Теңізшілерді күштеп әскери қызметке алу

Кіріспе

Мәжбүрлеп теңіз қызметіне алу, ескертумен немесе ескертусіз

Импрессия, әдетте "баспасөз" немесе "баспасөз тобы" деп аталатын, ұйымдастырылған топтың (содан "топ" деген аттама пайда болған) қорқыту және физикалық күш қолдану арқылы, әсіресе теңіз күштеріне, ер адамдарды әскери қызметке мәжбүрлеп алу болып табылады. Еуропаның бірнеше елдерінің теңіз күштері түрлі тәсілдермен мәжбүрлі жұмылдыруды қолданды. Сайл жағдайындағы британдық Корольдік теңіз флотының үлкен мөлшері импрессияны көбінесе Ұлыбритания және Ирландиямен байланыстырды. Корольдік флот соғыс кезінде, 1664 жылдан бастап, 18 және 19 ғасырларда әскери кемелерді толықтыру үшін осы әдісті пайдаланды, бірақ осы практиканың заңдық негізі Англияның Эдуард I тұсына дейін жетеді. Корольдік флот көптеген саудагер теңізшілерін, сондай-ақ негізінен еуропалық елдердің теңізшілерін де импрессиялады. Импрессияға ұшырауға жарамды адамдар – "18-ден 55 жасқа дейінгі, теңізшілікпен айналысатын ер адамдар" еді. Теңізші емес адамдар да кейде импрессияланатын, бірақ сирек. Корольдік теңіз флотының импрессияны қолдануымен қатар, Британ армиясы да 1778 жылдан 1780 жылға дейін осымен тәжірибе жасады. Импрессия британдық конституцияға қайшы келеді деп санайтындар оны қатты сынады. Халық әскери міндеттілікке қарсы болғанымен, соттар оны бірнеше рет қолдады, себебі ол теңіз флотының күшін нығайту үшін және, демек, британдық мемлекеттің және ықпалының сақталуы үшін маңызды деп есептелді. Импрессия, негізінен, Корольдік теңіз флотының практикасы болды, бұл британдық флоттың үлкендігін және оның адам күшіне деген қажеттілігін көрсетеді. Басқа еуропалық теңіз флоты да соғыс кезінде мәжбүрлі жұмылдыруды жүзеге асырған, бірақ бұл көбінесе Наполеон соғыстарынан бастап көптеген еуропалық армиялар қолданған ресми әскери міндеттіліктің кеңейтілген түрі болды. АҚШ Континенттік теңіз флоты да Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде импрессияның бір түрін қолданды. Америка кемелерінен теңізшілерді мәжбүрлеп алу Революциялық соғысқа дейінгі жылдары Ұлыбритания мен Он үш колония арасындағы шиеленісті күшейтті. Тәуелсіздік декларациясындағы 27 колониялық наразылықтың бірі осы практиканы тікелей атап көрсетеді. Бұл 1812 жылғы соғысқа дейін де шиеленіс тудырды. 1815 жылы Наполеон жеңілгеннен кейін Ұлыбритания бұл практиканы ресми түрде тоқтатты; кейіннен әскери міндеттілік тек Корольдік теңіз флотымен ғана шектелмей, барлық британдық қарулы күштерін қамтыды.

Impressment, colloquially "the press" or the "press gang", is the forced conscription of men into a military force, especially a naval force, via intimidation and physical coercion, conducted by an organized group (hence "gang"). European navies of several nations used forced recruitment by various means. The large size of the British Royal Navy in the Age of Sail meant impressment was most commonly associated with Great Britain and Ireland. It was used by the Royal Navy in wartime, beginning in 1664 and during the 18th and early 19th centuries as a means of crewing warships, although legal sanction for the practice can be traced back to the time of Edward I of England. The Royal Navy impressed many merchant sailors, as well as some sailors from other, mostly European, nations. People liable to impressment were "eligible men of seafaring habits between the ages of 18 and 55 years". Non seamen were sometimes impressed as well, though rarely. In addition to the Royal Navy's use of impressment, the British Army also experimented with impressment from 1778 to 1780. Impressment was strongly criticised by those who believed it to be contrary to the British constitution. Though the public opposed conscription in general, impressment was repeatedly upheld by the courts, as it was deemed vital to the strength of the navy and, by extension, to the survival of the British realm and influence. Impressment was essentially a Royal Navy practice, reflecting the sheer size of the British fleet and its substantial manpower demands. While other European navies applied forced recruitment in times of war, this was generally done as an extension of the practice of formal conscription applied by most European armies from the Napoleonic Wars on. The U. S. Continental Navy also applied a form of impressment during the American War of Independence. The impressment of seamen from American ships caused serious tensions between Britain and the Thirteen Colonies in the years leading up to the Revolutionary War. One of the 27 colonial grievances enumerated in the Declaration of Independence directly highlights the practice. It was again a cause of tension leading up to the War of 1812. After the defeat of Napoleon in 1815, Britain formally ended the practice; later conscription was not limited to the Royal Navy but covered all British armed forces.

Британдық Солтүстік Америка

1757 жылы Нью-Йорк қаласында, ол кезде әлі британдық колониялық үкімділік астында болғанда, ең ірі мәжбүрлеу операцияларының бірі өтті. Үш мың британдық әскер қаланы қоршап алып, таверналар мен теңізшілер жиналатын басқа да орындарды толықтай тазартты. "Түрлі саудагерлер мен қара нәсілділер" барлығы сегіз жүзге жуық адамдар ұсталды. Олардың төрт жүзі "қызметте қалды". Корольдік теңіз флоты 1775 жылдан 1815 жылға дейін Британдық Солтүстік Америкада мәжбүрлеуді кеңінен пайдаланды. Оның мәжбүрлеу бригадалары Галифакс, Сент-Джонс және Квебек сияқты портовый қалаларда қарсылық, көтеріліс және саяси жағдайды тудырды. Дегенмен, Корольдік теңіз флоты 19-ғасырдың басына қарай Британдық Солтүстік Американың жағалау аймақтарына дейін мәжбүрлеу бригадаларының әсерін кеңейтті. Жауап ретінде теңізшілер мен тұрғындар түрлі тактикалар қолданды. Кейде олар зорлыққа жүгінді. 1794 жылы Сент-Джонста және 1805 жылы Галифакста болған көтерілістер Наполеон соғыстарының көп бөлігінде жағалауда мәжбүрлеуге тыйым салуға әкелді. Бұл наразылық тек осал теңізшілерден ғана емес, сонымен қатар элиталар сияқты қалалық қоғамның кең бөлігінен туындады және болашақта Канада болған азаматтық-теңіз қатынастарына ұзақ мерзімді теріс әсер етті. Жергілікті қоғамдар жас жігіттерді Корольдік теңіз флотына ерікті түрде қызмет етуге ынталандырмады.

Континенттік әскери-теңіз флоты

Америка Құрама Штаттарының Континенттік әскери-теңіз флоты Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде адамдарды өз қызметіне мәжбүрлеп алды. Континенттік конгресс 1775 жылы Вирджинияны қоса алғанда, он үш фрегат салуға рұқсат берді. Вирджинияға командалық ету үшін Континенттік флоттың аға капитаны Джеймс Николсон тағайындалды. 1777 жылы кеме дайын болғаннан кейін, Николсонға Мартиникаға баруға бұйрық берілді. Николсонның көптеген экипажы жоғары жалақы мен аз тәуекел үшін жеке басты капитандыққа (каперлікке) өту үшін дезертир болды. Сондықтан Николсон Балтимордың отыздай азаматын мәжбүрлеп алды, бұл Мэриленд заңдарымен тікелей тыйым салынған әрекет еді. Мэриленд губернаторы Томас Джонсон мәжбүрлеп алынған адамдарды дереу босатуды талап етті, ал Конгресс Николсонды оларды босатуға көндірді. Николсон 1780 жылы құрлықта мәжбүрлеп алудан аулақ болды және теңізде екі американдық сауда кемесін тоқтатып, олардан экипаж мүшелерін мәжбүрлеп алды. Жеке штаттар өздерінің әскери-теңіз күштері үшін мәжбүрлеп алу концепциясын жоққа шығармады, бірақ Континенттік конгресске осы құқықты беруге кедергі келтірді. Қарулы күштерге адамдарды шақыру идеясы федералды конституция қабылданғаннан кейін де даулы болып қала берді. 1810 жылы АҚШ әскери-теңіз флоты британдық теңізшіні мәжбүрлеп алған бір деректі жағдай белгілі.

АҚШ-пен қақтығыс

1795 жылы Джей келісімшарты күшіне енді, Америка революциясынан кейін шешілмеген көптеген мәселелерді реттеп, жаңа қақтығыстың алдын алды. Бірақ келісімшарттың американдық кемелер мен порттардағы теңізшілерді британдықтарға беру мәселесіне немқұрайды қарауы, оған қарсы болғандардың арасында наразылықтың басты себебіне айналды. Британдық емес азаматтарға тиіспесе де, сол кезде Ұлыбритания американдық азаматтықты мойындамады және британдық азамат ретінде туған әркімді әлі де «британдық» деп есептеді. Соның салдарынан, Корольдік теңіз флоты 9000-нан астам теңізшіні британдықтарға берді, олар американдық азамат екенін мәлімдеді. Франциямен соғыстар (1793-1815 жж.) кезінде Корольдік теңіз флоты басқа елдердің кемелеріндегі британдық дезертирлерді іздеп, сауда кемелерін тоқтатып тексеру және көп жағдайда американдық порт қалаларын қарап шығу арқылы агрессивті түрде қайтарып алды. Бұл теңізшілерді беру заңсыз болғанымен, Джефферсон «Флоридаларды» алу үшін келіссөздер жүргізіп жатқандықтан, Ұлыбританиямен жақсы қарым-қатынасты сақтау үшін оған көз жұмды. 1805 жылы британдықтар Батыс Үндістанмен сауда жасаған американдық сауда кемелерін ұстап, кемелер мен жүктерін сыйлық ретінде жариялап, экипаждарына теңізшілерді беруді мәжбүрлеген кезде бұл төзімділік өзгерді. 1756 жылғы ережеге сәйкес, бейтарап еуропалық мемлекет пен британдық колония арасындағы тікелей саудаға тыйым салынды, егер мұндай сауда бейбіт уақытта болмаған болса. Америкалықтар осы саясатты айналып өтудің жолын тапты: Еуропадан келген жүктерді АҚШ-қа «қоныстандырып», баж салығы төленгені туралы куәліктерді рәсімдеді. Кеме содан кейін жүкті түсірмей немесе баж салығын төлемей, бейтарап Америка мен Вест-Индия арасындағы нақты сауда ретінде сапарға шықты. Британдықтар бұл тәжірибені «Эссекс» кемесін тәркілеу ісі кезінде білді. Сот «Эссекс» кемесінің жүгі ешқашан американдық нарыққа арналмағанын, сондықтан сапар үзілмегенін және оны үздіксіз деп санауға болатынын шешті. Нәтижесінде Кембриан және Леандер атты екі британдық фрегаты Нью-Йорк портын блокадалады, бұл халықтың наразылығына әкелді. Келесі жылы көптеген американдық кемелер адмиралтейство сотында сотталды және американдық теңізшілер жиірек теңізшілерге берілді. 1807 жылдың жазының басында Чесапик шығанағында тұрған британдық фрегатынан үш дезертир американдық фрегатқа өткенге дейін. «Чесапик» кемесін тексергеннен кейін, Дэвид Мартин, Джон Страхан және Уильям Уэр деген дезертирлердің қателікпен теңізшілерге берілген американдықтар екені анықталды. Іздеу кезінде тағы бір экипаж мүшесі, Дженкин Ратфорд, шын мәнінде британдық дезертир екені анықталды, бірақ оны табу мүмкін болмады. Адмирал Беркли ашуланып, Солтүстік Атлантика эскадрильясының барлық командирлеріне ашық теңізде кездессе, «Чесапик» кемесін тексеруге бұйрық берді. Генри мысынан оңтүстік-шығысқа қарай сегіз шақырым жерде британдық фрегаттан шыққан қайық оны тоқтатып, коммодор Баррон экипажының тізімін алуға рұқсат бермеді. «Леопард» жақындап келіп, командирі ескерту айқайлады, Баррон: «Сіз не айтқаныңызды естімеймін» деп жауап берді. «Леопард» кеменің бауын басып өтіп, бірден американдық кемеге жағалай оқ атып жіберді. «Чесапик» жауап бермеді, бірақ британдық кеме тағы екі жағалай оқ атып жіберді. Экипаждың үш мүшесі қаза тауып, он сегіз адам жарақат алды. Британдықтар британдық дезертирді де, үш американдықты да тұтқындады. «Чесапик-Леопард» оқиғасы елдің барлық аймақтарынан соғысқа шақыруға әкелді, ал Джефферсон кейіннен: «Чесапик оқиғасы соғысты менің қолымда қалдырды, мен оны ашып, қиратуға рұқсат беруім керек еді» деп жазды. Ол штат губернаторларына әскерлерін дайындауға бұйрық берді, бірақ ол ақырында қабылдаған 1807 жылғы эмбарго заңы тек барлық британдық қарулы кемелерді американдық сулардан шығаруға және олар қалатын жағдайда олармен барлық байланысты тыйым салуға бұйрық берді. 1812 жылғы соғыстың себебі ретінде, теңізшілерді беру және кемелерді тәркілеу дипломатиялық шиеленісті тудырып, американдық қоғамдық пікірді Ұлыбританияға қарсы бұрды. Теңізшілерді беру АҚШ үшін ұятты және ар-ұятсыздық ретінде қарастырылды, өйткені ол өз кемелерін және теңізшілерін қорғай алмады.

In 1795, the Jay Treaty went into effect, addressing many issues left unresolved after the American Revolution, and averting a renewed conflict. However, the treaty's neglect to address British impressment of sailors from American ships and ports became a major cause of complaint among those who disapproved of it. While non British subjects were not impressed, at this point Britain did not recognize naturalised American citizenship and treated anyone born a British subject as still "British"; as a result, the Royal Navy impressed over 9,000 sailors who claimed to be American citizens. During the wars with France (1793 to 1815), the Royal Navy aggressively reclaimed British deserters on board ships of other nations, both by halting and searching merchant ships, and, in many cases, by searching American port cities. Although these impressments were illegal, Jefferson ignored them so as to remain on good terms with Britain as he was negotiating to obtain "the Floridas". This tolerance changed in 1805 when the British began seizing American merchantmen trading with the West Indies and condemning the ships and their cargoes as prizes and enforcing impressment on their crews. Under the Rule of 1756, in times of war direct trade between a neutral European state and a British colony was forbidden if such trade had not existed in time of peace. The Americans found a way around this policy by "landing" cargoes from Europe in the United States and issuing certificates that duty had been paid. The ship would then sail, with the cargo never having been offloaded or duty actually paid, as now bona fide commerce between neutral America and the West Indies. The British became aware of the practice during the court case involving the seizure of the Essex. The court ruled that the cargo of the Essex had never been intended for American markets, so the voyage had not been broken and could thus be considered continuous. The result was the blockade of New York Harbor by two British frigates, the Cambrian and the Leander, which provoked public demonstrations. For the next year scores of American ships were condemned in admiralty courts and American seamen were impressed with increasing frequency until, in the early summer of 1807, when three deserters from the British frigate lying in Chesapeake Bay enlisted on the American frigate Chesapeake. After searching the Chesapeake, the deserters, David Martin, John Strachan, and William Ware, were found to be native born Americans who had been wrongly impressed. The search also established that another crew member, listed as Jenkin Ratford, was actually a British deserter; however, he could not be found. Admiral Berkeley angrily issued an order to all commanders in the North Atlantic Squadron to search the Chesapeake if encountered on the high seas. Eight miles southeast of Cape Henry a boat from the British frigate intercepted her but Commodore Barron declined to permit his crew to be mustered. The Leopard began approaching and the commander shouted a warning to which Barron replied "I don't hear what you say". The Leopard then fired two shots across the bow and almost immediately poured a broadside into the American ship. The Chesapeake did not return fire but the British ship fired another two broadsides. Three crew were killed and eighteen wounded. The British boarding party not only arrested the British deserter but also the three Americans. The Chesapeake–Leopard affair provoked an outcry for war from all parts of the country and Jefferson later wrote: "The affair of the Chesapeake put war into my hand, I had only to open it and let havoc loose". He ordered the state governors to ready their militias, but the Embargo Act of 1807 that he eventually passed only ordered all British armed vessels out of American waters and forbade all contact with them if they remained. As a cause of the War of 1812, the impressment and ship seizures caused serious diplomatic tension, and helped to turn American public opinion against Britain. Impressment was widely perceived as humiliating and dishonoring the U. S. because it was unable to protect its ships and sailors.

Жазудың аяқталуы

Ұлыбритания Наполеонға қарсы ашық теңізде соғысты жүргізді, Корольдік теңіз флотын 1793 жылы 135 кемеден 1812 жылы 584 кемеге дейін ұлғайтты және 1793 жылы 36 000 теңізшіден 1812 жылы 114 000-ға дейін жеткізді. 1814 жылдың көктемінде Наполеон басылды, одақтастар Бурбон әулетін таққа отырғызды, және Франция енді Ұлыбританияның жауы болмай қалды. Теңіз соғысы аяқталды, соның салдарынан Ұлыбритания Корольдік теңіз флотын күрт қысқарта алды. Теңізшілерді күштеп жұмысқа алу қажеттігі тупастады және бұл практиканы ресми түрде жоймаса да, мәжбүрлеп жұмысқа алуды ешқашан қайта қолданбады. Ұлыбританияның келесі ірі соғысы, 1853 жылы Ресейге қарсы, белгілі бір мерзімге жасалған жаңа жүйе Корольдік теңіз флотына қажетті адам күшін қамтамасыз ету үшін жеткілікті еріктілерді тартуға мүмкіндік берді. 19 ғасырдың қалған бөлігінде адам күшінің қажеттіліктерінің өзгеруі және қызмет жағдайларының жақсаруы Корольдік теңіз флотына өз қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін ерікті тіркелуге сенуге мүмкіндік берді, ал қажет болған жағдайда резервтегілерді шақыру арқылы күшін арттырды. Бұл жағдай 1916 жылы барлық әскери қызметтер үшін міндетті әскери қызмет енгізілген Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін сақталды.