Артур Холли Комптон: Американ физигі, Нобель жүлдесінің лауреаты
Arthur Compton
Артур Холли Комптон – американ физигі, 1927 ж. Комптон эффектін ашқандығы үшін Нобель сыйлығын алған. Электромагниттік сәулеленудің бөлшектік табиғатын дәлелдеген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка физигі (1892–1962)
American physicist (1892–1962)
Артур Холли Комптон (10 қыркүйек 1892 – 15 наурыз 1962) – американдық физик, 1923 жылы ашқан Комптон эффектісі – электромагниттік сәулеленудің бөлшектік табиғатын көрсеткені үшін 1927 жылы физика саласындағы Нобель сыйлығының иегері. Бұл сол кезде сенсация тудырды: жарықтың толқындық табиғаты жақсы дәлелденген еді, бірақ жарықтың толқын және бөлшек қасиеттерінің екеуі бар деген идея оңай қабылданбады. Ол Манхэттен жобасы кезінде Чикаго университетінің металлургиялық зертханасын басқарғанымен де белгілі. 1945 жылдан 1953 жылға дейін Сент-Луис қаласындағы Вашингтон университетінің канцлері қызметін атқарды. 1919 жылы Комптонға студенттердің шетелде оқуына мүмкіндік беретін Ұлттық зерттеулер кеңесінің алғашқы екі стипендиясының бірі табысталды. Ол Англиядағы Кембридж университетінің Кавендиш зертханасына барып, гамма сәулелерінің шашырауы мен жұтылуын зерттеді. Осы бағыттағы зерттеулер Комптон эффектісін ашуға әкелді. Ол ферромагнетизмді зерттеу үшін рентген сәулелерін пайдаланды, оның электрон спиндерінің реттелуінің нәтижесі екенін анықтады және ғарыш сәулелерін зерттеді, олардың негізінен оң зарядталған бөлшектерден тұратынын білді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Комптон алғашқы ядролық қаруды жасаған Манхэттен жобасының маңызды тұлғасы болды. Оның есептері жобаны іске қосуда маңызды рөл атқарды. 1942 жылы ол атқару комитетінің мүшесі болды, содан кейін металлургиялық зертхананы бақылайтын "X" жобаларының басшысы тағайындалды, оның міндетіне уранды плутонийге айналдыратын ядролық реакторларды өндіру, плутонийді ураннан бөлудің жолдарын табу және атом бомбасын жобалау кірді. Комптон Энрико Фермидің 1942 жылдың 2 желтоқсанында өздігінен жана бастаған, бірінші ядролық реактор Чикаго Пайлы-1 құрылысын қадағалады. Металлургиялық зертхана сондай-ақ Теннесси штатының Оук-Ридж қаласындағы X 10 графит реакторының жобалау және жұмыс істеуіне жауапты болды. Плутоний 1945 жылы Ханфорд полигонындағы реакторларда өндіріле бастады. Соғыстан кейін Комптон Сент-Луис қаласындағы Вашингтон университетінің канцлері болды. Оның қызмет ету кезеңінде университет бакалавриат бөлімдерін ресми түрде біріктірді, алғашқы әйел профессорын тағайындады және соғыстан оралған ардагерлердің көптігіне байланысты рекордтық санда студенттерді қабылдады.
Arthur Holly Compton (September 10, 1892 – March 15, 1962) was an American physicist who won the Nobel Prize in Physics in 1927 for his 1923 discovery of the Compton effect, which demonstrated the particle nature of electromagnetic radiation. It was a sensational discovery at the time: the wave nature of light had been well demonstrated, but the idea that light had both wave and particle properties was not easily accepted. He is also known for his leadership over the Metallurgical Laboratory at the University of Chicago during the Manhattan Project, and served as chancellor of Washington University in St. Louis from 1945 to 1953. In 1919, Compton was awarded one of the first two National Research Council Fellowships that allowed students to study abroad. He chose to go to the University of Cambridge's Cavendish Laboratory in England, where he studied the scattering and absorption of gamma rays. Further research along these lines led to the discovery of the Compton effect. He used X rays to investigate ferromagnetism, concluding that it was a result of the alignment of electron spins, and studied cosmic rays, discovering that they were made up principally of positively charged particles. During World War II, Compton was a key figure in the Manhattan Project that developed the first nuclear weapons. His reports were important in launching the project. In 1942, he became a member of the executive committee, and then head of the "X" projects overseeing the Metallurgical Laboratory, with responsibility for producing nuclear reactors to convert uranium into plutonium, finding ways to separate the plutonium from the uranium and to design an atomic bomb. Compton oversaw Enrico Fermi's creation of Chicago Pile 1, the first nuclear reactor, which went critical on December 2, 1942. The Metallurgical Laboratory was also responsible for the design and operation of the X 10 Graphite Reactor at Oak Ridge, Tennessee. Plutonium began being produced in the Hanford Site reactors in 1945. After the war, Compton became chancellor of Washington University in St. Louis. During his tenure, the university formally desegregated its undergraduate divisions, named its first female full professor, and enrolled a record number of students after wartime veterans returned to the United States.
Ерте өмір
Артур Комптон 1892 жылдың 10 қыркүйегінде Огайо штатының Вустер қаласында дүниеге келді. Ол 1939 жылы «Американың Жыл анасы» атанған және неміс меннониттерінен шыққан Элиас пен Отелия Кэтрин (құрметті аты Аугсбургер) Комптонның ұлы болды. Олар академиялық отбасы еді. Элиас Вустер университетінің (кейін Вустер колледжі) деканы болды, Артур да осы колледжге оқуға түсті. Артурдың үлкен ағасы Карл, ол да Вустерге қатысқан, 1912 жылы Принстон университетінен физика ғылымдарының докторы (PhD) дәрежесін алды және 1930 жылдан 1948 жылға дейін Массачусетс технология институтының президенті болды. Оның екінші ағасы Уилсон да Вустерге оқуға түсіп, 1916 жылы Принстон университетінен экономика ғылымы бойынша докторлық дәрежесін алды және 1944 жылдан 1951 жылға дейін Вашингтон штатының колледжінің, кейіннен Вашингтон штаты университетінің президенті болды. Үшеуі де «Альфа Тау Омега» студенттік қауымының мүшелері болды. Комптон бастапқыда астрономияға қызығушылық танытты және 1910 жылы Галлей кометасының суретін түсірді. 1913 жыл шамасында ол дөңгелек түтіктегі су қозғалысын зерттеу арқылы Жердің айналуын көрсеткен тәжірибе туралы айтты, бұл құрылғы қазір «Комптон генераторы» деп белгілі. Сол жылы ол Вустерді ғылым бакалавры дәрежесімен бітіріп, Принстонға оқуға түсті, онда 1914 жылы өнер магистрі дәрежесін алды. 1916 жылы Артур Комптон докторлық диссертациясын қорғағанда, ол, Карл және Уилсон докторлық диссертация алған үш бауырдың алғашқы тобы болды. Кейін олар АҚШ колледждерін бір уақытта басқарған алғашқы үштік атанды. Олардың қарындасы Мэри Лахордағы Форман христиан колледжінің директоры болған миссионер К. Герберт Райсқа тұрмысқа шықты. 1916 жылдың маусым айында Комптон Вустердегі сыныптасы және түлектерінің бірі Бетти Чэрити МакКлоскиге үйленді. Олардың екі ұлы болды: Артур Алан Комптон және Джон Джозеф Комптон. Комптон 1916-17 жылдары Миннесота университетінде бір жыл физика пәнін оқытты, содан кейін Питтсбургтегі «Westinghouse Lamp Company» компаниясында екі жыл ғылыми инженер болып жұмыс істеді, онда натрийлі шамды әзірлеумен айналысты. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол «Signal Corps» үшін авиациялық құралдарды жасады. 1919 жылы Комптонға студенттерге шетелде оқуға мүмкіндік беретін Ұлттық зерттеулер кеңесінің алғашқы екі стипендиясының бірі табыс етілді. Ол Англиядағы Кембридж университетінің Кавендиш зертханасына оқуға баруды жөн көрді. Дж. Дж. Томсонның ұлы Джордж Пейджет Томсонмен бірге жұмыс істеп, Комптон гамма сәулелерінің шашырауы мен сіңірілуін зерттеді. Ол шашыраған сәулелердің бастапқы сәулеге қарағанда оңай сіңірілетінін байқады. Комптон Кавендиш ғалымдарына, әсіресе Эрнест Резерфордқа, Чарльз Гальтон Дарвинге және Артур Эддингтонға қатты әсерленді, содан кейін екінші ұлына Дж. Дж. Томсонның құрметіне есім қойды. 1926-1927 жылдары ол Пунджаб университетінің химия факультетінде сабақ берді, онда ол Гуггенхайм стипендиясын алған. Бір кезде Комптон баптист шіркеуінің диаконы болды. «Ғылым, адамдарды өз балаларындай көретін Құдайды жорамалдайтын дінмен ешқандай дауға түсе алмайды», - деді ол.
Arthur Compton was born on September 10, 1892, in Wooster, Ohio, the son of Elias and Otelia Catherine (née Augspurger) Compton, who was named American Mother of the Year in 1939 and was of German Mennonite descent. They were an academic family. Elias was dean of the University of Wooster (later the College of Wooster), which Arthur also attended. Arthur's eldest brother, Karl, who also attended Wooster, earned a Doctor of Philosophy (PhD) degree in physics from Princeton University in 1912, and was president of the Massachusetts Institute of Technology from 1930 to 1948. His second brother Wilson likewise attended Wooster, earned his PhD in economics from Princeton in 1916 and was president of the State College of Washington, later Washington State University from 1944 to 1951. All three brothers were members of the Alpha Tau Omega fraternity. Compton was initially interested in astronomy, and took a photograph of Halley's Comet in 1910. Around 1913, he described an experiment where an examination of the motion of water in a circular tube demonstrated the rotation of the earth, a device now known as the Compton generator. That year, he graduated from Wooster with a Bachelor of Science degree and entered Princeton, where he received his Master of Arts degree in 1914. When Arthur Compton earned his PhD in 1916, he, Karl and Wilson became the first group of three brothers to earn Ph. D. s from Princeton. Later, they would become the first such trio to simultaneously head American colleges. Their sister Mary married a missionary, C. Herbert Rice, who became the principal of Forman Christian College in Lahore. In June 1916, Compton married Betty Charity McCloskey, a Wooster classmate and fellow graduate. They had two sons, Arthur Alan Compton and John Joseph Compton. Compton spent a year as a physics instructor at the University of Minnesota in 1916–17, then two years as a research engineer with the Westinghouse Lamp Company in Pittsburgh, where he worked on the development of the sodium vapor lamp. During World War I he developed aircraft instrumentation for the Signal Corps. In 1919, Compton was awarded one of the first two National Research Council Fellowships that allowed students to study abroad. He chose to go to the University of Cambridge's Cavendish Laboratory in England. Working with George Paget Thomson, the son of J. J. Thomson, Compton studied the scattering and absorption of gamma rays. He observed that the scattered rays were more easily absorbed than the original source. Compton was greatly impressed by the Cavendish scientists, especially Ernest Rutherford, Charles Galton Darwin and Arthur Eddington, and he ultimately named his second son after J. J. Thomson. From 1926 to 1927, he taught at the department of chemistry of the University of the Punjab where he was a Guggenheim Fellow. For a time Compton was a deacon at a Baptist church. "Science can have no quarrel", he said, "with a religion which postulates a God to whom men are as His children."
Космикалық сәулелер
1930 жылдардың басында Комптон ғарыштық сәулелерге қызығушылық танытты. Олардың бар екені сол кезде мәлім болған, бірақ олардың пайда болуы мен мәні әлі де болжамдар деңгейінде қалып қойды. Олардың болуын қысылған ауа немесе аргон газымен толтырылған шар тәрізді "бомба" және оның электр өткізгіштігін өлшеу арқылы анықтауға болатын. Еуропа, Үндістан, Мексика, Перу және Австралияға жасаған сапарлары Комптонға әртүрлі биіктіктер мен ендіктерде ғарыштық сәулелерді өлшеуге мүмкіндік берді. Әлемнің әртүрлі жерлерінде байқаулар жасаған басқа топтармен бірге, олар ғарыштық сәулелердің полюстерде экваторға қарағанда 15%-ға күштірек екенін анықтады. Комптон бұл айырмашылықты Роберт Милликан ұсынғандай фотондар емес, негізінен зарядталған бөлшектерден тұратын ғарыштық сәулелердің әсеріне байланысты деп түсіндірді, ал ендік әсері Жердің магнит өрісімен байланысты екенін көрсетті.
By the early 1930s, Compton had become interested in cosmic rays. At the time, their existence was known but their origin and nature remained speculative. Their presence could be detected using a spherical "bomb" containing compressed air or argon gas and measuring its electrical conductivity. Trips to Europe, India, Mexico, Peru and Australia gave Compton the opportunity to measure cosmic rays at different altitudes and latitudes. Along with other groups who made observations around the globe, they found that cosmic rays were 15% more intense at the poles than at the equator. Compton attributed this to the effect of cosmic rays being made up principally of charged particles, rather than photons as Robert Millikan had suggested, with the latitude effect being due to Earth's magnetic field.
Манхэттен жобасы
1941 жылдың сәуірінде Ұлттық қорғаныс зерттеу комитетінің (NDRC) басшысы Ванневар Буш, NDRC уран бағдарламасы бойынша есеп беру үшін Комптон басқаратын арнайы комитет құрды. Комптонның 1941 жылдың мамырында ұсынған баяндамасында радиологиялық қарулар, кемелерді ядролық жетегімен қозғалту және уран-235 немесе жақында ашылған плутонийді қолдана отырып, ядролық қару жасау мүмкіндіктері қарастырылды. Қазан айында ол атом бомбасының жасалу ықтималдығы туралы тағы бір баяндама жазды. Ол сондай-ақ Гарольд Уреймен уранды байыту перспективаларын талқылады, Эуджин Вигнермен ядролық реакторда плутонийді қалай өндіруге болатыны туралы, ал Роберт Сербермен реакторда өндірілген плутонийді ураннан қалай бөліп алуға болатыны туралы сөйлесті. Оның қараша айындағы баяндамасында бомба жасау мүмкін екендігі айтылды, бірақ оның жойғыш күші туралы Марк Олифант пен оның британдық әріптестерінен гөрі консервативті көзқарас білдірді. Комптонның қарашадағы соңғы баяндамасында плутонийді пайдалану туралы ештеңе айтылмады, бірақ Эрнест Лоуренспен соңғы зерттеулерді талқылағаннан кейін Комптон плутонийлік бомбаны жасау да мүмкін екеніне көз жеткізді. Желтоқсан айында Комптон плутоний жобасын басқаруға тағайындалды. Ол 1943 жылдың қаңтарына дейін басқарылатын тізбекті реакцияға қол жеткізуді және 1945 жылдың қаңтарына дейін бомба жасауды жоспарлады. Бұл мәселені шешу үшін ол Колумбия, Принстон және Калифорния университетіндегі (Беркли) плутоний және ядролық реакторларды зерттеу топтарын Чикагодағы Металлургиялық зертханаға біріктірді. Оның мақсаты – уранды плутонийге айналдыратын реакторларды жасау, плутонийді ураннан химиялық жолмен бөліп алу тәсілдерін табу және атом бомбасын құрастыру болды. 1942 жылдың маусым айында АҚШ Армиясының инженерлік корпусы ядролық қару бағдарламасын өз бақылауына алды, ал Комптонның Металлургиялық зертханасы Манхэттен жобасының бір бөлігіне айналды. Сол айда Комптон Роберт Оппенгеймерге бомбаны жобалауды тапсырды. Металлургиялық зертхана ғалымдары ұсынған реакторлық конструкциялардың қайсысын іске асыру керектігін шешу Комптонға жүктелді, тіпті сәтті реактор әлі салынбаған болатын. Еңбек даулары Аргонн орманындағы Металлургиялық зертхананың жаңа ғимаратын салуды кешіктірген кезде, Комптон Стагг Филдтегі трибуналардың астында алғашқы ядролық реактор – Чикаго Пайлы 1-ді салуға шешім қабылдады. Фермидің басшылығымен ол 1942 жылдың 2 желтоқсанында өте қауіпті күйге жетті. Комптон Mallinckrodt компаниясына уран кенін тазартуды тапсырды, ал DuPont компаниясына Теннесси штатының Оук Ридж қаласында плутонийді жартылай өндіріс орнын салуды тапсырды. Плутоний бағдарламасындағы үлкен дағдарыс 1943 жылдың шілдесінде болды, ол кезде Эмилио Сегренің тобы Оук Ридждегі X 10 графит реакторында жасалған плутонийде 240 плутонийдің жоғары деңгейі бар екенін растады. Оның спонтанды бөлінуі ядролық қаруда плутонийді пайдалануға кедергі келтірді. Оппенгеймердің Лос-Аламос зертханасы бұл қиындыққа имплозиялық типтегі ядролық қаруды жобалап, құрастыру арқылы жауап берді. Комптон 1944 жылдың қыркүйегінде Ханфордта алғашқы реактордың іске қосылуын бақылады. Уранның алғашқы партиясы 1944 жылдың қарашасында Ханфордтағы В реакторына жүктелді, ал 1945 жылдың ақпанында Лос-Аламосқа плутонийді жеткізу басталды. Соғыс бойы Комптон көрнекті ғылыми кеңесші және әкімші болып қала берді. 1945 жылы ол Лоуренс, Оппенгеймер және Фермимен бірге Жапонияға қарсы атом бомбасын әскери қолдануды ұсынған Ғылыми комиссияның құрамында болды. Манхэттен жобасына қосқан үлесі үшін ол "Еңбегі үшін" медалімен марапатталды.
In April 1941, Vannevar Bush, head of the wartime National Defense Research Committee (NDRC), created a special committee headed by Compton to report on the NDRC uranium program. Compton's report, which was submitted in May 1941, foresaw the prospects of developing radiological weapons, nuclear propulsion for ships, and nuclear weapons using uranium 235 or the recently discovered plutonium. In October he wrote another report on the practicality of an atomic bomb. For this report, he worked with Enrico Fermi on calculations of the critical mass of uranium 235, conservatively estimating it to be between and He also discussed the prospects for uranium enrichment with Harold Urey, spoke with Eugene Wigner about how plutonium might be produced in a nuclear reactor, and with Robert Serber about how the plutonium produced in a reactor might be separated from uranium. His report, submitted in November, stated that a bomb was feasible, although he was more conservative about its destructive power than Mark Oliphant and his British colleagues. The final draft of Compton's November report made no mention of using plutonium, but after discussing the latest research with Ernest Lawrence, Compton became convinced that a plutonium bomb was also feasible. In December, Compton was placed in charge of the plutonium project. He hoped to achieve a controlled chain reaction by January 1943, and to have a bomb by January 1945. To tackle the problem, he had the research groups working on plutonium and nuclear reactor design at Columbia University, Princeton University and the University of California, Berkeley, concentrated together as the Metallurgical Laboratory in Chicago. Its objectives were to produce reactors to convert uranium to plutonium, to find ways to chemically separate the plutonium from the uranium, and to design and build an atomic bomb. In June 1942, the United States Army Corps of Engineers assumed control of the nuclear weapons program and Compton's Metallurgical Laboratory became part of the Manhattan Project. That month, Compton gave Robert Oppenheimer responsibility for bomb design. It fell to Compton to decide which of the different types of reactor designs that the Metallurgical Laboratory scientists had devised should be pursued, even though a successful reactor had not yet been built. When labor disputes delayed construction of the Metallurgical Laboratory's new home in the Argonne Forest preserve, Compton decided to build Chicago Pile 1, the first nuclear reactor, under the stands at Stagg Field. Under Fermi's direction, it went critical on December 2, 1942. Compton arranged for Mallinckrodt to undertake the purification of uranium ore, and with DuPont to build the plutonium semi works at Oak Ridge, Tennessee. A major crisis for the plutonium program occurred in July 1943, when Emilio Segrè's group confirmed that plutonium created in the X 10 Graphite Reactor at Oak Ridge contained high levels of plutonium 240. Its spontaneous fission ruled out the use of plutonium in a gun type nuclear weapon. Oppenheimer's Los Alamos Laboratory met the challenge by designing and building an implosion type nuclear weapon. Compton was at the Hanford site in September 1944 to watch the first reactor being brought online. The first batch of uranium slugs was fed into Reactor B at Hanford in November 1944, and shipments of plutonium to Los Alamos began in February 1945. Throughout the war, Compton would remain a prominent scientific adviser and administrator. In 1945, he served, along with Lawrence, Oppenheimer, and Fermi, on the Scientific Panel that recommended military use of the atomic bomb against Japan. He was awarded the Medal for Merit for his services to the Manhattan Project.
Вашингтон университетіне қайта оралу
Соғыс аяқталғаннан кейін Комптон Чикаго университетіндегі Чарльз Х. Свифт атындағы физика профессоры қызметінен кетіп, 1946 жылы Сент-Луистегі Вашингтон университетіне оралды, онда ол университеттің тоғызыншы канцлері болып тағайындалды. Комптон канцлер болған кезеңде университет 1952 жылы бакалавриат бөлімдерін толыққанды түрде десегрегациялады, алғашқы әйел толық профессорды тағайындады және соғыстан оралған ардагерлердің көптігіне байланысты рекордтық санда студенттерді қабылдады. Оның ұлттық ғылыми қауымдастықтағы беделі мен байланыстары оған көптеген танымал ғылыми зерттеушілерді университетке шақыруға мүмкіндік берді. Комптонның жетістіктеріне қарамастан, ол сол кезде және кейін тарихшылар тарапынан толық нәсілдік интеграцияға өте баяу ұмтылғаны үшін сынға ұшырады, нәтижесінде Вашингтон университеті Сент-Луисте афроамерикандық студенттерге есігін ашқан соңғы ірі жоғары оқу орны болды. Комптон 1954 жылы канцлер лауазымынан зейнетке шықты, бірақ 1961 жылы толық уақытты оқытушылық қызметтен зейнетке шыққанға дейін факультетте Табиғи философияның құрметті профессоры ретінде қызметін жалғастырды. Зейнетке шыққаннан кейін ол 1956 жылы жарық көрген «Атомдық іздеу» атты кітабында Манхэттен жобасындағы өзінің рөлі туралы жеке тәжірибесін баяндады.
After the war ended, Compton resigned his chair as Charles H. Swift Distinguished Service Professor of Physics at the University of Chicago and returned to Washington University in St. Louis, where he was inaugurated as the university's ninth chancellor in 1946. During Compton's time as chancellor, the university formally desegregated its undergraduate divisions in 1952, named its first female full professor, and enrolled record numbers of students as wartime veterans returned to the United States. His reputation and connections in national scientific circles allowed him to recruit many nationally renowned scientific researchers to the university. Despite Compton's accomplishments, he was criticized then, and subsequently by historians, for moving too slowly toward full racial integration, making Washington University the last major institution of higher learning in St. Louis to open its doors to African Americans. Compton retired as chancellor in 1954, but remained on the faculty as Distinguished Service Professor of Natural Philosophy until his retirement from the full time faculty in 1961. In retirement he wrote Atomic Quest, a personal account of his role in the Manhattan Project, which was published in 1956.
Философия
Комптон ерік бостандығының екі сатылы моделін ұсынған санаулы ғалымдар мен философтардың бірі болды. Басқалары – Уильям Джеймс, Анри Пуанкаре, Карл Поппер, Генри Маргенау және Дэниел Деннет. 1931 жылы Комптон кванттық белгісіздікке негізделген адам бостандығы идеясын жақтады және микроскопиялық кванттық құбылыстарды күшейту тұжырымын ойлап тапты, бұл кездейсоқтықты макроскопиялық әлемге енгізуге арналған. Ол өзінің қызықты механизмінде күшейткішке динамит таяқшаларын қоса бекітіп, 1935 жылы жарияланған Шредингердің мысық парадоксын алдын ала болжады. Комптон өз идеяларының адамдардың іс-қимылдарының тікелей себебіне айналды деген сынға жауап ретінде 1955 жылы «Atlantic Monthly» журналындағы мақаласында идеясының екі кезеңді екенін түсіндірді. Біріншіден, кездейсоқ болатын оқиғалардың диапазоны болады, содан кейін таңдау жасау кезінде шешуші фактор қосылады.
Compton was one of a handful of scientists and philosophers to propose a two stage model of free will. Others include William James, Henri Poincaré, Karl Popper, Henry Margenau, and Daniel Dennett. In 1931, Compton championed the idea of human freedom based on quantum indeterminacy, and invented the notion of amplification of microscopic quantum events to bring chance into the macroscopic world. In his somewhat bizarre mechanism, he imagined sticks of dynamite attached to his amplifier, anticipating the Schrödinger's cat paradox, which was published in 1935. Reacting to criticisms that his ideas made chance the direct cause of people's actions, Compton clarified the two stage nature of his idea in an Atlantic Monthly article in 1955. First there is a range of random possible events, then one adds a determining factor in the act of choice.
Діни көзқарастар
Комптон пресвитериандық болды. Оның әкесі Элиас пресвитериан дінінің пасторы болған. 1948 жылдан 1962 жылға дейін Комптон Сент-Луистегі Екінші пресвитериан шіркеуінің қариясы болды. Комптон өмірінде көптеген наградалар алды, соның ішінде 1927 жылы физика бойынша Нобель сыйлығы, 1930 жылы Маттеуччи алтын медалі, 1940 жылы Корольдік қоғамның Хьюз медалі және Франклин институтының Франклин медалі. Ол 1925 жылы Америка философиялық қоғамына, 1927 жылы АҚШ Ұлттық ғылым академиясына, 1928 жылы Америка өнер және ғылым академиясына сайланды. Ол түрлі жолдармен еске алынады. Ай кратерінің бірі Комптон және оның інісі Карлдың құрметіне Комптон кратері деп аталды. Сент-Луистегі Вашингтон университетінің физика зерттеу ғимараты оның есімімен аталып, университеттегі математика, физика немесе планеталық ғылымдарды оқыған студенттерге арналған ең жоғары стипендиясы да оның құрметіне беріледі. Комптон жылдамдықты шектеуге арналған, «Холли-хэмп» деп аталатын, көбірек жұмсақ, созылған және көлбеу нұсқасын ойлап тапты, олардың көптеген түрлері Вашингтон университетінің кампусындағы жолдарда кездеседі. Чикаго университеті Комптонды және оның жетістіктерін еске алу үшін Артур Х. Комптон үйін оның құрметіне арнады. Бұл үй қазір Ұлттық тарихи ескерткіштер тізіміне енгізілген. Комптонда сондай-ақ Сент-Луис Даңқ залында жұлдызы бар. NASA-ның Комптон гамма-сәуле обсерваториясы Комптонның құрметіне аталған. Комптон эффектісі обсерваториядағы гамма-сәулелерді анықтау құралдарының маңызды бөлігі болып табылады.
Compton was a Presbyterian. His father Elias was an ordained Presbyterian minister. From 1948 to 1962, Compton was an elder of the Second Presbyterian Church in St. Louis. Compton received many awards in his lifetime, including the Nobel Prize for Physics in 1927, the Matteucci Gold Medal in 1930, the Royal Society's Hughes Medal and the Franklin Institute's Franklin Medal in 1940. He was elected to the American Philosophical Society in 1925, the United States National Academy of Sciences in 1927, and the American Academy of Arts and Sciences in 1928. He is commemorated in various ways. Compton crater on the Moon is co named for Compton and his brother Karl. The physics research building at Washington University in St Louis is named in his honor, as is the university's top fellowship for undergraduate students studying math, physics, or planetary science. Compton invented a more gentle, elongated, and ramped version of the speed bump called the "Holly hump", many of which are on the roads of the Washington University campus. The University of Chicago remembered Compton and his achievements by dedicating the Arthur H. Compton House in his honor. It is now listed as a National Historic Landmark. Compton also has a star on the St. Louis Walk of Fame. NASA's Compton Gamma Ray Observatory was named in honor of Compton. The Compton effect is central to the gamma ray detection instruments aboard the observatory.