Кіріспе
Джеймс Майкл Керли (1874–1958) – Массачусетс штатының Бостон қаласынан шыққан американдық демократ саясаткер. Ол 1914 жылдан 1955 жылға дейін Бостон қаласының әкімі болып төрт рет қызмет етті. Керли заң бойынша сайлауға құқылы болған барлық сайлауда мэрлікке кандидат болды. Ол екі рет қылмыстық қызметтері үшін сотталды және соңғы мерзімін түрмеде өткізді. Ол сонымен қатар Массачусетс штатының губернаторы болып бір мерзім қызмет етті. Ол Массачусетс саясатының ең жарқын тұлғаларының бірі ретінде танылады. Керли АҚШ Өкілдер палатасында 30 жылдық үзіліспен екі рет, ал мансабының басында Бостон қалалық кеңесінде, Бостон әкімдер кеңесінде және Массачусетс штатының Өкілдер палатасында қызмет етті. Керли жұмысшы табының ирландтық-американдық католиктері арасында зор құрметке ие болды. АҚШ-тағы Ұлы депрессия кезінде ол Бостон қалалық ауруханасын кеңейтті, Массачусетс шығанағының көлік басқармасын дамытты, жолдар мен көпірлерді жақсарту жобаларын қаржылады, жағажайлар, моншаханалар, ойын алаңдары мен саябақтар, мемлекеттік мектептер мен кітапханалармен аудандарды жаңартты, осының бәрін пара алу және салықтарды көтерумен бірге жасады. Ол Массачусетс Демократиялық партиясының ықпалды және кейде бөлініс тудыратын күші болды, Бостонның округ басшыларына және партияның ақ англосаксон протестанттық басшылығына жергілікті және штаттық деңгейде қарсылық көрсетті. Оның саяси тактикасы, нәтижесінде бизнесті және экономикалық жағдайы жақсы адамдарды қаладан қууы, жергілікті экономикаға зиян келтіруі экономистер мен саясаттанушылардың зерттеу нысанына айналды.
James Michael Curley (November 20, 1874 – November 12, 1958) was an American Democratic politician from Boston, Massachusetts. He served four terms as mayor of Boston from 1914 to 1955. Curley ran for mayor in every election for which he was legally qualified. He was twice convicted of criminal behavior and notably served time in prison during his last term as mayor. He also served a single term as governor of Massachusetts. He is remembered as one of the most colorful figures in Massachusetts politics. Curley also served two terms, separated by 30 years, in the United States House of Representatives and, in his early career, served in the Boston Common Council, Boston Board of Aldermen, and Massachusetts House of Representatives. Curley was immensely popular with his fellow working class Roman Catholic Irish Americans. During the Great Depression in the United States, he enlarged Boston City Hospital, expanded the Massachusetts Bay Transportation Authority, funded projects to improve roads and bridges, and improved the neighborhoods with beaches and bathhouses, playgrounds and parks, public schools, and libraries, all the while collecting graft and raising taxes. He was a leading and at times divisive force in the Massachusetts Democratic Party, challenging Boston's ward bosses and the party's white Anglo Saxon Protestant leadership at the local and state levels. His political tactics, which tended to drive businesses and economically successful people from the city, damaging the local economy, have become an object of study for economists and political scientists.
Ерте өмір
Джеймс Майкл Керли 1874 жылы Бостонның Роксбери ауданында Майкл мен Сара Керлидің (қыз есімі Клэнси) отбасында дүниеге келді. Керлидің әкесі Майкл Ирландияның Галвей графтығының Оутергард қаласынан көшіп келіп, Роксбериде қоныстанды, онда ол Керлидің анасымен, сондай-ақ Галвей графтығынан келген әйелмен танысты. Майкл Керли демократтардың аудандық басшысы П. Джеймс "Пиа Жакет" Магуайрдің күндізгі жұмысшысы және жаяу әскері болып жұмыс істеді. Майкл Керли 1884 жылы, оның ұлы Джеймс он жасқа толғанда қайтыс болды. Джеймс және оның інісі Джон отбасының қарапайым табысын толықтыру үшін жұмыс істеді, ал Джеймс жергілікті мемлекеттік мектепте оқыды. Керли он бес жасында мектепті тастап, фабрикада жұмыс істеді және тауар жеткізіп жүрді, бұл оған Бостонның өсіп келе жатқан өнеркәсіптік қаласының көп бөлігімен танысуға мүмкіндік берді. Ол өрт сөндіруші болуға ниеттенді, бірақ оған әлі жас болды. Оның анасы, әлдеқашан оның жанында болған, оған жомарттық сезімін сіңірді, бұл оның қоғамдық бейнесінің маңызды бөлігін құрады. Керлидің анасы оны әкесінің жағымсыз байланыстарынан алшақтатуға тырысты, сонымен қатар Бостонның кеңселер мен шіркеулерінде еден жуу жұмысын істеді.
Саяси өрлеу
Керли ересек болған кезде Бостон саясаты дәстүрлі янки протестантизміне қарсы ирландтық саяси күшінің артуымен сипатталды. Керли жергілікті Рим-католик шіркеуіне және Ирландия иммигранттарына көмек көрсететін «Ежелгі Ирландтықтар Ордені» бауырластық қоғамына қатысты. Ол басқаларға көмектесуге дайын, белсенділікпен іс істейтін адам ретінде танылды. Керли есік қағу, дауыс жинау және арыз-шағымдарды қабылдау сияқты дәстүрлі сайлау науқаны тәжірибесін жинады. Ол 1897 және 1898 жылдары Бостон қалалық кеңесіне депутаттыққа үміткер болды, бірақ әр жылғы округтік сайлауда демократтардың кандидаттығын жеңе алмады. Керли жеңіске жетпеуіне себеп – оған қарсы бұрмаланған дауыс санауы болды, өйткені ол саяси машинадан тыс тұрды деп мәлімдеді. Керли 1899 жылы Чарльз И. Квирк басқаратын саяси машина фракциясына қосылып, сәттілікке жетті. Кеңестегі алғашқы екі жылында Керли шамамен 700 адамды қамқорлық лауазымдарына орналастырды. Қалалық халықшыл ретінде танылғандықтан, оған «Кедейлердің мэрі» деген бейресми лақап ат берілді.
Бостон ортақ кеңесі (1900)
1900 жылы Керли Бостон қаласының ең жас бөлім бастығы болды, оған 26 жас болған. Ол саяси амалдар арқылы Бостон қалалық әкімшілігіне (Board of Aldermen) қызметке орналасты. 1901 жылы Керли Бостон қалалық кеңесінің мүшесі болды, ол он жетінші округтің өкілі болды. Кейін Керли клуб кеңсесінің алдында жұмыс немесе күнкөріс сұрап кезекте тұрған кедей және мұқтаж адамдар туралы әңгімелер айтты.
АҚШ Конгресі (19111914)
1910 жылы Бостон қалалық кеңесінің мүшесі болған кезде, Керли АҚШ өкілі, демократ Джозеф Ф. О'Коннеллге қарсы шықты. Оның басты ниеті Бостон мэрі лауазымына кандидат болу еді, бірақ бұрынғы мэр (және Бостон ирланд саясатының «патшасы») Джон «Хони Фитц» Фицджеральд та осы лауазымға үміткер болды. Керли мэр сайлауына қатыспау шартымен, Фицджеральд төрт жылдық мерзімінен кейін қайта сайлауға түспеуге уәде берді. Алдыңғы сайлауда О'Коннелл республикалық қарсыласы, бұрынғы қалалық хатшы Дж. Митчелл Галвиннен төрт дауыс айырмасымен жеңіске жеткен еді. О'Коннелл, Керли және О'Коннеллдің бұрынғы әріптесі Уильям С. Макнари арасындағы үштік іріктеу сайлауында Керли О'Коннелл мен Макнариді жеңді. Демократиялық партияның ұсынуын жеңген соң, Керли Галвиннен айқын басымдықпен жеңіске жетті, ол Республикалық партияның кандидаттарының бірі болды. Фицджеральд сайлаудан бас тартып, Керли қалалық кеңес төрағасы Томас Кенниді жеңді. Керлидің жеңісі Бостон саясатындағы билігін бекітті, ол 1950 жылға дейін сақталды. Ол төрт рет (1914–1918, 1922–1926, 1930–1934 және 1946–1950) мэр болып қызмет етті және осы лауазымда болмағанда да әрқашан ықпалында болды. Алғашқы мерзімінде Керли бірқатар қоғамдық жақсартуларға кірісті, бұл практиканы ол кейіннен мэр ретінде де жалғастырды. Оның жобаларына қаланың кедей аудандарында демалыс саябақтарын салу, қоғамдық көлікті кеңейту және Бостон қалалық ауруханасын кеңейту кірді. Ол қала қаржысына аса мән бермей, мүлік салығын көтеріп, қалалық банктерден несие алды, кейде банк мекемелеріне қалалық инспекциялық шаралармен қорқытып, қарыз алды. Ол протестанттық «жақсы үкімет» жақтастарының көңілін әдейі қоздырып, Бостонның қоғамдық бағын сатуды және тарихи Ширли Юстис үйін қазіргі заманғы талаптарға сай келмейтіні үшін бұзуды ұсынды. Бірінші мерзімінде Керли отбасымен Ямайка жазығындағы сәнді үйге көшіп барды, бұл әдеттегі мемлекеттік қызметкердің жалақысынан әлдеқайда жоғары еді. 1915 жылы салынған жиырмадан астам бөлмелі үйді Керлиден көмек күтіп жүрген мердігерлер ақысыз немесе аз төлеммен салған. Керлидің қаржысы Бостон қаржы комиссиясымен, жаушыл протестанттық республикашылар басымдығымен жүйелі түрде тексерілді, бірақ ол Коклидің араласуы арқасында заңдық айыптаудан құтылды. Керли сондай-ақ, жала жабу қылмысымен қорқытып, баспасөздің тергеуін тоқтатуға тырысты. Бірде ол Бостон телеграфы басылымының редакторына оның жариялаған мақалалары үшін физикалық зорлық көрсетті. Керлидің қайта сайлануға жасаған әрекеті Бостонның Вест-Энд ауданының басшысы Мартин Ломаснидің іс-қимылымен тоқтатылды. Ломасни, қалада Керлиге ұзақ жылдар бойы қарсылас болған, 1917 жылғы мэр сайлауына ирланд-американдық кандидатты енгізіп, Керлиден жеткілікті дауыс алып, республикашыл Эндрю Дж. Петерске жеңіс сыйлады. 1918 жылы штаттық заң шығарушы орган Бостон мэрлеріне қатарынан екі мерзімге сайлануға тыйым салатын заң қабылдап, Керлиге тағы бір соққы берді.
Екінші мэрлік (1922-1926)
Жаңа бір мерзімдік шектеуге сәйкес, Керли 1921 жылы қала әкімі болып сайланды, бірақ 1925 жылы қайта сайлануға құқығы болмады. 1924 жылы қала әкімі қызметін атқарып жүргенде, Керли Массачусетс штатының губернаторы лауазымына кандидат болды. Ол республикалық вице-губернатор Алван Т. Фуллерден жеңіліс тапты.
Үшінші мэрлік (19301934)
1929 жылы Керли үшінші рет қатарынан емес, мердігерлік қызметке тағы да сайланды. 1932 жылы Массачусетс штатының делегациясына 1932 жылғы Демократиялық ұлттық конвенцияға қатысуға губернатор Джозеф Б. Элли Керлиге рұқсат бермеді. Оның орнына Керли Пуэрто-Рикодан делегат ретінде «Алкальде» (испан тілінде «мэр») Хайме Курлео деген атпен сайланды. Кейбір деректер бойынша, оның қолдауы Франклин Д. Рузвельттің конвенцияда кандидат ретінде бекітілуіне зор үлес қосты, бірақ президент оны Ирландиядағы елшілікке тағайындағаннан кейін Рузвельтпен арақатынасы уысып қалды. 1933 жылы ол АҚШ қала әкімдері конференциясының президенті қызметін атқарды.
Губернаторлық (19351937)
1934 жылы демократтар үшін жағдай жақсарған кезде Керли қайтадан губернаторлыққа кандидат болды. Бұл жолы ол Рузвельттің «Жаңа мәміле» саясатына қарсы болған республикашыл лейтенант-губернатор Гаспар Г. Бэконды 100 мыңнан астам дауыспен жеңді. Керлидің губернаторлық қызметінің бір мерзімі бір комментатордың пікірінше, «кейде күлкілі, көбінесе таңғажайып, әрқашан ұятты» болды. Оның осы әрекеттері туралы жағымсыз жазбалар халық арасындағы беделін түсірді, сондай-ақ ол кең таралған жұмыссыздық мәселесін тиянақты шеше алмады. Оның басшылығымен Куаббин суқоймасы сияқты ірі қоғамдық жұмыс жобасы іске асырылды, оның құрылыс келісімшарттары Керлиге тән стильде жасалды. 1935 жылы штаттың WASP элитасына қарсылық білдіру мақсатында Керли Гарвард университетінің бітіру салтанатына (губернатордың дәстүрлі рәсімдік міндеті) жібек жолақты шұлық, тізеге дейін жететін шалбар, ұнтақталған періште және үшбұрышты шляпа, оған ағын қауырсын тігілген күйде келді. Университет маршалдары наразылық білдірген кезде, Керли Массачусетс шығанағы колониясының заңдарының көшірмесін көрсетіп, осы шараға қатысу үшін дұрыс киім талаптарын айтты және ол салтанатқа дұрыс киінген жалғыз адам екенін мәлімдеді, осылайша көптеген жұмысшы және орта таптың янкилеріне ұнады. Бір биограф Керлидің Массачусетс губернаторы лауазымын «қаржыны ысыраптап, жемқорлыққа толы апат, оны тек әзіл-қалжыңдармен жұмсартуға болады» деп сипаттады. 1936 жылы Керли қайта сайлануға тырысудың орнына АҚШ Сенатына кандидат болды. Демократтардың жалпыұлттық үлкен жеңісіне қарамастан, ол орташа республикашыл Генри Кэбот Лоджға жеңіліске ұшырады.
Губернаторлықтан кейінгі алғашқы кезең
Губернаторлық қызметтен кеткеннен кейін Керли өзінің ақшасының көп бөлігін Невададағы алтын кендеріне жасаған сәтсіз инвестицияларға жұмсады; содан кейін ол Суффолк округінің прокуроры қозғаған азаматтық сотта жеңіліп, Бостон қаласына "Жалпы жабдық компаниясынан" алған 40 000 долларды зиян өтеу талабын реттеу үшін алған ақшаны қайтаруға мәжбүр болды. Керли 1937 жылдың қарашасы мен 1941 жылдың қарашасында Бостон мэрі лауазымына өзінің бұрынғы саяси жақын серігі Морис Дж. Тобиннің қолынан екі рет жеңілді. Керли кейін Тобинге қарсы кек алып, 1946 жылы Тобинге қарсы губернаторлыққа республикалық Роберт Ф. Брэдфордты қолдады. 1938 жылы ол тағы да губернаторлыққа үміткер болып, қазіргі демократ губернаторы Чарльз Ф. Херлиді тартысты ішкі сайлауда жеңіп, бірақ жалпы сайлауда Массачусетс штатының Өкілдер палатасының бұрынғы спикері, республикашыл Леверет Солтонсталлға жеңілді.
АҚШ Конгрессіне оралу (19431947)
1942 жылы Керли Конгресске оралып, демократ Томас Х. Эллиотқа қарсы күресіп, сүрегін қалпына келтірді. Эллиот – Рузвельт әкімшілігі үшін үлгілі дауыс берген бұрынғы «Жаңа мәміле» адвокаты, сонымен қатар унитариандық пастордың ұлы және Гарвард университетінің президенті Чарльз Уильям Эллиоттың немересі болатын. Керли Эллиоттың тегін пайдаланып, жұмысшы табының янки элитасына деген ашуын оятты. Бостон саясатының тарихына енген сөйлеуінде Эллиоттың коммунистік көзқарастары бар екенін айтты: «Джим Керлидің жарты мүшесінде Том Элиоттың қызғылт денесінен гөрі көбірек американдық рух бар». Осылайша, ұзақ жылдар бойы дәлелденген жемқорлығына және янки халқына деген қарсылығына қарамастан, Керли олардың көп бөлігін өз жағына тарта алды. Ол жеңіске жетті және 1944 жылы қайта сайланды.
Төртінші мэрлік (19461950)
1945 жылы Керли Конгресстегі орнынан бас тартып, Бостон қаласының мэрі болып төртінші, бірақ қатарынан емес мерзімге түсуге бел буды. Керлиге Джозеф П. Кеннеди (демек, Керлидің бір бөлігін төлеуге келісіп, 1949 жылы қайта сайлануына қаржылай көмектескен болуы мүмкін) орынды босату үшін ақша төлеген болуы мүмкін, соның арқасында Кеннедидің ұлы Джон 1946 жылы айтарлықтай демократтық қарсылықсыз Конгресске түсе алған.
Сотталу және түрмеге қамау
Төртінші мэрлік мерзімінде Керли Конгресте болған кезінде оның командасына қарсы көптеген тергеулер жүргізілді, ал енді ол федералды прокурорлар ұсынған пара алу айыптарымен сотқа тартылды. Дегенмен, Бостон қаласындағы ирланд-американдық қауымдастықта Керлидің беделі оның айыпталуына қарамастан жоғары болды. Ол «Керли істі аяқтайды» деген ұранмен сайлау науқанын жүргізді. Федералдық қазылар алқасының пошта арқылы алаяқтық жасады деген екінші айыптауы да оның науқанына зиян келтірмеді, нәтижесінде Керли сайлауда дауыстардың 45 пайызын алып жеңіске жетті. 1947 жылдың маусым айында Керли инженерлер тобынан 60 мың доллар алғаны үшін айыпталды, бұл Керли басқарған компания соғыс кезінде пайда табу үшін тергеуге алынған болатын. Ол пошта арқылы алаяқтық жасады деген айып танылып, Коннектикут штатының Денбери қаласындағы Федералдық түзету мекемесінде 6-18 айға сотталды. Массачусетс штатының конгресс делегациясының қысымымен және Керлидің денсаулығының нашарлығын ескере отырып, президент Трумэн оның жазасын бес айдан кейін қысқартты. Қалалық хатшы Джон Б. Хайнс Керли түрмеде болған кезеңде міндетін атқарушы мэр болып қызмет етті.
Түрмеге қамалғаннан кейін қайту
Бостонға оралғанда мыңдаған адам Керлиді қарсы алып, әскери оркестр "Hail to the Chief" әнін орындады. Керли Хайнстың тәжірибесі жеткіліксіз дейтін болса, Хайнс қаланың "енді бұрынғы басшыларын қабылдай алмайтынын" айтып, қаланың жоғары салық мөлшеріне наразылықты пайдаланып, алдын ала сайлауда Керлиді жеңді. Өкілеттігі аяқталар алдында Керли көптеген салық жеңілдіктерін берді және жақын достарына жоғары бағалы қалалық келісімшарттар жасап, қаланың қаржылық жағдайын одан бетер нашарлатты. Хайнс 1951 жылғы қарашадағы қайта сайлауда тағы да жеңіске жетіп, Керлидің жарты ғасырлық сайлау саясатындағы мансабын аяқтады.
Зейнеткерлік
Зейнеткерлікке шыққаннан кейін Керли Тип О'Нилл заң шығарушы орган арқылы өткізген мемлекеттік зейнетақы есебінен қаржылық қолдау алды. Керли жеңіліске ұшырағаннан кейін де басқа кандидаттарды қолдауын жалғастырды және Демократиялық партияда белсенді болып қала берді. 1958 жылы Бостондағы қасіретінен кейін қала тарихындағы ең ірі жобалау рәсімдерінің бірі өтті.
Жеке өмір
Джеймстің екі ағасы болды: Джон Дж. (1872–1944) және Майкл (1879 жылы туған), ол 2 жас жарымда қайтыс болды. Керли Мэри Эмельдаға (құрмет аты Герлихи) үйленді (1884–1930). Ол қайтыс болғаннан кейін, екі ұлы бар, Джордж пен Ричардтың жесір анасы Гертруд Кейси Денниске қайта үйленді. Керлидің жеке өмірі ерекше қайғылы болды. Ол бірінші әйелінен және тоғыз баласының жетісінен бұрын қайтыс болды. Мэри Эмельда 1930 жылы ұзаққа созылған қатерлі ісікпен күрескеннен кейін қайтыс болды. Егіз ұлдары Джон мен Жозеф нәресте кезінде дүниеден озды. Ұлы Доротея жасөспірім шағында пневмониядан қайтыс болды. Оның атымен аталған Джеймс кіші, Гарвард құқық мектебінің студенті және Керлидің саяси ізбасары ретінде дайындалған, өт тасын алып тастау операциясынан кейін 1931 жылы 23 жасында қайтыс болды. Алкогольге тәуелді ұлы Пол, Керлидің 1945 жылғы қала әкімі сайлауы кезінде қайтыс болды. 1950 жылдың ақпан айында қалған қызы Мэри инсульттан қайтыс болды, ал оның інісі Лео оқиға орнына келгенде, қатты қайғырып, сол күні 35 жасында ми қан құйылудан қайтыс болды. Қалған екі ұлы – Джордж (1919–1970) және Франциск X. (1923–1992), иезуит діни қызметкері, Керлиден ұзақ өмір сүрді.
Мұра
Тарихшы Джеймс М. О’Тул былай деп мәлімдеді: Бостон саясатында жарты ғасыр бойы үстемдік еткен Джеймс Майкл Керлиден гөрі жарқын саяси тұлға болған емес. Ол қазіргі немесе болашақ әкім ретінде әрдайым көзге түсті: қалалық кеңесші, конгрессмен, қала әкімі, губернатор. Адамдар оны жақсы көрді немесе жек көрді, бірақ оны назардан тыс қалдыра алмады. Ол этникалық және таптық соғыстың саясатын меңгерді, «біз» және «олар» арасындағы манихейлік әлемді қалыптастырды. Ол депрессия кезеңінде штат пен қалаға жетекшілік етті және тас пен қоғамдық жұмыстардан тұратын есімдерді қалдырды. Соңында ол тіпті американдық саяси мифологиясына енді, оның нақты өмірінен гөрі, көркемдік бейнелері арқылы жақсырақ еске алынды. Қалалық тарихшы Кеннет Т. Джексон былай деді: Керли – ірі қаланың ең танымал және ең әйгілі, әкешелік билік жүргізген басшыларының бірі, ирландиялық, католик және демократ. Бостонның әлеуметтік және экономикалық өміріне үстемдік еткен, Гарвардта білім алған брахмандарға қарсы ирланд-американдық наразылықты пайдаланған Керли өзін «Кедейлердің мэрі» деп санады. Керли иммигранттарға жұмыс табу, заңмен туындаған қиындықтарын жеңілдету, ойын алаңдары мен қоғамдық жуынатын орындар салу, олардың тойлары мен жоқтау рәсімдеріне қатысу арқылы қалалық өмірге бейімделуге көмектесті. Оның Джон (Honey Fitz) Фицджеральд, Патрик Кеннеди және Мартин Ломасней сияқты ирланд басшыларымен болған жанжалдары аңызға айналды, сондықтан ол әкім ретінде ықпалдылықты орталықтандыруға және аудандық белсенділерді қажетсіз етуге тырысты. Депрессия кезінде ол федералдық жәрдем мен жұмыс жобаларын өзінің саяси мақсаттарының құралы ретінде пайдаланды. Бірақ Керли Бостонда берік ұйым құра алмады және басқа танымал қалалық басшылардың билігі мен штаттық ықпалына ие болған емес. 1989 жылы Бостонның ескерткіштер комиссиясы 350 Jamaicaway, Jamaica Plain мекенжайындағы Керли үйін ескерткіш ретінде тағайындады. Керли Фанюйл-холлда екі мүсінмен құрметтелді. Біреуінде ол парктегі орындықта отырған күйі бейнеленген, екіншісінде ол сөз сөйлеп тұрғандай, жағасында сайлауалды белгішесі бар. Жақын жерде оның бір символы аталған «Күлгін шәмшарақ» атты бар болды. Гарвард экономистері Андрей Шлейфер мен Эдвард Глейзер «Керли эффектісі: сайлаушыларды қалыптастыру экономикасы» еңбегінде сипаттағандай, Керлидің қарсыластарын қала сыртына ығыстыру стратегиясы, бұрмалаушы экономикалық саясатты қолдану арқылы оның саяси базасын кеңейтті, бұл ұзақ мерзімді экономикалық тұраққа алып келді.
Surely there has been no more flamboyant political personality than James Michael Curley, who dominated politics in Boston for half a century. Whether as incumbent or as candidate, he was always there: alderman, congressman, mayor, governor. People loved him or hated him, but they could not ignore him. He mastered the politics of ethnic and class warfare by defining a manichaean world of "us" versus "them" He presided over state and city during the challenge of the Depression, leaving behind impressive monuments in stone and public works. In the end, he even managed to enter American political mythology, remembered as much in his fictional incarnations as for his real life. Urban historian Kenneth T. Jackson has argued that:
Curley was among the best known and most colorful of the big city, paternalistic bosses, Irish, Catholic, and Democratic Capitalizing on Irish American resentment against the Republican, Harvard educated Brahmans who dominated Boston's social and economic life, Curley liked to think of himself as "Mayor of the Poor" Curley helped immigrants to adjust to urban life by finding them jobs, easing their troubles with the law, building them playgrounds and public baths, and attending their weddings and wakes Because his feuds with fellow Irish chieftains like John (Honey Fitz) Fitzgerald, Patrick Kennedy, and Martin Lomasney were legendary, he tried as mayor to centralize patronage and make the ward heeler obsolete. During the depression he used federal relief and work projects as a tool of his political ambitions. But Curley never built a really solid organization in Boston and never enjoyed the power or statewide influence of other well known urban bosses. The Curley House at 350 Jamaicaway, Jamaica Plain was designated a landmark by the Boston Landmarks Commission in 1989. Curley is honored with two statues at Faneuil Hall. One shows him seated on a park bench. The other shows him standing, as if giving a speech, with a campaign button on his lapel. A few feet away was a bar named for one of his symbols, The Purple Shamrock. Curley’ strategy of driving opponents outside of the city, described by Harvard economists Andrei Shleifer and Edward Glaeser in "The Curley Effect: The Economics of Shaping the Electorate," increased his political base by using distortionary economic policies, leading to long term economic stagnation.
Танымал мәдениетте
Керли Эдвин О’Коннордың 1956 жылғы «Соңғы ура» романындағы және Джон Фордтың сол аттас фильміндегі басты кейіпкер Фрэнк Скеффингтонның шығармашылық көзі болды. Керли бастапқыда заңдық шаралар қолдануды ойлады, бірақ О’Коннормен кездескен соң пікірін өзгертті. Ол О’Коннорға кітап ұнағанын айтты, ең көп ұнаған бөлімі – «Мен қайтыс болатын жер» деген тұс. Ол фильмнің өндірушілерін сотқа беріп жеңіске жетті. Керли The Mighty Mighty Bosstones тобының «Let's Face It» альбомындағы «The Rascal King» әніне шабыт берді. Керли отбасы Массачусетс штатының 5 нөміріндегі автокөлікті әлі де пайдаланады. 1975 жылға дейін ол оның кеңес ұлы Ричардқа тиесілі болды. Гарри Тертлдоувтың «Southern Victory Series» романының соңғы кітабы «Есеп айдау: Өлімге қадам басқанда» Джим Керли АҚШ вице-президентіне кандидат болды.