Шотландия ақсүйек титулы: Данмор графының тарихы

Кіріспе

Шотландия жұрлығындағы атақ: Данмор графы – Шотландия жұрлығындағы атақ. Данмор графы атағы 1686 жылы Атоллдың 1-маркизі Джон Мюррейдің ұлы Лорд Чарльз Мюррейге берілді. Атақ ұрпақтан-ұрпаққа жалғасып, әртүрлі графтар Лордтар палатасында Шотландияның өкілдік теңдері ретінде қызмет етіп, басқа да саяси лауазымдарды атқарды. 4-ші граф Нью-Йорк, Вирджиния және Багам аралдарындағы отаршыл губернаторы болды, ал 5-ші граф 1834 жылы Харрис иелігін сатып алды. 7-ші граф Бенджамин Дизраэлидің басшылығымен қызмет етті және Стирлингширдің лорд-лейтенанты болды. 8-ші граф Виктория кресімен марапатталды және "Құрметті джентльмендер корпусының" капитаны ретінде саяси лауазымда болды. 9-шы графтың 1980 жылы қайтыс болуынан кейін Дунмор барондығы тоқтатылды, бірақ қалған атақтары Тасманияда (Австралия) тұратын оның алыс туыстарына өтті. Әулеттің резиденциясы Харрис аралындағы Амхуиннсуид қамалында және Фолкирк маңындағы Данмор мұнарасында орналасқан.

Тарих

Атақ 1686 жылы Атоллдың 1-маркизі Джон Мюррейдің екінші ұлы Лорд Чарльз Мюррей үшін құрылды. Ол бірден Блэр, Мулен және Тиллимет (немесе Туллимет) Лорды Мюррей және Шотландия Пэерлігінде Финкастл виконты аталды. Оның орнын ұлы, екінші граф иеленді. Ол армияда генерал болды және 1713 жылдан 1715 жылға дейін, сондай-ақ 1727 жылдан 1752 жылға дейін Шотландияның өкілдік теңі ретінде Лордтар палатасында отырды. Оның інісі Уильям Мюррей, кейіннен үшінші граф болды, 1745 жылғы якобиттер көтерілісіне қатысты және 1746 жылы мемлекетке қарсы қылмыс жасады деген айыппен сотталды. Мюррей кінәсін мойындады, бірақ король Георг II-ден кешірім алды және алты жылдан кейін әкесі үйленбеген күйінде қайтыс болғанда, оның орнына ие болды. Үшінші графтың орнын ұлы бағындырды. Төртінші граф 1761 жылдан 1774 жылға дейін және 1776 жылдан 1790 жылға дейін Шотландияның Лордтар палатасында өкілдік етті және Нью-Йорк, Вирджиния және Багам аралдарының колониялық губернаторы болып қызмет етті. Нью-Йорк және Вирджиния колонияларының губернаторы лауазымы Америка революциясының басталуымен аяқталды. Лорд Данмордың үлкен ұлы, бесінші граф, қысқа уақытқа дейін Лискердтің атынан палатада өкілдік етті. 1831 жылы ол Біріккен Корольдіктің Пэерлігінде Перт графтығындағы Атхол орнындағы Данмор бароны аталды, бұл оған және оның ұрпақтарына Лордтар палатасында тұрақты орын берді. Джордж Мюррей, 5-ші Данмор графы, 1834 жылы Александр Норман Маклиодтан Харрис елімін 60 000 фунт стерлингке сатып алды. 1839 жылы Оңтүстік Харрис тұрғындары үкіметтің бұйрығымен қарулы сарбаздар мен Глазго полициясының тобы арқылы үйлерінен қуылды, бұл Данмор графының тапсырысы бойынша жасалды. 6-шы Данмор графы Александр Эдвард Мюррей 1836 жылдың 11 қарашасында әкесі қайтыс болғаннан кейін Харриске мұрагерлік етті және 1845 жылдың 14 шілдесінде 6-шы граф қайтыс болғаннан кейін оның орнын ұлы Чарльз Адольф биледі. Осылайша, 6-шы граф аралдың жартысына ие болған кезде, ол кетуге шешім қабылдағандарға адам басына бір фунт төледі. Жетінші Данмор графы Бенджамин Дизраэлидің екінші консервативті әкімшілігінде күтуші лорд (Лордтар палатасындағы үкіметтік қамшы) қызметін атқарды және сонымен қатар Стирлингширдің лорд-лейтенанты болды. 7-ші граф Солтүстік Харрис иелігін өзінің банкирлеріне, әсіресе Скотт отбасына қалдырды. Оның орнын оның ұлы, сегізінші граф иеленді. Ол әскери қызметте болды және 1897 жылы Виктория кресімен марапатталды. Лорд Данмор кейіннен саяси қызметте, Құрметті мырзалар корпусының капитаны (Лордтар палатасындағы үкімет басшысы) болды. 1980 жылы оның немересі, тоғызыншы граф қайтыс болғаннан кейін, бесінші графтың ұрпағы үзіліп, Данмор бароны жойылды. Марқұм графтың орнын оның алыс туысы (бірде оның төртінші туысы алынып тасталды), оныншы граф иеленді. Ол Атоллдың 1-маркизінің екінші ұлы Александр Мюррейдің арғы немересі болды және 2017 жылға дейін Австралияның Тасмания жерінде тұрды. Қазіргі уақытта атақтарды оның немере інісі, он екінші граф иеленеді, ол 1995 жылы әкесінен кейін мұрагерлік етті. Ол сондай-ақ Тасманияда (Австралия) тұрады және өте құрметке ие масон. Атоллдың 1-маркизінің еркек ұрпағы ретінде, ол осы пэерлікке және оның қосалқы атақтарына және қазір оның туысы Брюс Мюррей, Атоллдың 12-ші герцогы иелік ететін герцогтікке ерекше мұрагерлік құқығына ие. Отбасылық орын Харрис аралындағы Амхуиннсуид замкісі және Фолкирк қаласының Айрт маңындағы Данмор мұнарасы болды.

The title was created in 1686 for Lord Charles Murray, second son of John Murray, 1st Marquess of Atholl. He was made Lord Murray of Blair, Moulin and Tillimet (or Tullimet) and Viscount of Fincastle at the same time, also in the Peerage of Scotland. He was succeeded by his son, the second Earl. He was a General in the Army and sat in the House of Lords as a Scottish representative peer from 1713 to 1715 and from 1727 to 1752. His younger brother, William Murray, later to become the third Earl, was involved in the Jacobite rising of 1745 and was tried for high treason in 1746. Murray pleaded guilty but received a pardon from King George II and succeeded to the peerages when his brother died unmarried six years later. The third Earl was succeeded by his son. The fourth Earl was a Scottish Representative Peer in the House of Lords from 1761 to 1774 and from 1776 to 1790 and served as colonial governor of New York, Virginia and the Bahamas. His tenure as governor of the New York and Virginia colonies was to end with the start of the American Revolution. Lord Dunmore's eldest son, the fifth Earl, briefly represented Liskeard in the House of Commons. In 1831 he was created Baron Dunmore, of Dunmore in the Forest of Athole in the County of Perth, in the Peerage of the United Kingdom, which gave him and his descendants a permanent seat in the House of Lords. George Murray, 5th Earl of Dunmore, bought the Estate of Harris from Alexander Norman Macleod for £60,000 in 1834. In 1839, the people of South Harris were ejected from their homes by armed soldiers and a posse of Glasgow policemen acting on orders from the government, at the behest of the Earl of Dunmore. The 6th Earl of Dunmore, Alexander Edward Murray, had inherited Harris upon the death of his father on 11 November 1836 and would in turn be succeeded by his son, Charles Adolphus, following the 6th Earl's death on 14 July 1845. Thus the 6th Earl was about halfway through his proprietorship of the island when he was providing a pound per person for those electing to leave. The seventh Earl of Dunmore served as a Lord in waiting (government whip in the House of Lords) in the second Conservative administration of Benjamin Disraeli and was also Lord Lieutenant of Stirlingshire. The 7th Earl relinquished ownership of the North Harris Estate to his bankers, in particular the Scott family. He was succeeded by his son, the eighth Earl. He was a soldier and was awarded the Victoria Cross in 1897. Lord Dunmore later held political office as Captain of the Honourable Corps of Gentlemen at Arms (government chief whip in the House of Lords). On the death in 1980 of his grandson, the ninth Earl, the line of the fifth Earl failed and the barony of Dunmore became extinct. The late Earl was succeeded by his distant relative (his fourth cousin once removed), the tenth Earl. He was the great great grandson of the Hon. Alexander Murray, second son of the fourth Earl, and lived in Tasmania, Australia. as of 2017 the titles are held by his nephew, the twelfth Earl, who succeeded his father in 1995. He also lives in Tasmania, Australia and is a well respected Freemason. As a male line descendant of the first Marquess of Atholl he is also in remainder to this peerage and its subsidiary titles and by special remainder to the Dukedom, which are now held by his kinsman Bruce Murray, 12th Duke of Atholl. The family seat was Amhuinnsuidhe Castle, on the Isle of Harris and Dunmore Tower, near Airth, Falkirk.