Америка төңкерісіндегі неміс әскерлері: Гессен жалдамалылары

Кіріспе

Британдықтар Америка революциялық соғысында Гессен-Кассель мен Гессен-Ханаудан келісімшарт жасасқан неміс сарбаздары. Гессендер (/us/'/h/ɛ/ʃ/ən/z/ немесе /uk/'/h/ɛ/s/i/ə/n/z/) – 18 ғасырда, соның ішінде Америка революциялық соғысында, британдық армияға көмекші күш ретінде қызмет еткен неміс сарбаздары. Бұл термин британдық жақтағы барлық немістерді білдіретін синекдоха болып табылады, себебі олардың 65%-ы Гессен-Кассель және Гессен-Ханау неміс мемлекеттерінен келген. Тәртіптілігімен және жауынгерлік шеберлігімен танылған шамамен 30 мың неміс соғыс барысында британдықтар үшін күресті, бұл британдық құрлық әскерлерінің шамамен 25%-ын құрады. Гессендер қазіргі кезде де, тарихи тұрғыдан да жалдамалы әскер ретінде қарастырылғанымен, заң бойынша көмекші күш ретінде ерекшеленеді: жалдамалы әскерлер өз еркімен шетелдік үкіметке қызмет етеді, ал көмекші күштер өз үкіметінің тапсырысымен шетелдік тарапқа жалданады және олардың құрамында қалады. Олар көптеген шайқастарда, ең бастысы Уайт-Плейнс және Форт-Вашингтон шайқастарында көзге түсті.

Тарих

Шетелдік әскерлерді пайдалану 18 ғасырдағы Еуропада жиі кездесетін жағдай еді. Америка төңкерісіне дейінгі екі ғасыр ішінде континентте жиі, бірақ көбінесе ұсақ ауқымды соғыстар болды, және әскери күш қажеттілігі жоғары болды. Германия әлі біртұтас мемлекет емес еді, Киелі Рим империясының астында шамамен жүздей мемлекет бос ұйымдастырылған. Осы мемлекеттер арасындағы қақтығыстар кәсіби армиялардың құрылуына әкелді, олар тәжірибелі және жақсы оқытылған. Көптеген неміс қоғамдары әскерилендірілді, көптеген ер адамдар жасөспірім шағынан бастап ересекке дейін жыл сайынғы оқудан өтті, көбінесе өмір бойы немесе тым қарт болғанға дейін қызмет етті. Неміс мемлекеттерінің мөлшері мен байлығы әртүрлі болды, ал кейбіреулері тұрақты армияны ұстаудың қымбат екенін ескере отырып, әскерлеріне экономикалық ресурс ретінде сүйенді. Әскери қақтығыс болған кезде неміс мемлекеттері әскери қимылдарға бірден кірісуге дайын, жаттығудан өткен әскерлерді ұсынды. Гессен-Кассель ландграфтығы тез арада король Георг үшін гессендік әскерлердің ең маңызды көзіне айналды. Керісінше, пруссиялықтар сияқты басқа неміс мемлекеттері Континенталдық армияға адамдар беруде маңызды рөл атқарды, мысалы, барон фон Штубен. Салыстырмалы түрде аз халқы бар үлкен кәсіби армияны құру үшін Гессен-Кассель Еуропадағы ең әскерилендірілген мемлекетке айналды, оның халқының шамамен 5,2%-дан 6,7%-ы 18 ғасырда қаруланған, ал әр төрт үйдің біреуінде әскерде қызмет ететін адам болды, бұл тіпті күшті әскерилендірілген Пруссиядан да жоғары көрсеткіш. Пруссия басқа неміс мемлекеттерінен жалдамалы әскерлерге ішінара сүйенді, бірақ Гессен-Кассель тек Landeskinder (сөзбе-сөз "жердің балалары", яғни жергілікті ер адамдар) жұмысқа алды. Әскерилер елдегі басым күш болды. Барлық гессендік еркектер жеті жасқа келгенде әскери қызметке тіркелуге міндетті болды, ал 16 жастан 30 жасқа дейін олар жыл сайын әскери қызметке алыну мүмкіндігі үшін лауазымды тұлғаға ұсынуға тиіс болды. Тек ел үшін өте маңызды деп саналатын мамандық иелері ғана босатылды. Бос жүретіндер мен жұмыссыз адамдар сияқты қажетсіз деп саналғандар кез келген уақытта әскерге шақырылуы мүмкін. Гессендік әскери қызмет ерекше қатаң және талапты болды, темір тәртіпті қатаң жазалау арқылы нығайтты. Дезертирлерді бүкіл рота жазалап өлтірді немесе ұрып-соқты. Алайда, жалпы көңіл-күй жоғары болды, ал солдаттар өз қызметтерімен мақтан тұтқан. Офицерлер әдетте жақсы білім алған және көптеген еуропалық армиялардан өзгеше, лайықтылығы бойынша жоғарылатылған. Әскерлерге салыстырмалы түрде жоғары жалақы төленді, ал олардың отбасылары белгілі бір салықтардан босатылды. Тоналған заттар ресми түрде тыйым салынған болса да, ол сол кездегі көптеген әскери күштерде болғандай, қызмет етуге тағы бір ынталандыру болып қала берді. Өзін ағартушы деспот деп атаған ол қоғамдық құрылыс жобаларын бақылады, қоғамдық әл-ауқат жүйесін басқарды және білім беруді қолдады. Америка төңкерісіне дейін гессендік әскерлер 18 ғасырдың Еуропасындағы шайқас алаңдарында жақсы танымал болды. 1706 және 1707 жылдар аралығында 10 000 гессендер Италиядағы Евгений Савойский армиясында корпус ретінде қызмет етті, ал 1708 жылы испандық Нидерландыға көшті. 1714 жылы Швеция Ресеймен соғыс үшін 6 000 гессендіктерді жалдады, ал 1715 жылы Ұлыбританияның Георг I 12 000 гессендіктерді Якобит көтерілісіне қарсы күресу үшін жалдады. 1744 жылы Австрия мұрагерлік соғысының ортасында 6 000 гессендіктер Фландрияда британдық армиямен соғысты, ал тағы 6 000 бавариялық армияда болды. 1762 жылға қарай 24 000 гессендіктер Фердинанд Брансвик армиясымен Германияда қызмет етті.

The use of foreign soldiers was not unusual in 18th century Europe. In the two centuries leading up to the American Revolutionary War, the continent was characterized by frequent, though often small scale, warfare, and military manpower was in high demand. Germany was not yet a unified nation, but a collection of several hundred states loosely organized under the Holy Roman Empire. Conflict between and among these states led to the creation of professional armies, which were consequently experienced and well trained. Many German societies became militarized, with most men undergoing annual training from adolescence well into adulthood, often serving for life or until they were too old. German states varied considerably in size and wealth, and several came to rely on their troops as an economic resource, especially since sustaining a standing army was costly. When military conflict broke out German states provided a ready supply of trained troops prepared to enter military action immediately. The Landgraviate of Hesse Kassel soon emerged as the most prominent source of Hessian soldiers to King George. Conversely, other German states, such as the Prussians, were instrumental in furnishing men to the Continental Army, for instance Baron von Steuben. To field a large professional army with a relatively small population, Hesse Kassel became the most militarized state in Europe, with approximately 5.2% to 6.7% of its population under arms in the 18th century and one in four households having someone serving in the army, representing a larger proportion than even heavily militarized Prussia. Prussia relied partly on mercenaries from other German states, but Hesse Kassel employed only Landeskinder (literally "children of the land", or native men). The military was the dominant force in the country. All Hessian males registered for military service at the age of seven, and from the age of 16 until 30 were required to present themselves annually to an official for possible recruitment. Only those whose occupation was considered vital to the country were exempted. Those deemed expendable, such as vagrants and the unemployed, could be conscripted at any time. Hessian military service was notably strict and demanding, emphasizing iron discipline through draconian punishment. Deserters were summarily executed or beaten by an entire company. However, morale was generally high, and soldiers were said to take pride in their service. Officers were usually well educated, and in contrast to most European armies, promoted on the basis of merit. Soldiers were paid relatively high wages, and their families were exempt from certain taxes. Although plunder was officially forbidden, it remained common practice – as in most military forces at the time – offering another incentive for service. A self styled enlightened despot, he also oversaw public works projects, administered a public welfare system, and encouraged education. Prior to the American Revolutionary War, Hessian soldiers were familiar in battlefields across 18th century Europe. Between 1706 and 1707, 10,000 Hessians served as a corps in Eugene of Savoy's army in Italy before moving to the Spanish Netherlands in 1708. In 1714, 6,000 Hessians were rented to Sweden for its war with Russia whilst 12,000 Hessians were hired by George I of Great Britain in 1715 to combat the Jacobite Rebellion. In the midst of the War of the Austrian Succession in 1744, 6,000 Hessians were fighting with the British army in Flanders, whilst another 6,000 were in the Bavarian army. By 1762, 24,000 Hessians were serving with Ferdinand of Brunswick's army in Germany.|author=John Childs|source=Rethinking Leviathan

Көптеген соғыстарда Гессен-Хану формальды түрде соғысқа қатыспады. Оның әскерлері гессендік әскерилер болып қала берді және тіпті ұлттық формада соғысты, бірақ олар өз үкіметі соғысқа қатыспаған жағдайда басқа армияларда қызмет етуге жалданып алынды. Осылайша, гессендіктер бір соғыстың қарама-қарсы тараптарында қызмет ете алды. Австрия мұрагерлік соғысында Ұлыбритания да, Бавария да гессендік әскерлерді бір-біріне қарсы қолданды; Жеті жылдық соғыста Гессен-Кассель күштері француздарға қарсы англо-гановерлік және пруссиялық армиялармен бірге қызмет етті; Гессен-Кассель техникалық тұрғыдан Ұлыбританиямен және Пруссиямен одақтас болса да, оның әскерлері британдықтармен жалға алынды. Көмекші күштерді беру практикасы кейде тікелей салдарға әкелді. 1758 жылдың шілдесінде Жеті жылдық соғыс барысында Гессен-Кассельдің көп бөлігі, оның астанасы да, Шарль де Рохан, Субиз князі басқаратын француз армиясымен басып алынды, ол 6 000 гессендік милициясынан тұратын жергілікті қорғаныс күштерін оңай жеңді. Субиз өзінің әскерлеріне жерден күш-қуат алуға, жоғары шенді кепілдерді алуға және гессендік әскерлерді соғыстан шығаруға мәжбүр ету үшін ақша мен өнімді талап етуге бұйрық берді. Гессендік және одақтас күштер өз Отанына азаттық беруге тырысты, бірақ 23 шілдеде Сандерсхаузен шайқасында жеңіліске ұшырады. 1761 және 1762 жылдары Кассельге екі рет қоршау салынғаннан кейін астана қайта басып алынды, бұл соғыстың соңғы әскери әрекеті болды.

"Жемқорлар" мен "қосалқылар"

Гессен әскерлерін "жалдамалылар" деп сипаттау екі ғасырдан астам уақыт өткен соң да әлі де даулы мәселе болып қана қоймайды. Америка тарихы оқулықтары оларды "жалдамалылар" деп көрсетеді және АҚШ халқының көзқарасында олар осылай танымал. Ал британдық тарихшы Стивен Конвей оларды "қосалқы күштер" деп атады. Әскери тарихшылар Деннис Шоуолтер мен Родни Атвуд Гессендіктердің сол кезде заң бойынша жалдамалы деп есептелмейтінін, олар көмекші күштер саналғанын айтады. Жалдамалы әскерлер шетелдік билеушіге жеке қызмет ететін болса, көмекші күштер мемлекет тарапынан басқарылды және олардың шетелдегі қызметі кәсіби жалдамалылармен тікелей бәсекелестікке түсті. Гессен әскерлері Гессен-Кассель және Гессен-Ханау қарулы күштерінің ресми міндеті бойынша Америкада қызмет етті. Бірінші хаттамада жалдамалыларға "соғысқа қатысушы тарап немесе оның атынан, осы тараптың қарулы күштеріндегі ұқсас шендегі және міндеттегі жауынгерлерге уәделенген немесе төленген материалдық сыйақыдан әлдеқайда көп сомада сыйақы беруге уәде беру" талабы қойылады.

Америка революциялық соғысы

Ұлыбритания салыстырмалы түрде шағын тұрақты армия ұстады, сондықтан Америка Тәуелсіздік соғысының басында ол көптеген әскерге зор қажеттілік сезінді. Бірнеше неміс князьдары өздерінің тұрақты армия бөлімдерін Америкада қызмет етуге жалдап, қосымша табыс табуға мүмкіндік алды. Олардың әскерлері британдық қызметке жеке-жеке емес, толық бөлімдермен, әдеттегі формаларымен, туларымен, жабдықтарымен және офицерлерімен келді. Жалдау әдістері шыққан мемлекетке қарай әртүрлі болды. Вальдек контингенті барлық азаматтарды қамтитын әскери шақыруға негізделген армиядан құралды, одан тек студенттер ғана босатылды. Басқа неміс князьдары ұзақ мерзімді ерікті тіркелуге сүйенді, ал қажетті сандар жетпеген жағдайда әскери шақырумен толықтырды. Көптеген князьдар британдық Ганновер үйімен тығыз байланыста болды және өз әскерлерін британдық басшылыққа беруге дайын болды. Революциялық соғыста британдық әскерлермен бірге 29 875 неміс әскері соғысты, оның ішінде 16 992-сі Гессен-Кассельден, ал 2 422-сі Гессен-Ханаудан келді. Басқа контингенттер Брансвик (4 300), Ансбах-Байройт (2 353), Анхальт-Цербст (1 119) және Вальдек (1 225) қалаларынан келді. Неміс әскерлерінің көп бөлігі Гессеннен болғандықтан, американдықтар британдық жақтағы барлық неміс әскерлерін атау үшін «гессендіктер» терминін қолданады.

Қатысу

Гессен әскерлерінің құрамында ягерлер, гусарлар, үш артиллериялық рота және төрт гранадерлік батальон болды. Көптеген жаяу әскерлер шасёрлер болды, оның ішінде мергендер, мушкетёрлер және фузилерлер. Желілік жаяу әскер мылтықтармен қаруланды, ал Гессен артиллериясы үш фунттық зеңбіректерді пайдаланды. Элиталық ягер батальондары "Бюхсе" деп аталатын қысқа, үлкен калибрлі мылтықты қолданды, ол ормандағы шайқасқа өте қолайлы болды. Бастапқыда, әдеттегі полк 500-600 адамнан тұратын. Соғыстың соңына қарай, шайқастағы қазалар, аурулар және Колонияларда қоныстануға байланысты дезертирлік салдарынан полктер 300-400 адамға дейін азаюы мүмкін. Британдық Америкаға алғашқы Гессен әскерлері 1776 жылдың 15 тамызында Стейтен аралына қонды, ал олардың алғашқы шайқасы екі аптадан кейін Лонг-Айленд шайқасында болды. Гессендер британдықтардың жеңісіне шешуші үлес қосты және сол жылы барлық шайқастарда қатысты. 1777 жылға қарай, британдықтар оларды негізінен гарнизондық және патрульдік әскер ретінде пайдаланды. Гессендер Саратога науқанының шешуші нүктесі болған Беннингтон шайқасында шайқасты. Саратогада шамамен 1000 гессен жеңілді, оларды Вермонт, Нью-Гэмпшир және Массачусетс штаттарынан келген жаңа, жаттығусыз жасақтар өлтірді немесе тұтқынға алды. Генерал Джон Бургойн Беннингтондағы шайқаста 8000 сарбазының 1000-нан астамын жоғалтты, ал көптеген гессендердің жоғалуы оның әскерін кейіннен құртты. 1778-1780 жылдары оңтүстік штаттардағы шайқастар мен науқандарда, соның ішінде Гилфорд сотында, және 1781 жылы Йорктаун қоршауында екі полк Гессендер қатысты. Гессендер сонымен қатар Нова Скотияда бес жыл (1778-1783) қызмет етті, онда олар колонияны американдық каперлерден қорғады, мысалы, 1782 жылы Луненбургке жасалған шабуыл кезінде. Олардың шебер және тәртіпті жауынгерлер ретінде танымал болғанына қарамастан, көптеген британдық сарбаздар гессендерге деген американдықтардың сенімсіздігін бөлісті, олар көбінесе ағылшын тілін аз немесе мүлдем білмейтін және оларды қарапайым және варварлық деп санайтын. Содан кейін капеллан "мастықтан" шабуылға ұшыраған ягердің кіші офицерінің жағдайын баяндайды: "Саған қарғыс болсын, француз, біздің ақымызды жеп қоясың!" Ашулы гессен: "Мен неміспін, ал сен - надансың", - деп жауап берді. Осыдан кейін тоқпақтармен дуэль болды, нәтижесінде ағылшын сарбазы өлімге әкелетін жарақат алды. Капеллан генерал Хаудың ягер офицеріне кешірім беріп, "ағылшындар немістерді бауырлардай қарауы керек" деген бұйрық шығарғанын жазды. Бұл бұйрық "біздің немістеріміз оңай оқытылатындықтан" "ағылшын тілін сәл ғана үйренгеннен" кейін ғана күшіне енді. Көрінетіндей, оларға деген қамқорлықты көрсету үшін ағылшындардың осыны күтуі қажет еді. Британдықтар мен гессендер арасындағы қарым-қатынасты шиеленістірген көптеген басқа да оқиғалар болды. 1779 жылдың тамызында саксондық дворян Иоганн Филипп фон Крафт "ағылшын сарбаздарының" тобы Гессен гранадиріне шабуыл жасап, оны тонап, жарақаттағанын жазды; тарихшы Стивен Шваменфельд бұл сарбаздар, ең болмаса, Ирландия еріктілерінің мүшелері болғандығын атап өтті. Тағы бір оқиға 1780 жылдың 20 тамызында 54-ші жаяу полкінен шыққан британдық сарбаздар мен Ангальт-Цербст полкінен шыққан Гессен әскерлері арасында болды. Бірнеше көкөніс бақтарын өсірген 54-ші жаяу полкі гессиандармен алмастырылды, олар өздері егіп алған егінді жинау құқығы үшін төлеуден бас тартты. Жауап ретінде бірнеше британдық сарбаздар көкөністерді жұлып алып, алып кетті, бұл британдық және гессен офицерлері оны тоқтатуға дейін жанжалға әкелді.

Hessian troops included Jägers, hussars, three artillery companies, and four battalions of grenadiers. Most infantrymen were chasseurs, including sharpshooters, musketeers, and fusiliers. Line infantry was armed with muskets, while the Hessian artillery used the three pound cannon. The elite Jäger battalions used the Büchse, a short, large caliber rifle well suited to woodland combat. Initially, the typical regiment was made up of 500 to 600 men. Later in the war, due to death in battle, death by disease, and general desertion to settle in the Colonies, the regiments may have been reduced to only around 300 to 400 men. The first Hessian troops to arrive in British America landed at Staten Island on August 15, 1776, and their first engagement was less than two weeks later in the Battle of Long Island. Hessians proved decisive to the British victory, and they subsequently fought in almost every battle that year. By 1777, the British used them mainly as garrison and patrol troops. Hessians fought at the Battle of Bennington, the turning point of the Saratoga campaign. At Saratoga, approximately 1,000 Hessians were defeated; being killed or captured by a raw, untrained militia force from Vermont, New Hampshire, and Massachusetts. General John Burgoyne lost 1,000 of his 8,000 soldiers at Bennington, and the loss of so many Hessians doomed his army later. An assortment of Hessians fought in the battles and campaigns in the southern states during 1778–1780, including at the Guilford Court House, and two regiments fought at the Siege of Yorktown in 1781. Hessians also served in Nova Scotia for five years (1778–1783), where they protected the colony from American privateers, such as during the 1782 Raid on Lunenburg. Notwithstanding their reputation as skilled and disciplined fighters, many British soldiers shared the American distrust of Hessians, who often spoke little or no English and were perceived as crude and barbaric. The chaplain then recounts the case of a Jaeger subaltern who was assailed "by an Englishman in his cups" with the declaration: "God damn you, Frenchy, you take our pay!" The outraged Hessian replied: "I am a German and you are a shit." This was followed by an impromptu duel with hangers, in which the Englishman received a fatal wound. The chaplain records that General Howe pardoned the Jaeger officer and issued an order that "the English should treat the Germans as brothers." This order began to have influence only when "our Germans, teachable as they are" had learned to "stammer a little English." Apparently, this was a prerequisite for the English to show them any affection. Numerous other incidents strained the relationship between the British and Hessians. In August 1779, Saxon nobleman Johann Philip von Krafft wrote that a group of "English soldiers" attacked and robbed a Hessian grenadier, fatally wounding him in the process; historian Steven Schwamenfeld noted that these soldiers were most likely members of the Volunteers of Ireland, a Loyalist military unit mostly consisting of deserters from the Continental Army. Another incident occurred on August 20, 1780, between British soldiers from the 54th Regiment of Foot and Hessian troops from the Anhalt Zerbst Regiment. The 54th Regiment of Foot, which had cultivated several vegetable gardens, were relieved by the Hessians, who refused British demands to pay for the privilege of harvesting crops they had sown. In response, a number of British soldiers began pulling up the vegetables and carrying them off, which led to a skirmish breaking out before British and Hessian officers broke it up.

Америкалық көзқарастар

Американдықтар, революционерлер де, лоялистер де, гессендерден жиі қорқып, оларды ашкөз және қатыгез жалдамалы әскерлер деп санайтын. Американың тәуелсіздік декларациясы, соғыс басталғанына шамамен бір жыл өткен соң жазылды, онда король Георг III «өлім, қирату және зұлымдық ісін аяқтау үшін шетелдік жалдамалы әскерлерді тасымалдағаны үшін» айыпталды, бұл осыған дейін жасалған қатыгездік пен опасыздық ең қатал дәуірлерде де көрілмеген және өркениетті ел басшысына лайық емес еді. Соғыс бойында гессендердің тонаулары туралы хабарлар бейтарап колонистерді революциялық жаққа қосылуға ынталандырды. Генерал Вашингтонның Континентальдық армиясы 1776 жылдың 26 желтоқсанында таңертең гессендерге күтпеген шабуыл жасау үшін Делавэр өзенін кесіп өтті. Трентон шайқасында 1400 гессен әскері континенттік әскерлерге тез жеңіліп, шамамен 20-сы қаза тауып, 100-і жараланды, ал 1000-ы тұтқынға алынды. Трентон шайқасында тұтқындалған гессендер американдықтардың рухын көтеру үшін Филадельфия көшелерімен парад етті; олардың болуына деген ашу Континентальдық армияға жаңа сарбаздарды тартуға көмектесті. Тұтқындардың көп бөлігі фермерлік жұмыстарға жіберілді. 1778 жылдың басында Вашингтон мен британдықтар арасында тұтқындарды алмастыру туралы келіссөздер басталды. Олардың арасында Николас Бахнер, Якоб Тробе, Джордж Гейслер және Конрад Грин (Конрад Крайн) болды, олар американдық әскери тұтқындарға айырбас ретінде британдық күштерден дезертирлік жасаған гессен сарбаздарының бірнешеуі еді. Бұл адамдарды британдықтар дезертирлік жасағаны үшін, ал көптеген колонистер шетелдік жау деп іздеді. Революциялық соғыс бойында американдықтар гессендерді британдықтарды тастап кетуге итермелеуге тырысты, Колониялардағы үлкен және өркендеген неміс-американдық қауымдастығын атап өтті. Континентальдық Конгресс гессен сарбаздарына тарап аусса 50 акрға дейін (шамамен 20 гектар) жер беруді бекітті. Британдық сарбаздарға шеніне қарай 50-ден 800 акрға дейін жер ұсынылды. Көптеген гессен тұтқындары Пенсильвания штатының Ланкастер қаласындағы лагерьлерде ұсталды, онда «Пенсильвания голландтары» деп белгілі үлкен неміс қауымдастығы өмір сүрді. Неміс тұтқындарына жақсы қарастырылды, кейбіреулері Континентальдық армияда қызмет ететін жергілікті адамдардың орнына қосымша жұмыс істеуге көмектесті. Революциялық соғыстан кейін көптеген гессен әскери тұтқындары Германияға қайтып оралмады, керісінше американдықтардың діни еркіндік және тегін жер ұсыныстарын қабылдап, тұрақты қоныстанды. Ал Ланкастерде британдық тұтқындар да ұсталды, бірақ олар жақсы қарым-қатынасқа оң жауап бермеді және жиі қашып кетуге тырысты. 1783 жылы соғыс аяқталғаннан кейін 17 313 неміс сарбазы отанына оралды. 12 526 адам қайтып оралмады, олардың 7700-і соғыста қаза тапты немесе қайтыс болды; 1200-і соғыста қаза тапты, ал 6 354-і аурудан немесе апаттан қайтыс болды, көбінесе біріншісі. Көбінесе өз елдерінде мәжбүрлеп әскери қызметке алынған немесе бас бостандығынан айырылған 5000-ға жуық неміс әскері АҚШ-та немесе Канадада қоныстанды.

Americans, both Revolutionaries and Loyalists, often feared the Hessians, believing them to be rapacious and brutal mercenaries. The American Declaration of Independence, written roughly a year after hostilities broke out, condemned King George III of "transporting large Armies of foreign Mercenaries to [complete] the works of death, desolation and tyranny, already begun with circumstances of Cruelty & perfidy scarcely paralleled in the most barbarous ages, and totally unworthy the Head of a civilized nation." Throughout the war, reports of plundering by Hessians were said to have galvanized neutral colonists to join the Revolutionary side. General Washington's Continental Army had crossed the Delaware River to make a surprise attack on the Hessians in the early morning of December 26, 1776. In the Battle of Trenton, the Hessian force of 1,400 was quickly overwhelmed by the Continentals, with only about 20 killed and 100 wounded, but 1,000 captured. Hessians captured in the Battle of Trenton were paraded through the streets of Philadelphia to raise American morale; anger at their presence helped the Continental Army recruit new soldiers. Most of the prisoners were sent to work as farmhands. By early 1778, negotiations for the exchange of prisoners between Washington and the British had begun in earnest. These included Nicholas Bahner(t), Jacob Trobe, George Geisler, and Conrad Grein (Konrad Krain), who were a few of the Hessian soldiers who deserted the British forces after being returned in exchange for American prisoners of war. These men were both hunted by the British for being deserters and by many of the colonists as a foreign enemy. Throughout the Revolutionary War, Americans tried to entice Hessians to desert the British, emphasizing the large and prosperous German American community in the Colonies. The Continental Congress authorized the offer of land of up to 50 acres (roughly 20 hectares) to individual Hessian soldiers who switched sides. British soldiers were offered 50 to 800 acres, depending on rank. Many Hessian prisoners were held in camps at the interior city of Lancaster, Pennsylvania, home to a large German community known as the Pennsylvania Dutch. German prisoners were treated well, with some volunteering for extra work assignments, helping to replace local men serving in the Continental Army. After the Revolutionary War, many Hessian prisoners of war never returned to Germany and instead chose to accept American offers of religious freedom and free land, becoming permanent settlers. By contrast, British prisoners were also held in Lancaster, but these men did not respond favorably to good treatment and often tried to escape. After the war ended in 1783, some 17,313 German soldiers returned to their homelands. Of the 12,526 who did not return, about 7,700 were killed in action or died; some 1,200 were killed in action, and 6,354 died from illnesses or accidents, mostly the former. About 5,000 German troops, most of whom had been press ganged or conscripted in their countries of origin, opted to settle in either the United States or Canada.

Танымал мәдениетте

Астық дақылдарының маңызды зиянкесі болып табылатын Гессен ұшы, Солтүстік Америкаға Гессен солдаттарының сабан төсемімен келгендігіне байланысты осылай аталған. Вашингтон Ирвингтің 1820 жылғы "The Legend of Sleepy Hollow" әңгімесінде "Бассыз атты" деп аталатын әйгілі кейіпкер бар, ол "Тәуелсіздік соғысы кезінде белгісіз шайқаста пушка ядросынан басы алынған Гессен әскерінің күйесі" ретінде сипатталған. Ол оқиғаның көптеген сахналық қойылымдарында бейнеленген. Д.У. Гриффит Америка революциясының басындағы оқиғалар туралы "Гессендік опасыздар" (1909) атты қысқаметражды фильмнің авторы және режиссері болды. 1950 жылғы "Мерри Мелодиз" мультфильмінен "Банкер Хилл Банни" фильмінде, Тәуелсіздік соғысы кезінде Багс Банни Гессен солдаты Сэм фон Шаммға қарсы тұрады. Фильмнің соңында Сэм "Мен агрессиясыз гессианмын" деп отставкаға кетеді. "Супер 6" (1967) мультсериалының соңғы эпизодында "Гессиандар келе жатыр" атты бөлімінде капитан Заммо Пол Ревирдің түндегі шабуылының пародиінен кейін, капитан Заммо мен жеке Хаммо 1776 жылға оралып, генерал Джордж Вашингтонға хабарлап, шабуылшілердің зұлымдықтарын жоққа шығаруға жіберіледі. Говард Фасттың 1972 жылғы "Гессиан" романы, офицерінің қателігінен аутистік қасиеті бар шал аспанға ілінгендігі үшін жаза ретінде жас Гессен барабаншысының өлімі туралы айтады. "Терн: Вашингтонның тыңшылары" телесериалының бірінші маусымында Гессиандар Трентон шайқасына қатысып, Нью-Йоркте Абрахам Вудхаллмен кездеседі. PBS мультсериалы "Liberty's Kids" бірнеше эпизодтарда Гессиандарды британ армиясының құрамында көрсетті, ал "Гессиандар келе жатыр" атты эпизод Гессиан әскерлерінің біразының американдық тарапқа дезертирлік жасауымен аяқталады. Empire: Total War ойынында, ойыншы Ұлыбритания үшін ойнаса, американдық колонияларында бес Гессиан полкіне дейін жалдауға болады. Assassin's Creed III ойынында, егер Ратонхнакетонның жамандығы максималды деңгейде болса, Гессиандар оны қуалайды және ойынның басқа түрлеріне қарағанда әлдеқайда шебер болады.

The Hessian fly, a significant pest of cereal crops, was named after its supposed arrival in North America in Hessian soldiers' straw bedding. Washington Irving's story "The Legend of Sleepy Hollow" (1820) includes a celebrated figure known as the "Headless Horseman" who is "the ghost of a Hessian trooper, whose head had been carried away by a cannon ball, in some nameless battle during the Revolutionary War". He has been portrayed in many dramatic adaptations of the story. D. W. Griffith co wrote and directed the short film, The Hessian Renegades (1909), about the early stages of the American Revolution. In the Merrie Melodies short Bunker Hill Bunny (1950), set during the Revolutionary War, Bugs Bunny faces off against Hessian soldier Sam von Schamm. At the end, Sam resigns with the line "I'm a Hessian without no aggression." The final episode of the cartoon series The Super 6 (1967) features Capt. Zammo in "The Hessians Are Coming" where, after a parody of Paul Revere's midnight ride, Captain Zammo and Private Hammo are dispatched to zip back in time to 1776 and report to General George Washington to foil the malicious machinations of the marauding invaders. The 1972 novel The Hessian, by Howard Fast, concerns a young Hessian drummer who is executed in reprisal for the mistaken hanging of an autistic villager by his officer. In the television series Turn: Washington's Spies, Hessians are depicted in season one as participating in the Battle of Trenton and meet Abraham Woodhull in New York. The PBS cartoon series, Liberty's Kids, featured Hessians as members of the British Army in several episodes, with the episode, "The Hessians Are Coming" ending with several Hessian troops deserting to the American side. In Empire: Total War, the player can recruit up to five regiments of Hessians in their American colonies if playing as Great Britain. In Assassin's Creed III, if Ratonhnaké:ton has maximum notoriety, Hessians will be sent after him and are notably more skilled than other types of soldiers in the game.