Жаңа Йорк Либералдық партиясының тарихы мен эволюциясы

Кіріспе

Нью-Йорк либералдық партиясы – Нью-Йорктегі саяси партия. Оның бағдарламасы әлеуметтік либералдық саясаттың стандартты жиынтығын қолдайды, оның ішінде аборт құқығы, білім беруге қаражатты көбейту және барлық азаматтарға арналған денсаулық сақтау.

Жасау

АҚШ Коммунистік партиясының мүшелері Америка Еңбек партиясына қосыла бастады, ал Коммунистік партия төрағасы Израиль Амтер «Америка Еңбек партиясын құруға» шақырды. Партияның конституциясы коммунистердің ұйымға мүше болуына тыйым салғанымен, бұл ереже орындалмады және Коммунистік партия басшылығымен құрылған Біріккен электр жұмысшылары, көлік жұмысшылары, мемлекеттік, округтік және қалалық жұмысшылар ALP мүшелігіне тіркелуге ағылып келді. 1940 жылғы президенттік сайлауда ALP-дегі коммунистер Рузвельттің қайта сайлануына қарсы болды, ал партия басшылығы оларды партиядан шығаруға тырысты. Партия Молотов-Риббентроп пактісін айыптады. Партия съезінде жанжалдар орын алды, Рузвельттің кандидатурасын қабылдау үшін оны айыптау туралы резолюция қабылдауға тырысқанына қарамастан, Рузвельт президенттікке ұсынылды. Сол қанаттың өкілі Сидни Хиллман, егер партия басшылығы партиядағы кәсіподақтардың ықпалын күшейту туралы ұсынысқа қарсы дауыс берсе, 1944 жылғы штаттық комитет сайлауына Американың Біріккен киім жұмысшылары одағының араласатынын мәлімдеді. Оң қанат одан бас тартты. Адольф Берле мен Элеонора Рузвельт партияның оң қанатын қолдады, ал Франклин Рузвельт фракциялар арасындағы қақтығыстан қашып жүрді. Фиорелло Ла Гуардия штаттық атқару комитетін фракциялар арасында бөлісу және сайлау тізімінде коммунистердің болмауы туралы компромисс ұсынды. Хиллман ұсынысты қабылдады, бірақ Дэвид Дубински қабылдамады. Сол қанат 750 орынның 620-сына ие болды. 1944 жылдың 19-20 мамырында өткен съезде 1124 делегат қатысты, онда Франклин Д. Рузвельт президенттікке кандидат ретінде ұсынылды. Либералдық партияның көптеген жетекшілері бұрын Америка Социалистік партиясының және Америка Еңбек партиясының мүшелері болған. Пол Бланшард, Август Классенс және Гарри В. Лейдлер құрылтайшылардың арасында болды. Джон Л. Чайлдс партия төрағасы болып сайланды. Партияға Халықаралық әйелдер киім-кешек жұмысшылары одағы 50 000 доллар көмек берді және 1944 жылғы сайлауда 200 000 доллар жұмсады, бұл ALP жұмсаған қаражаттан үш есе көп. Алекс Роуз 1976 жылы қайтыс болғанға дейін партияның ең беделді басшыларының бірі болды. Роуздың орнын Реймонд Хардинг басты және 2002 жылға дейін қызмет етті. 1948 жылға қарай партияда 150 кәсіподақ мүше болды.

Members of the Communist Party USA started joining the American Labor Party and Israel Amter, chair of the Communist Party, called for the "building of the American Labor Party". Although its constitution specifically barred Communists from the organization, there was no enforcement for this provision and large numbers flocked to registration as ALP members from the Communist led United Electrical Workers, Transport Workers, and State, County, and Municipal Workers. Communists in the ALP opposed reelecting Roosevelt in the 1940 presidential election and the party's leadership started an attempt to remove them from the party. The party condemned the Molotov–Ribbentrop Pact. Fights broke out at the party's convention, where Roosevelt was given the nomination despite an attempted resolution condemning Roosevelt. Sidney Hillman, a member of the left wing, threatened to have the Amalgamated Clothing Workers of America become involved in the 1944 state committee elections if the party's leadership voted against a proposal to increase union control over the party. The right wing rejected it. Adolf A. Berle and Eleanor Roosevelt supported the party's right wing while Franklin Roosevelt wanted to avoid conflict between the factions. Fiorello La Guardia proposed a compromise in which the state executive committee would be divided between the factions and no communist would be on the election slate. Hillman accepted the proposal, but David Dubinsky rejected it. The left wing won 620 of the 750 committee seats. 1,124 delegates attended the convention from May 19 to 20, 1944, where Franklin D. Roosevelt was given the presidential nomination. Many of the leaders of the Liberal Party were former members of the Socialist Party of America and American Labor Party. Paul Blanshard, August Claessens, and Harry W. Laidler were among the founders. John L. Childs was selected to serve as the party's chair. The party was given $50,000 by the International Ladies Garment Workers Union and spent $200,000 during the 1944 election, three times what the ALP spent. Alex Rose was one of the strongest leaders in the party until his death in 1976. Raymond Harding succeeded Rose as chair and served until 2002. The party had 150 union affiliates by 1948.

Көтеріліңіз

Либералдар қала әкімі лауазымына Уэнделл Уилкиені ұсынуға тырысты, бірақ ол қайтыс болды, соның салдарынан олар Джона Дж. Голдштейнді кандидат етіп көрсетті. Дубинский Уилкиенің қазасымен "ұлттық үшінші партия жобасының аяқталғанын" мәлімдеді. Берл 1947 жылы партия төрағасы ретінде Чайлдсты алмастырды. Ол ұлттық партия құруды қолдамады және демократтарды жақтады. Партия 1945-1947 жылдары А. Филипп Рэндольфтің Жаңа партия үшін Ұлттық білім беру комитетінің құрамында болды. Луис Голдберг пен Айра Палестин 1945 жылғы сайлауда Нью-Йорк қалалық кеңесіне сайланды, осылайша алғашқы либералдар болып танылды. Партия 1946 жылғы губернаторлық және сенаторлық сайлауларда Джеймс М. Мид пен Герберт Х. Леманды қолдады, бірақ екеуі де жеңіліске ұшырады, ал либералдық тізімге 180 000-нан аз адам дауыс берді, ал АЛП тізіміне 400 000-нан астам дауыс түсті. Партия губернаторлық сайлауда танылған партия мәртебесіне ие болу үшін жеткілікті дауыс жинады. 1947 жылы либералдар, коммунистер, АЛП, социалистер және басқа үшінші партиялар танылған партия мәртебесіне қол жеткізу үшін қажетті шекті арттыруға бағытталған заңға қарсы шықты, бірақ либералдар Вильсон-Пакула заңын қолдады, оған коммунистер мен АЛП қарсы болды. Либералдар Нью-Йорк қалалық кеңесі сайлауында пропорционалды өкілдік жүйесін тоқтатуға бағытталған референдумға қарсы күресті. Пропорционалды өкілдік жүйесі жойылғаннан кейін либералдар Нью-Йорк қалалық кеңесіндегі өкілдігінен айырылды. Либералдар Генри А. Уоллестің кабинетке тағайындалуын қолдады, бұл "The Wall Street Journal" газетінің АЛП мен либералдарды 1948 жылғы президенттік сайлауда оны президенттікке дайындап жатқандары үшін айыптауына себеп болды. Алайда, либералдық пікір Уоллеске қарсы өзгерді, Дубинский оны "жолдастардың сүйіктісі" деп атады, ал Берл оны коммунистердің өкілі деп сипаттады. 1947 жылдың наурыз айында Либералдық партия саясаты комитеті Дуайт Д. Эйзенхауэрдің президенттікке кандидат болуын қолдады. 1948 жылғы Демократиялық партияның ұлттық конвенциясында Хьюберт Хамфридің азаматтық құқықтар жөніндегі ұсынысының қабылдануы либералдардың 1948 жылдың 1 қыркүйегінде Гарри С. Трумэнды қолдауының басты себебі болды. Франклин Д. Рузвельт кіші 1949 жылы АҚШ Өкілдер палатасына либералдық партияның қолдауымен және либералдардың көмегімен алынған Төрт бостандық партиясының тізімі бойынша сайланды. 1949 жылғы Нью-Йорк қаласының мэр сайлауы либералдардың қалалық сайлауда АЛП-дан көп дауыс алған алғашқы рет болды. Берл, Дубинский және Роуз Герберт Х. Леманды 1949 жылғы АҚШ Сенаты сайлауында Демократиялық партияның кандидаттығына түсуге ынталандырды, ал либералдық тізім бойынша ол алған дауыстар саны оның жеңісінен асып түсті. Леман 1950 жылғы АҚШ Сенаты сайлауында АЛП кандидаттарынан гөрі либералдық тізім бойынша көбірек дауыс алды, ал либералдар АЛП мүшесі Вито Маркантонионың қайта сайлануына қарсы көмектесті. Либералдар, Бен Дэвидсонның сөзімен айтқанда, "Мәскеудің нашар құралы" болған АЛП-ны дауыс беру бюллетеніндегі C қатарымен алмастырды. АЛП 1954 жылғы губернаторлық сайлаудан кейін сайлауға қатысу құқығын жоғалтып, 1956 жылы таратылды. 1951 жылы Нью-Йорк қалалық кеңесінің президенті лауазымына арнайы сайлау өтті, ол Винсент Р. Импеллиттерридің қала әкімі лауазымына өтуіне байланысты туындаған бос орынды толтыру үшін өткізілді. Партия мұны өзінің алғашқы қалалық лауазым иесін сайлау мүмкіндігі ретінде қарастырды, бірақ Ньюболд Моррис немесе Джейкоб Джавицпен бірігіп сайлау кампаниясын жүргізуді қарастырды. Либералдар Рудольф Галлейді кандидат етіп көрсетті, ол демократтардың кандидаттығын қабылдамайтыны туралы шарт қойды. Галли сайлауда жеңіске жетті. 1952 жылғы президенттік сайлау кезінде партия Демократиялық партияның президенттік кандидаттығына кімді қолдау керектігі мәселесінде екіге бөлінді. Берл АҚШ сенаторы Пол Дугласты қолдады, ал партияның басқа мүшелері Эстес Кефауверді, В. Аверелл Харриманды немесе Адлай Стивенсонды жақтады. Дэвидсонның сөзіне сәйкес, Стивенсонның кандидаттығы либералдарды "қуантты". Партия Джон Спаркманның Стивенсонның вице-президенттікке кандидат ретінде таңдалуына қарсы болды, ал Дубинский Стивенсонға партияның қолдауын бермеумен қорқытты. Алайда, Берл, Дубинский және Роуз кейіннен басқа кандидаттар болмағандықтан, олардың кандидатурасын қолдауға жақтасты. Сол уақытта өткен сенаторлық сайлауда партия Демократиялық партияның кандидаты Джон Кэшморға қарсы шығып, оның орнына Джордж Каунтсты өз кандидат ретінде ұсынды. Берлдің төрағалық ету мерзімі 1955 жылдың шілдесінде аяқталды, ал оның орнына Каунтс сайланды. Каунтс 1959 жылдың сәуір айында орнынан түсті, ал Пол Р. Хейс 1960 жылы төраға болып сайланар алдында міндетін атқарушы төраға болды. 1956 жылғы сайлау кезінде Роуз Кефауверді Демократиялық партияның президенттік кандидаттығынан бас тартуға көндірді. Партия Кефаувердің вице-президенттікке кандидат болуын қолдады және Джон Ф. Кеннедиге қарсы болды. Либералдар Стивенсон мен Кефауверден құралған президенттік билетті 11 қыркүйекте қолдады. Винсент Корсалл 1957 жылы Освего қаласының мэрі болып тек либералдық партияның қолдауымен сайланды, бірақ 1959 жылы қайта сайлануға үміткер болғанда жеңіліске ұшырады. Партия Адам Клейтон Пауэлл кішісіне қарсы 1958 жылғы АҚШ Өкілдер палатасы сайлауында қатысуға Тургуд Маршалды шақыруға тырысты, бірақ ол бас тартты.

The Liberals attempted to give their mayoral nomination to Wendell Willkie, but he died and they instead nominated Jonah J. Goldstein. Dubinsky stated that the "national third party project died" with Willkie. Berle replaced Childs as the party's chair in 1947. He did not support the creation of a national party and was more supportive of the Democrats. The party was a member of A. Philip Randolph's National Educational Committee for a New Party from 1945 to 1947. Louis Goldberg and Ira Palestin were elected to the New York City Council in the 1945 election, becoming the first elected Liberals. The party supported James M. Mead and Herbert H. Lehman in the 1946 gubernatorial and senatorial elections, but both lost and less than 180,000 people voted on the Liberal line compared to over 400,000 votes on the ALP line. The party received enough votes in the gubernatorial election to become a recognized party. In 1947, the Liberal, Communist, ALP, Socialist, and other third parties successfully opposed legislation to increase the threshold to become a recognized party, but the Liberals supported the Wilson Pakula act, which was opposed by the Communists and ALP. The Liberals unsuccessfully opposed the referendum to end the usage of proportional representation for city council elections in New York City. The Liberals lost their seats on the New York City council after the end of proportional representation. The Liberals supported Henry A. Wallace's cabinet appointment causing The Wall Street Journal to accuse the ALP and Liberals of grooming him for a presidential run in the 1948 election. However, Liberal opinion soured on Wallace with Dubinsky calling him a "darling of the fellow travelers" and Berle calling him the front man for Communists. In March 1947, the Liberal Party Policy Committee called for a presidential campaign by Dwight D. Eisenhower. The passage of Hubert Humphrey's pro civil rights plank at the 1948 Democratic National Convention was one of the main reasons the Liberals endorsed Harry S. Truman on September 1, 1948. Franklin D. Roosevelt Jr. was elected to the U. S. House of Representatives mainly with the Liberal nomination, and the Four Freedoms Party ballot line obtained with the aid of the Liberals, in 1949. The 1949 New York City mayoral election was the first time that the Liberals received more votes than the ALP in a city wide election. Berle, Dubinsky, and Rose pushed for Herbert H. Lehman to seek the Democratic nomination in the 1949 U. S. Senate election and the number of votes he received on the Liberal ballot line was greater than his margin of victory. Lehman received more votes on the Liberal ballot line than the ALP candidate in the 1950 U. S. Senate election and the Liberals aided in ALP member Vito Marcantonio lose reelection. The Liberals replaced the ALP, the "shoddy tool of Moscow" according to Ben Davidson, as Row C on the ballot. The ALP lost its ballot access after the 1954 gubernatorial election and dissolved in 1956. A special election for New York City council president was held in 1951 to fill the vacancy created by Vincent R. Impellitteri ascending to the mayoralty. The party saw this as a chance to elect their first citywide official, but considered running a fusion campaign with Newbold Morris or Jacob Javits. The Liberals nominated Rudolph Halley on the condition that he would not accept the Democratic nomination. Halley won the election. The party was divided on who to support for the Democratic presidential nomination during the 1952 presidential election. Berle supported U. S. Senator Paul Douglas while other party members supported Estes Kefauver, W. Averell Harriman, or Adlai Stevenson II. Stevenson's nomination "delighted" the Liberals according to Davidson. The party opposed John Sparkman's selection as Stevenson's running mate and Dubinsky threatened to withhold the party's nomination from Stevenson. However, Berle, Dubinsky, and Rose later argued in favor of endorsing the ticket due to them not having any other candidates. In the concurrent senatorial election the party opposed Democratic nominee John Cashmore and instead ran George Counts as their own candidate. Berle's tenure as chair ended in July 1955, and Counts was selected to replace him. Counts stepped down in April 1959, and Paul R. Hays became acting chair before being elected chair in 1960. During the 1956 election Rose helped convince Kefauver to end his campaign for the Democratic presidential nomination. The party supported Kefauver's vice presidential nomination bid and opposed John F. Kennedy. The Liberals endorsed the Stevenson and Kefauver presidential ticket on September 11. Vincent Corsall was elected mayor of Oswego solely with the Liberal nomination in 1957, but lost reelection in 1959. The party attempted to recruit Thurgood Marshall to run against Adam Clayton Powell Jr. in the 1958 U. S. House election, but he declined.

Зенит

1960 жылы Либералдық партия Кеннедиді президенттікке қолдады. 1960 жылдың 14 қыркүйегінде ол ұсынылымды қабылдап, американдық либерализмді және өзінің науқанын қорғай отырып, шамамен 20 минут сөйледі. Ол осы жерде либерализм туралы танымал цитата келтірді: «Мен либерал екенімді айтуға мақтан тұтамын». Нью-Йорк штатының консервативтік партиясы 1962 жылы құрылды және либералдарды үлгі ретінде қарастырды. Партия республикашыларды одан да оңға қарай ықпалдауды және бұрын либералдар ұсынған Нельсон Рокфеллер мен Джавитке қарсы шықты. 1962 жылғы губернаторлық сайлау либералдар үшін сол кездегі ең нашар нәтиже болды. Партия 1964 жылғы сайлауда Роберт Ф. Кеннедиге Демократиялық сенаторлық номинацияны алуға көмектесті және оған өздерінің бюллетеньін берді. Кеннеди сайлауда жеңіске жетті, бірақ консерваторлардың бюллетенінен шамамен 70 000 дауыс артық алды. Партия 1965 жылғы Нью-Йорк қаласының мэрін сайлауда республикалық кандидат Джон Линдсейге, Луиджи Антонини сияқты мүшелердің қарсылығына қарамастан, мэрлік тағайындамалардың үштен бірін, либералдық науқанға қаржы және қалалық либералдық кандидатты ұсынды. Либералдар президент Линдон Джонсонға сайлауға араласпауға талап етті, ал Дубинский оған АЛП-ның Рузвельт пен Ла Гуардияны қолдағанын жазды. Джонсон сайлаудың соңында демократтардың мэрлік кандидатына қолдау білдірді. Либералдар науқанға 300 000 доллар жұмсады, ал Линдсей олардың бюллетені бойынша алған дауыстардың саны оның жеңіс маржасынан жоғары болды. Партия төрағасы Тимоти Костелло Линдсей әкімшілігінде вице-мэр лауазымына тағайындалды. Костелло осы лауазымға ие болу үшін төрағалықтан кетіп, оның орнына Дональд С. Харрингтон тағайындалды. 1966 жылғы губернаторлық сайлау кезінде Рузвельт партия басшылығынан бірнеше ай бойы өз кандидатурасын ұсынуға лобби жасады. Рузвельттың достарының айтуынша, Дубинский кездесу кезінде «20 жылдық скотчті» ашты. Дубинский сайлаушылардың пікірінше, Рузвельт дауыс берудің кемінде төрттен бірін алатынын көрсеткен сауалнамаларды пайдаланып, оны қолдауға шақырды. Луис Стульберг және басқа да ILGWU басшылары 1949 жылғы сайлаудан кейін партияда болмауы үшін Рузвельтке қарсы болды. Рузвельт партияның ұсынымын жеңіп алды. Мюррей Кемптон конвенцияның «қағазшы хатшысы» Дэвидсонның бақылауында болғанын айтты, ол конвенцияға төрағалық етті. Харрингтон губернатордың орынбасары болып тағайындалды. Рузвельт тарихтағы кез келген либералдық губернаторлық кандидат үшін ең көп дауыс алды. Алайда либералдар консерваторлардан аз дауыс алды және C қатарынан D қатарына түсті.

In 1960, the Liberal Party endorsed Kennedy for president. On September 14, 1960, he accepted the nomination, giving almost a 20 minute speech defending American Liberalism and his campaign. Here he also gave a famous quote about liberalism, stating "I'm proud to say I'm a Liberal." The Conservative Party of New York State was formed in 1962, and saw the Liberals as a model to follow. The party wanted to pressure the Republicans further to the right and opposed Nelson Rockefeller and Javits, both of whom had been nominated by the Liberals in the past. The 1962 gubernatorial election was the worst performance for the Liberals at that point. The party aided Robert F. Kennedy in gaining the Democratic senatorial nomination in the 1964 election and also gave him their ballot line. Kennedy won the election, but only received around 70,000 more votes than the Conservative ballot line. The party gave its nomination to Republican nominee John Lindsay in the 1965 New York City mayoral election, despite opposition from members like Luigi Antonini, in exchange for one third of the mayoral appointments, money for the Liberal campaign, and a citywide Liberal candidate. The Liberals pressured President Lyndon B. Johnson to not become involved in the election and Dubinsky wrote to him about how the ALP endorsed both Roosevelt and La Guardia. Johnson gave his endorsement to the Democratic mayoral nominee late in the election. The Liberals spent $300,000 during the campaign and the number of votes Lindsay received on their ballot line was greater than his margin of victory. Timothy Costello, the party's chair, was given the position of deputy mayor in Lindsay's administration. Costello resigned as chair in order to take this position and was replaced by Donald S. Harrington. During the 1966 gubernatorial election Roosevelt lobbied the party's leadership for their nomination for months. Dubinsky "broke out the 20 year old scotch" during a meeting according Roosevelt's friends. Dubinsky argued for supporting Roosevelt using polls showing him receiving at least one fourth of the vote. Louis Stulberg and other leaders of the ILGWU opposed Roosevelt due to him not staying with the party after the 1949 election. Roosevelt won the party's nomination. Murray Kempton stated that the convention was under the thumb of "comrade secretary" Davidson, who chaired the convention. Harrington was selected as the lieutenant gubernatorial nominee. Roosevelt received the highest number of votes for any Liberal gubernatorial nominee in history. However, the Liberals received less votes than the Conservatives and fell from Row C to Row D.

Партия 1968 жылғы Демократиялық алғашқы сайлау кезінде бөлінді, өйткені Костелло және бірнеше штаттық округтер Юджин Маккартиді қолдады, ал Стульберг және ILGWU Джонсонды қолдады. Джонсон партиядан кеткеннен кейін партияның Джонсонды қолдайтын бөліктері Хамфриге қолдау білдірді. Партия 4 қыркүйекте Хамфриді қолдауға дауыс берді. Партия тарихындағы алғашқы штаттық праймериз 1968 жылғы АҚШ Сенатына сайлау кезінде өтті. Роуз партияның 1946 жылы АҚШ Палатасына сайлануына көмектескен Джавитсті қолдауын қалады, өйткені ол оларға оңай дауыс бере алады және олар демократтардың кім болатынын бақылай алмайды. Алайда, партиядағы солшылдар Джавитстің Вьетнамдағы ұстанымын және Ричард Никсонды қолдағанын сынады. Стульберг Джавитсті қолдау Никсонның президенттік сайлауда жеңіске жетуіне көмектеседі деп сенді. Перси Саттон ұсынылымға қарсылық көрсетті, бірақ штаттық комитет Джавитсті партияның кандидаты етіп тағайындағаннан кейін бас тартты. ILGWU Мюррей Баронды алғашқы дауыс беру бюллетеніне қойды, бірақ Джавитс оны жеңді. ILGWU 1966 жылғы сайлаудан кейін партияны реформалауға күш салды. Олар оның партиядағы билігін азайтуды көздеді. Партия бюджетінің 25-30% ILGWU-дан түсті, бірақ Роузға наразылық білдіру үшін қолдауын азайта бастады. ILGWU 1969 жылғы қаңтарда либералдық партиядан шығу туралы дауыс берді. ILGWU партияны «республикалық желкеннің құйрығы» деп айыптады және Линдсейдің мэрлігін сынады. Линдсей 1969 жылғы Нью-Йорк қаласының мэрлік сайлауында қайта сайлануға үміткер болды, бірақ республикалық праймеризде жеңілді. Ол праймериз алдында либералдық партияның кандидаты болып тағайындалды және олардың кандидаты ретінде науқанын жалғастырды. Линдсей қайта сайланды және төрт либерал қалалық кеңеске сайланды. Бұл 1949 жылдан бері қалалық кеңесте орын алған алғашқы рет болды. Роуз және либералдар оның екінші мерзімінде Линдсей әкімшілігінің маңызды бөлігіне айналды. Либералдар, қалалық кеңестегі ресми оппозициялық партия ретінде, қосымша жәрдем мүмкіндіктеріне ие болды. Клинген олардың фракциялық жетекшісі болып тағайындалды. Партияны реформалауды көздеген «Жаңа саясат үшін либералдар» тобы Клинген мен қалалық кеңесші Чарльз Тейлор құрды. Олар 1970 жылы Роузға қарсы төрағалыққа Пол Симоноффты ұсынды, бірақ Роуз қайта сайланды. Клинген мен Тейлор кейін демократтарға қосылу үшін партиядан кетті.

The party was divided during the 1968 Democratic primary as Costello and multiple upstate county chairs supported Eugene McCarthy while Stulberg and the ILGWU supported Johnson. The pro Johnson elements of the party switched their support to Humphrey after Johnson dropped out. The party voted to endorse Humphrey on September 4. The first statewide primary in the party's history occurred during the 1968 U. S. Senate election. Rose wanted the party to endorse Javits, who they helped elect to the U. S. House in 1946, as he could easily gain them votes and they did not have control over who the Democratic nominee would be. However, left wingers in the party were critical of Javits' stance on Vietnam and support for Richard Nixon. Stulberg believed that supporting Javits would help Nixon win the presidential election. Percy Sutton contested the nomination, but withdrew after the state committee made Javits the party's nominee. The ILGWU put Murray Baron onto the primary ballot, but Javits defeated him. The ILGWU made a push to reform the party after the 1966 election. They wanted to reduce his power over the party. 25 30% of the party's budget came from the ILGWU, but started reducing its support in protest of Rose. The ILGWU voted to disaffiliate from the Liberals in January 1969. ILGWU accused the party of being a "tail on the Republican kite" and was critical of Lindsay's mayoralty. Lindsay ran for reelection in the 1969 New York City mayoral election, but lost the Republican primary. He was given the Liberal nomination prior to the primary and continued his campaign as their nominee. Lindsay won reelection and four Liberals were elected to the city council. This was the first time they won seats on the city council since 1949. Rose and the Liberals became a major part of Lindsay's administration in his second term. The Liberals, as the official minority party in the city council, had additional patronage possibilities. Clingan was selected to be their caucus leader. Liberals for New Politics, a group seeking to reform the party, was formed by Clingan and city councilor Charles Taylor. They ran Paul Siminoff for chair against Rose in 1970, but Rose was reelected. Clingan and Taylor later left the party to join the Democrats.

Құлдырау

Артур Голдберг, Роуздың досы, 1970 жылғы сайлауда демократтардың губернаторлық тікелей кандидаттығын жеңіп алды. Харрингтон мен Костелло губернатор және сенатор лауазымдарына тікелей кандидаттар ретінде ұсынылды. «Жаңа саясат» либералдары Роузды оларды саяси келісімге келу үшін уақытты созу үшін пайдаланғаны үшін айыптады. Голдберг Харрингтонға тоғыз беттік хаты арқылы либералдарға жүгінді, ал Рокфеллер Харрингтонды тікелей кандидат ретінде сайлауға түсуге ынталандырды, онда ол бұзушы кандидат болар еді. Голдбергке губернаторлық тікелей кандидаттық берілді, ал Чарльз Гуделлге сенаторлық тікелей кандидаттық берілді. Екеуі де сайлауда жеңіліске ұшырады, Гуделл консервативтік кандидат Джеймс Л. Баклиден кейін үшінші орынды иеленді. 1968 және 1972 жылғы президенттік сайлаулар арасында партияның бюллетеньдері бойынша берілген дауыс саны шамамен 60%-ға төмендеді, ал консерваторлар екі есе көп дауыс алды. Роуз Линдсейге 1973 жылғы сайлауда қайта сайлануға түспеуді айтты. Роуз, Джавиц және Рокфеллер либералдық және республикалық біріктірілген науқанды ұйымдастыру үшін кездесу ұйымдастырды. Роуз Джавицтің де қатысуын қалады, бірақ ол бас тартты. Роуз бен Рокфеллер Роберт Ф. Вагнерді қолдады, ал Либералдық саясат комитеті оны мақұлдады. Алайда Вагнер сайлаудан бас тартты, өйткені ол алғашқы сайлауға қатысуға дайын емес еді. Либералдар Альберт Х. Блюменталды, ал республикашылдар Джон Дж. Маркиді тікелей кандидат ретінде ұсынды. «Жаңа саясат» либералдары Блюменталға қарсы Ж. Стэнли Шоуды тікелей сайлауға жіберді, бірақ жеңіліске ұшырады, ал Шоу сайлауда жеңіске жеткен демократтық тікелей кандидат Ибрахим Бимды қолдады. Генри Стерн 1973 жылы Нью-Йорк қалалық кеңесіне сайланған жалғыз либерал болды. Либералдар бастапқыда 1976 жылғы президенттік сайлауда Уолтер Мондейлді қолдады, бірақ ол сайлаудан бас тартты. Партия Хамфри, Генри М. Джексон, Мо Удалл және Джимми Картер арасында бөлінді. Партия, ынта-жігердің жетіспеуіне қарамастан, Картерді қолдады, бірақ жаңа заңдар барлық науқандық материалдарды және науқандық шығындарды бекітуді талап еткендіктен, науқанда аз рөл атқарды. Роуз 1976 жылдың 28 желтоқсанында қайтыс болды, ал Дэвидсонның әйелі сол күні құлдырап, ол атқарушы директор лауазымынан кетуге мәжбүр болды. Роуздың қайтысынан кейін Дэвидсон, Харрингтон, Рей Хардинг, Эд Моррисон, Николас Гёри және Герберт Роуздың ұжымдық басшылығы құрылды. Хардинг басым мүшеге айналды және 1980 жылға қарай партияның басшысы ретінде танылды. Партия бастапқыда 1977 жылғы Нью-Йорк қаласының мэрлік сайлауында республикашыл Рой М. Гудманды қолдауға жоспарлаған, бірақ губернатор Хью Кэри кездесу ұйымдастырды, онда ол алғашқы сайлауды қыркүйектен маусымға ауыстыру туралы заң жобасына вето қоюға келісті және Марио Куомоны сайлауға түсуге көндірді. Арнайы мэрлік іздеу комитеті Куомоны Гудман мен Эд Кохтың орнына қолдады, ал штаттық комитет Куомоны партияның тікелей кандидаттығына бекітті. Куомо демократтық тікелей сайлауда Кохтан жеңіліске ұшырады, бірақ либерал ретінде науқанын жалғастырды. Куомо Кохтан жеңіліске ұшырады, бірақ либералдар қалалық кеңесте бір орынды сақтап қалды. Партия 1978 жылғы губернаторлық сайлаудан кейін консервативтік және «Өмірге құқық» партиялары арасында дауыс бөлінуіне байланысты C қатарына көтерілуді үміттенеді, бірақ либералдар оның орнына E қатарына түсті. Либералдар 1980 жылғы сайлауда президенттік деңгейде демократтардан алғаш рет ажырады. Партия Картердің орнына Джон Б. Андерсонға бюллетеньді берді. Джавиц сонымен қатар республикашылдардың Ал Д'Аматоға ұсынған тікелей кандидаттығын жоғалтқаннан кейін либерал ретінде жарысты. Андерсон мен Джавиц екеуі де жеңіліске ұшырады, бірақ олардың жиналған дауысы республикашылдардың жеңіске жетуінен асып түсті. Партия 1982 жылғы АҚШ Сенатына сайлауда Даниель Патрик Мойниханға 100 000 долларға қолдау көрсетуі үшін айыпталды. Руди Джулиани 1989 және 1993 жылғы Нью-Йорк қаласының мэрлік сайлауында партияның тікелей кандидаттығын алды. «Нью-Йорк Таймс» газеті олардың қолдауын «саяси құралдан аспайтын» және «бір айлакер саясаткердің жұмысы» деп сынады. Джулиани 1993 жылғы сайлауда либералдық бюллетеньде алған дауыстарының арқасында жеңіске жетті. Джулиани әкімшілігінде либерал вице-мэр болды, ал 23 либерал тағайындалды. Хардингтің екі ұлы да лауазымға ие болды. Либералдық дауыс 71,017-ге дейін төмендеді, бұл 1990 жылғы губернаторлық сайлауда Куомоның сәтті науқанын қолдауға қарамастан, дауыс беру құқығын сақтау үшін қажетті 50,000-нан аспады. Партия 1998 жылғы сайлауда Бетси Маккогиді губернаторлыққа тікелей кандидат ретінде ұсынды, бірақ ол тек 77,915 дауыс алды. Партияның солшыл және еңбекшілерді қолдайтын партия ретіндегі беделін «Еңбекшілер партиясы» қабылдады. ЕЖП 2000 жылғы президенттік және АҚШ Сенатына сайлауда либералдардан көп дауыс алды. 2002 жылғы губернаторлық сайлауда демократтық тікелей кандидат Х. Карл Маккалл партияның тікелей кандидаттығын қабылдамайтынын мәлімдеді. Маккалл Хардинг пен либералдардың «Нью-Йорк саяси өміріне ұят екенін» айтты. Либералдар Эндрю Куомоға тікелей кандидаттық берді, ол сайлаудан бас тартып, Маккаллды қолдады. Куомо бюллетеньде қалды, бірақ науқан жүргізбеді. Либералдар 15,761 дауыс алғаннан кейін дауыс беру құқығын жоғалтты. Джулианиден жеңілген Дэвид Динкинс «олар бизнестен шығып қалғанына қуаныштымын» деді. Партия 2003 жылы кеңсесін жапты, ал Саясат комитеті таратылды. Либералдық партия да сыбайлас жемқорлыққа және либералдық қағидаларын қоршау мен жеңілтекшілік жүйесіне бағынуға қатысты айыптамаларға ұшырады – Джулиани әкімшілігінде Хардингтің туыстары тағайындалды және бұл Джулианидің «либерал» емес екенін ескеретін болса, өзара келісім шарттарының нәтижесі болды. 1999 жылы «Нью-Йорк Обсервер» газеті оны «идеологиялық тұрғыдан кедей институт, саясаттан гөрі жеңілтекшілікке көбірек қызығушы» деп атады. 2009 жылы Реймонд Хардинг Алан Г. Хевесиге, жиі Либералдық партияның қолдауын алған Нью-Йорк саясаткеріне саяси қызметтер көрсеткені үшін 800 000 доллардан астам ақша алғаны үшін кінәлі деп танылды. 2005 жылы «Нью-Йорк Дейли Ньюс» газеті Нью-Йорк қаласының қазіргі мэрі Майкл Блумбергтің, аборт құқығы мен бір жынысты некеге қолдау білдіретін либералды республикашыл, Либералдық партияны жандандыруға тырысып жатқанын, осылайша демократтардың дауысын жеңіп алуға тырысып жатқанын хабарлады. Блумберг 2005 жылы қайта сайланды, бірақ оның науқаны Либералдық партияны жандандыру үшін негіз ретінде пайдаланылған туралы аңызға айналды. 2006 жылы 1940 жылдардың басынан бері алғаш рет Либералдық партияның губернаторлыққа кандидат жоқ еді. Эдвард Калверт 2010 жылы партияның губернаторлыққа кандидаттығына түсті, бірақ оны бюллетеньге енгізу үшін 15 000 тіркелген сайлаушының қолдарымен қол қойылған қажетті өтінішті жинауға партияның ресурстары жетпеді. Либералдық партияның қазіргі төрағасы Джек Олчин. Оның атқарушы директоры Мартин Хасснер. Бұрынғы Нью-Йорк қалалық саябақтар комиссары Генри Стерн 2004 жылы төрағалыққа келгенге дейін Либералдық партияның ұзақ жылдар бойы басшысы Реймонд Хардинг (Бранко Хохвальд туған; 31 қаңтар 1935 ж. – 9 тамыз 2012 ж.) болды. Либералдық партия 2011 жылы Нью-Йорк штатының 9 округіндегі арнайы сайлауда республикалық кандидат Боб Тернерді қолдады, бұл Либералдық партия мен консервативтік партияның қарсы емес кандидатқа келіскен сирек жағдайлардың бірі болды. Реймонд Хардинг 9 тамыз 2012 жылы Бронкста рактан қайтыс болды, 77 жасқа толды, Либералдық партияны ұзақ жылдар бойы танымал тұлғасынан айырды. Либералдық партияның сайты әлі де бар болғанымен, оның соңғы сайлауы, барлық кандидаттар басқа партиялардың тізімінде болған, 2017 жылғы Нью-Йорк қалалық кеңесіне сайлау болды.

Arthur Goldberg, a friend of Rose, won the Democratic gubernatorial nomination in the 1970 election. Harrington and Costello were nominated as place holder candidates for governor and senator. Liberals for New Politics accused Rose of using them to gain more time to make a political deal. Goldberg appealed to the Liberals in a nine page letter to Harrington while Rockefeller sought to have Harrington run, where he would serve as a spoiler candidate. Goldberg was given the gubernatorial nomination while Charles Goodell was given the senatorial nomination. Both of them lost their elections, with Goodell coming third behind Conservative nominee James L. Buckley. The number of votes cast on the party's ballot line declined by almost 60% between the 1968 and 1972 presidential elections while Conservatives received twice as many votes. Rose told Lindsay to not seek reelection in the 1973 election. Rose, Javits, and Rockefeller organized a meeting to attempt a Liberal and Republican fusion campaign. Rose wanted Javits to run, but he declined. Rose and Rockefeller supported Robert F. Wagner Jr. and the Liberal Policy Committee endorsed him. However, Wagner withdrew from the election as he was not willing to contest a primary. The Liberals ran Albert H. Blumenthal while the Republicans ran John J. Marchi. Liberals for New Politics ran J. Stanley Shaw against Blumenthal in the primary, but lost and Shaw instead endorsed Democratic nominee Abraham Beame, who won the election. Henry Stern was the only Liberal elected to the New York City council in 1973. The Liberals initially supported Walter Mondale during the 1976 presidential primaries, but he withdrew. The party was divided between Humphrey, Henry M. Jackson, Mo Udall, and Jimmy Carter. The party, despite a lack of enthusiasm, endorsed Carter, but played a minor role in the campaign due to new laws requiring campaign committees approve all literature and campaign spending limits. Rose died on December 28, 1976, and Davidson's wife collapsed on the same day, causing him to retire as executive director. A collective leadership of Davidson, Harrington, Ray Harding, Ed Morrison, Nicholas Gyory, and Herbert Rose was formed after Rose's death. Harding became the dominant member and was being referred to as the party's leader by 1980. The party initially planned on endorsing Republican Roy M. Goodman in the 1977 New York City mayoral election, but Governor Hugh Carey organized a meeting where he agreed to veto a bill moving primaries from September to June and convinced Mario Cuomo to run. A special mayoral search committee voted in favor of Cuomo over Goodman and Ed Koch and the state committee designated Cuomo as the party's candidate. Cuomo lost the Democratic primary to Koch, but continued his campaign as a Liberal. Cuomo lost to Koch, but the Liberals retained their one city council seat. The party hoped to rise to Row C after the 1978 gubernatorial election due to vote splitting between the Conservative and Right to Life parties, but the Liberals instead fell to Row E.

The Liberals broke with the Democrats at the presidential level for the first time in the 1980 election. The party gave its ballot line to John B. Anderson instead of Carter. Javits also ran as a Liberal in the senatorial election after losing the Republican nomination to Al D'Amato. Anderson and Javits both lost, but their vote totals were greater than the Republican margin of victory. The party was accused of selling its endorsement to Daniel Patrick Moynihan for $100,000 in the 1982 U. S. Senate election. Rudy Giuliani received the party's nomination in the 1989 and 1993 New York City mayoral elections. The New York Times criticized their endorsement as "little more than a political tool" and the "work of one wily politician", Harding. Giuliani won the 1993 election due to the votes he received on the Liberal ballot line. A Liberal was made deputy mayor in Giuliani's administration and 23 Liberals received appointments. Two of Harding's sons also received positions. The Liberal vote fell to 71,017, a small number over the 50,000 needed to retain ballot access, despite supporting Cuomo's successful campaign in the 1990 gubernatorial election. The party ran an independent campaign with Betsy McCaughey for governor in the 1998 election, but only received 77,915 votes. The party's position as the left of center and pro labor party was being taken by the Working Families Party. The WFP received more votes than the Liberals in the 2000 presidential and U. S. Senate elections. H. Carl McCall, the Democratic nominee in the 2002 gubernatorial election, announced that he would not accept the party's nomination. McCall stated that Harding and the Liberals were "an embarrassment to New York's political life". The Liberals gave their nomination to Andrew Cuomo, who dropped out and endorsed McCall. Cuomo remained on the ballot, but did not campaign. The Liberals lost their ballot access after receiving 15,761 votes. David Dinkins, who lost to Giuliani, said that he was "glad they are out of business". The party closed its office in 2003 and the Policy Committee dissolved. The Liberal Party also suffered allegations of corruption and of abandoning its liberal roots in favor of a system of patronage and nepotism – Harding relatives were given appointments in the Giuliani administration, and it was argued that it was a quid pro quo deal, since Giuliani is not generally considered a "liberal" by New York City standards. In 1999, The New York Observer called it an "ideologically bereft institution more interested in patronage than in policy." In 2009, Raymond Harding pleaded guilty to having accepted more than $800,000 in exchange for doing political favors for Alan G. Hevesi, a New York politician who was a frequent Liberal Party endorsee. In 2005, the New York Daily News reported that incumbent New York City Mayor Michael Bloomberg, then a liberal Republican who favors abortion rights and same sex marriage, was seeking to revive the Liberal Party – and thereby run on a "Republican/Liberal" ticket – in an effort to win over Democratic voters in the overwhelmingly Democratic city. Bloomberg was re elected in 2005, but nothing came of these rumors of his campaign being used as a basis for a Liberal Party revival. In 2006, for the first time since the early 1940s, there was no Liberal candidate for Governor. Edward Culvert was the party's candidate for governor in 2010, but the party lacked the resources to muster the necessary petition with 15,000 valid signatures of registered voters to get him onto the ballot. The Liberal Party's current chairman is Jack Olchin. Its executive director is Martin Hassner. Prior to former New York City Parks Commissioner Henry Stern taking over as chairman in 2004, the Liberal Party's longtime leader was Raymond Harding (born Branko Hochwald; January 31, 1935 – August 9, 2012). The Liberal Party cross endorsed Republican candidate Bob Turner in the New York's 9th congressional district special election, 2011, marking one of the rare times the Liberal Party and the Conservative Party have agreed on a candidate other than an unopposed one. Raymond Harding died August 9, 2012, in the Bronx of cancer, aged 77, depriving the Liberal Party of its best known long term figure. While the Liberal Party still has a website, the last election in which it endorsed candidates, all on other party lines, was the New York City Council races in 2017.

Саяси ұстанымдар

Партия Трумэннің «Әділ келісім» бағдарламасын қолдады. 1949 жылғы сайлау кезінде олар Тафт-Хартли заңының күшін жоюды, Коммунистік партияның заңды түрде жұмыс істеуіне рұқсат беруді, Әлеуметтік қамсыздандыру жүйесін кеңейтуді және жалпыұлттық денсаулық сақтау жүйесін құруды жақтады. Партия Пуэрто-Риконың мәртебесін анықтау үшін референдум өткізуді қолдады. Партия Мундт-Никсон заңына және Маккарранның ішкі қауіпсіздік туралы заңына қарсы болды, бірақ Берл Мундт-Никсон заңына түзетулер енгізуді ұсынды. Берл Коммунистік партияны тыйым салуға қарсы болды. Палестин Коммунистік партияның Джульет Стюарт Пойнтц, Карло Треска және Леон Троцкийдің өліміне немесе жоғалуына қатысы бар-жоғын тергеуді талап етті. Палестин Питер Каччионе қайтыс болғаннан кейін қалалық кеңеске коммунисттің орынбасарын тағайындауды қолдады, бірақ Голдберг бұған қарсы болды. 1966 жылғы штаттық конституциялық конвенцияда Харрингтон штаттағы Блейн түзетуін сақтап қалуды жақтады. Алайда, конвенция 130 дауысқа 48 қарсы дауыспен оны жоюға шешім қабылдады. Ол сондай-ақ мемлекеттік емес мектептер салуға мемлекеттік қаражат жұмсауға тыйым салуды ұсынды, бірақ бұл қабылданбады. Харрингтон АҚШ-тың Вьетнам соғысына қатысуына қарсы болды, ал Роуз партияның бұл мәселеде белгілі бір ұстаным қабылдамауын қалады. Нью-Йорк штатының солтүстігіндегі бірнеше округтік бөлімдері бомбалауды тоқтатуға, Солтүстік Вьетнаммен келіссөздер жүргізуге және Вьетнамды қайта құруға көмектесуге шақыратын резолюция қабылдады. 1968 жылдың 29 маусымында штаттық комитет келіссөздер кезінде дереу атысты тоқтатуды талап ететін резолюцияны қабылдады.