Бретт Халл: Хоккей жұлдызының өмірбаяны

Кіріспе

Канадалық-американдық хоккейші (туған жылы 1964)

Брет Эндрю Халл (9 тамыз, 1964 жылы туған) – канадалық-американдық бұрынғы хоккейші және бас менеджер, қазіргі уақытта Ұлттық хоккей лигасының (НХЛ) «Сент-Луис Блюз» командасының атқарушы вице-президенті. 1986-2005 жылдар аралығында «Калгари Флеймс», «Сент-Луис Блюз», «Даллас Старс», «Детройт Ред Уингс» және «Феникс Койотес» командаларында ойнады. Оның мансабындағы 741 гол НХЛ тарихында бесінші орында тұр. Ол 50 ойында 50 гол соққан бес ойыншының бірі. 1999 жылы «Даллас Старс» және 2002 жылы «Детройт Ред Уингс» құрамында Стэнли кубогын жеңді. 2017 жылы Халл тарихтағы ең үздік 100 хоккейшінің қатарына енді. Ойынның ең шебер мергендерінің бірі саналатын Халл, хоккейдің барлық деңгейінде өте тиімді гол соққан. Ол университеттер арасындағы хоккейде «Миннесота-Дулут Буллдогс» командасы үшін ойнады, онда 1985-86 жылдары 52 гол соқты. Келесі жылы Америка хоккей лигасының (АХЛ) «Монктон Алтын Жалыны» командасы сапында 50 гол соқты және бес маусым қатарынан НХЛ-де кем дегенде 50 голдан соқты. 1990-91 жылдардағы 86 голы НХЛ тарихындағы ең жоғары көрсеткіштердің үшіншісі болып табылады, ал алғашқы екеуі Уэйн Гретцкиге тиесілі. Сол жылы Халл лиганың ең құнды ойыншысы атанды және Харт мемориалдық трофейі мен Лестер Б. Пирсон сыйлығын жеңіп алды. Ол үш рет бірінші құраманың жұлдызы атанды және сегіз рет НХЛ Жұлдыздар ойынына қатысты. Канада мен АҚШ азаматтығын иеленген Халл (Канада құрамасынан шығарылғаннан кейін) халықаралық аренада АҚШ құрамасы үшін ойнауға құқылы болды және Америка құрамасын таңдады. Ол 1996 жылғы Әлем кубогын жеңген құраманың мүшесі болды және 2002 жылғы Қысқы Олимпиадада күміс жүлде иегері атанды. 2009 жылы Халл әкесі Бобби Халлмен бірге Хоккей даңқы залына енді. Олар НХЛ тарихында 600 гол немесе 1000 ұпайдан астам жинаған әке-баланың алғашқы мысалы. Халлдың «Алтын Бретт» деген лақап аты әкесінің «Алтын Ұшақ» лақап атына сілтеме жасайды. Оның 16-шы номерлі жерсесі 2006 жылы «Сент-Луис Блюз» командасымен зейінге алынды.

Brett Andrew Hull (born August 9, 1964) is a Canadian–American former ice hockey player and general manager, and currently an executive vice president of the St. Louis Blues of the National Hockey League (NHL). He played for the Calgary Flames, St. Louis Blues, Dallas Stars, Detroit Red Wings, and Phoenix Coyotes between 1986 and 2005. His career total of 741 goals is fifth highest in NHL history, and he is one of five players to score 50 goals in 50 games. He was a member of two Stanley Cup winning teams — 1999 with the Dallas Stars and 2002 with the Detroit Red Wings. In 2017 Hull was named one of the 100 Greatest NHL Players in history. Known as one of the game's greatest snipers, Hull was an elite scorer at all levels of the game. He played college hockey for the University of Minnesota Duluth Bulldogs, where he scored 52 goals in 1985–86. He scored 50 the following year with the Moncton Golden Flames of the American Hockey League (AHL) and had five consecutive NHL seasons of at least 50 goals. His 86 goals in 1990–91 is the third highest single season total in NHL history, with the first two being the same person, Wayne Gretzky. Hull won the Hart Memorial Trophy and Lester B. Pearson Award that year as the league's most valuable player. He was named a first team all star on three occasions and played in eight NHL All Star Games. Having dual citizenship in Canada and the United States, (after being cut from Team Canada) Hull was eligible to play for the United States internationally and chose to join the American National Team. He was a member of the team that won the 1996 World Cup of Hockey and was a two time Olympian, winning a silver medal at the 2002 Winter Olympics. Hull was inducted into the Hockey Hall of Fame in 2009, joining his father Bobby Hull. They are the first father son combination to each score either of 600 goals or 1,000 career points in the NHL. Hull's nickname, "the Golden Brett" is a reference to his father's nickname of "the Golden Jet". His jersey number 16 was retired by the St. Louis Blues in 2006.

Ерте өмір

Халл 1964 жылғы 9 тамызда Канаданың Онтарио штатындағы Беллвилл қаласында дүниеге келген. Оның әкесі Бобби Ұлттық хоккей лигасының (НХЛ) және Әлемдік хоккей қауымдастығының (WHA) кәсіби хоккейшісі болған. Оның анасы Джоан (Маккей) – американдық кәсіби конькимен сырғанаушы, ол оған сырғанауды үйреткен. Оның үш інісі бар: Бобби кіші, Блейк және Барт, сондай-ақ кіші қарындасы Мишель. Барт Канада футбол лигасының (CFL) кәсіби футболшысы болды. Оның ағасы Деннис те ұзақ жылдар бойы НХЛ ойыншысы болған. Әкесі НХЛ-дің «Чикаго Блэк Хоукс» командасы үшін ойнағандықтан, Халл өмірінің басында Иллинойс штатында өскен және алғаш рет ұйымдастырылған хоккейге Чикаго аймағында төрт жасында қатысқан. 1979 жылы ата-анасының ұзаққа созылған ажырасуына аз уақыт қалғанда, ол анасымен және екі кіші інісімен Ванкуверге көшіп келді. Ажырасқаннан кейін Халл әкесімен тығыз қарым-қатынаста болған жоқ, бірақ олар мерзімді түрде сөйлесіп тұрды. НХЛ командалары Халлға 1983-84 жылғы маусымда 56 ойында 105 гол соққаннан және 188 ұпаймен BCJHL рекордтарын жаңартқаннан кейін назар аударды. Ол мектептегі жаңа жылдың үздік ойыншысы ретінде Джерри Чумола сыйлығымен марапатталды және Батыс колледждік хоккей қауымдастығынан (WCHA) ұқсас құрмет алды. Халл WCHA бірінші командасының жұлдызы атанды және Ұлттық колледждік атлетика қауымдастығының (NCAA) үздік ойыншысы ретінде Хоби Бейкер сыйлығының финалисі болды. 2006 жылы мектеп оның 29-шы номерлі жейдесін зейнеткерлікке шығарды.

Калгари Флеймс (1986-88)

Екінші курста оқығаннан кейін кәсіпқойлыққа көшкен Халл «Калгари Флеймс» командасымен келісімшартқа отырды және 1986 жылғы Стэнли кубогы плей-оффында командаға қосылды. Ол 1986 жылғы 20 мамырда «Монреаль Канадиенс» командасына қарсы Стэнли кубогы финалының үшінші ойынында NHL дебютін жасады. Оның ең жақсы мүмкіндігі ойынның алғашқы сменасында бағанаға тиюі болды. Ол «Флеймс» командасының «Монреальге» қарсы өткен бес ойындық сериясында екі ойынға қатысты. Халл 1987–88 маусымында «Флеймс» құрамына ілікті, бірақ команда оның физикалық дайындығын жақсарту бойынша жұмысын жалғастырды.

Сент-Луис блюз (1988-1998)

86 гол соққан жылы ол керемет болды. Сол жылдары біз қайда барсақ та Брет екі гол немесе хет-трик соғатын. Бұл шынымен тамаша болды. Біз бірге екі жарым жыл ғана ойнағанымызға сенбеймін, себебі ол 10 жылдай сезілді. Бұл өте ерекше еді. Біз достас ретінде жақсы тіл табыстық, жақын дос болдық. Біз ойынды бірдей ойнадық, арамыздағы үйлесім өте жақсы болды. —Адам Оутс Брет Халлмен Сент-Луисте өткен уақытын еске алады. Халл 1989–90 жылдары аралығында 228 гол соқты, бұл НХЛ тарихындағы кез келген ойыншының үш маусымдағы екінші ең жоғары көрсеткіші, тек Уэйн Гретцкидің 250 голынан кейін ғана. Ол Морис Ришард, Майк Босси, Гретцки және Марио Лемьеге қосылып, 1991–92 жылдары бұл жетістікті қайталады. Ол үш маусым бойында да гол соғуда лига көшбасшысы болды және әр жылы бірінші All-Star құрамасына енді. Ол көптеген лигалық сыйлықтарды жеңіп алды, 1990 жылы лиганың ең адал ойыншысы ретінде Леди Бинг мемориалдық жүлдесін алды, ал 1991 жылы лига және оның әріптестері таңдағандай, НХЛ-дің ең құнды ойыншысы ретінде Харт мемориалдық жүлдесі мен Лестер Б. Пирсон сыйлығын жеңіп алды. Бұл Гретцкидің 1981–82 маусымындағы 92 және 1983–84 маусымындағы 87 голынан кейін орын алды. Оутс 1991–92 маусымының ортасында «Блюз» командасынан кетіп қалды, ал Халлдің шабуылдық өнімділігі төмендесе де, ол «Блюз» командасының ең қауіпті шабуылшысы болып қала берді. Ол төртінші және бесінші рет қатарынан 50 голдан асып, 1992 жылы 54, ал 1993 жылы 57 гол соқты. 1992 жылы команда капитаны болып тағайындалған Халл капитандықтан шұғыл түрде айырылды. 1996 жылдың басында екеуі де бұқаралық ақпарат құралдарында бір-бірін сынап-мізгіледі. Ойыншы мен бапкердің арасында таңдау жасауға мәжбүр болған «Блюз» 1996 жылдың 19 желтоқсанында Кинанды жұмыстан босатты. 43 және 42 голдан кейін Халл 1994 жылы 27 гол соқты.

Dallas Stars (1998-2001) - АҚШ құрамасы

Халл карьерасында 1000 ұпайға жетті, 1998 жылғы 14 қарашада Бостон Брюинс командасымен өткен ойында гол соғып, нәтижелі пас беріп, 3:1 есебімен жеңіске жетті. "Жұлдыздар" 1999 жылы Стэнли кубогының финалына "Буффало Сэйбрз" командасына қарсы шықты. Серияның алтыншы ойыны 1:1 есебімен қосымша уақытқа дейін созылды, ал Даллас серияда 3:2 есебімен көш бастады. Үшінші қосымша уақыттың 14:51-ші минутында Халл "Буффало" қақпасының алдында шайбаны қайтарып алып, қақпашы Доминик Хашекке гол соғып, ойынды және Стэнли кубогын Даллас үшін жеңіп алды. — "Біз бәріміз олар ережені өзгерткенін білдік. Бірақ НХЛ командалардан басқа ешкімге хабарламайтынына шешім қабылдады. Олар ережені өзгертіп, егер сіз қақпа алдында шайбаны бақыласаңыз, гол соға аласыз деді, және дәл осылай болды." Халл 1999 жылғы Стэнли кубогының жеңімпаз голының заңдылығын қорғады. Медиа, жанкүйерлер және лигадағы ойыншылар гол туралы әртүрлі пікірде, кейбіреулері лиганың оқиғадан кейін ережені өзгерткенін айтады. НХЛ келесі маусымға дейін қақпа алдындағы ережені ресми түрде жойды, бұл ойыншыларға қақпашыға кедергі келтірмесе, қақпа алдынан еркін гол соғуға мүмкіндік берді. "Жұлдыздар" командасының мүшесі ретінде Халл 22 нөмірді киді, өйткені оның әдеттегі 16 нөмірін Пэт Вербик киіп жүрді. Вербик команданы еркін агент ретінде тастап кеткеннен кейін Халл келесі маусымда 16 нөмірге қайта оралды. 1999-2000 жылдары 79 ойында ойнағанына қарамастан, Халлдың жаттықтырушысы Кен Хичкок оны "көңілі толмаған маусым" деп атады, ол қорғаныста қиындықтарға тап болып, тек 24 гол соқты. Оның шабуылдық көрсеткіштері 2000 жылғы Стэнли кубогы плей-оффында жақсарды, ол маусымнан кейінгі ойындарда 10 гол мен 23 ұпаймен лиганың үздік мергені атанды. "Жұлдыздар" тағы да финалға жетті, бірақ серияны алты ойыннан кейін "Нью-Джерси Девилз" командасына ұтырып қалды. Халл 2000-2001 жылдары 39 гол соқты, бұл төрт жылдағы ең жақсы көрсеткіші. Халл өзінің 1000-ші ойынын 2001 жылғы 25 ақпанда Калгарида өткізді.

Hull reached 1,000 points in his career when he notched a goal and an assist in a 3–1 victory with the Dallas Stars over the Boston Bruins on November 14, 1998. He then scored his 600th goal on December 31, 1999, in a 5–4 victory over the Mighty Ducks of Anaheim. The Stars reached the 1999 Stanley Cup Finals, against the Buffalo Sabres. The sixth game of the series went to overtime tied 1–1 while Dallas held a 3–2 series lead. At 14:51 of the third overtime period, Hull collected a rebound in front of the Buffalo net and put the puck past goaltender Dominik Hašek to win the game, and the Stanley Cup, for Dallas. Quote box| quote ="We all knew that they had changed the rule. But obviously the NHL decided they weren't going to tell anybody but the teams They changed the rule to say if you have control in the crease, you can score the goal, and that's exactly what it was. "|align=right |width=30%|source=—Hull argues the legality of his 1999 Stanley Cup winning goal Media, fans and players across the league remain divided on the goal, some claiming that the league altered the rule after the fact. The NHL formally abolished the crease rule prior to the next season, allowing players to score from within the crease freely as long as they did not interfere with the goaltender. As a member of the Stars in their Stanley Cup winning season, Hull wore number 22, as his customary number 16 was worn by Pat Verbeek. Hull switched back to number 16 the following season after Verbeek left the team as a free agent. Though he appeared in 79 games in 1999–2000, Hull had what coach Ken Hitchcock called "a disappointing season", struggling defensively and scoring only 24 goals. His offensive production improved in the 2000 Stanley Cup Playoffs as he led the league in post season scoring with 10 goals and 23 points. The Stars again reached the finals, but lost the series in six games to the New Jersey Devils. Hull scored 39 goals in 2000–01, his best total in four years. Hull played his 1,000th career game on February 25, 2001, in Calgary.

Детройт Ред Уингс (2001-04)

The Stars Халлдың 2001–02 NHL маусымы үшін 7 миллион доллар төлейтін келісімшарт бойынша өз опциясын пайдаланбады, осылайша ол еркін агент мәртебесіне ие болды. Монреаль Канадиенс және Нью-Йорк Рейнджерс клубтарынан одан да жоғары қаржылық ұсыныстар түскеніне қарамастан, Халл екінші Стэнли кубогын жеңу мақсатымен Детройт Ред Уингс клубымен екі жылға 9 миллион долларлық келісімшартқа қол қойды. Ол қақпашы Доминик Хасек және шабуылшы Люк Робитайльді жазда алған, жұлдызды құрамға қосылды. «Ред Уингс» мүшесі ретінде Халл, 1997 жылы Детройттың Стэнли кубогын жеңгеннен кейін бір аптадан соң лимузин апатынан карьерасын аяқтауға мәжбүр болған Владимир Константиновқа құрмет көрсету үшін 17-нөмірлі жейдеге ауысты. Константиновтан кейін 2023 жылға дейін «Ред Уингс» сапында 16-нөмірлі жейде киген хоккейші болған жоқ. Содан кейін Халл сол маусымда 30 гол соқты, ал «Ред Уингс» қарсыластарынан басым түсіп, НХЛ-дің үздік командасы атанды және Президент кубогын жеңіп алды. Регулярлық маусымда ол Бойд Деверо және жаңадан келген Павел Дацюкпен бірге ойнады, бұл комбинацияны Халл өзі «екі бала мен бір ешкі» деп атады. 2002 жылғы Стэнли кубогы плей-оффында Халл лигадағы ең көп гол соққан 10 ойыншының қатарында болды, «Ред Уингс» серияны бес ойында жеңіп, Халл мансабындағы екінші чемпиондық титулын жеңіп алды. Халл 2002–03 маусымында 37 гол соғып, 76 ұпай жинады. 38 жасында Халл «Ред Уингс» клубымен бір жылға 5 миллион долларлық келісімшартты ұзартты. 2003–04 маусымында 25 гол соққаннан кейін, еңбек дауының салдарынан маусым тоқтатылғандықтан келісімшарттың бірінші жылы күшін жойды. 2005–06 маусымында ойын қайта басталғанда, Халл әкесінің 9-нөмірлі жейедегі формасын киіп мұзға оралды. 1996 жылы Виннипегтен көшіп келген «Койотес» клубы «Джетс» клубының зейнеткерлік нөмірлерін, соның ішінде аға Халлдың нөмірін де құрметтеуді жалғастырды. Бобби командадан өзінің формасын алып тастап, ұлына киюге рұқсат беруді сұрады. Алайда, бес ойын ойнап, бір нәтижелі пас бергеннен кейін, Халл өзінен күткен деңгейде ойнай алмайтынын сезінді. 2005 жылдың 15 қазанында ол ойыншы ретінде зейнетке шыққанын жариялады.

The Stars did not exercise their option on Hull's contract that would have paid him $7 million for the 2001–02 NHL season, making him a free agent. Although he received superior financial offers from the Montreal Canadiens and New York Rangers, Hull signed a two year, $9 million contract with the Detroit Red Wings to pursue a second Stanley Cup championship. He joined an already star studded team that earlier that offseason had acquired goaltender Dominik Hasek and winger Luc Robitaille. As a member of the Red Wings, Hull switched to sweater number 17 out of respect for Vladimir Konstantinov, who wore number 16 for the Red Wings before his playing career ended due to a limousine accident a week after Detroit's 1997 Stanley Cup championship. As of 2023, no player has worn the number 16 for the Red Wings since Konstantinov. Hull subsequently scored 30 goals that season as the Red Wings dominated their opponents, earning the Presidents' Trophy as the NHL's top team. During the regular season, he was put on a line with Boyd Devereaux and rookie Pavel Datsyuk, a combination in which Hull himself referred to as "two kids and a goat". Hull would then score a league leading 10 in the 2002 Stanley Cup Playoffs, Hull won his second career championship as the Red Wings won the series in five games. Hull posted a 37 goal, 76 point campaign in 2002–03. At age 38, Hull signed a one year, $5 million extension with the Red Wings. After scoring 25 goals in 2003–04, The first year of the contract was wiped out when the season was cancelled due to a labor stoppage. When play resumed in 2005–06, Hull returned to the ice wearing his father's jersey number 9. The Coyotes franchise, which had relocated from Winnipeg in 1996, continued to honor the Jets' retired numbers, including the elder Hull's. Bobby requested that the team un retire his uniform and allow his son to wear it. However, after playing just five games and recording one assist, Hull felt that he was no longer able to play at the level he expected of himself. On October 15, 2005, he announced his retirement as a player.

Халықаралық ойын

Канада және Американың қос азаматтығы болғандықтан, Халл халықаралық аренада екі елдің де намысын қорғайтын мүмкіндікке ие болды. UMD командасында ойнаған кезінде, 1986 жылғы әлем чемпионатының құрамын жасаған Канада құрамасының бас жаттықтырушысы Дэйв Кинг оны шақырмады. Бірақ, Америка құрамасының бас жаттықтырушысы Дэйв Петерсон оны құрамаға қабылдады. Халл ұсынысты қабылдап, 7 гол мен 11 ұпаймен команданың ең нәтижелі ойыншысы атанды, ал америкалықтар турнирде 6-орынды иеленді. Кейін Халл, американдық шенеуніктердің оған көрсеткен сенімі карьерасында табысқа жетуіне көмектескенін айтты. Ол өмірінің соңына дейін АҚШ құрамасы үшін өнер көрсетті. 1986 жылғы Калгари кубогында американдықтар Канаданы 5:3 есебімен ұтып, осы жеңіске зор үлес қосты. Ойыннан кейін ол: «Мен өзімді канадалықтан гөрі америкалық сезінбеймін. Мен жай ғана ойнағым келеді» деді. 1991 жылғы Канада кубогында Халл Майк Моданомен бірдей есеппен – 9 ұпаймен команданың ең көп гол соққан ойыншысы атанды. Ол америкалықтарды турнир финалына жеткізді, бірақ шешуші ойында нәтижелі болмады, ал Канада 4:2 есебімен жеңіске жетті. 1996 жылғы Хоккей әлем чемпионатында Канадалық жанкүйерлер Халлға қарсы шықты. Ресейге қарсы өткен жартылай финалда Оттавадағы жанкүйерлер Халлға ысқырып, «сатқын» деп айқайлады, ол екі гол соғып, АҚШ-ты Канадаға қарсы финалға алып шықты. Үш ойыннан тұратын финалдың шешуші ойынында Халл маңызды гол соқты, нәтижесінде американдықтар 2:1 есебімен жеңілістен кейін 5:2 есебімен жеңіске жетіп, чемпионатты жеңді. Халл 11 ұпаймен барлық ойыншылардың ішінде көшбасшы болды және турнирдің үздік шабуылшысы атанды. 1998 жылғы қысқы Олимпиадада дебют жасаған Халл төрт ойында екі гол соқты. Бірақ, команданың бірнеше ойыншысы қонақүй бөлмесін қиратқандығы анықталғанда, жағдай одан әрі нашарлады. Бастапқыда Халл кінәлі деп айыпталды. Ол бұл айыптауды ашуланып жоққа шығарды және бұл АҚШ құрамасында ойнағаны үшін канадалық БАҚ-тың жасаған өтініші екенін мәлімдеді. 2002 жылғы Олимпиадада Халл, Модано және Джон ЛеКлэр американдықтардың бірінші құрамын құрады. Үштік турнирдің көп бөлігінде үстемдік құрып, АҚШ құрамасын Канадаға қарсы алтын медаль үшін күреске жеткізді. Халл мен ЛеКлэр жалпы есепте сәйкесінше екінші және үшінші орындарды иеленді, бірақ финалда Канада құрамасына қарсы нәтижелі болмады. Халл мен американдықтар 5:2 есебімен жеңіліске ұшырап, күміс медальға қанағат тұтты. Алайда, ол екі нәтижесіз ойыннан кейін бас жаттықтырушы Рон Уилсонның шешімімен құрамнан шығарылды және енді белсенді құрамға оралған жоқ.

As a dual Canadian and American citizen, Hull was eligible to play for either country internationally. While playing at UMD, he was passed over by Team Canada coach Dave King when selecting the roster for the 1986 World Ice Hockey Championships. However, American national team coach Dave Peterson invited him to join their squad. Hull accepted and led the team in scoring with 7 goals and 11 points for the sixth place Americans. Hull later said the faith shown in him by American officials gave him the confidence to excel in his career. He played with Team USA for the rest of his career, and at the 1986 Calgary Cup tournament, played a pivotal role in a 5–3 upset of Canada by the Americans. Following the game, he said "I don't feel more like an American than a Canadian. I just want to play." Hull tied Mike Modano for the American scoring lead at the 1991 Canada Cup with nine points. He led the Americans into the tournament final against Canada, but was held pointless in the decisive game as Canada won the tournament with a 4–2 game. Canadian fans turned on Hull at the inaugural World Cup of Hockey in 1996. In the semifinal against Russia, fans in Ottawa loudly booed Hull and chanted "traitor" towards him as he scored two goals to lead the United States to the final against Canada. In the deciding game of the best of three final, Hull scored a key goal as the Americans turned a 2–1 deficit with five minutes to play into a 5–2 victory and captured the championship. Hull led all players with 11 points and was a tournament all star at forward. Making his Olympic debut at the 1998 Winter Games, Hull scored two goals in four games. The team was further embarrassed when it was discovered some members had trashed their hotel room following their elimination. Hull was initially blamed as being a culprit. He angrily denied the accusation and claimed it was an invention of Canadian media upset that he was playing for the United States. Hull, Modano and John LeClair formed the American's top line for the 2002 Olympics. The trio were dominant throughout most of the tournament, leading Team USA to the gold medal game against Canada. Hull and LeClair finished second and third in overall scoring, respectively; however they were held pointless against Team Canada in the final. Hull and the Americans settled for the silver medal following a 5–2 defeat. However, he was benched by head coach Ron Wilson following two indifferent games in which he did not register a point and never returned to the active lineup.

Ойын стилі

НХЛ-ге келгеннен кейін Халл «бір өлшемді ойыншы» деп есептелді. Ол табиғи гол соғушы еді, бірақ артқа қайтып қорғануға және қорғаныста ойнауға қызығушылық танытпады. Колледж кезінде оған Брюс Баннерге сілтеме жасай отырып «The Incredible Hull» деген лақап ат берілді, ал НХЛ-де ол әкесінің «Алтын Джет» деген лақап атына ойнап, «Алтын Бретт» деп аталды. Боби сол жақ қанатта ойнап, жаттығуларымен және коньки тебу қабілетімен танымал болса, Халл оң жақ қанатта ойнады, коньки тебуде нашар болды және әкесінің дене бітіміне ие емес еді. 1996 жылғы Хоккей әлем чемпионатында және 1999 жылғы Стэнли кубогы финалында командаларын жеңіске жеткізгеннен кейін ол бұл беделден құтылды. 1999 жылғы чемпионатты жеңу үшін Халл Даллас Старздың қорғанысқа бағытталған жүйесіне бейімделуі керек болды. Ол сол маусымды +19 көрсеткішпен аяқтады. 1992 жылы ол өзінің жанкүйерлерін сынады – кейіннен өкініш білдірді – Адам Оутстың ауысу туралы өтінішінен кейін оларды «жеңілістер» деп атап, тіпті бір жанкүйердің басын жұлып алуға ниеттенгенін айтты. Халл 1990-шы жылдардың соңындағы НХЛ-дің қорғанысқа бағытталған, «ұстап алу және басып алу» дәуірін жиі сынады, 1998 жылы комиссар Гэри Беттманның ашуын тудырды: «Мен оны көру үшін ақша төлемес едім. Ол жалықтырады. Ойынның бүкіл стилі қорқынышты. Ешқандай ағым жоқ. [Марио] Лемье сияқты жігіт ойыннан кетіп, неге кетіп бара жатқанын айтса, сіз оған жауап бермейсіз, бұл ақымақтық. Бірақ ойыншылар ештеңе айтпайды. Сондықтан мен әрқашан үлкен ауыз сияқты көрінемін». Халл көптеген Сент-Луис Блюз франшизалық рекордтарын сақтайды, соның ішінде голдар (527), көптеген голдар (195), жеңіс голдары (70) және хет-триктер (27). 2010 жылы команда аренаның алдында оның мүсінін ашты. 2008 жылы Халл АҚШ Хоккей даңқы залына, ал 2009 жылы Хоккей даңқы залына енгізілді. Ол команданың хоккей операциялары бөлімінің арнайы кеңесшісі болып тағайындалғаннан кейін бір маусымнан кейін NBC-ден кетті. Халл 2007 жылдың 13 қарашасында Дуг Армстронг жұмыстан босатылғаннан кейін Лес Джексонмен бірге рөлді бөлісіп, «Жұлдыздардың» уақытша бас менеджері болды. ESPN сарапшысы Скотт Бернсайд Халлдың жоғарылатуын сынап, оның кеңседе тәжірибесінің жоқтығын және күмәнді жұмыс этикасын атап өтті. Олар 2007-08 НХЛ маусымындағы ең маңызды ауыстырулардың бірін жасады, бес ойыншыны алмастырудың аясында Брэд Ричардсты «Тампа Бэй Лайтнингтен» сатып алды. Команда 2008 жылғы Стэнли кубогы плей-офф финалына дейін жетті, бұл «Жұлдыздардың» сегіз жылдағы ең терең плей-офф жолы болды. Команданың иесі Том Хикс оларды үш жылдық келісімшартпен марапаттады және оларды тұрақты бас менеджерлер етіп тағайындады. Ол Халлдың ойыншылармен жақсы қарым-қатынасы мен «әдеттен тыс даналығы» үшін мақтады. 2008-09 маусымы алдында даулы шабуылшы Шон Эйвериге қол қою Халл мен Джексон үшін шешуші сәт болды. Эйверидің тұрақсыз мінез-құлқы команданың киім ауыстыратын бөлмесінде бөліністерді тудырды, әсіресе ол бұқаралық ақпарат құралдарында басқа ойыншының қатынына қатысты сындарлы пікірлер білдіргеннен кейін. «Жұлдыздар» сол маусымда плей-оффқа қатыса алмады, бұл команданы Халл мен Джексонды Джо Ниуэндикпен бас менеджер ретінде ауыстыруға мәжбүр етті. Халл ұйымда қалды, Хикс пен команда президенті Джефф Когеннің кеңесшісі болды. 2019 жылдың 21 мамырында, «Блюз» 49 жылдан кейін алғаш рет Стэнли кубогы финалына шыққаннан кейін, Халл эмоцияларын басып таба алмады және жылады: «Мен осындамын. Мен жыламайтын адаммын, бірақ мен жылап отырмын. Мен Бобби Плэгерді көрдім және мен «Уау!» дедім, бұл үшін 49 жыл күттік. Бұл жігіттер керемет ойнады». 2019 жылдың 15 маусымында, сенбі күні, Сент-Луис Блюз өзінің алғашқы Стэнли кубогын жеңгеннен кейін, Халл сахнаға шығып, жеңіс шеруінен кейін Маркет Стриттен өтіп, Жефферсон Ұлттық кеңейту мемориалында жаңғырыған мас күйде көпшілікке сөз сөйледі. Ол «Біз блюзге көштік» деген фразаны айтты, түсіндіріп: «Бізге енді барудың қажеті жоқ, өйткені біз оны жасадық».

Upon his arrival in the NHL, Hull was considered a "one dimensional player". He was a natural goal scorer with a reputation for being uninterested in backchecking and playing defense. He was nicknamed "The Incredible Hull" (a reference to Bruce Banner) in college for his scoring exploits and was called "The Golden Brett" in the NHL, a play on his father's nickname of "The Golden Jet". but while Bobby was a left wing known for both his conditioning and skating ability, Hull played right wing, was a poorer skater and lacked his father's physique. He shed that reputation after leading his teams to championships at the 1996 World Cup of Hockey and the 1999 Stanley Cup Finals. To win that 1999 championship, Hull also had to fit in with the Dallas Stars' defense oriented system. He finished that season with a career best plus minus of +19. He chastised his own fans in 1992 — later backtracking — when they booed Adam Oates following Oates' trade request, calling them "losers" and stating he wanted to rip one particular fan's head off. Hull was a consistent critic of the NHL's defensive, "clutch and grab" era of the late 1990s, raising the ire of commissioner Gary Bettman in 1998 when he said "I wouldn't pay to watch. It's boring. The whole style of the game is terrible. There's no flow. When a guy like [Mario] Lemieux leaves the game and tells you why he's leaving, and you don't address it, that's stupid. But the players don't say crap. That's why I always look like the big mouth." Hull holds numerous St. Louis Blues franchise records, including goals (527), power play goals (195), game winning goals (70) and hat tricks (27). In 2010, the team unveiled a statue of him in front of the arena. Hull was inducted into the United States Hockey Hall of Fame in 2008, and into the Hockey Hall of Fame in 2009. He left NBC after one season when he was named a special adviser to the team's hockey operations department. Hull was promoted to interim co general manager of the Stars, sharing the role with Les Jackson after Doug Armstrong was fired on November 13, 2007. ESPN analyst Scott Burnside criticized the promotion of Hull, noting his lack of front office experience and questionable work ethic. The pair made one of the most prominent trades in the 2007–08 NHL season, acquiring Brad Richards from the Tampa Bay Lightning as part of a five player trade. The team went on to reach the Western Conference Final of the 2008 Stanley Cup Playoffs, the Stars' deepest playoff run in eight years. Team owner Tom Hicks rewarded the pair with three year contracts and named them permanent co general managers. He credited Hull for his positive relationship with the players and his "unconventional wisdom". The signing of controversial forward Sean Avery prior to the 2008–09 season proved a turning point for Hull and Jackson. Avery's erratic behavior created divisions within the team's locker room, particularly after he made derogatory comments towards another player's girlfriend in the media. The Stars missed the playoffs that season, leading the team to replace Hull and Jackson as general manager with Joe Nieuwendyk. Hull remained with the organization, serving as an adviser to Hicks and team president Jeff Cogen. On May 21, 2019, after the Blues advanced to the Stanley Cup Finals for the first time in 49 years, Hull was not able to control his emotions and cried, saying "I'm in there. I'm not a crier, but I'm crying I saw Bobby Plager and I'm like 'Holy cow,' 49 years in the making for this These guys have played unbelievable." On Saturday, June 15, 2019, after the St. Louis Blues won their first Stanley Cup, Hull took the stage and led the crowd in a drunken ramble that echoed throughout the Jefferson National Expansion Memorial following the victory parade down Market Street. He coined the phrase, "We went Blues," explaining, "We don't have to go anymore, 'cause we already did it."

Жеке өмір

Халл екінші әйелі Дарсимен бірге Даллас, Техас қаласында тұратын. Оның бірінші әйелі Элисоннан үш баласы бар: ұлы Джуд және қыздары Джейд және Кросби. Джуд та қақпашы ретінде хоккей ойнады. Ол 2018 жылға дейін Сент-Олаф колледжінде оқыды, бірақ ешқашан кәсіби деңгейде ойнаған емес. Джейд Колгейт университетінде оқыды. Бизнесте Халл екі рет мейрамхана бизнесімен айналысты. Ол «Блюз» командасының ойыншысы болған кезде Сент-Луис қаласында екі дәмхананың иесі болды, ал ойыншылық карьерасынан кейін Майк Модано және басқалармен бірлесіп «Халли және Мо рестораны мен сыра тікесі» деп аталатын Даллас мейрамханасын ашты. 1995 жылы шыққан Super Nintendo Entertainment System ойынына «Бретт Халл Хоккейі» деген ат берді. Халл Солтүстік Америка хоккей лигасының жасөсперімдер командасы – «Сент-Луис Бандитс» командасының тең иесі болды. 2020 жылдың қараша айында Халл Сент-Луис аймағында мейрамхана бизнесіне қайта оралды, Миссури штатының Вентцвилл қаласында «Бретт Халлдың торабы» мейрамханасын ашты. Халл гольф спортын өте жақсы көретін, карьерасы кезінде хоккейден гөрі осы спортты артық көретінін жиі айтатын. Ол бірнеше қайырымдалық және мәшһүрлер турнирлеріне қатысты, ал 2009 жылы Golf Digest журналы оны Солтүстік Америкадағы ең жақсы гольфшы-спортшылардың алтыншысы деп бағалады.

Басқа медиада

Халл 2004 жылдың 11 желтоқсанында "Saturday Night Live" бағдарламасының "Weekend Update" бөлімінде қонақ болды. Халл "What's New, Scooby Doo?" эпизодында АҚШ хоккей командасының капитаны рөлінде арнайы қонақ ретінде пайда болды, "Алмаз - әруақтың ең жақсы досы" атты эпизодта.

Сыйлықтар мен жетістіктер

Жеңімпаздар жылыNCAA Джерри Чумола сыйлығыЖылдың жаңа түлегі 1985 WCHA жылдың жаңа түлегі 1985 AHL Дадли "Кызыл" Гаррет естелік сыйлығыЖылдың жаңа түлегі 1987 Бірінші команданың All-Star құрамы 1987 NHLNHL All-Star ойыны 1989, 1990, 1991, 1992, 1993, 1994, 1996, 1997, 2001 Леди Бинг естелік трофейі1990 НХЛ бірінші команданың All-Star құрамы1990, 1991, 1992 Харт естелік трофейі1991 Лестер Б. Пирсон сыйлығы1991 Стэнли кубогының чемпионы1999 (Даллас), 2002 (Детройт)