Кіріспе
Американдық джаздық контрабасшы (1935–2020)
Бітіргеннен кейін Пикок Лос-Анджелестегі Вестлейк музыка мектебінде оқыды, бірақ кейін әскерге алынды. Германияда қызмет еткен кезінде ол джаз триосында фортепианода ойнады, бірақ топтың бассисті кеткен соң контрабасқа ауысты. "Мен қысқа мерзім ішінде тез прогресс жасаған сияқтымын. Германияда бассистердің көп болмауының арқасында Франкфурт және айналасындағы аймақтарда әртүрлі музыканттармен бірге ойнауға мүмкіндік алдым".
Мансап
1956 жылы әскерден босатылғаннан кейін ол былай деп еске алады: "Менде Вестлейк музыка колледжінде стипендия алуға тұрақты шақыру болды. Сондықтан мен мектепке бардым. Олар: "Жақсы. Өкінішке қарай, мектеп жабылады". Сондықтан мен бірден жұмыс іздеуді бастадым. Осылайша, менің академиялық білімім аяқталды". Көп ұзамай ол өзін бас-гитарашы ретінде танытты, Барни Кессел және Арт Пеппермен бірге сессияларға қатысты. 1962 жылы Пикок Нью-Йоркке көшіп барды. Пикок Эванстың "гармонияға деген сезімі тамаша болған" екенін еске алады. "Гармониялар, және ол гармонияларды қалай үйлестіретіні, мелодияны ғана сенімді етумен шектелмей, оған ғашық болуға ынталандырды. Ол төмен тембрде ойнағандықтан, бас-гитараның әр нотасы естіліп, музыканың ажырамас бөлігіне айналды". Дэвиспен өткен уақытын еске түсіріп, ол былай деді: "Майлз, мен естіген ең керемет, пайдалы және қажетті пікірлердің бірін айтты. Біреу онымен бірге жазды, Майлз оған қарап: "Мен сенің білмейтініңің бәрін естігім келеді" деді. Міне, кілт сонда: білгеніңді емес, білмегеніңді ойна. Мұны істеу үшін, ішкі тыныштықты сақтап, тыңдап, сол музыкалық ортаға бойұсыну керек. Сондықтан мен стандартты немесе еркін музыканы ойнасам да, маңызды емес, себебі сіз қандай да бір қалыпты көзқарас немесе ұстанымнан бас тартасыз. Ол үшін осал болу керек, не іздеп жүргеніңді толыққанды білмейсің. Бұл түсініксіз. Бірақ ол бар. Бұл - муза. Бұл - өзіңнің музаны ойнауыңнан, музаның сені ойнауына ауысу сияқты. Пикок Блей, Уильямс (Спринг, сонымен қатар Герби Хэнкок, Сэм Риверс және Уэйн Шортер) және басқалармен 1960 жылдардың аяғына дейін жазды. Кейін олар джаз стандарттарына баса назар аударғандықтан Standards Trio деп аталды. Одан кейін "Желтоқсан поэмалары" альбомы жарық көрді, онда төрт соло бас-гитара пьесасы және саксофонист Ян Гарбарекпен екі дуэт бар. 1977-1983 жылдары Пикок Корнуолл өнер мектебінде сабақ берді. Келесі онжылдықтарда Пикок бұрынғы триолық форматта, сондай-ақ Мэрилин Криспелл, Ли Кониц және Билл Фриселлмен, және Марк Копланд пен Джой Бароннан құралған жаңа триомен ойнауды және жазуды жалғастырды.
In 1962, Peacock moved to New York, Peacock recalled that Evans' "sense of harmony was exquisite The harmonies, and the way that he would voice the harmonies, made a melody not only believable but [so] you wanted to fall in love with it. And because he played low, whatever the bass played, it could be heard; be an integral part of the music." Reflecting on his time with Davis, he stated:
Miles probably said one of the most brilliant, useful, and necessary comments I've ever heard. Somebody was recording with him, and Miles looked at him and said, "What I want to hear is what you don't know." That is really the key: not playing what you know, playing what you don't know. To do that, you have to get very quiet inside, listen, and surrender to whatever that particular musical setting is. So it doesn't make any difference whether I'm playing standards or free stuff, because you're giving up any kind of fixed positions or attitudes you may have about what it should or shouldn't be. And to do that, you have to be vulnerable, to be in a place where you realize that what you're after, you cannot know. It's not conceivable. But it's there. It's the muse. So it's kind of a switch from the self playing the muse to the muse playing the self. Peacock continued to record with Bley, Williams (Spring, which also featured Herbie Hancock, Sam Rivers, and Wayne Shorter), and others until the late 1960s, when he began experiencing health problems. with Keith Jarrett and Jack DeJohnette; together, they would later become known as the Standards Trio due to their focus on jazz standards. This was followed by December Poems, which features four solo bass pieces and two duets with saxophonist Jan Garbarek. From 1977 to 1983, Peacock also taught at the Cornish School of the Arts.</blockquote>
The following decades saw Peacock continuing to play and record in the existing trio contexts, as well as with Marilyn Crispell, Lee Konitz, and Bill Frisell, and with a new trio featuring Marc Copland and Joey Baron.</small>