Джеймс Аддамс Бивер: Пенсильвания губернаторы және Азамат соғысының батыры

Кіріспе

Джеймс Аддамс Бивер (21 қазан 1837 - 31 қаңтар 1914) – американдық саясаткер, заңгер, рекрутер және Пенсильвания штатының жаяу әскерінің далалық қолбасшысы. Америка Азаматтық соғысында төрт рет жараланған. 1887 жылдан 1891 жылға дейін Пенсильвания штатының 20-шы губернаторы қызметін атқарды. Сонымен қатар, 1906 жылдан 1908 жылға дейін Пенсильвания мемлекеттік университетінің міндетін атқарушы президенті болды.

Ерте өмір және білім

Пенсильвания штатының Миллерстаун қаласында туған Джеймстің білімін 1846 жылға дейін анасы берді (әкесі 1840 жылы қайтыс болған), содан кейін отбасы Беллвиллге көшіп, ол мектепке жіберілді. 1852 жылы Пайн Гроув академиясына түсіп, 1854 жылы Джефферсон колледжінің кіші курсына қабылданды. Бивер 1856 жылы Пенсильвания штатының Канонсбург қаласындағы (қазіргі Вашингтон және Джефферсон колледжі) Джефферсон колледжін бітірді. Бітірген соң, ол Пенсильвания штатының Беллефонте қаласындағы Х.Н. МакАллистердің кеңсесінде заң оқыды және жасы жеткенде серіктес ретінде қабылданды. Осы жылдары ол жергілікті әскери ротаға – капитан Эндрю Г. Кертин басқаратын "Bellefonte Fencibles" ротасына қосылды, кейін Кертин Пенсильванияның әскери губернаторы болды. Ол тактиканы жақсы оқып үйренді, ал 1861 жылы президент Абрахам Линкольн көтерілісті тоқтату үшін еріктілерді шақырғанда, ол ұлттық астананы қорғау үшін дереу аттанған ротаның екінші лейтенанты болды.

Әскери қызмет

45-ші Пенсильвания штатының еріктілер тобын ұйымдастырғанда ол оның подполковнигі болды және алғашқы жауынгерлік қызметін Оңтүстік Каролина штатындағы Хилтон-Хед және Порт-Рояль аймағында атқарды. 1862 жылы еріктілерге жаңа шақыру жарияланды және подполковник Бивер өз үйіне жақын жерде жиналған 148-ші Пенсильвания штатының еріктілер тобының полковнигі болып тағайындалды. Ол осы кезде тәртіп сақтау ісінде жоғары қасиеттерін дамытты, ал оның әскерлері өздерін жиі кәсіби әскерлермен шатастырады деп мақтан тұтты. Полк Фредериксбург шайқасынан кейін Потомак армиясына қосылды, Ханкок корпусына бекітілді және алғаш рет Канселлөрсвилл шайқасында (2 және 3 мамыр 1863 ж.) жаумен кездесті, онда олар алдыңғы қатарда орналасып, көп шығынға ұшырады, полковник Бивер жараланғандардың қатарында болды. Ол үшінші шақыру кезінде толыққан жоқ еді, бірақ өзінің өтініші бойынша Куртин лагерінің басшысы болып, жаңадан қосылғандарды жинау қызметіне тағайындалды. Ол Геттисбург шайқасы алдында полкіне қайта оралды, бірақ жарақатының салдарынан әлі де әлсіз болғандықтан, шайқас кезінде басқаруды өз қолына алуға рұқсат алмады. Ол 1864 жылдың мамыр айындағы Далалық науқанда өз полкіне жетекшілік етті және Спотсильвания сотының маңындағы конфедераттық бекіністеріне жасалған сәтті шабуылға қатысты, оның полкі жер қазбаларын ең бірінші бағындырды. Колд-Харбор шайқасында (3 маусым 1864 ж.) генерал Брук жараланғаннан кейін ол бригада басшысы болып қалды, кейін ол жеңіл жараланды, бірақ мүгедек болған жоқ және күні бойы өз орнында тұрып, жаудың бекіністеріне жақын және үнемі отқа түсті. 1864 жылдың 16 маусымында Петербургтағы бекіністерге жасалған алғашқы шабуыл кезінде бригадасын басқарып бара жатып қайтадан жарақат алды. Жарасы толық жазылмастан қайта қызметке оралды, Реам станциясының майданына жедел жәрдем көлігімен келді және алдыңғы қатарға жетіп, басшылық міндетін атқара бастағанда оң аяғы мылтық оғынан қирады. Оң аяғы ампутацияланды, бірақ оның өмірі сақталды, 26 жастағы жігіт енді әскери қызметке қабілетсіз болды. 1864 жылдың 10 қарашасында еріктілердің бригадир генералы шеніне ие болды және сол жылдың 22 желтоқсанында өз өтініші бойынша қызметтен босатылды, өйткені жеңіл жұмысқа қалудан бас тартты. Ол өз полкімен бірге болғандықтан, олардан алысқа баруға мүмкіндік беретін лауазымды қабылдаудан бірнеше рет бас тартты.

On the organization of the 45th Pennsylvania volunteers, he became its lieutenant colonel, and first saw active service in the neighborhood of Hilton Head and Port Royal, South Carolina. A new call for volunteers was issued in 1862 and Lieut Col. Beaver was commissioned colonel of the 148th Pennsylvania volunteers, recruited in the vicinity of his home. He had by this time developed high qualities as a disciplinarian, and his men made it their boast that they were often mistaken for regulars. The regiment joined the army of the Potomac just after the Battle of Fredericksburg, was assigned to Hancock's corps, and first met the enemy at the Battle of Chancellorsville (2 and 3 May 1863), where it held an advanced position, and lost very heavily, Col. Beaver being among the wounded. He had not recovered when the third call for troops was issued; but, at his own request, he was placed on recruiting service, in command of Camp Curtin. He was able to rejoin his regiment just before the Battle of Gettysburg, but, still weak from his wound, was not permitted to take command during the fight. He led his regiment throughout the Wilderness Campaign in May 1864, and took part in the successful assault upon the confederate works at Spottsylvania Court House, his regiment being among the first to scale the earthworks. At the Battle of Cold Harbor (3 June 1864) he was left in command of the brigade, Gen. Brooke being wounded, and later he was himself slightly wounded, but not disabled, and remained at his post during the rest of the day, holding an advanced position close to the enemy's works, and constantly under fire. On 16 June 1864, he was again wounded while leading his brigade in the first assault upon the works at Petersburg. Returning to duty before his wound was fairly healed, he rode to the battlefield of Ream's Station in an ambulance, and had scarcely reached the front and assumed command at the advanced line when his right leg was shattered by a rifle ball. Amputation of the right leg followed, and, although his life was saved, the 26 year old was no longer capable of active military service. He was brevetted brigadier general of volunteers, 10 November 1864, and mustered out of service at his own request on 22 December of that year, refusing to remain in the army on light duty as he was urged to do. He repeatedly declined promotion that would have taken him away from his own regiment, feeling bound to remain with the men whom he had enlisted.

Саяси мансап және кейінгі өмір

Соғыстан кейін Бобер заңгерлік қызметін жалғастырды. 1873 жылы ол Пенсильвания мемлекеттік колледжінің қамқорлар кеңесіне сайланды және Республикалық партияның сайлау кампанияларында белсенді сөйлеуші ретінде қатысты. 1881 жылға дейін ол мемлекеттік лауазымға түсу ұсыныстарын қабылдамады (соның ішінде Джеймс Гарфилдтің республикалық тізіміндегі вице-президенттік орын). Ол Роберт Паттисонға жеңіліп қалды, бірақ 1874 жылғы жаңа штат конституциясы губернаторлардың бір-бірінен кейін кезекті мерзімдерге сайлануына тыйым салғандықтан, Бобер қайтадан сайланды және Паттисонның екі мерзімі арасындағы төрт жыл бойы губернатор болып қызмет етті. 1895 жылы ол штаттың алғашқы Жоғарғы сотының судьяларының бірі болып тағайындалды және 1914 жылы қайтыс болғанға дейін осы лауазымда қалды. Ол Белфонт қаласындағы Юнион зиратына жерленді. Ол Республиканың Ұлы армиясының белгілі мүшесі болды. Пенсильвания мемлекеттік университетінің Университет паркі кампусындағы Бивер стадионы мен Бивер залы, сондай-ақ Стейт колледж қаласындағы Бивер даңғылы оның құрметіне аталған.