Кіріспе
Людвиг ван Бетховеннің струнный квартеті үшін шығармасы. Людвиг ван Бетховен өзінің 4-ші струнный квартетін До минор тонында, Op. 18, № 4, 1798-1800 жылдары Вена қаласында жазды және 1801 жылы жариялады. Op. 18 жинағы Йозеф Франц фон Лобковицке арналған.
Ludwig van Beethoven composed his String Quartet No. 4 in C minor, Op. 18, No. 4, between 1798 and 1800 in Vienna and published in 1801. The Op. 18 collection is dedicated to Joseph Franz von Lobkowitz.
Шолу
Op. 18 жинағын тарихи тұрғыдан зерттеу қиын, себебі қолжазбалар қазір сақталмаған және олар туралы көп нәрсе болжамдар мен шамалауларға негізделген. Төртінші квартет жиынтықта ерекше болып табылады, өйткені оның эскиздері мен дайындамалары табылған жоқ. Ол көбінесе шабыт алу үшін бұрынғы туындыларына жүгінетін, суреттер мен жазбаларын күнделіктерге түсіріп отыратын. Осы себепті, ол соңғы болып жазылған болуы мүмкін. Бұл туынды да монотематикалық. Туындының тональностьы – До миноры, бұл жиынтықтағы жалғыз минорлық тональность. Бұл тональность Бетховеннің басқа да шығармаларында қолданылған, мысалы, До минорындағы 8-ші фортепианолық сонатасы, Op. 13 "Патетикалық соната" және До минорындағы 5-ші симфониясы, Op. 67.
Андеште шерзозо квази аллегретто (C мажор)
Бұл бөлім дәстүрлі классикалық құрылымдағы баяу бөлімді скерцо фугасымен алмастырады. Бірінші бөлім сияқты, бұл да соната формасында жазылған. Бөлімнің басында екінші скрипка бастайды, одан кейін 6-шы тактта виола, 10-шы тактта бірінші скрипка, 13-шы тактта виолончель қосылады. Бірінші тақырып 1-42-ші такттарда, бірақ ол екі бөлікке бөлінген. 33-ші тактта ауысу басталып, 42-ші тактқа дейін созылады, онда екінші тақырып басталады. 83-ші такт даму бөлімінің басталуын көрсетеді, ол көбірек фугалық мотивтермен басталып, содан кейін аккордтық, одан соң фугалық аккордтық бөлімге өтеді, ал 147-ші тактта рекапитуляцияға жетеді. Бұл бөлім Бетховеннің композиторлық шеберлігін контрапункт пен полифонияны пайдалану арқылы көрсетеді.
Менюетто: Аллегретто (C минор)
Бұл бөлім – триолық мінует. Осы дәуірдегі нәзік минуеттермен салыстырғанда, бұл мінует мазмұны жағынан көбірек ойлы және тұңғыр. Нүктелі ритмнің 16-шы нотасына қойылған форцандолар, әуенге бірқалыпты емес, шайқалыңқы сезім береді. Триосы басты дауыстардың ауысуымен ерекшеленеді. Бірінші скрипка тұрақты үштік сегіздіктермен сүйемелдеуші рөлде ойнаса, екінші скрипка мен альт мелодияны бірін-бірі жауаптап алу мотивімен алмастырады.
Аллегро Престиссимо (C минор)
Бұл қозғалыс рондо түрінде. Басты тақырып алғашқы 16 такт бойына созылады. 12-ші тактта фермата бар, оған бірінші скрипка мен альт қарама-қарсы қозғалыспен жақындасқан секіріс келеді, ол сұраққа ұқсас ишара ретінде көрінеді, содан кейін бастапқы қорытындыға ұқсас фразамен жауап беріледі, нәтижесінде каденция арқылы бірыңғай C нотасында аяқталады. Үшінші нотаның болмауынан туындаған бұл шешім, тоналдық белгісіздікке алып келеді, ол шығарманың кейінірек бөлімінде пайдаланылады. C минорынан C мажорына жасалған модуляция тұрақты дамудың көзі болып табылады және тек 163-ші такттан соңына дейінгі престиссимо кодасында толыққанды мәнділікке жетеді.