Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралияның Англикан шіркеуіндегі епархия
Diocese in the Anglican Church of Australia
Сидней епархиясы – Австралияның Англикан шіркеуінің Жаңа Оңтүстік Уэльс провинциясындағы Сиднейде орналасқан епархия. Епархияның көп бөлігі евангелистік және дәстүр бойынша төмен шіркеу бағытында. Епархия батыста Литгоуға, солтүстікте Хоксбери өзеніне дейін созылады және Жаңа Оңтүстік Уэльстің оңтүстік жағалауының көп бөлігін қамтиды. Оған Австралияның ең ірі қаласы, сондай-ақ Вуллонгонг қаласы, Лорд-Хоу және Норфолк аралдары кіреді. Географиялық тұрғыдан алғанда, ол әлемдегі ірі Англикан епархияларының бірі, бірақ Жаңа Оңтүстік Уэльс штатындағы ең кішкентай епархия және Австралиядағы кіші епархиялардың бірі. Қатысушылар саны бойынша, бұл Австралияның Англикан шіркеуіндегі ең үлкен епархия; 2011 жылы оның апта сайынғы 58 300 қатысушысы Англикан шіркеуінің апта сайынғы 155 000 қатысушысының 37,6 пайызын құрады, ал 2015 жылы епархияның 688 белсенді дін қызметкері шіркеудегі барлық белсенді дін қызметкерлерінің 28,1 пайызын құрады. 2016 жылдың 4 ақпанынан бері Сиднейдегі Сент-Эндрю соборының деканы болған Канишка Раффель 2021 жылдың 6 мамырында Сидней архиепискобы болып сайланды және 2021 жылдың 28 мамырында лауазымына орнатылды.
The Diocese of Sydney is a diocese in Sydney, within the Province of New South Wales of the Anglican Church of Australia. The majority of the diocese is evangelical and low church in tradition. The diocese goes as far as Lithgow in the west and the Hawkesbury River in the north, and it includes much of the New South Wales south coast. It encompasses Australia's largest city as well as the city of Wollongong, and includes Lord Howe Island and Norfolk Island. It is, geographically, among the larger Anglican dioceses in the world, though the smallest diocese in the state of New South Wales and one of the smaller dioceses in Australia. By attendance, it is also by far the largest diocese in the Anglican Church of Australia; in 2011, its 58,300 weekly attenders accounted for 37.6 percent of the Anglican Church's weekly attendance of 155,000, and in 2015, the diocese's 688 active clergy accounted for 28.1 percent of the active clergy across the church. Kanishka Raffel, formerly Dean of St Andrew's Cathedral, Sydney since 4 February 2016, was elected as Archbishop of Sydney on 6 May 2021, and was consecrated and installed in that position on 28 May 2021.
Ричард Джонсон
Сидней 1788 жылы құрылғаннан бері англикандық дін қызметі қалыптасқан. Евангелистік дін қызметкері Ричард Джонсон Жаңа Оңтүстік Уэльс жаңа колониясының алғашқы капелланы болды және оны Лондон миссионерлік қоғамы демеушілік етті. Сэмюэл Марсден мен Уильям Каупер сияқты басқа да капелландар жіберілді. Олардың лауазымдары ерекше болды, себебі олардың жалақысының бір бөлігін колониялық үкімет төледі, ал кейбіреулері (Марсден олардың ішінде) колония губернаторынан ірі жер участаларын алды. Сонымен қатар, кейбіреулері (Марсден де олардың арасында) судья қызметін атқарды. Алғашқы капелландар (Джонсон және Марсден) өздерінің тапсырмаларына сәйкес губернатордың билігінде болды. 1802 жылы губернатор Кинг Сент-Филипп Сидней (кейіннен елшінің атымен Сент-Филипп шіркеуі, Сидней) және Сент-Джон Паррамата (кейіннен Сент-Джон соборы, Паррамата) шіркеулерін жариялады және «қазір Сидней мен Парраматада салынып жатқан шіркеулерді Сент-Филипп және Сент-Джон деп атау керек» деді.
The Anglican ministry has been present in Sydney since its foundation in 1788. An Evangelical cleric, Richard Johnson, was the first chaplain to the new colony of New South Wales and was sponsored by the London Missionary Society. Other chaplains, notably Samuel Marsden and William Cowper, were also sent. Their positions were unusual as their stipends were paid partly by the colonial government and some (Marsden among them) received large grants of land from the governor of the colony. Some (again including Marsden) were also magistrates. The early chaplains (Johnson and Marsden) were under the authority of the governor, as per their commissions. In 1802, Governor King declared the Parish of St. Phillip's Sydney (later named St Philip's Church, Sydney, after the Apostle) and St. John's Parramatta, (later St John's Cathedral, Parramatta) and 'that the churches now building at Sydney and Parramatta be named Saint Phillip and Saint John.'
Томас Хоббс Скотт
1825 жылы Томас Хоббс Скотт, бұрынғы хатшысы Дж.Т. Бигге, Жаңа Оңтүстік Уэльс колониясын губернатор Лаклан Маккуори басқарған кезеңдегі әкімшілікке қатысты тергеу комиссары, Калькутта епископының құзырында болғанда, Австралияның бірінші архидиаконы болып тағайындалды. Архидиакондық жеке тұлға ретінде корпорация болып құрылды. Архидиакон ретінде Скотт Заң шығарушы кеңестің мүшесі болды (лейтенант-губернатордан кейінгі екінші орын) және шіркеу мәселелерінің барлығын дерлік толық бақылауда ұстады. Колониялық кеңсе оны корольдің мектептерге барушысы етіп тағайындады, соның салдарынан ол колониядағы мемлекеттік білім беруге жауапты болды. Оның білім беру саясаты шіркеу мен білім берудің ажырамас байланыста екендігі және оларды қаржыландыру үшін қаражаттар бірдей сенімгерлер арқылы басқарылуы тиіс деген қағидаға негізделді. Бұл көзқарас Колониялық кеңседе де қолдау тапқандықтан, 1826 жылдың наурыз айында губернатор Батерст шіркеу және мектеп жерлерінің сенімділері корпорациясын құрды, Англия шіркеуінің және колониядағы білім берудің мақсаттары үшін Жаңа Оңтүстік Уэльстің жерлерінің жетіден бірін корпорацияға берді. Скотт лауазымды вице-президент (президенті – губернатор) болды. Архидиакон Скотттың Заң шығарушы кеңестің мүшесі, корольдің мектептерге барушысы және шіркеу және мектеп жерлері корпорациясының вице-президенті ретіндегі ресми лауазымдарының және корпорацияға жер берудің маңыздылығы кейінгі соттардың Англия шіркеуінің осы кезеңде Жаңа Оңтүстік Уэльс колониясында орнатылған шіркеу екендігіне келуіне себеп болды. Скотт 1829 жылы зейнеткерлікке шықты, оның орнын Уильям Грант Броутон басты. Скотт Англияға қайтып келе жатқанда кеме апатына ұшырады, содан кейін Батыс Австралияның жаңа колониясындағы Англия шіркеуіне көмектесті және кейін Голландиялық Шығыс Үндістандағы Батавияда Англия шіркеуінің капелланын құруға қатысты.
In 1825 Thomas Hobbes Scott the former secretary to J. T. Bigge, the commissioner of the inquiry into the administration of the colony of New South Wales by Governor Lachlan Macquarie, was appointed the first Archdeacon of Australia while still under the jurisdiction of the Bishop of Calcutta. The archdeaconry was created as a corporation sole. In his position as archdeacon, Scott was a member of the Legislative Council (ranking next behind the Lieutenant Governor) and had almost complete control of all church matters. The Colonial Office appointed him King's Visitor to schools and so he became responsible for public education throughout the colony. His educational policy was guided by the principle that the church and education were inseparably connected and the funds to sustain them were administered by the same trustees. Since this view was shared by the Colonial Office, the Governor Bathurst, in March 1826, created the Corporation of the Trustees of Church and School Lands, granting one seventh of the lands of New South Wales to the corporation for the purposes of the Church of England and education in the colony. Scott became the ex officio Vice President (the President being the Governor.) It was mainly the combination of Archdeacon Scott's official positions as a member of the Legislative Council, as King's Visitor and also as Vice President of the Corporation of Church and School Lands and of the substantial nature of the granting of the lands to the Corporation that led to Courts later holding that at this time the Church of England was the established church in the Colony of New South Wales. Scott retired in 1829 and was succeeded by William Grant Broughton. Scott was shipwrecked while returning to England and assisted the Anglican ministry in the new colony of Western Australia and then in establishing a Church of England chaplaincy in Batavia in the then Dutch East Indies.
Уильям Грант Браутон
Уильям Грант Брутон 1828 жылы Скотттың орнын басып алды. Брутон архидиакон қызметін атқарган кезде корпорация таратылып, Англия шіркеуі бұрынғы артықшылықтарын жоғалтты, сондай-ақ колониядағы қалалардағы басқа христиан шіркеулеріне де жер берілді. Англиядағыдай, Англия шіркеуі Жаңа Оңтүстік Уэльсте ешқашан 'мемлекеттік шіркеу' ретінде бекітілген жоқ. Австралия дін аймағы 1836 жылғы 18 қаңтардағы патент хаттарымен құрылды және Брутон 1836 жылғы 5 маусымда Австралия епископы лауазымына орнатылды. Ол содан кейін заң шығару кеңесіндегі өкілдігін жоғалтты (бірақ 1842 жылы жартылай сайланған кеңес құрылғанға дейін қысқа мерзімге қайта иеленді). Ол білім беру саясатын жалғастырып, Сиднейде Король мектебін ашты.
William Grant Broughton succeeded Scott in 1828. During the time that Broughton was the archdeacon the corporation was abolished and the Church of England lost its favoured place and other Christian churches were also awarded glebe land in towns in the colony. Unlike in England, the Church of England was never 'established' in New South Wales. The Diocese of Australia was formed by letters patent dated 18 January 1836 and Broughton was enthroned as Bishop of Australia on 5 June 1836. He then lost the ex officio position on the Legislative Council (though regaining it briefly later before the creation of a partly elected council in 1842). He continued an education policy and established The King's School, Sydney.
Епархияның құрылуы
Тасмания епархиясы 1842 жылы Австралия епархиясынан бөлінді. 1842 жылы (Жаңа Зеландия және Тасмания епархиялары құрылғаннан кейін) оның құзыреті "Австралия, Норфолк аралы" (бірақ "Ван Дименнің жері" емес) немесе "Жаңа Оңтүстік Уэльс, Порт-Филлип (яғни Виктория), Норфолк аралы, Оңтүстік Австралия" деп сипатталды. 1847 жылғы 25 маусымда патент хатымен Австралия епархиясы төрт жеке епархияға бөлінді: Сидней, Аделаида, Ньюкасл және Мельбурн. Браутон Сидней епископы қызметін жалғастырды; ол метрополит епископ атанды және Сидней епархиясы Ньюкасл, Аделаида, Мельбурн, Тасмания және Жаңа Зеландияға метрополиттік орталық ретінде мойындалды. Сидней епархиясын 1897 жылдан бері архиепископ басқарып келеді.
The Diocese of Tasmania separated from the Diocese of Australia in 1842. In 1842 (after the erections of New Zealand and Tasmania dioceses), her jurisdiction was described as "Australia, Norfolk Island" (but not "Van Diemen's Land") or "New South Wales, Port Phillip (i. e. Victoria), Norfolk Island, South Australia". By letters patent of 25 June 1847, the Diocese of Australia was divided into the four separate dioceses of Sydney, Adelaide, Newcastle and Melbourne. Broughton remained as Bishop of Sydney; he became metropolitan bishop and the Diocese of Sydney recognised as the metro political see over Newcastle, Adelaide, Melbourne, Tasmania and New Zealand. The Diocese of Sydney has been led by an archbishop since 1897.
Мур теологиялық колледжі
Алғашында епархия Англия мен Ирландиядан келген дін қызметкерлері мен епископтарға сүйенді. Браутон теологиялық колледж ашуға тырысқан, бірақ ол 1849 жылы жабылды. 1856 жылы Мур теологиялық колледжі ашылды, ол Сидней англикандарының ресми теологиялық колледжі (семинариясы) болды. Одан бері оның көлемі мен мәртебесі артты. 2006 жылы 450-ден астам студент болды, олардың көптегені Сидней епархиясының діни және географиялық шекарасынан тыс жерде қызмет етеді.
The diocese initially relied upon priests and bishops who were trained in and had migrated from England and Ireland. Broughton had attempted to found a theological college but it closed in 1849. In 1856, Moore Theological College opened, the official theological college (seminary) for Sydney Anglicans. Since that time it has grown in size and stature. In 2006 it had in excess of 450 students, many of whom end up in ministry outside the ecclesiastical and geographical boundaries of the Sydney diocese.
Англикан шіркеулері лигасы
ХХ ғасырдың басынан бері епархиядағы евангелистер шіркеудегі англо-католицизм мен модернизмнің күшеюіне алаңдады және Сиднейдің евангелистік сипатын сақтау үшін тырысты, әсіресе трактариан дін қызметкерлері XIX ғасырда Англиядан келе бастаған кезде. Осының нәтижесінде Англикандық шіркеу лигасы құрылды, ол епархия саясатында евангелистік мақсаттарды ілгерілету үшін жұмыс істеген евангелистердің ұйымы болды. Қазіргі таңда епархияның барлық епископтары мен көптеген жоғары лауазымды шенеуніктері Англикандық шіркеу лигасының мүшелері.
Since the beginning of the 20th century, Evangelicals within the diocese were concerned about growing Anglo Catholicism and Modernism within the church and fought very hard to preserve Sydney's Evangelical nature—especially as Tractarian clergy had started arriving from England in the 19th century. Out of this came the Anglican Church League, a body of Evangelicals who worked in the politics of the diocese to further the Evangelical cause. Currently, all bishops and most senior officeholders in the diocese are members of the Anglican Church League.
Англикандықтар бірге
Евангелизм мен кальвинизмнің епархиядағы басымдығына жауап ретінде, басқа да ағылшын шіркеулері мен қауымдары, ағылшын католицизмі және кең шіркеу сияқты әртүрлі ағылшын дәстүрлерін ұстанатындар, «Anglicans Together» деп аталатын ұйым құруға бірікті. Бұл ұйым «Ортақ дұғалар кітабы» сияқты англикандық литургияның дәстүрлі формаларын қолдайды, сонымен қатар теологиялық көзқарастардың кең ауқымын ынталандырады. «Anglicans Together» мүшелері әр жексенбі күні Евхаристия тойлауды және оны христиандық құлшылықтың басты түрі деп есептеуді қолдайды. Сонымен қатар, дін қызметкерлерінің киім-кешектерін пайдалану және англикандық діннің католиктік сипатына баса назар аудару да қолдалады.
In response to the dominance of Evangelicalism and Calvinism in the diocese, a number of other Anglicans and parishes identified with different Anglican traditions of churchmanship, such as Anglo Catholicism and Broad Church, have joined in the formation of an organisation called Anglicans Together. The organisation supports traditional forms of Anglican liturgy, such as the Book of Common Prayer, as well as encouraging a broader spectrum of theological perspective. Members of Anglicans Together also support celebrating the Eucharist every Sunday and its focus as the principal form of Christian worship. The use of vestments for clergy and an emphasis on the Catholic nature of Anglicanism are also supported.
Евангелистік белгілер
Сиднейлік англикандардың көпшілігі евангелистік ағылшын пуритан дәстүрлерімен байланысты. Диоцезиядағы евангелистер өздерін ағылшын реформациясының мұрагерлері деп есептейді және диоцезияны соған сәйкес басқарады. Осыған байланысты диоцезия ресми түрде «Дін мақалалары» (көбінесе отыз тоғыз мақала деп аталады) арқылы Киелі кітаптың құдайлық шабыт пен билігіне сенуді ұстанады. Шіркеуді діни бірлестік ретінде жергілікті қауыммен байланыстыру, диоцезиямен немесе конфессиямен емес. Сиднейлік еклисиология, Мур колледжінің бұрынғы директоры және вице-президенті Дэвид Броутон Нокс және Дональд Робинсон (кейіннен Жорж Уайтфилд колледжінің директоры және Сидней архиепискобы) сияқтылардың ықпалымен, шіркеутің Құдайдың сөзі төңірегінде жиналатын Құдайдың халқы екенін білдіреді. Бұл шіркеу жиналыстарында Құдайдың сөзін оқып, түсіндіріп, оған жауап беру орталық мәнге ие болуына әкеледі. Сонымен қатар, Сиднейдегі англикандар өздерін негізінен жергілікті қауыммен, конфессиямен немесе мекемемен емес, байланыстырады және көптеген басқа диоцезиялардағы англикандарға қарағанда Қасиетті Қауымды (көптеген англикандар Евхаристия деп атайды) тойлауға аз мән береді. Евангелизмнің және жеке сенімнің маңыздылығы. Сиднейлік англикандар өз қарсыластары тарапынан фундаменталистер мен секталықтар ретінде сипатталған. Олар бұған жауап ретінде, фундаменталистер Киелі кітаптың барлық бөліктерін тура мағынасында түсіндірсе, Сиднейдегі евангелистер Киелі кітапты әдеби жанрдың контекстінде түсіндіреді деп мәлімдейді.
Most Sydney Anglicans stand within the evangelical English Puritan traditions. Evangelicals within the diocese see themselves as standing in the heritage of the English Reformation and direct the diocese accordingly. As such the diocese officially holds to belief in the divine inspiration and authority of scripture in line with the official statement of Anglican belief, the "Articles of Religion" (more commonly known as the Thirty Nine Articles). Identification of church with the local congregation as opposed to a diocese or denomination. Sydney's ecclesiology, influenced by the former Principal and Vice Principal of Moore College David Broughton Knox and Donald Robinson (later respectively Principal of George Whitefield College and Archbishop of Sydney) among others, believes that the church is God's people meeting around God's Word. This leads to church meetings being centred around the public reading, explanation and response to God's Word. Further, Anglicans in Sydney generally identify themselves primarily with their local congregation rather than a denomination or institution, and place less emphasis on the celebration of Holy Communion (called the Eucharist by many Anglicans) than do Anglicans of many other dioceses. The importance of evangelism and a personal faith. Sydney Anglicans have been described as fundamentalist and sect like by their opponents. They respond by arguing that whereas fundamentalists interpret all parts of the Bible literally Evangelicals in Sydney interpret the Bible in the context of the literary genre.
Англикандық ілімге қатысты
Соңғы 450 жылдың көп бөлігінде әлемдегі англикандар 1549 жылы Кентерберий архиепискобы Томас Кранмер жасаған, 1552 жылы маңызды өзгерістер енгізілген және 1662 жылы сәл түзетілген «Жалпы дұғалар кітабын» пайдаланды. Олар сондай-ақ, «Жалпы дұғалар кітабында» тізілген, діннің отыз тоғыз бабын негіз ретінде қабылдады немесе мойындады. Көптеген Сидней шіркеулері енді «Жалпы дұғалар кітабын» қолданбаса да, епархия оның ішіндегі доктрина мен қағидаларды өз түсініктері бойынша толық бекітеді. 39 баптың теологиялық реформаланған сипатына сәйкес, епархия барлық шіркеу доктринасы мен дәстүрлері Құдай сөзінің билігіне бағынады деген тұжырымда.
For most of the last 450 years Anglicans worldwide have used the Book of Common Prayer framed by Archbishop of Canterbury Thomas Cranmer in 1549, revised significantly in 1552 and modified slightly in 1662. They have also subscribed to, or otherwise acknowledged as foundational, the Thirty Nine Articles of Religion as listed in the Book of Common Prayer. While the Book of Common Prayer is no longer used in many Sydney churches, the diocese still fully affirms the doctrine and principles embodied within it as they interpret them. In keeping with the theologically reformed character of the 39 Articles, the diocese holds the view that all church doctrine and traditions are subject to the authority of Scripture.
Англикан дәстүрінен ажырату
Діни практиканың кейбір салалары епархияда сынға түсіп жатыр, бұл бүкіл Англикан қауымдастығына әсер етуі мүмкін. Епископтық тәртіп жүйесі қайта қаралуда, ал кейбір адамдар діякон, пастор және епископтардың үштік тәртібіндегі рөлдерді қайта анықтауға ынталы. Епархия, шіркеуге қатысу рәсімінде қол қоюды шіркеудің басшысы жүргізу мүмкіндігін қарастыруда. Православиеде пастордың шіркеуге қатысуы кең таралған практика болса, ал Рим католиктерінде белгілі бір жағдайларда рұқсат етіледі, бірақ Англикан дәстүрінде шіркеуге қатысу рәсімін тек епископ ғана өткізе алады. 2005 жылы епархия, мүмкін, осы өзгерістің алғы шарты ретінде, ересектерге дейін крещение алғандар үшін қауымға қатысу алдында шіркеуге қатысу міндеттілігін ресми түрде жойды. Дегенмен, епархияның барлық ересек адамдарына, олар крещение алған немесе шіркеуге қатысқан болса да, шынайы өкініш пен христиандық иманды білдірген жағдайда қауымға қатысуға рұқсат беру кең таралған практика болып табылады. Лаик президенттігі (сондай-ақ «Қасиетті тағамның лаик басқаруы» деп те аталады) қарастырылуда, осы арқылы Ұлы тойды діякон мен уәкілетті лаиктер, оның ішінде әйелдер де өткізе алады. Қазіргі шіркеу заңдарына сәйкес, Ұлы тойға тек қана тағайындалған пасторлар мен епископтар басшылық ете алады. 2005 жылы епархиялық синодта лаик президенттігіне рұқсат беру туралы қаулы заңдылығына қатысты алаңдаушылықтар туындағандықтан қабылданбады. Алайда, бұл мәселе тоқтап қалған жоқ және келесі епархиялық синодқа ұсынылатын жаңа ұсыныстар дайындалып жатыр. 2008 жылдың қазан айында Австралия шіркеуінің тізілімі мен Англикан шіркеу лигасы «Ұлы той адам қолында» деген кітапты жариялады. Кім басқару керек? кітабы Сиднейде осы мәселенің қырық жылдық талқылауын сипаттайды және пікірталас қорытындысын береді. Сидней бұл мәселенің туындаған алғашқы епархиясы немесе жалғыз емес болғанымен, ол епархияда бірнеше жыл бойы талқыланды. Бұл басылым Англикан қауымдастығы Сиднейдегі талқылауларды зерттеп, қарастыруы үшін кеңінен таратылды.
There are some areas of church practice that are being challenged within the diocese that have potential ramifications for the wider Anglican Communion. The system of episcopal order is under review with some eager to redefine some of the roles of the threefold order of deacons, priests and bishops. The diocese is considering whether the laying on of hands at confirmation could be performed by the rector of the parish. Although confirmation by a priest is common practice in Orthodoxy and is permitted in certain circumstances in Roman Catholicism, in the Anglican tradition confirmation can only be celebrated by a bishop. In 2005, possibly as a precursor to this change, the diocese formally removed the requirement of confirmation prior to partaking of communion for those who have been baptised as adults. However, it is common practice throughout the diocese to allow all adults who profess genuine repentance and Christian faith to receive communion regardless of whether they have been baptised or confirmed. Lay presidency (also known as "Lay Administration of Holy Communion") is being considered, whereby the Lord's Supper could be celebrated by deacons and authorised laity, including women. According to current church law, only ordained priests and bishops are allowed to preside at the Lord's Supper. An ordinance to permit lay presidency was not proceeded with at the diocesan synod in 2005 due to concerns regarding its legality. However, this issue hasn't died and new motions are being drafted ready to be put before the next diocesan synod. In October 2008, the Australian Church Record and the Anglican Church League published The Lord's Supper in Human Hands. Who Should Administer?, which describes the forty year discussion of this issue in Sydney and summarises the debate. Although Sydney was not the first diocese, nor the only one, in which this issue has been raised, it has been discussed within the diocese for a number of years. This publication has been widely distributed so that the Anglican Communion might examine and consider Sydney's discussions.
Литургиялық практика
1662 жылғы "Жалпыға ортақ дұғалар кітабынан" немесе "Австралиялық дұғалар кітабынан" әндер мен жауаптар оқитын шіркеулердің саны аз. "Кездесу" термині кейде "ғибадат" терминімен мағынасы бірдей қолданылады. Бұған ең айқын мысал – Сент-Эндрю соборы. Евангелистік шіркеулердегі көптеген кездесулерде дұғалар кітабы немесе литургиялық үлгі қолданылмайды. Көбінесе таңертеңгі дұғадан кейін ерте (мысалы, сағат 8:00) ғибадат өткізіледі. Тіпті егер ресми литургия қолданылмаса да, қауымның қатысуы үшін англикандық литургияның көптеген негізгі элементтері сақталуы мүмкін, мысалы, күнәні мойындау, иман жолы мен қауымдық дұғалар. Кітаптардың орнына экран мен проектор қолданылуы мүмкін. Сидней шіркеулерінде жамағаттың қатысуы Киелі кітапты оқу, жалға оқу, кездесулерді жүргізу, куәліктер мен сұхбаттасулар, ән салу және музыка ойнату арқылы жүзеге асырылады. Көптеген қауымдарда ашытылған шараптың орнына жүзім шырыны қолданылады. Мұның басты себебі – алкогольге қатысы бар мәселелер туындауы мүмкін адамдарды ескере отыру.
Few churches sing canticles and responses, either from the 1662 Book of Common Prayer or An Australian Prayer Book. The term "meeting" is sometimes used interchangeably with "service". The most notable example of this is St Andrew's Cathedral. Many meetings at Evangelical churches in the diocese do not use a prayer book or a liturgical form of service. There is often an early morning (e. g. 8.00 am) service that follows Morning Prayer or Holy Communion from An Australian Prayer Book. Even where no formal liturgy is used many core elements of Anglican liturgy may still be used for congregational participation, such as a corporate confession of sin, saying of creeds and corporate prayers. A screen and projector may be used in place of books. Lay or congregational participation in Sydney churches also occurs through Bible readings, leading intercessory prayer, leading the meetings, testimonies and interviews, singing and playing music. In many parishes fermented communion wine has been replaced with grape juice. Predominantly, the reason given for this is to be sensitive to people for whom alcohol could cause a problem.
Киім-кешек
1911 жылдан бері епархия Евхаристияны тойлау үшін Австралияның басқа жерлерінде көбінесе киетін хазубль киюге тыйым салды. Сиднейде дін қызметкерлерінің көпшілігі дәстүрлі түрде барлық қызметтерде хор киімін киеді, бірақ аздаған саны Евхаристияны тойлау кезінде және басқа да қызметтерде шапан мен stole киеді. Бұл хазубльге тыйым салуды ағылшын евангелисі архиепископ Райт бастады, ол бұл киімнің заңсыз деп есептелуіне негізделген ағылшын шіркеу соттарының шешімдеріне сүйенді, соңғы шешім Линкольн епискобының ісі бойынша [1892] AC 664 құқықтық актісінде бекітілді (қараңыз, сондай-ақ, Ритуалист қозғалысы). Сиднейлік англикандықтардың бұл киімге басты қарсылығы – ол «құрбандық» ететін діни қызметкерлік туралы жоғары шіркеу идеясымен байланысты. Бұл идея Сиднейдің қасиетті тағайындау және діни қызметкерлердің рөлі туралы төмен шіркеу көзқарастарына қайшы келеді. Архиепископтың бұл тәжірибесі кейіннен синод жарлығымен бекітілді, бұл Сиднейді бүкіл Англикан қауымында хазубль киюге тыйым салатын жалғыз епархияға айналдырды, соның салдарынан епархиядағы англо-католиктерге қатысты наразылық күшейді. Сондықтан, англо-католик шіркеулерінде, әдетте, Евхаристияны тойлау кезінде хазубль киетін дін қызметкерлері көбінесе шапан киеді. Жалпы алғанда, киім киетін дін қызметкерлері сотуна, плащ, шарф киеді және кейде академиялық капот та киеді. 1990 жылдан бері, әсіресе жаз айларында, кейде ұзын плащ кию практикасы бар. Дегенмен, епархиядағы дін қызметкерлерінің көпшілігі тіпті осы киімдерді де кимейді, шіркеу қызметтерін костюм-галстуктан немесе дін қызметкерлерінің жағасынан бастап, көшеде киетін сәнді киімдерде өткізеді.
Since 1911 the diocese has prohibited the wearing of the chasuble, a vestment now generally worn elsewhere in Australia for the celebration of the Eucharist. Traditionally in Sydney most clergy have worn the choir habit for all services but a few have also worn a cope and stole when celebrating the Eucharist and at certain other services. This prohibition against chasubles was originated by Archbishop Wright, an English Evangelical, who did so on the basis that the vestment was deemed illegal, relying on decisions of the English ecclesiastical courts as finally upheld in the Privy Council in Read v Bishop of Lincoln [1892] AC 664 (see also Ritualist movement). The main objection to this vestment in the mind of Sydney Anglicans is that it is associated with the high church idea of a "sacrificing" priesthood. That idea is contrary to Sydney's low church views of both Holy Communion and of the role and function of the ordained ministry. The archbishop's practice has since been codified by a synod ordinance, making Sydney the only diocese in the whole Anglican Communion that continues to ban the wearing of chasubles, reinforcing the perceived ongoing disapproval of Anglo Catholics in the diocese. The cope, therefore, is often worn at Anglo Catholic churches where the celebrant at the Eucharist would conventionally wear the chasuble. In general those clergy who robe wear a cassock, surplice, scarf and, occasionally, also an academic hood. Since about 1990 there has sometimes been a practice of wearing a long surplice without a cassock, particularly through the summer. Most clergy in the diocese, however, dispense even with these robes, conducting church services in street clothes ranging from a suit and tie or clerical collar, to smart casual attire.