық өлеңдер мен блюз, рок-н-ролл, соул және кантри стандарттарын орындайтын паб-тобы болу еді. Олар барлығы алты рет өнер көрсетті, соның ішінде 1981 жылы «Фейрпорттың» қайта құрылу фестивалі (Оксфордшир, Броутон қамалы), оның өнер көрсетілімінің жазбасын «Woodworm Records» 1991 жылы «Saturday Rolling Around» деп шығарды. 1980-жылдары ол «Мюррей Хед» және «Дик Гоган» сияқты басқа да фольклорлық әртістердің бірнеше жазбаларында, сондай-ақ «Фейрпорт» және оның бұрынғы мүшелері «Саймон Никол» мен «Ричард Томпсонның» жазбаларында да қатысты. 1985 жылы Пегг, Никол және Маттакс бос болды, ал трио «Woodworm» студиясы мен лейблін пайдаланып, «Cropredy» фестивалінде ойнау үшін жаңа материалдан альбом жасауға шешім қабылдады. Нәтижесінде «Gladys' Leap» (1985) альбомы пайда болды, ол музыка және ұлттық баспасөздерде жақсы қабылданды, бірақ 1985 жылғы «Cropredy» фестивалінде жаңа материалды ойнаудан бас тартқан Свабрикпен керісінше шиеленіс тудырды. Дегенмен, топты Свабриксіз қайта құру туралы шешімді қалған үш мүше қабылдады. Рик Сандерс, сондай-ақ гитарист, композитор, аранжировщик және көп құралды орындайтын Мартин Оллкок шақырылды. Пегг енді бір уақытта екі ірі топтың құрамында болды. Қайта құрылған «Фейрпорт» «Expletive Delighted» (1986) атты аспаптық альбом шығарды, ол негізінен Сандерс пен Оллкоктің шеберлігін көрсетуге бағытталған еді. 1987 жылы «Jethro Tull» үш жылдан кейін алғашқы альбомын, «Crest of a Knave» шығарды, оған Пегг үлес қосты, содан кейін американдық турне өтті, онда Андерсон «Фейрпортты» «Jethro Tull» тобын қолдауға шақырды. Альбомды насихаттау үшін Пегг «Island Records» компаниясынан қаржылық қолдау сұрады және «Fairport» «In Real Time» (1987) жинағын шығарды. Турне музыкалық жағынан құнды болғанымен, қаржылық тұрғыдан тиімді болмады, ал Пегг екі топта да болғандықтан, бір топпен сахнадан шығып, бірнеше минуттан кейін екіншісімен қайта оралды, бұл процесте шаршау сөзсіз болды. «Фейрпорттың» танымалдылығы мен турлерінің ауқымы осы кезеңде өсті және екі жұмысты атқару, сондай-ақ басқа міндеттемелері оған тым ауыр болды, сондықтан ол «Tull» тобынан кетіп, «Fairportқа» назар аударуға шешім қабылдады.

In 1981 Pegg joined Ralph McTell and ex Fairport members Richard Thompson and Dave Mattacks in the GPs (an abbreviation for the 'Grazed Pontiffs', after a comment by Dave Mattacks following the attempted assassination of the Pope). The aim was for a pub band, playing a few originals and blues, rock n' roll, soul and country standards. They only gave six performances, including the Fairport reunion festival in 1981 (at Broughton Castle, Oxfordshire), which Woodworm Records released a recording of the performance as Saturday Rolling Around (1991). In the 1980s he also appeared on several recordings by other folk artists, including Murray Head and Dick Gaughan, besides those by Fairport and ex Fairport members Simon Nicol and Richard Thompson. In 1985 Pegg, Nicol and Mattacks were also free and the trio decided to make an album of new material for the band to play at the Cropredy Festival, using the Woodworm studio and label. The result was Gladys' Leap (1985), which was generally well received in the music and national press, but caused some tension with Swarbrick who refused to play any of the new material at the 1985 Cropredy Festival. Nevertheless, the decision to reform the band, without Swarbrick, was taken by the other three remaining members. Ric Sanders was invited to join, along with guitarist, composer, arranger and multi instrumentalist Maartin Allcock. Pegg was now in two major bands at the same time. The reformed Fairport produced an instrumental album Expletive Delighted (1986), mainly designed to showcase the virtuosity of Sanders and Allcock. In 1987 Jethro Tull produced their first album for three years, Crest of a Knave, to which Pegg contributed and this was to be followed by an American tour, on which Anderson invited Fairport to support Jethro Tull. Needing an album to promote, Pegg negotiated financial support from Island Records and Fairport put together In Real Time (1987). Although the tour was musically rewarding, it was unproductive financially and Pegg, being in both bands, left the stage with one band to return after a few minutes with the other, and the process was inevitably exhausting. Fairport's popularity and the scale of their tours were growing throughout this period and the strain of undertaking two jobs, plus his other commitments, was becoming too much and he decided to leave Tull and focus on Fairport.

Фэрпортқа назар аударған 1995 жылдан қазіргі уақытқа дейін

Бұл өзгерістердің нәтижесінде Fairport Convention тобының альбомдарының саны артып, 1996 жылғы акустикалық «Old New Borrowed Blue» альбомынан бастап 2004 жылғы «Over the Next Hill» альбомына дейін бес студиялық альбом, сондай-ақ төрт концерттік альбом мен жинақ шықты. Пегг 1998 жылы өзінің екінші жеке альбомын – «Birthday Party» шығарды, ол Дадли қалалық залында өткен 50 жылдық мерекелік концертінің жазбалары мен студиялық жазбаларды біріктірген. 1998 жылы Пегг Саймон Никол, П.Дж. Райт, Стив Гиббонс және Джерри Конвеймен бірге Боб Диланға арналған «The Dylan Project» тобын құрды. 2006 жылы Николдың орнына Бирмингемдік клавишник Фил Бонд келді. Олар жыл сайын күзде гастрольдік сапарлар жасап, екі студиялық альбом мен Cropredy фестивалінде жазылған концерттік альбом шығарды. 2002 жылы Дейв Пегг Fairport Convention тобының басқа мүшелерімен бірге 2002 жылғы BBC Radio 2 Folk Awards сыйлығында «Өмірлік жетістік» жүлдесін алды. 2004 жылы Пегг пен оның әйелі Кристин ажырасып кетті. «Woodworm» студиясы сатылды, ал топ үшін «Matty Grooves» атты жаңа лейбл құрылды. Қазір топ Cropredy фестивалін ұйымдастырады, ол енді «Fairport's Cropredy Convention» деп аталады. Пегг гитарист П.Дж. Райтпен бірге «Peggy & PJ» дуэтін құрды, ол бұрын Стив Гиббонс тобында жетекші гитарист болған. Олар кішкентай концерт залдарында гастрольдік сапарлар жасап, 2007 жылы «Galileo's Apology» альбомын шығарды, ол поп және фолк-рок әндері мен инструменталды туындылардың жинағы болды. Пеггтің тағы бір «туған күні тойы» Бірмингем қалалық әкімдігінде өтті, ол «Dave Pegg's 60th Birthday Bash» (2008) альбомы ретінде жарық көрді. 2007 жылы Пеггтің мансабына арналған ретроспективалық көрме ашылды. «A Box of Pegg's» атты жинаққа төрт CD кірді, ол Fairport Convention, Crawdaddy, Ричард Томпсон, Майк Херон, Стив Эшли, Jethro Tull, The Ian Campbell Folk Group және басқалармен жұмыстарын қамтыды. 2010 жылдан 2013 жылға дейін ол Францияда бретондық «Red Cardell» тобымен бірге өнер көрсетті. Пегг Оксфордширдегі Банбери қаласында тұрады. Сондай-ақ, Пегг Fairport Convention тобымен гастрольдік сапарда болған кезде Jethro Tull тобының концерттерінде оның орнына шығып тұрды.