Шотландияның Эرلдері: Эйрли графы титулының тарихы

Кіріспе

Шотландияның пэрлік атағы

1833 жылғы бу локомотиві Ээрли графы Ээрли графы – Шотландияның пэрлік атағы, 1639 жылдың 2 сәуірінде Джеймс Огилви, Ээрлидің 7-ші лорды үшін, «Алит пен Линтратеннің лорды Огилви» атағымен бірге тағайындалды. «Ээрлидің лорды Огилви» атағы 1491 жылдың 28 сәуірінде құрылды. 1715 жылы Джеймс Огилви, 3-ші графтың ұлы, тәжге қарсы якобит көтерілісіне қатысып, осыған байланысты сотталды; нәтижесінде, екі жылдан кейін әкесі қайтыс болғаннан кейін, ол атақты мұраға алмады. Алайда, 1725 жылы ол кешірілді. Ол қайтыс болғаннан кейін, оның інісі Джон граф ретінде мойындалды; Джонның ұлы Дэвид те сотталды, бірақ кейін кешірілді. Содан кейін, осыған ұқсас есімді Дэвид Огилви де атаққа талаптанды, бұл бұрынғы сотталғандар оның мұрагерлік құқығына әсер етпейтінін көрсетті, бірақ Лордтар палатасы оның талабын қабылдамады. Кейін парламент сотталғандарды толыққанды жойетін заң қабылдады; осылайша Дэвид Огилвиге атақты қабылдауға рұқсат берілді. Төмендегі графтар тізімінде, нөмірлеу үшін сотталғандар ескерілмейді. Граф Огилви кланының басшысы болып табылады. Графтың мұрагері «Огилви лорды» атағын пайдаланады. Отбасының резиденциялары – Ээрли және Кортахи қамалдары, Кириэмуир қаласының жанында, Ангус, Шотландия.

Елтаңба

Гербтің суреттемесі: күміс фонға қызыл түсті жүріп бара жатқан, қарауында тұрған арыстан, көк түсті қару-жарақпен және тілмен, императорлық тәжбен тәжделген және ашық тәжбен мойындықталған, екеуі де түпнұсқа түсінде.

Отбасылық тарихы

Отбасы, әлдебір Гиллебридтен, Аңғус графынан тараған болуы мүмкін, ол Вильям Қасқырдан жер алған. Линтратендегі сер Уолтер Огилви (1440 жылы қайтыс болған), 1425-1431 жылдары Шотландияның Лорд-совет қазынашысы, Вестер Поури мен Аухтерхаусқа қарасты сер Уолтер Огилвидің ұлы, Эндрю Винтонның айтуынша, "батыл және ержүрек, қайсар және күшті" адам, 1392 жылы қаза тапқан. Ол Форфарширдегі Эйрлиде сарай салған және екі ұлын қалдырған. Олардың үлкені, сер Джон Огилви (1484 ж. қайтыс болған), сер Джеймс Огилвидің (1430–1504 ж. шамасында) әкесі болды, ол 1491 жылы парламент лорды атанды; ал кішісі, сер Уолтер Огилви, Финдлатер графтарының атасы болды. 1638 жылы Deskford лорды Джеймс Огилвиге Findlater графтығы берілді, ол 1711 жылы Seafield графтығымен біріктірілді және 1811 жылғы қазанда 7-ші граф Джеймс Огилвидің қайтысынан кейін тоқтатылды. Сер Джеймс Огилвидің ұрпағы, Эйрлидің 5-ші лорды Джеймс Огилви (1541–1606 ж. шамасында), 1547 жылы Пинки шайқасында қаза тапқан Огилвидің шебері Джеймс Огилвидің ұлы, Мэри – Шотландия королевасы және Джеймс VI билік еткен кезде Шотландия саясатында жетекші рөл атқарды. 5-ші лорд Огилвидің немересі Джеймс Огилви (1593–1666 ж. шамасында), 2 сәуірде 1639 жылы Карл I Йорктегі орденмен Эйрли графы және Алит пен Линтратен лорды Огилви атанды. Патшаның адал жақтасы, ол 1644 жылы Шотландиядағы Монтрозға қосылды және Килсит шайқасында роялист басшыларының бірі болды. 1640 жылы Аргилл графтығының Эйрли және Фортер қалаларын қиратуы, "оған барлық жерінде таң атқанға дейін әтешті қалдырмады", "Эйрлидің әдемі үйі" әнінің тууына себеп болды. Оның үлкен ұлы Джеймс, 2-ші граф (1615–1704 ж. шамасында) Шотландиядағы роялистер арасында да шайқасты; 1644 жылы ол тұтқынға алынды, бірақ келесі жылы Килситтегі Монтроздың жеңісінен кейін босатылды. Ол Филипхоу шайқасынан кейін қайтадан тұтқынға түсіп, 1646 жылы өлім жазасына кесілді, бірақ ол Сент-Эндрюстегі тұтқындықтан қашып кетті, содан кейін кешірілді. Кромвельге қарсы шотландтармен күрескенде, ол 1651 жылы үшінші рет тұтқынға түсіп, Лондон мұнарасында Командалықтың көп жылдарында болды. Ол Карл II және Джеймс II тұсында өте беделді адам болды, ал 1689 жылы Вильгельм Оранждың жағына қосылды. Графтың немересі Джеймс Огилви (1731 ж. қайтыс болған) 1715 жылғы Якобит көтерілісіне қатысып, жеңіліске ұшырады; Соның салдарынан 1717 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін, оған 1725 жылы кешірім берілсе де, графтыққа ие болуға рұқсат етілмеді. Ол қайтыс болғаннан кейін, оның ағасы Джон (1761 ж. қайтыс болған) де-юре граф атанды, ал Джонның ұлы Дэвид (1725–1803) 1745 жылы Принц Чарльз Эдуард Стюарттың туына қосылды. Ол жеңіліске ұшырады, Куллодендегі жеңілістен кейін Норвегия мен Швецияға қашып, кейін француз армиясында қызмет етті, онда ол le полк Огильвиге қолбасшылық етті және "le bel Ecossais" деп аталды. 1778 жылы ол кешіріліп, Шотландияға оралуға рұқсат алды. Оның тікелей ұрпағы 1812 жылғы сәуірде ұлы Дэвид үйленбегеннен кейін жойылды. Осы оқиғадан кейін Дэвидтің туысы, тағы бір Дэвид Огилви (1785–1849) графтыққа талап етті. Ол екі айыпталудың өзіне әсер етпейтінін мәлімдеді, бірақ Лордтар палатасы олардың оның мұрагерлігін тоқтататынын шешті. Алайда 1826 жылы парламент актісімен айыпталулар жойылды және Дэвид 6-шы Эйрли графы атанды. Ол 1849 жылғы 20 тамызда қайтыс болды және оның орнын отыз жылдан астам шотландтық өкілдік еткен ұлы Дэвид Грэм Драммонд Огилви (1826–1881) басқарды. Соңғысының ұлы Дэвид Стэнли Уильям Драммонд Огилви, 8-ші граф (1856–1900), 1882 және 1885 жылдары Мысырда қызмет етті және 1900 жылғы 11 маусымда Бура соғысы кезінде 12-ші лансерлер полкінің басында қаза тапты. Содан кейін оның атақтары оның ұлы Дэвид Льюльф Гор Волсли Огилвиге, 9-шы графқа өтті. Дэвид Джон Огилви, 14-ші Эйрли графы (1958 ж. т.) Мұрагері – қазіргі иеленушінің ұлы Дэвид Хаксли Огилви, лорд Огилви (1991 ж. т.).

The family was probably descended from Gillebride, Earl of Angus, who received lands from William the Lion. Sir Walter Ogilvy (died 1440) of Lintrathen, Lord High Treasurer of Scotland from 1425 to 1431, was the Son of Sir Walter Ogilvy of Wester Powrie and Auchterhouse, a man, says Andrew of Wyntoun, "stout and manfull, bauld and wycht", who was killed in 1392. He built a castle at Airlie in Forfarshire and left two sons. The elder of these, Sir John Ogilvy (D. C 1484), was the father of Sir James Ogilvy (c. 1430–c. 1504), who was made a Lord of Parliament in 1491; and the younger, Sir Walter Ogilvy, was the ancestor of the Earls of Findlater. The Earldom of Findlater, bestowed on James Ogilvy, Lord Ogilvy of Deskford, in 1638, was united in 1711 with the Earldom of Seafield and became dormant after the death of James Ogilvy, the 7th Earl, in October 1811. Sir James Ogilvy's descendant, James Ogilvy, 5th Lord Ogilvy of Airlie (c. 1541–1606), a son of James Ogilvy, master of Ogilvy, who was killed at the Battle of Pinkie in 1547, took a leading part in Scottish politics during the reigns of Mary — Queen of Scotts, and of James VI. The 5th Lord Ogilvy's grandson, James Ogilvy (c. 1593–1666), was created Earl of Airlie and Lord Ogilvy of Alith and Lintrathen by Charles I at York on 2 April 1639. A loyal partisan of the king, he joined Montrose in Scotland in 1644 and was one of the royalist leaders at the Battle of Kilsyth. The destruction of the Earl's castles of Airlie and of Forther in 1640 by the Earl of Argyll, who "left him not in all his lands a cock to crow day", gave rise to the song The Bonnie House of Airlie. His eldest son, James, the 2nd Earl (c. 1615–c. 1704) also fought among the royalists in Scotland; in 1644 he was taken prisoner, but he was released in the following year as a consequence of Montrose's victory at Kilsyth. He was again a prisoner after the Battle of Philiphaugh and was sentenced to death in 1646, but he escaped from his captivity at St. Andrews and was afterward pardoned. Serving with the Scots against Cromwell, he became a prisoner for the third time in 1651 and was in the Tower of London during most of the years of the Commonwealth. He was a fairly prominent man under Charles II and James II, and in 1689 he ranged himself on the side of William of Orange. Earl's grandson, James Ogilvy (d. 1731), took part in the Jacobite rising of 1715 and was attainted; consequently, on his father's death in 1717, he was not allowed to succeed to the Earldom, although he was pardoned in 1725. When he died, his brother John (d. 1761) became Earl de jure, and John's son David (1725–1803) joined the standard of Prince Charles Edward Stuart in 1745. He was attainted, and after the defeat of the prince at Culloden, escaped to Norway and Sweden, afterward serving in the French army, where he commanded le regiment Ogilvy and was known as "le bel Ecossais". In 1778, he was pardoned and was allowed to return to Scotland. His direct line became extinct when his son David died unmarried in April 1812. After this event, David's cousin, another David Ogilvy (1785–1849), claimed the Earldom. He asserted that he was unaffected by the two attainders, but the House of Lords decided that these barred his succession. However, in 1826, the attainders were reversed by Act of Parliament, and David became 6th Earl of Airlie. He died on 20 August 1849 and was succeeded by his son, David Graham Drummond Ogilvy (1826–1881), who was a Scottish representative peer for over thirty years. The latter's son, David Stanley William Drummond Ogilvy, the 8th Earl (1856–1900), served in Egypt in 1882 and 1885 and was killed on 11 June 1900, during the Boer War while at the head of his regiment, the 12th Lancers. His titles then passed to his son, David Lyulph Gore Wolseley Ogilvy, the 9th Earl. David John Ogilvy, 14th Earl of Airlie (b. 1958)

The heir apparent is the present holder's son David Huxley Ogilvy, Lord Ogilvy (b. 1991).