Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Коста-Рика президенті (1885–1889)
President of Costa Rica (1885–1889)
Рамон Бернардо Сото Альфаро (12 ақпан 1854 – 1931) – Либералдық мемлекет кезеңінде 1885 жылдан 1889 жылға дейін Коста-Рика президенті болған.
Ramón Bernardo Soto Alfaro (12 February 1854 – 1931) was the Olympus President of Costa Rica from 1885 to 1889 during the Liberal State.
Ерте өмір
1854 жылы 12 ақпанда Сото Алауэлада Аполинар де Хесус Сото Кесада мен Хоакина Альфаро Муньостың отбасында дүниеге келді. 1871 жылы Сан-Хоседе ғылым мен өнер саласы бойынша бакалавр дәрежесін алды, ал 1877 жылы 10 желтоқсанда Санто-Томас университетінде заңгерлік диплом алды және 1880 жылға дейін заңгерлік тәжірибемен айналысты. Келесі жылы ол Алахуэла провинциясының әкімі болды. 1882 жылы Коста-Риканың Ішкі істер және полиция министрлігінде, содан кейін Армия және Әскери-теңіз күштері хатшысы қызметін атқарды. 1885 жылы 15 мамырда парламент оны дивизиялық генерал етіп бекітіп, "Бенемерито де ла Патрия" ("Отанның Еңбегі сіңген адамы") құрметті атағымен марапаттады; сол жылы Венесуэла үкіметі оны марапаттады және Испания Корольдік Заң және Заңгерлік академиясының академигі етіп сайлады.
On 12 February 1854, Soto was born to Apolinar de Jesús Soto Quesada and Joaquina Alfaro Muñoz in Alajuela. In 1871, he obtained a bachelor's degree in science and arts in San José, and on 10 December 1877, he obtained his law degree in the University of Santo Tomás, practicing until 1880. The following year he was governor of Alajuela Province. In 1882, he became Ministerio de Gobernación y Policía de Costa Rica, and then Secretary of the Army and Navy. On 15 May 1885, congress made him divisional general and awarded him the honarary title "Benemérito de la Patria" (Meritorious of the Country); in the same year, he was decorated by the Venezuelan government and made academician of the Royal Academy of Jurisprudence and Legislation of Spain.
Төрағалық
Сото өзінің құдайы Просперо Фернандес Ореамуноның орнына келді, ол 1885 жылғы 12 наурызда лауазымында қайтыс болды. Сотоның басшылығы Томас Гуардия Гутьеррес жүргізген либералды экономикалық және ұлттық даму саясатын жалғастырды. Сото білім министрі Мауро Фернандес Акуньяны тағайындады, ол білім беру жүйесін реформалады және Сан-Хоседе екі жаңа жоғары мектеп ашты; оларды Еуропалық ғалымдармен, соның ішінде Анри Питтьемен қамтамасыз етті. Сотоның басшылығы қытай иммиграциясына қарсы болды және елдегі қытайларға қатысты сегрегация саясатын қолдады. Ол Минор Кейтке 2000 қытай жұмысшысын әкелуге рұқсат беріп, бұрынғы келісімді бұзды, олар келісімшарт мерзімі біткеннен кейін елден шығарылды. 1886 жылғы жалпы сайлауда ол қарсы кандидатсыз жеңіске жетті. 1889 жылғы 24 сәуірде ол және Сыртқы істер министрі Мануэль де Хесус Хименес Ореамуно Коста-Риканың 10 қаңтарда қол қойылған төрелік конвенциясын күшейте отырып, Канал компаниясының Никарагуа каналын салуына араласпау туралы қосымша хатқа қол қойды. 1889 жылғы жалпы сайлауда Хосе Хоакин Родригес Зеледонның жеңіске жету мүмкіндігіне қарамастан, ол Ассенсион Эскивель Ибарраны сайланған президент деп жариялады. 7 қарашада Рафаэль Иглесиас Кастро Сан-Хоседе пышақтар мен таяқтармен қаруланған шаруалардың шеруін ұйымдастырды. Халықтың наразылығы қантөгіске ұласуынан қорқып, сол күні Сото 1885 жылы ішкі істер министрі етіп тағайындаған Карлос Дюран Картинді өзінің қалған мерзіміне уақытша президент етіп тағайындады. Родригес оның ресми жаңарушысы болды. Сотоның президенттікке соңғы талпынысы 1897-1898 жылғы жалпы сайлаудан кейін Иглесиас президенттігінің екінші мерзімінде болған қастандықтар мен кісі өлтіру әрекеттері кезінде болды: элиталардың ұсыныстары Сотоның қайтадан билікке оралуына мүмкіндік берген болар еді, бірақ бұл жоспар орындалмады, ал Эскивель 1902 жылғы 8 мамырда осы лауазымға келді.
Soto succeeded his brother in law, Próspero Fernández Oreamuno, when he died in office on 12 March 1885; Soto's administration continued Tomás Guardia Gutiérrez's liberal economic and national developments. Soto appointed minister of education Mauro Fernández Acuña reformed education and in that established two new high schools in San José; he staffed them with European scholars, among them being Henri Pittier. Soto's administration opposed Chinese immigration and supported segregation for those already in the country. He violated the former in allowing Minor Keith to bring in 2,000 Chinese workers, who were made to leave after their contract expired. He ran unopposed in the 1886 general election On 24 April 1889, he and Minister of Foreign Affairs Manuel de Jesús Jiménez Oreamuno signed a letter addenda that agreed that Costa Rica would not interfere with the construction of the Nicaragua Canal by the Canal Company, reinforcing the convention of arbitration signed on 10 January. During the 1889 general election, despite José Joaquín Rodríguez Zeledón's prospects for victory, he declared Ascensión Esquivel Ibarra president elect. On 7 November, Rafael Yglesias Castro inspired a peasant march armed with knives and sticks in San José. Due to fear of outrage turning into bloodshed, the same day, Soto had Carlos Durán Cartín, whom he appointed secretary of the interior in 1885, serve as interim president for the remainder of his term. Rodríguez was his official successor. The last time Soto neared the presidency was when conspiracies and assassination attempts formed around Yglesias's second term as president after the 1897–1898 general election: suggestions by elites would have had Soto return to power but fell through, and Esquivel filled the position on 8 May 1902,