Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Тарих
Ванкувердің басқа бөліктері сияқты, Вест-Энд де бастапқыда орманды дала болды. 1862 жылы осы аумақты Джон Мортон, Сэмюэл Бригхаус және Уильям Хейлстон сатып алды. Олар "Үш жасылқыр ағылшын" немесе жай ғана "Үш жасылқыр" деп аталды, себебі олар жабайы жердің үлкен учаскесін тым қымбатқа сатып алып жатыр деген пікірде болғандар осылай атады. Адамдар Коул-Харбордың жағасында кірпіш зауытын салуды жоспарлаған, ал олардың жері бастапқыда фарфор балшығын табу үмітімен иеленген, бірақ балшықтың сапасы оған сай болмады. Жоспарлар сәтсіз аяқталғаннан кейін (негізгі себеп көлік мәселесі болды), олар сол кездегі Brickmaker's Claim деп аталған аумақтың көп бөлігін Виктория инвесторларына сатты, олар оны Жаңа Ливерпуль ретінде дамытуға тырысты. Бірақ осы жобаның нәтижесінде Нью-Вестминстердегі жер тіркеу кеңсесінде жер учаскесін бөлу жоспары тіркелді. Мүлікке тағы бір атау Бригхаус Эстейт болды (Бригхаус аты Ричмондтың бір бөлігін білдіреді, онда "жасылқыр" Дж. Мортон да жерге ие болған). Серіктестердің бірі, аймақта ағаш көп болғанына қарамастан, кірпіш құрылыс үшін маңызды материал екенін байқап, кірпіш балшығын Сумас тауына көшіріп, қазір Эбботсфорд қаласының бір бөлігі болып табылатын Клейберн ауылын құрды. Кейіннен, жақын маңдағы Коул-Харборда аялдамасы бар Канадтық Тынық мұхиты темір жолы келгеннен кейін, Вест-Энд Ванкувердің ең әуелі құрылған, жоғары деңгейлі ауданына айналды, онда ең бай теміржолшылардың отбасылары тұрды. Олардың көптеген отбасылары сол кезде "көкканды көше" деп аталған Джорджия көшесінде тұрды, себебі онда әсем сарайлар көп болды. Кейінірек, Вест-Эндтің шеткері аудандарына (Дэви сарайы сияқты) қаржылық ауданның жер бағасының өсуіне байланысты, жоғары деңгейлі тұрғын үйлер орын ауыстырды. Алайда, бұл рөл ақырында Шонесси ауданының танымалдылығы артуымен және Вест-Эндке әртүрлі орта таптық тұрғын үйлердің салынуымен тоқтатылды. Қала өскен сайын Вест-Энд Канаданың басқа аймақтарынан, Ұлыбританиядан келген және кейіннен басқа елдерден көшіп келгендер үшін уақытша тоқтау орнына айналды, соның нәтижесінде әртүрліліктің дәстүрі қалыптасты. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Робсон көшесінде ірі неміс сауда қауымдастығы пайда болды, осыған байланысты Robsonstrasse деген лақап аты пайда болды, ол бастапқы мағынасын жоғалтса да, кейде маркетингте қолданылады.
Like all of Vancouver, the West End was originally a forested wilderness. The area was purchased in 1862 by John Morton, Samuel Brighouse, and William Hailstone, three men known as the "Three Greenhorn Englishmen", or just the "Three Greenhorns", a nickname they earned from others who thought they were buying a massive plot of wild land at an inflated price. The men had plans to establish a brickworks on the shore of Coal Harbour, and their land claim was originally staked with the hopeful intent of mining for porcelain clays, but the grade of clay was not fine enough for that use. When those plans failed (a lack of transportation being a key factor) they sold a good portion of the area, by then known as the Brickmaker's Claim, to Victoria investors who in turn tried to promote its development as New Liverpool. The only thing that happened with that scheme was a subdivision plan registered with the Land Titles office in New Westminster. Another name used for the property was the Brighouse Estate (Brighouse as a name came to refer to a particular part of Richmond, where "Greenhorn" J. Morton also owned property). One of the partners, observant that brick was a valuable building commodity despite the abundance of timber in the region, moved the brick clay operations to Sumas Mountain, establishing the community of Clayburn, now a neighbourhood of Abbotsford. Later, with the arrival of the Canadian Pacific Railway, with its terminus at nearby Coal Harbour, the West End became Vancouver's first upscale neighbourhood, home to the richest railroad families. Many of these families lived along Georgia Street, known at that time as "Blue Blood Alley" for all the posh mansions built there. Later mansions (including the Davie mansion) were built in then remoter areas of the West End as the financial district's land values displaced the high toned residences. This role was ultimately dropped with the increasing vogue for the upscale Shaughnessy neighbourhood, and as middle class housing of various kinds began to fill out the West End. As the city grew, the West End became a transitory place for new arrivals from elsewhere in Canada, the United Kingdom, and later for immigrants from other countries, establishing a tradition of diversity. Following World War II, a significant German commercial community emerged along Robson Street, giving birth to the nickname Robsonstrasse, a name still occasionally used in marketing despite the loss of its original meaning.
Жыныстық жұмыс орнын ауыстыру
Вест-Энд тұрғындары өздерінің ауданын қалыптастыру және оның тұруға жайлылығын сақтау ісінде өте белсенді болды. 1970 жылдары тұрғындар бірігіп, Ванкувердің орталығы мен Солтүстік жағалаудағы, Лайнс Гейт көпірі арқылы өтетін қозғалысты баяулатуға тырысты, себебі аудан қала мен қала маңы арасындағы қысқа жол ретінде пайдаланылып келді. Олар сондай-ақ Уэст-Эндте бұрыннан көзге түсетін секс-жұмысты жою мақсатындағы, сәтті болған, бірақ зиянды "Жохандарды ұятқа қалдыру" науқанын ұйымдастырды. Бұл науқанды "Вест-Эндтің алаңдаған тұрғындары" (CROWE) деп аталатын саясаткерлер тобы құрды, олардың арасында ақ нәсілді гей ерлер басым болды. Олар 1984 жылы сол кездегі Британ Колумбиясы Жоғарғы сотының судьясы Аллан МакЭчерн шығарған бұйрыққа қол жеткізуге көмектесті. Бұл бұйрық секс-жұмыскерлердің Гранвилл көшесінің батысында жұмыс істеуіне тыйым салды, осылайша оларды Дэви көшесіндегі салыстырмалы қауіпсіздік пен қоғамдық қолдаудан күштеп шығарды. Содан кейін олар Йель-Таунға, одан кейін Маунт-Плезантқа көшірілді, онда "Жохандарды ұятқа қалдыру" науқанының белсенділері тарапынан жиі наразылықтар ұйымдастырылды, содан кейін Шығыс Бродвейге, және ақырында Downtown Eastside-қа жетті, онда бұрыннан осал секс-жұмыскерлер зорлық-зомбылық пен қанауға одан да көп бейімделді. Бұл көшірулер Дупонт және Александр көшелерінде болған ертерек жағдайлардың нашарлаған қайталануы болды. Бұған қоса, бұл көшірулер негізінен трансгендер, екі рух және алғашқы ұлттардың әйелдерін бағыттап, Мускьюм, Бэррард және Сквамиш алғашқы ұлттарынан жерді тартып алу сияқты отаршылдық тәжірибелерді қайталады.
West End residents have been very active in shaping their neighbourhood and maintaining its liveability. In the 1970s, residents banded together to calm traffic that was using the neighbourhood as a shortcut between downtown Vancouver and the suburbs of the North Shore, across the Lions' Gate Bridge. They also staged a successful, yet destructive "Shame the Johns" campaign to rid the West End of the sex work that was then visible in the neighbourhood. This campaign was formed by a group of politicians called the Concerned Residents of the West End (CROWE), prominently containing cisgender white gay men, who aided in the formation of a 1984 injunction granted by then B. C. Supreme Court Justice Allan McEachern. This injunction banned sex workers from working west of Granville Street, which forcibly displaced them away from the relative safety and community support of Davie Street. Following this, they were forced into Yaletown, then Mount Pleasant, where they were repeatedly protested by "Shame the Johns vigilantes", down East Broadway, and eventually into the Downtown Eastside, where already vulnerable sex workers are more open to violence and abuse than ever before. These displacements were a worsened repetition of the early erasers that happened on Dupont and Alexander Street. Further, this displacement largely targeted transgender, two spirit and First Nations women, replicated the colonial practices and dispossession of land from the Musqueam, Burrard, and Squamish First Nations.
Ыңғайлылықтар
Вест-Энд қонақтар арасында Робсон көшесімен ерекше танымал. Соғыстан кейінгі кезеңде Германиядан келген иммигранттардың орталығы болғандықтан ол Robsonstrasse деп аталды, және 1980 жылға дейін Бурард көшесінен Джервис көшесіне дейінгі қазіргі сәнді сауда және тамақтану аймағына айналу басталғанға дейін, иесінің басқаруындағы бутиктер, шницель үйлері және басқа да бистро стиліндегі тамақтану орындарына толы болды. Стэнли паркіне жақын Денман көшесінде, сондай-ақ Беррард пен Джервис көшелері арасындағы Дэви көшесінде де көптеген мейрамханалар мен дүкендерді кездестіруге болады. Вест-Эндтің барлық аймағында Александра паркі, Кардеро паркі, Нельсон паркі, Стэнли паркі және Күн бату жағажайы сияқты көптеген саябақтар мен жағажайлар бар. Бұл саябақтардың ауданы 0,22 гектардан (Мортон паркі) 406 гектардан астамға (Стэнли паркі) дейін жетеді. Стенли паркінің теңіз жағалауы Бэррард көпірінен Сеперли паркіне дейін созылады. Бұл аймақ сонымен қатар Англия шығанағындағы үлкен саябақ – Инглис шығанағындағы жағажаймен де танымал, жыл сайын жаздың ортасында өтетін Celebration of Light атты мерекелік фейерверк көрсетілімі кезінде көп адамға толады. Ванкувердің ең ірі және ең көне денсаулық сақтау мекемелерінің бірі – Сент-Полс ауруханасы, Бурард көшесіндегі ауданның шығыс шетінде орналасқан. Вест-Эндтегі қоғамдық орталықтарға Ванкувер су орталығы, Вест-Энд қоғамдық орталығы, Коул-Харбор қоғамдық орталығы және Барклей Манор жатады. Орталықтарға байланысты, олар бассейн, спортзал, фитнес-орталық және мұз айдынымен қатар, кездесулер мен көп мақсатты бөлмелерді жалға беру қызметтерін ұсынады.
The West End is particularly famous among visitors for Robson Street. It was historically known as the Robsonstrasse, for the postwar period when it was a hub for immigrants from Germany, and was home to owner operated boutiques, schnitzel houses and other bistro style dining establishments until the 1980s when the transition to the current fashionable shopping and dining area stretching from Burrard Street to Jervis Street, began. Many restaurants and shops can also be found along Denman Street closer to Stanley Park, and Davie Street between Burrard and Jervis streets. Numerous parks and beaches can be found throughout the West End including Alexandra Park, Cardero Park, Nelson Park, Stanley Park and Sunset Beach. These parks range in size from 0.22 hectares (Morton Park) to over 406 hectare (Stanley Park). A portion of the Stanley Park Seawall promenade runs along the waterfront from Burrard Bridge to Ceperly Park. The area is also known for English Bay Beach, a large park on English Bay which is thronged during the annual Celebration of Light fireworks display each year mid summer. St. Paul's Hospital, one of Vancouver's largest and oldest health facilities, sits at the neighbourhood's eastern edge on Burrard Street. Community Centres in the West End include the Vancouver Aquatic Centre, West End Community Centre, Coal Harbour Community Centre and Barclay Manor. Depending on the centre, they offer swimming pools, gyms, fitness centres and an ice rink, as well as many meeting and all purpose rooms for rent.
Құрмет
2015 жылдың 4 қарашасында Канадалық жоспарлаушылар институты өзiнiң бесінші жыл сайынғы «Канададағы ең жақсы орындар» конкурсының жеңімпаздарын жариялады. Жеті кәсіби жоспарлаушыдан тұратын қазылар алқасы Вест-Энд ауданын «Ең керемет аудан» деп таныды. Қазылар алқасының мүшесі Джаспал Марва MCIP, RPP: «Вест-Энд тұрғындарына жұмысқа баруды, велосипедпен жүруді, дамыған жергілікті кәсіпорындарға қол жеткізуді және Ванкувердің жағажайларын, жолдар мен Стэнли паркін зерттеуді оңай, қауіпсіз және тартымды етеді. Қоғамдық көлікке қол жеткізу, қозғалысты баяулату, көше жиһаздары, ағаштармен көмкерілген жолдар, шағын парктері мен қоғамдық кеңістіктері – бұл орынды жасауға арналған ойластырылған тәсілді көрсетеді. Вест-Энд қаланың ЛГБТҚ қоғамдастығының үйі, оның тығыздығы тұрғындардың әртүрлілігімен және қолжетімді баспанаға басымдық беретін, инклюзивті қоғам құруға берілгендігімен теңдеседі.»
On November 4, 2015, the Canadian Institute of Planners announced winners of its fifth annual Great Places in Canada contest. A jury of seven professional planners named the West End as the Great Neighbourhood. Juror Jaspal Marwah MCIP, RPP stated that "the West End makes it easy, safe and inviting for residents to walk and bike to work, to access thriving local businesses and to explore Vancouver's beaches, trails and Stanley Park. Transit access, traffic calming, street furniture, treed promenades, pocket parks and public spaces reflect a thoughtful approach to place making. Home to the city's LGBTQ community, the West End's density is evenly matched by its diversity of residents, and by a strong commitment to creating an inclusive community that prioritizes affordable housing.