Франсиско Леон де ла Барра: Мексиканың 1911 жылғы президенті

Кіріспе

Мексика президенті 1911 жылы

Франсиско Леон де ла Барра и Киджано (16 маусым 1863 – 23 қыркүйек 1939) – мексикалық саяси қайраткер және дипломат, Мексика революциясы кезінде 1911 жылдың 25 мамырынан 6 қарашасына дейін Мексиканың 36-шы президенті болды. Бұл, президент Порфирио Диас пен вице-президент Рамон Корралдың отставкаларынан кейін болды. Ол бұрын Диас басқармасында бір ай бойы Сыртқы істер министрі қызметін атқарған, сондай-ақ 1913 жылдан 1914 жылға дейін президент Викториано Хуерта басқармасында да осы қызметті атқарды. Консерваторлар оны "Ақ президент" немесе "Таза президент" деп білген.

Ерте мансап

Леон де ла Барраның әкесінің әкесі Хуан Франсиско Леон де ла Барра Аргентинада туған, Бернардо О’Хиггинс басшылығымен Чилидің тәуелсіздік соғысында күрескен. Аргентинаға оралғаннан кейін Хуан Франсисконың он жеті баласы болды, соның ішінде Франсиско Леон де ла Барраның әкесі Бернабе Леон де ла Барра да бар еді. Бернабе ол қызмет еткен Юкатан генерал Алехандро Киханоның қызы Мария Луиза Киханоға үйленді. Бернабе мен Мария Луизаның ұлы Франсиско Леон де ла Барра и Кихано Керетаро қаласында дүниеге келді. 1896 жылы Леон де ла Барра Мексиканың дипломатиялық корпусына қабылданды, Бразилия, Аргентина, Уругвай, Парагвай, Бельгия, Нидерланды және АҚШ-та (1909–1911) елші болып қызмет етті. Ол 1907 жылы Гаагадағы бейбітшілік конференциясында Мексиканы өкілдік етті. Осы кезеңде ол халықаралық құқық бойынша сарапшы ретінде танылды. 1910 жылы Мексика революциясы басталғанда, ол АҚШ-тағы елші болып тағайындалған еді. 1910 жылғы жалған сайлаудан кейін революциялық күштер Порфирио Диасқа қарсы көтеріліп, Федералды армияны жеңіп, оны президенттік лауазымынан кетуге мәжбүр етті. 1911 жылғы 21 мамырдағы Сьюдад-Хуарес шартында Леон де ла Барра 1911 жылдың күзінде сайлау өткізілгенге дейін уақытша президенттік лауазымға тағайындалды. Ол саясаткер немесе Диасқа жақын «Científicos» тобының мүшесі емес, дипломат және заңгер еді.

Мексика президенті

Ол 1911 жылдың 6 қарашасына дейін президент болып қызмет етті, ал Мадеро 1911 жылдың 6 қарашасында заңды түрде сайланған президент ретінде қызметке кірді. Консерваторлар оны мейірімді «Ақ президент» деп есептесе де, Мексикадағы Германия елшісі Пауль фон Хинце, Уақытша президентпен байланысы бар болғандықтан, оның туралы былай деді: «Де ла Барра бұрынғы революционерлердің ықпалының қажетсіздігіне лайықты бейімделгісі келеді, сонымен бірге Мадеро партиясының кеңінен тарап кетуін жылдамдатуда». Леон де ла Барраның өзі президенттікке түсуіне қысым көрсетілді, бірақ ол оған қарсы тұрды. Ол демократияны қолдады және Мадероны президенттікке жеткізген сайлаулар еркін және әділ деп танылды. 1911 жылдың жазында Пуэбла қаласының көшелерінде федералды әскерлер мен Мадероны қолдаған тәртіпсіз күштер арасында қақтығыс болды. Президент Леон де ла Барра зорлық-зомбылық пен оны дұрыс басқармағаны үшін ішкі істер министрі Эмилио Васкес Гоместі, Мадероның вице-президенттікке үміткері Франсиско Васкес Гоместің бауырларын кінәлады. Мадеро өзінің үміткерін Хосе Мария Пино Суареске ауыстырды. Ұлтқа арнаған инаугурациялық сөзінде Леон де ла Барра үш мақсатты атады: тәртіпті қалпына келтіру, еркін және әділ сайлау өткізу және Диас президенттігінің соңында уәделенген реформаларды жалғастыру. Мадеро өзінің революциялық жақтастарын қаруларын тастауға шақырды, олар Диас отставкаға кетуіне себеп болған жағдайларды жасағандарына қарамастан, олар жиналған аймақтардағы жағдай тұрақсыз болды. Ол тәртіпсіз күштерді қарусыздандыруға, оларды әскерге жалдаудан алып тастауға және үйлеріне қайтаруға тырысты. Морелос штатында Эмилиано Сапата және оның жақтастары демобилизацияға қарсылық көрсетті, Леон де ла Барра генерал Викториано Хуерта басқаратын әскерлерді бүлікке тоқтама беру үшін жіберді. Хуерта бұл міндетті орындай алмады, бірақ Морелос штатында қиратушылық әсер етті, ауылдарды өртеп, жергілікті халыққа шабуыл жасады. Баха-Калифорния, Оахака және Чьяпас сияқты елдің басқа аймақтарындағы көтерілістер сәтті басылды. Президенттік кезеңінде ол ауылдық мектептерге қаржыландыруды жақсарту, өнімді жер көлемін арттыру үшін аграрлық реформаның кейбір аспектілерін ілгерілету, жұмысшылардың өтемақысы және сегіз сағаттық жұмыс күні сияқты еңбек реформаларын жүзеге асырды, сонымен қатар үкіметке ереуілдерге араласу құқығын берді. Тарихшы Питер В. Н. Хендерсонның сөзіне сүйенсек, Леон де ла Барра мен конгрестің іс-әрекеттері «Порфирийліктердің диктатураның бұрынғы жағдайына оралуға ниет білдірмегенін көрсетеді. Керісінше, Порфирийлік меритократияның ойлы, прогрессивті мүшелері өзгерістің қажеттілігін мойындады».

He served as president until November 6, 1911, when Madero took office 6 November 1911 as the duly elected president. Although considered by conservatives the benign "White President," the German ambassador to Mexico, Paul von Hintze, who associated with the Interim President, said of him that "De la Barra wants to accommodate himself with dignity to the inevitable advance of the ex revolutionary influence, while accelerating the widespread collapse of the Madero party "

There were pressures for León de la Barra to run for the presidency himself, but he resisted. He did promote democracy and the elections that brought Madero to the presidency were considered free and fair. There was a controversy during the summer of 1911 when fighting broke out in the streets of Puebla between federal soldiers and irregulars who supported Madero. President León de la Barra blamed his Minister of the Interior, Emilio Vázquez Gómez, the brother of Madero's vice presidential running mate, Francisco Vázquez Gómez for the violence and its mishandling. Madero replaced his running mate with José María Pino Suárez. In his inauguration address to the nation, León de la Barra had three stated goals: the restoration of order, bringing about free and fair elections, and the continuation of reforms promised at the end of the Díaz presidency. Since Madero had called on his revolutionary followers to lay down their arms, despite their having brought about conditions forcing Díaz's resignation, there was continuing turmoil in areas where they had mobilized. He sought to disarm the irregular forces, remove them from the army payroll, and send them home. In Morelos, Emiliano Zapata and his followers resisted demobilization, and León de la Barra sent troops under General Victoriano Huerta to put down the rebellion. Huerta failed to do that, but did wreak havoc in Morelos, burning villages and attacking the local population. Rebellions in other parts of the country, in Baja California, Oaxaca, and Chiapas were successfully repressed. During his presidency, he did implement some reforms, including improved funding for rural schools; promoting some aspects of agrarian reform to increase the amount of productive land; labor reforms including workman's compensation and the eight hour day; but also the right of the government to intervene in strikes. According to historian Peter V. N. Henderson, León de la Barra's and congress's actions "suggests that few Porfirians wished to return to the status quo of the dictatorship. Rather, the thoughtful, progressive members of the Porfirian meritocracy recognized the need for change."

Кейінгі мансабы

Леон де ла Барра 1912 жылы Мексика Конгресіне үміткер болып, сенатор болып сайланды, ол Científicos және Ұлттық католик партиясымен байланыста болды. Леон де ла Барра Мексикадағы АҚШ елшісі Генри Лейн Уилсонмен тым бірігіп, Мадероны президенттік лауазымнан ығыстыруға қатысты. 1913 жылдың ақпан айындағы он трагикалық күні Мадеро отставкаға кетіп, содан кейін өлтірілді. Викториано Хуерта режимі кезінде ол қысқа мерзімге сыртқы істер министрі болып қызмет етті, содан кейін Францияда елші болып тағайындалды (1913-14 жж.). Ол Еуропаға көшіп, Гаагада орналасқан Тұрақты төрелік сотының президенті болды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін ол түрлі халықаралық комиссияларға қатысып, сот және әкімшілік мәселелер туралы көптеген еңбектер жазды. 1939 жылдың басында Леон де ла Барра француз сыртқы істер министрі Жорж Бонне тарапынан генерал Франсиско Франкомен испан ұлтшылдарын Испанияның заңды үкіметі ретінде мойындау үшін ресми емес дипломат ретінде келіссөздер жүргізу үшін пайдаланылды. Испаниялық ұлтшылдар Испания Азамат соғысында Екінші испан республикасын құлатты, сонымен қатар нацистік Германиямен және фашистік Италиямен одақтасты. Леон де ла Барра бастаған келіссөздердің нәтижесінде Франция 1939 жылдың ақпан айында испан ұлтшылдарын мойындады. Хуерта режимімен байланысы бар кез келген адам қазіргі мексикалық тарихында осы байланыс арқылы, соның ішінде Франсиско Леон де ла Барра да, жаманатты болып саналады.

Жеке өмір және өлім

Леон де ла Барра француз-мексикалық Мария Елена Борнекеге үйленді. Олардың Франсиско және Хулио деген екі ұлы болды, бірақ екеуі де ересек жасқа жетпеді. Борнеке 1909 жылы қайтыс болды, ал аза тұрғаннан кейін Леон де ла Барра оның қарындасы Мария дель Рефухио Борнекеге үйленді. Ол 1939 жылдың қыркүйегінде Биаррицте қайтыс болды, және ешқашан Мексикаға оралмады.