Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық инженер Чарльз Старк "Док" Дрейпер (2 қазан 1901 – 25 шілде 1987) – американдық ғалым және инженер, ол "инерциялық навигацияның әкесі" ретінде танымал. Ол Массачусетс технология институтының Аспаптар зертханасын құрған және оның директоры болды, кейіннен Чарльз Старк Дрейпер зертханасы деп аталды. Ол NASA үшін жасаған Apollo Guidance Computer арқылы Аполлонның Айға сәтті қонуына үлкен үлес қосты.
American engineer
Charles Stark "Doc" Draper (October 2, 1901 – July 25, 1987) was an American scientist and engineer, known as the "father of inertial navigation". He was the founder and director of the Massachusetts Institute of Technology's Instrumentation Laboratory, later renamed the Charles Stark Draper Laboratory, which made the Apollo Moon landings possible through the Apollo Guidance Computer it designed for NASA.
Ерте өмір және білім
Дрейпер Миссури штатының Виндзор қаласында дүниеге келген. 1917 жылы Миссури университетінде оқыды, содан кейін 1919 жылы Калифорниядағы Стэнфорд университетіне ауысты, одан ол 1922 жылы психологиядан бакалавр (B.A.) дәрежесін алды. 1922 жылы MIT-те оқуға қабылданды, 1926 жылы электрохимиялық инженериядан ғылым бакалавры, 1928 жылы ғылым магистрі, ал 1938 жылы физика ғылымдарының докторы дәрежесін алды. Чарльз Старк Дрейпердің туыстары оның туған штаты Миссуриде белгілі болды, соның ішінде оның туысы, губернатор Ллойд С. Старк.
Draper was born in Windsor, Missouri. He attended the University of Missouri in 1917, then transferred to Stanford University, California in 1919, from which he earned a B. A. in psychology in 1922. He matriculated at MIT in 1922, earning a Bachelor of Science degree in electrochemical engineering (1926), and Master of Science (1928), and a Doctor of Science (1938) degrees in physics. Charles Stark Draper's relatives were prominent in his home state of Missouri, including his cousin, Governor Lloyd C. Stark.
Мансап
Дрейпер MIT-де ассистент-профессор ретінде сабақ беруді бастады. 1939 жылы ол авиациялық инженериядан толық профессор болып тағайындалды. Ол 1930 жылдары осы жерде Аспаптар зертханасын құрды, ол 1973 жылы Чарльз Старк Дрейпер зертханасы болып бөлінді. Дрейпердің ұшу аспаптарына деген қызығушылығы 1930 жылдары ұшқыш болуға тырысуынан туындады: ол әуе корпусының ұшқышы бола алмаса да, азаматтық курста оқуға жазылып, ұшуды үйренді. Дрейпер инерциялық навигацияның негізін қалаушылардың бірі болды – бұл технология ұшақтарда, ғарыш кемелерінде және су асты қайықтарында қолданылады, ол гироскоптар мен акселерометрлерді пайдаланып бағыт пен жылдамдық өзгерістерін сезіп, көлік құралдарына навигация жасауға мүмкіндік береді. Аэроғарыш инженериясының көрнекті өкілі, ол бағыттау жүйелері туралы білімімен «Аполлон» ғарыш бағдарламасына үлес қосты. 1961 жылы Дрейпер мен Аспаптар зертханасына «Аполлон» бағдарламасы бойынша алғашқы келісімшарт берілді, бұл туралы сол жылдың 25 мамырында президент Джон Ф. Кеннеди жариялады. Бұл «Аполлонның бағыттау компьютерінің» құрылуына әкелді – бір куб футттық компьютер, ол ай модулінің айға тоғыз рет ұшыру және бағыттауын басқарды, оның алтауы ай бетіне қонды. Дрейпер 1970 жылдың қаңтарына дейін MIT-де сабақ беріп, зерттеулер жүргізді, соңғы он жылдығын «Аполлон» компьютерлері мен бағдарламалық қамтамасыздауды аяқтауға арнады. Дрейпер 1981 жылы көптеген өнертабыстары мен ғылыми еңбектері үшін Ұлттық өнертапқыштар даңқы залына енгізілді.
Draper began teaching at MIT as an assistant professor. He was appointed a full professor in aeronautical engineering in 1939. It was here that he founded the Instrumentation Laboratory in the 1930s, spun off in 1973 as the Charles Stark Draper Laboratory. Draper's interest in flight instrumentation was influenced by becoming a pilot in the 1930s: although he failed to become an Air Corps pilot, he learned to fly by enrolling in a civilian course. Draper was one of the pioneers of inertial navigation, a technology used in aircraft, space vehicles, and submarines that enables such vehicles to navigate by sensing changes in direction and speed using gyroscopes and accelerometers. A pioneering figure in aerospace engineering, he contributed to the Apollo space program with his knowledge of guidance systems. In 1961 Draper and the Instrumentation Lab were awarded the first contract given out for the Apollo program to send humans to the Moon, which was announced by President John F. Kennedy on 25 May of that year. This led to the creation of the Apollo Guidance Computer, a one cubic foot computer that controlled the navigation and guidance of the lunar module to the Moon on nine launches, six of which landed on the Moon's surface. Draper taught and conducted research at MIT until January 1970, devoting most of his energy during his final decade to completing the Apollo computers and software. Draper was inducted into the National Inventors Hall of Fame in 1981 for his multiple inventions and scientific contributions.
Кәсіби бірлестіктер
Дрейпер АҚШ Ұлттық инженерлік академиясының және Ұлттық ғылым академиясының, сондай-ақ Франция ғылым академиясының мүшесі болды. Ол Халықаралық Астронавтика академиясының президенті қызметін атқарды, Америка физика қоғамының, Америка өнер және ғылым академиясының, Америка машина жасаушы инженерлер қоғамының және Электр және электроника инженерлері институтының мүшесі болды. 1964 жылы президент Линдон Б. Джонсоннан Ұлттық ғылым медалін, 1971 жылы ASME-нің Руфус Олденбургер медалін, 1978 жылы Роберт Х. Годдард кубогын, 1981 жылы AACC-нің Ричард Э. Беллман атындағы Бақылау мұрасы сыйлығын және Смитсонияның Лэнгли алтын медалін, сондай-ақ Ұлттық инженерлік академияның негізін қалаушылар сыйлығын алды. Дрейпер 1981 жылы Ұлттық авиациялық даңқ залына енгізілді.
Draper was a member of the U. S. National Academy of Engineering of the National Academy of Sciences as well as the French Academy of Sciences. He had served as president of the International Academy of Astronautics, and was a member of the American Physical Society, the American Academy of Arts and Sciences, the American Society of Mechanical Engineers, and the Institute of Electrical and Electronics Engineers. the National Medal of Science from President Lyndon B. Johnson in 1964, the ASME's Rufus Oldenburger Medal in 1971, the Robert H. Goddard Trophy in 1978, the AACC's Richard E. Bellman Control Heritage Award and the Smithsonian's Langley Gold Medal in 1981, and the National Academy of Engineering's Founders Award. Draper was inducted into the National Aviation Hall of Fame in 1981.
Мұра
Ол 85 жасында Массачусетс штатының Кембридж қаласындағы Маунт-Оберн ауруханасында қайтыс болды. Оны "заманымыздың ең көрнекті инженерлерінің бірі" деп еске алды, ал MIT корпорациясының төрағасы Говард Уэсли Джонсон оның ұшақтар, кемелер, су асты кемелері, зымырандар, спутниктер және ғарыш аппараттары үшін инерциялық құралдар мен жүйелердің жаңа саласын құруға үлкен үлес қосканын айтты.
He died in the Mount Auburn Hospital in Cambridge, Massachusetts, at age 85. He was eulogized as "one of the foremost engineers of our time", and Howard Wesley Johnson, Chairman of the MIT Corporation, credited him for creating a "whole new industry in inertial instruments and systems for airplanes, ships, submarines, missiles, satellites and space vehicles".
Чарльз Старк Дрейпер сыйлығы
Ұлттық инженерлік академиясы 1988 жылы МИТ-тегі Чарльз Старк Дрейпер атындағы зертхананың атынан Чарльз Старк Дрейпер сыйлығын тағайындады. Жыл сайын табыс етілетін бұл сыйлық 500 000 АҚШ доллары, алтын медальон және қолмен жазылған сертификаттан тұрады. Сыйлықтың мақсаты – "инженерлік және технологияның адамзаттың игілігі мен еркіндігіне тигізген үлесін жұртшылықтың түсіну деңгейін көтеру". Сыйлықты қаржыландыруды Чарльз Старк Дрейпер зертханасы жүзеге асырды.
The National Academy of Engineering established the Charles Stark Draper Prize in 1988 on behalf of the namesake's laboratory at MIT. The prize, which is awarded annually and consists of $500,000 in cash, a gold medallion, and a hand inscribed certificate, aims to "increase public understanding of the contributions of engineering and technology to the welfare and freedom of humanity". Endowment for the prize was provided by the Charles Stark Draper Laboratory.