Дэвид Дюк: Американдық нәсілшіл саясаткер және ККК-нің бұрынғы басшысы

Дэвид Эрнест Дюк – америкалық нәсілшіл, антисемит, ККК-нің бұрынғы басшысы. Саяси мансабы, көзқарастары, өмірі туралы толық ақпарат. Нәсілшілдік, антисемитизм.

26 мин оқу

100%

Дереккөз: David Duke — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Американдық ақ нәсілшіл (1950 жылы туған)

Дэвид Эрнест Дьюк (1 шілде 1950 жылы туған) – американдық саясаткер, ақ нәсілшіл, антисемиттік артық көрініс теориясының жақтасы және Ку Клукс Клан рыцарларының бұрынғы басшысы. 2013 жылы Жамандауға қарсы лига Дьюкті "Американың ең танымал расисі және антисемиті болуы мүмкін" деп атады. Дьюк 1970 және 1980 жылдары штат заң шығарушы органына демократтық үміткер ретінде сәтсіз қатысты, бұл 1988 жылғы демократтардың президенттік тізіміне ұсыну науқанымен аяқталды. Демократиялық партия ішінде қолдау таппағаннан кейін, ол шағын халықшыл партияның президенттік тізіміне ие болды. 1988 жылдың желтоқсанында ол республикашыл болып, қайта туылған христиан деп мәлімдеді, формалды түрде антисемитизм мен расизмнен бас тартты. Ол 2016 жылға дейін мемлекеттік лауазымдарға үміткер болып қалып жарды, бірақ ашық неонацизмге қайта оралғаннан кейін оның үміткерлігі бәсекеге қабілетсіз болды. 1990 жылдары Дьюк өзінің саяси қолдаушыларын алдап, өте қиын жағдайда екенін көрсетіп, қарапайым қажеттіліктер үшін ақша сұрады. Ол кезде ол, шын мәнінде, қаржылық тұрақты болды және ақшаны ойын-сауыққа жұмсады.

Ерте өмір

Дьюк 1 шілдеде 1950 жылы Оклахома штатының Тулса қаласында Максин (құрметті есімі Крик) мен Дэвид Хеджер Дьюк отбасында дүниеге келді, екі баланың кішісі болды. Shell Oil Company компаниясының инженерінің ұлы болғандықтан, Дьюк отбасымен бірге әлемді жиі аралады. 1954 жылы олар Нидерландыда қысқа уақыт тұрды, содан кейін 1955 жылы Луизиана штатының Нью-Орлеанс қаласындағы тек ақ нәсілділер тұратын ауданға қоныстанды. Оның анасы алкоголизммен күресіп жүрді; әкесі 1966 жылы Лаосқа АҚШ Халықаралық даму агенттігінде (USAID) жұмыс істеуге кетіп қалды. Нью-Орлеанста Дьюк Клифтон Л. Ганус мектебінде оқыды, консервативті Христиандық дін өкілдері басқаратын мектеп. Оның айтуынша, сегрегациялық көзқарастары осы мектепте сегізінші сыныптағы жобасы үшін зерттеу жұмыстарын жүргізген кезде қалыптасқан. Бірінші курстан кейін Дьюк Нью-Орлеандағы Уоррен Истон орта мектебіне ауысты. Жоғарғы сыныпта ол Гейнсвиллдегі (Джорджия штаты) Риверсайд әскери академиясына түсті. Соңғы курста ол біріктірілген Джон Ф. Кеннеди орта мектебінде оқыды және мектепті бітірген кезде Клан мүшесі болды. 1964 жылы Дьюк Азаматтар кеңесінің (CCA) жиналысына қатысып, Карлтон Путнамның сегрегацияны қолдайтын кітаптарын оқығаннан кейін радикалды оңшыл саясатқа қатыса бастады, кейіннен "Раса және Ақыл: Янки көзқарасы" кітабы оны "ағартуға" себеп болғанын айтты. 1960 жылдардың соңында Дьюк неонацистік және ақ ұлтшыл "Ұлттық Альянс" ұйымының басшысы Уильям Лютер Пирспен танысты, ол оған өмір бойы үлгі болды. 1967 жылы Ку-клукс-кланға (ККК) қосылды. 1968 жылы Дьюк Луизиана штатының Батон-Руж қаласындағы Университетіне түсті. 1970 жылы ол Ұлттық социалистік ақ адамдар партиясымен байланысы бар "Ақ жастар альянсы" деп аталатын ақ студенттер тобын құрды. Ол нацистік формада "Чикаго жетілігін газға беру керек" (солшыл соғысқа қарсы белсенділер тобы, оларды Уильям Кунстлер қорғады) және "Кунстлер – коммунист-яһуди" деген жазуы бар плакатты көтеріп, Нью-Орлеандағы Тулан университетінде Кунстлердің сөйлегеніне наразылық білдірді. Адольф Гитлердің туған күніне орай митингілерге қатысып, партиялар өткізген ол ЛСУ кампусында нацистік форма киіп танымал болды. Дьюк Лаоста тоғыз ай болғанын айтып, оны "қалыпты әскери міндет" деп сипаттады. Ол сол жерде жұмыс істеп жүрген әкесіне қосылды және 1971 жылдың жазында ұлын қонаққа шақырды. Әкесі оған Лаос әскери шенеуніктеріне ағылшын тілін оқыту бойынша жұмыс табуға көмектесті, бірақ ол алты аптадан кейін тақтаға Молотов коктейлін салғандықтан жұмыстан шығарылды. Ол сондай-ақ түнде жаудың артына 20 рет барып, 3 метр биіктікте ұшып бара жатқан ұшақтарда антикоммунистік партизандарға күріш тастағанын және орақтан қашып кеткенін мәлімдеді. Лаоста болған екі пилот ұшақтар тек күндіз ғана ұшқанын және жер бетінен кемінде 152 метр биіктікте ұшқанын айтты. Бір пилот Дьюк бір-екі рет қауіпсіз "сүтпен жүгіруге" мүмкіндік алғанын айтты, бірақ одан артық емес. Дьюк өзі пайдаланған әуежайдың атын есіне түсіре алмады. 1972 жылы Дьюкке президенттік үміткер Джордж Уоллес үшін сайлауалды кампанияға қаражат жинап, табысын өзіне қалдырғаны үшін айып тағылды. Сондай-ақ, ол Нью-Орлеанс қаласының ережесіне сәйкес тыйым салынған, отқа тұтанғыш сұйықтықпен шыны ыдыстарды толтыруда айыпталды. Екі айып та кейіннен жойылды. 1976 жылы ол КККК-нің ең жас бас сиқыршысы атанды. Дьюк Кланның "қараларға қарсы емес", "ақтарды" және "христиандық құндылықтарды" қолдайтынын бірнеше рет мәлімдеді. Ол Daily Telegraph газетіне 1980 жылы Кланнан кетіп қалғанын, себебі оның зорлық-зомбылықпен байланысы болмаған және басқа Клан бөлімдерінің мүшелерін "ақылсыз немесе зорлық-зомбылық әрекеттерден" тоқтата алмағанын айтты. 1992 жылдың сәуірінде Джулия Рид The New York Review of Books журналында Дьюк Кланның мүшелік тізімінің көшірмесін ФБР хабаршысы болған Кланның бәсекелесіне сатқаннан кейін Кланнан кетуге мәжбүр болғанын жазды. Ол 11 079 дауыс жинады, бұл дауыс бергендердің үштен бірін құрады. Дьюк 1979 жылы тағы да штат сенатына үміткер болды, бірақ ол Джо Тиманнан жеңілді. 1970 жылдардың соңында бірнеше Клан шенеуніктері Дьюкті ұйымның ақшасын ұрлады деп айыптады. "Дьюк – алаяқ", - деді Флорида штатының жетекшісі Джек Грегори Clearwater Sun газетіне, Дьюк 1979 жылы Клан митингілерінен түскен табысты Найтс клубына беруден бас тартқаннан кейін. Дьюктің басқа Клан өкілі Джерри Даттон журналистерге Дьюк Клан қаражатын Метаридегі үйін сатып алуға және жөндеуге қолданғанын айтты. Кейін Дьюк жөндеу жұмыстарын үйінің көп бөлігін Клан пайдаланғанын айтып ақтады. 1980 жылғы президенттік сайлауда ол демократиялық партиядан президенттікке үміткер болды. Президент болуға алты жылға жетпесе де, Дьюк өзінің атын 12 штатта тіркеуге тырысты, Демократиялық ұлттық конвенцияда "елдің көпшілігін ұсынатын платформаны қалыптастыратын" күшті тұлға болғысы келетінін айтты. 1979 жылы ол 70-100 Клан мүшелерін қыркүйек айында Метаридегі қонақүйдің тұрақ орнында полиция көліктерін қоршауға басшылық еткені үшін тәртіпсіздік жасады деп айыпталды және 100 доллар айыппұл төледі, сондай-ақ үш айға шартты жаза алды. Дьюк пен Джеймс К. Уорнер бұл айып бойынша 1977 жылы сотталған, бірақ Луизиана Жоғарғы соты штаттың қабылдамаған дәлелдерін ұсынғандықтан шешімді күштен шығарды. Дьюк Канадаға үшінші әлем елдерінен келген иммигранттар туралы телешоуда талқылау үшін заңсыз кіргені үшін тұтқындалды. Ол 1980 жылы Кланнан кетті, өйткені ұйымның тізімін 35 000 долларға сатуға тырысқаны айыпталды. Ол Ақ нәсілділерді дамыту жөніндегі ұлттық қауымдастығын құрды және Кланнан кеткеннен кейін оның президенті болды.

Duke was born on July 1, 1950, in Tulsa, Oklahoma, to Maxine (née Crick) and David Hedger Duke, the younger of two children. As the son of an engineer for Shell Oil Company, Duke frequently moved with his family around the world. During 1954, they lived a short time in the Netherlands before settling in an all white area of New Orleans, Louisiana, in 1955. His mother was an alcoholic; his father permanently left in 1966 for Laos taking a job with United States Agency for International Development (USAID). While in New Orleans, Duke attended the Clifton L. Ganus School, a conservative Church of Christ sponsored school. He said his segregationist awakening started during his research for an eighth grade project at this school. After his freshman year, Duke transferred to Warren Easton Senior High in New Orleans. For his junior year, he attended Riverside Military Academy in Gainesville, Georgia. His senior year, he attended the integrated John F. Kennedy High School, and by the time he graduated was already a member of the Klan. In 1964, Duke began his involvement in radical right politics after attending a Citizens' Councils (CCA) meeting and reading Carleton Putnam's pro segregation books, later citing Race and Reason: A Yankee View as responsible for his "enlightenment". In the late 1960s, Duke met William Luther Pierce, the leader of the neo Nazi and white nationalist National Alliance, who was a lifelong influence on him. Duke joined the Ku Klux Klan (KKK) in 1967. In 1968, Duke enrolled at Louisiana State University (LSU) in Baton Rouge. In 1970, he formed a white student group called the White Youth Alliance that was affiliated with the National Socialist White People's Party. He appeared at a demonstration in Nazi uniform carrying a sign reading "Gas the Chicago 7" (a group of left wing anti war activists William Kunstler had defended) and "Kunstler is a Communist Jew" to protest Kunstler's appearance at Tulane University in New Orleans. Picketing and holding parties on the anniversary of Adolf Hitler's birth, he became known on the LSU campus for wearing a Nazi uniform. Duke says that he spent nine months in Laos, calling it a "normal tour of duty". He joined his father, who remained working there, and had asked his son to visit during the summer of 1971. His father helped him gain a job teaching English to Laotian military officers, from which he was dismissed after six weeks when he drew a Molotov cocktail on the blackboard. He also claimed to have gone behind enemy lines 20 times at night to drop rice to anti communist insurgents in planes flying 10 feet (3 m) off the ground, narrowly avoiding a shrapnel wound. Two Air America pilots who were in Laos at that time said that the planes flew only during the day and no less than 500 feet (152 m) from the ground. One pilot suggested that it might have been possible for Duke to have gone on a safe "milk run" once or twice but no more than that. Duke was unable to recall the name of the airfield he had used. In 1972, Duke was charged with soliciting campaign funds for presidential candidate George Wallace and keeping the proceeds. He was also charged with filling glass containers with a flammable liquid, banned under a New Orleans ordinance. Both charges were eventually dropped. He became the KKKK's youngest ever grand wizard in 1976. Duke repeatedly insisted that the Klan was "not anti black" but rather "pro white" and "pro Christian". He told the Daily Telegraph newspaper that he left the Klan in 1980 because he disliked its associations with violence and could not stop members of other Klan chapters from doing "stupid or violent things". In April 1992, Julia Reed wrote in The New York Review of Books that Duke was forced to leave the Klan after selling a copy of its membership records to a rival Klan leader who was a Federal Bureau of Investigation (FBI) informer. He received 11,079 votes, one third of those cast. Duke ran for a seat in the state senate again in 1979, losing to the incumbent, Joe Tiemann. In the late 1970s, several Klan officials accused Duke of stealing the organization's money. "Duke is nothing but a con artist", Jack Gregory, Duke's Florida state leader, told the Clearwater Sun after Duke allegedly refused to turn over proceeds from a series of 1979 Klan rallies to the Knights. Another Klan official under Duke, Jerry Dutton, told reporters that Duke had used Klan funds to purchase and refurbish his home in Metairie. Duke later justified the repairs by saying most of his home was used by the Klan. He ran for the Democratic presidential nomination during the 1980 presidential election. Despite being six years too young to be president, Duke attempted to place his name on the ballot in 12 states, saying he wanted to be a power broker who could "select issues and form a platform representing the majority of this country" at the Democratic National Convention. In 1979, he pleaded guilty to disturbing the peace when he led 70 to 100 Klansmen to surround police vehicles in a Metairie hotel parking lot in September 1976, and was fined $100 and given a three month suspended sentence. Duke and James K. Warner had originally been convicted on that charge in 1977, but the Louisiana Supreme Court had reversed the ruling because the state had introduced inadmissible evidence. Duke was arrested for illegally entering Canada in order to discuss third world immigration into Canada on a talk show. He left the Ku Klux Klan in 1980, after he was accused of trying to sell the organization's mailing list for $35,000. He founded the National Association for the Advancement of White People and served as its president after leaving the Klan.

1988 жылғы президенттік науқан

1988 жылы Дьюк алғашқыда Демократиялық партияның президенттік праймеризінде қатысты. Оның үгімдік науқаны шектеулі нәтиже берді, бірақ бір ерекшелік болды – дауыс бюллетеніндегі жалғыз кандидат ретінде ол көңілсіз Нью-Гэмпшир вице-президенттік праймеризінде жеңіске жетті. Демократ ретінде үлкен қолдау таба алмаған Дьюк, содан кейін Уиллис Карто құрған Халық партиясының президенттік ұсынуын іздеді және алды. Ол 11 штаттың президенттік сайлау тізімінде болды және басқа штаттарда жазу арқылы дауыс беруге түсті, кейбіреулері Арканзас штатынан Трентон Стоукспен, ал басқалары Нью-Мексикодан келген дәрігер Флойд Паркермен вице-президенттікке кандидат болды. Ол жалпыұлттық дауыс берудің 0,04%-ын құраған 47 047 дауыс жинады.

1989: Луизиананың Палатасына арнайы сайлауда сәтті үміткер болды

1988 жылдың желтоқсанында Дьюк саяси көзқарасын Демократиялық партиядан Республикалық партияға ауыстырды. 1988 жылы Метари қаласының республикалық штат өкілі Чарльз Кусимано 81-округіндегі мандатын 24-ші сот округінің сотында судья болу үшін тастады, ал оның орнын толтыру үшін 1989 жылдың басында қосымша сайлау жарияланды. Дьюк Кусиманоның орнын иелену үшін сайлауға қатысып, бірнеше қарсыласына тап болды, олардың ішінде бұрынғы губернатор Дэвид С. Трееннің інісі Джон Спиер Треен, мектеп кеңесінің мүшесі Делтон Чарльз және Метаридегі «Виллер Флорист» гүл дүкенінің иесі Роджер Ф. Виллер-младший болды. Дьюк алғашқы сайлауда 3995 дауыс (33,1%) алып, көшбасшы болды. Бірінші турда ешбір кандидат көпшілік дауыс жинамағандықтан, екінші турда Дьюк пен 2277 дауыс (18,9%) жинаған Треен арасында сайлау өтті. Трееннің кандидатурасын АҚШ президенті Джордж Буш, бұрынғы президент Рональд Рейган және басқа да көрнекті республикашылар, сондай-ақ демократтар Виктор Бусси (Луизиана штатының AFL–CIO президенті) және Эдвард Дж. Штаймель (Луизиананың Бизнес және Өнеркәсіп қауымдастығының президенті және «жақсы үкімет» ой-пікір орталығының, Public Affairs Research Council-дың бұрынғы директоры) қолдады. Дьюк Треенді жоғары мүлік салығын көтеруге дайын екенін білдірген сөзі үшін сынады, бұл сол қала маңындағы округ үшін қабылдауға келмейтін нәрсе еді. 8459 дауыспен (50,7%) Дьюк Треенді жеңді, ол 8232 дауыс (49,3%) жинады. Ол 1989 жылдан 1992 жылға дейін Палатада қызмет етті. Лафайеттен шыққан жаңа заң шығарушы Одон Бакке 1989 жылы Дьюкке сайлау кезінде оның округінен тыс жерде тұрғандығына байланысты орын беруден бас тартуға тырысқанда жалғыз қалды. Треен Дьюктің тұру орнына қатысты сотқа шағымдануы сәтсіз аяқталғаннан кейін, ол Палатаға қабылданды. Дьюкке қарсы болған заң шығарушылар оның сайлаушыларының таңдауына бағынуға мәжбүр екендерін айтты, олар оны аз дауыспен өкіл етіп сайлаған.

Мемлекеттік өкіл ретінде

Герцог өзінің орнын Лафайетт округінен Джерри Люк ЛеБланкпен бірге алды (Джерри Люк ЛеБланк, Дьюк Трейннің екінші кезеңімен бір күні өткен арнайы сайлауда жеңіске жетіп, болашақ губернатор Кэтлин Бланконың, Луизиананың мемлекеттік қызмет комиссиясына сайланған, мұрагері болу үшін тағы бір арнайы сайлауда жеңіске жеткен). Дьюк пен ЛеБланк жеке-жеке ант берді. Лафайеттен келген әріптесі Рон Гомес Дьюк, қысқа мерзімді заң шығарушы ретінде, "өте бірбеткей болды, ол ешқашан палата ережелері мен парламенттік процедураның мән-жайларына үңілген жоқ. Оның осы кемшілігі оның заң шығаруға жасаған көптеген әрекеттерінің сәтсіз аяқталуына әкеп соқты". Дьюк ұсынған заңнамалық мәселелердің бірі – әлеуметтік жәрдемақы алушыларды есірткі қолдануға тексеруді міндеттеу болды. Оның ұсынысы бойынша, мемлекеттік және федералдық жәрдемақы алу үшін алушылар есірткі қолданбайтынын дәлелдеуі керек еді. Гомес өзінің 2000 жылғы автобиографиясында Дьюк тек бір заң жобасын қабылдағанын еске алады, ол кино өндірушілерге немесе кітап баспаларына соттағы тәжірибелері үшін қазылар алқасына сыйақы төлеуге тыйым салатын заң еді. Дьюк 1990 жылы АҚШ Сенатына және 1991 жылы губернаторлыққа сәтсіз сайлау кампанияларын өткізді.

1990 жылы АҚШ Сенатына сайлау науқаны

Дьюк Сенатқа сайлауға қатысуға бастапқыда тартынғанмен, 1990 жылғы 6 қазанда өткен партиялық емес ашық алғашқы сайлауға үміткерлігін жариялады. Дьюк үш демократқа қарсы бәсекелес болған жалғыз республикашыл еді, оның ішінде Шревпорт қаласынан АҚШ сенаторы Дж. Беннетт Джонстон кіші, оны Дьюк "Дж. Бенедикт Джонстон" деп қысым жасады. Бұрынғы губернатор Дэвид Трен, оның інісі Джон Трен 1989 жылы Дьюкке штаттық өкілдікке қарсы жеңіліп, Дьюктің сенаторлық платформасын "қоқыс" деп атады. "Менің ойымша, ол нацизм мен нәсілдік басымдық идеясын қолдауы себепті біздің партия үшін зиянды", - деді ол. Республикалық партия 1990 жылғы 13 қаңтарда штаттық конвенцияда Нью-Орлеаннан сенатор Бен Багертті ресми түрде қолдады, бірақ ұлттық GOP шенеуніктері қазан айында, алғашқы сайлауға бірнеше күн қалғанда, Багерт жеңе алмайды деген қорытындыға келді. Дьюк пен Джонстон арасында екінші тур өткізбеу үшін GOP біріншілікті Джонстонға беруге шешім қабылдады. Багерттің сайлау науқанына қаржы жұмсау тоқтатылды, ал бастапқы наразылықтан кейін Багерт сайлауға екі күн қалғанда үміткерліктен бас тартты. Осылай кештен бас тартуына байланысты Багерттің аты бюллетеньде қалды, бірақ оның дауыстары, көбінесе қатысусыз берілген дауыстар болғандықтан, есепке алынбады. Дьюк алғашқы сайлаудағы дауыстардың 43,51% (607 391 дауыс) алды, ал Джонстон 53,93% (752 902 дауыс) алды. 2006 жылғы Financial Times газетінде жарияланған редакциондық мақалада Гидеон Рахман 1990 жылы Дьюктің сайлау штабының басшысын сұхбатқа алғандағы жағдайды еске алды, ол: "Яһудилер Луизианада үлкен мәселе емес. Біз Дэвидке қараларға шабуылдауды айтамыз. Яһудилерге шабуылдаудың қажеті жоқ, олардың ғана ашуын тудырасың, ал бұл жерде олар туралы ешкімге қызық емес".

1991 жылы Луизиананың губернаторы сайлауына

Республикалық партияның қарсылығына қарамастан, Дьюк 1991 жылы Луизиана штатының губернаторы лауазымына кандидат болды. Алғашқы сайлауда ол бұрынғы губернатор Эдвин В. Эдвардсқа екінші орынды иеленді, осылайша ол Эдвардспен екінші турда күш сынасты. Алғашқы турда Дьюк дауыстардың 32 пайызын алды. Өзінің өкілеттігі кезінде Демократиялық партиядан Республикалық партияға ауысқан губернатор Бадди Ромер 27 пайыз дауыспен үшінші орынға табан тіреді. Дьюктің берілген қолдаушылары көп болғанымен, көптеген адамдар Луизиана штатының белгілі саясаткерлеріне наразылық білдіру үшін "наразылық дауысы" ретінде оған дауыс берді. Өткендегі ақ нәсілшілдік әрекеттеріне сын айтылғанда Дьюк өзінің кешірім сұрап, қайта туған христиан екенін мәлімдеді. Ол сайлау кампаниясы барысында өзін "ақтардың көпшілігінің" өкілі деп таныстырды және "Нью-Йорк Таймс" газетінің хабарлауынша, "нацистік Германиядағы еврейлерді жоқ етуді АҚШ-тағы бейімділік бағдарламаларымен теңестірді". Республикалық штаттық комитетіне елеулі әсер еткен Американың Христиандық коалициясы Луизианада ұлттық директоры және вице-президенті Билли МакКормак басшылығында болды, ол сол кезде Шревпорттағы Университет құлшыныс орталығының пасторы еді. Коалиция Дьюктің саяси қайта өркендеуінің басында оны тергеуден жалтарды деген айып тағылды. Бірақ 1991 жылғы губернаторлық сайлауға дейін оның жетекшілері Дьюкке қолдау көрсетуден бас тартты. Дьюк екінші турдағы жалғыз республикашыл болғанына қарамастан, қолдау көрсетпеген президент Джордж Буш оның кандидатурасына қарсы шығып, оны шарлатан және расист деп айыптады. Луизианадағы расизм мен нацизмге қарсы коалиция Дьюктің губернаторлық кампаниясына қарсы күреске шықты. Луизиана Республикалық штаттық комитетінің орташа мүшесі және Бранч Риккидің немересі Элизабет Рикки Дьюктің сөздерін жазып алып, оның расистік және неонацистік пікірлерін ашықтауға кірісті. Бір кезде Дьюк Риккиді түскі асқа шақырып, оны қыздарымен таныстырды, түнгі уақытта телефон соғып, оның сенімдерін, соның ішінде Холокост – миф екендігін, Аушвиц дәрігері Йозеф Менгеле – медициналық гений екендігін және қаралар мен еврейлер түрлі әлеуметтік проблемаларға жауапты екендігін жеткізуге тырысты. Рикки олардың әңгімелерінің стенограммаларын баспасөзге жіберді, сонымен қатар Дьюк заң шығарушы кеңсесінен нацистік әдебиеттерді (мысалы, "Mein Kampf") сатқанын және сайлаушы лауазымда болғанда неонацистік саяси жиналыстарға қатысқанын растайтын дәлелдер ұсынды. Луизиана штатының сайлау ережелеріне сәйкес "жалпы сайлау" деп аталатын (барлық кандидаттар партияға қарамастан бір бюллетеньде тіркеледі) алғашқы және екінші турдың арасында елдің әртүрлі аймақтарындағы ақ нәсілшіл ұйымдар Дьюктің сайлау қорына қаржылай көмек көрсетті. Сондай-ақ, "Сөзгер емес, кесірткеге дауыс беріңіз" деген науқандық слогандар пайда болды. Журналист Дьюкті жеңу үшін Эдвардсқа не істеу керектігін сұрағанда, Эдвардс күлімсіреп: "Тірі қалу керек" деді. 1991 жылғы 6 қарашада өткен екінші турдағы пікірталасқа журналист Норман Робинсон Дьюкті сұраққа тартып, ерекше назар аударды. Өзі афроамерикалық Робинсон Дьюкке оның "шайтандық, зұлым, төмен" нәсілшіл және антисемиттік пікірлерінің тарихына байланысты сайлауда Дьюк жеңсе қорқатынын айтты, соның ішінде олардың кейбіреулерін Дьюкке оқып берді. Содан кейін ол Дьюкті кешірім сұрауға шақырды, ал Дьюк Робинсонның өзіне әділ емес екенін айтқанда, Робинсон Дьюк шыншыл емес деп жауап берді. "Лос-Анджелес Таймс" газетінің жазушысы Джейсон Берри оны "таң қалдыратын теледидар" деп атады және Эдвардстың Дьюкті жеңуіне көмектескен қара нәсілді сайлаушылардың "көпшілік" қатысуының "катализаторы" деп сипаттады. Ол алғашқы сайлауда 119,115 (0,94%) дауыс алды, бірақ 1992 жылғы Республикалық ұлттық конвентке делегат ретінде қатыса алмады. 1992 жылы түсірілген "Беклеш: Раса және американ арманы" атты деректі фильмі Дьюктің кейбір ақ нәсілді сайлаушылар арасындағы танымалдығын зерттейді. Ол Дьюктің платформасының демагогиялық мәселелерін, оның қара қылмысын, әл-ауқатты, бейімділік шараларын және ақ үстемдігін пайдалануын қарастырады, сондай-ақ Дьюкті Лестер Г. Мэддокс және Джордж Уоллес сияқты басқа ақ нәсілшіл саясаткерлердің мұрасымен байланыстырады, сонымен қатар 1988 жылғы президенттік сайлау кампаниясында Джордж Буштың осыған ұқсас нәсілдік тақырыптарды пайдалануын көрсетеді.

Despite repudiation by the Republican Party, Duke ran for governor of Louisiana in 1991. In the primary, he finished second to former governor Edwin W. Edwards; thus, he faced Edwards in a runoff. In the initial round, Duke received 32% of the vote. Incumbent governor Buddy Roemer, who had switched from the Democratic to the Republican Party during his term, came in third with 27% of the vote. Although Duke had a sizable core constituency of devoted supporters, many voted for him as a "protest vote" to register dissatisfaction with Louisiana's establishment politicians. In response to criticism for his past white supremacist activities, Duke's stock response was to apologize for his past and declare that he was a born again Christian. During the campaign, he said he was the spokesman for the "white majority" and, according to The New York Times, "equated the extermination of Jews in Nazi Germany with affirmative action programs in the United States". The Christian Coalition of America, which exerted considerable impact on the Republican State Central Committee, was led in Louisiana by its national director and vice president, Billy McCormack, then the pastor of University Worship Center in Shreveport. The coalition was accused of having failed to investigate Duke in the early part of his political resurgence. But by the 1991 gubernatorial election, its leadership had withdrawn support for Duke. Despite Duke's status as the only Republican in the runoff, incumbent president George H. W. Bush opposed his candidacy and denounced him as a charlatan and a racist. The Louisiana Coalition Against Racism and Nazism rallied against Duke's gubernatorial campaign. Elizabeth Rickey, a moderate member of the Louisiana Republican State Central Committee and niece of Branch Rickey, began to follow Duke to record his speeches and expose what she saw as instances of racist and neo Nazi remarks. For a time, Duke took Rickey to lunch, introduced her to his daughters, telephoned her late at night, and tried to convince her of his beliefs, including that the Holocaust was a myth, Auschwitz physician Josef Mengele was a medical genius, and that blacks and Jews were responsible for various social ills. Rickey released transcripts of their conversations to the press and also provided evidence establishing that Duke sold Nazi literature (such as Mein Kampf) from his legislative office and attended neo Nazi political gatherings while he held elective office. Between the primary and the runoff, called the "general election" under Louisiana election rules (in which all candidates run on one ballot, regardless of party), white supremacist organizations from around the country contributed to Duke's campaign fund. and "Vote for the Lizard, not the Wizard." When a reporter asked Edwards what he needed to do to triumph over Duke, Edwards replied with a smile: "Stay alive." The runoff debate, held on November 6, 1991, received significant attention when journalist Norman Robinson questioned Duke. Robinson, who is African American, told Duke that he was "scared" by the prospect of Duke winning the election because of his history of "diabolical, evil, vile" racist and antisemitic comments, some of which he read to Duke. He then pressed Duke for an apology and when Duke protested that Robinson was not being fair to him, Robinson replied that he did not think Duke was being honest. Jason Berry of the Los Angeles Times called it "startling TV" and the "catalyst" for the "overwhelming" turnout of black voters who helped Edwards defeat Duke. He received 119,115 (0.94%) votes in the primaries, but no delegates to the 1992 Republican National Convention. A 1992 documentary film, Backlash: Race and the American Dream, investigates Duke's appeal among some white voters. It explores the demagogic issues of Duke's platform, examining his use of black crime, welfare, affirmative action and white supremacy, and tying Duke to a legacy of other white backlash politicians, such as Lester G. Maddox and George Wallace, and the use in the successful 1988 presidential campaign of George H. W. Bush of these same racially themed hot buttons.

1996 жылы АҚШ Сенатына сайлау науқаны

Джонстон 1996 жылы зейнетке шығуын жариялағанда, Дьюк АҚШ Сенатына қайтадан үміткер болды. Ол 141 489 дауыс (11,5%) жинады. Батон-Руж қаласының бұрынғы республикалық штат өкілі Вуди Дженкинс және Нью-Орлеан қаласының бұрынғы мемлекеттік қазынашысы, демократ Мэри Лэндриу сайлаудың негізгі кезеңіне өтті. Дьюк тоғыз үміткердің арасында төртінші орынды иеленді.

1999 жылғы АҚШ Палатасының сайлау науқаны

Луизиана штатының бірінші конгресс округінде 1999 жылы республикалық өкіл Боб Ливингстонның күрт отставкаға кетуінен кейін қосымша сайлау өтті. Дьюк республикашыл ретінде бұл орынға үміттенді және дауыстардың 19% -ын алды. Ол үшінші орынды тартысты басып озды, демек, екінші турға іліге алмады. Республикалық партия оның кандидатурасын жоққа шығарды. Республикалық партия төрағасы Джим Николсон: "Линкольннің партиясында Дэвид Дьюк сияқты Клан мүшесіне орын жоқ" деді.

Жаңа Орлеан хаттамасы

Дьюк Льюизиана штатының Кеннер қаласында "Еуропалық ұлтшылдардың" демалыс кездесуін ұйымдастырды. 2002 жылы қозғалыстың жетекшісі Уильям Лютер Пирстің қайтысынан кейін ақ ұлтшылдар қозғалысындағы жікке бөліну мен дағдарысты жеңу мақсатында Дьюк қозғалыс ішінде бейбітшілік орнату және сыртқы тараптар үшін жақсы бейне жасау туралы ұсыныс жасады. Оның ұсынысы қабылданды және қазір "Жаңа Орлеан хаттамасы" (ЖОХ) деп аталады. Ол жалпы еуропалық көзқарасқа, ұлттық және этникалық адалдыққа, бірақ барлық еуропалық халықтардың құндылығын баса назар аударуға міндеттеме береді. Бірнеше ақ үстемдік басшылары мен ұйымдары қол қойып, демеушілік еткен оның үш қағидасы бар: 1. Зорлық-зомбылыққа нөлдік төзімділік. 2. Басқа қол қойған топтармен қарым-қатынаста ардақты және этикалық мінез-құлық. Бұл осы хаттамаға қол қойғандарды жамандамауды қамтиды. Яғни, оң жақта жау жоқ. 3. Талқылаулар мен қоғамдық сөздерде жоғары деңгейді сақтау. 2004 жылдың 29 мамырында келісімге қол қойғандарға Дьюк, Дон Блэк, Пол Фромм, Уиллис Карто (оның "Барнс Ревью" журналы Холокостты жоққа шығаратын мақалалары арқылы іс-шараны демеуге көмектесті), Кевин Альфред Стром және Джон Тиндалл (Британдық Ұлттық партия атынан емес, жеке тұлға ретінде қол қойды) кірді.

Саяси қызметі (1999-2012)

Дьюк 1999 жылы Реформа партиясына қосылды. Ол сайлаудан кейін партиядан шықты. 2004 жылы Дьюктің қауіпсіздік күзетшісі, бөлмедесі және көп жылдық әріптесі Рой Армстронг Луизиана штатының бірінші округінен АҚШ Өкілдер палатасына демократ ретінде кандидат болды. Ашық алғашқы сайлауда Армстронг алты кандидат ішінде 6,69% дауыс алып, республикалық Бобби Джиндалдың 78,40% дауысына қарағанда екінші орынға ие болды. Дьюк Армстронгтың сайлау штабының бас кеңесшісі болды. Дьюк мыңдаған «Tea Party» қозғалысының белсенділері оны 2012 жылы президенттікке кандидат болуға шақырғанын және ол Республикалық партияның ішкі сайлауына қатысу мүмкіндігін қарастырып жатқанын айтты.

Дональд Трамптың адвокациясы

2015 жылы БАҚ-та Дьюк президенттікке үміткер Дональд Трампты қолдағаны туралы хабарланды. Кейін Дьюк 2015 жылдың тамызында The Daily Beast-ке берген сұхбатында Трампты «барлықтарының арасындағы ең жақсысы» деп санағанын, бірақ оның иммиграция жөніндегі ұстанымына қарамастан, Трамптың Израильді қолдауы оған қабылдауға келмейтін нәрсе болғанын айтты. «Трамп Израильге 1000 пайыз берілгенін анық көрсетті, демек Америкаға не қалды?» 2015 жылдың желтоқсанында Дьюк Трамптың өзінен де радикалды сөйлейтінін айтып, Трамптың радикалды сөздерінің жақсы да, жаман да болуы мүмкін екенін мәлімдеді. 2016 жылдың ақпанында Дьюк тыңдаушыларын Трампқа дауыс беруге шақырды, Трамптан басқа біреуге дауыс беру «мұраңызға жасалған надандық» екенін айтты. Дьюк Трампты «әлдеқайда ең жақсы кандидат» деп есептеді. Дьюктің қолдауынан бас тартты ма деген сұраққа Трамп: «Мен Дэвид Дьюк туралы ештеңе білмеймін. Естідіңіз бе? Мен ақ нәсілшілдер туралы ештеңе білмеймін. Сондықтан сіз маған мен білмейтін адамдар туралы сөйлеуімді сұрап отырсыз». 2016 жылдың наурызында Трамп Дьюк пен Кланнан бас тартып, «Дэвид Дьюк – жаман адам» және «Мен оны бұрын да мойындамадым. Қазір де мойындамаймын» деді. 2020 жылғы президенттік сайлауда Дьюк тағы да Джо Байденге қарағанда Дональд Трампты жақсы көретінін білдірді, бұл кеңінен қолдау ретінде қабылданып, түсіндірілді. Дьюк президент Трампты вице-президенті Майк Пенсті ток-шоу жүргізушісі Такер Карлсонмен алмастыруға шақырды, мұндай үміткерлік тізім «коммунистік большевиктерді тоқтатудың» жалғыз жолы екенін мәлімдеді.

2016 жылы АҚШ Сенатына сайлау науқаны

2016 жылдың 22 шілдесінде Дьюк Луизиана штатындағы АҚШ Сенатының республикалық үміткерлігіне қатысу ниетін білдірді, бұл орын республикашыл Дэвид Виттер кеткеннен кейін бос қалған еді. Ол «еуропалық американдықтардың құқықтарын қорғау» үшін сайлауға түсіп жатқанын айтты. Оның платформасы республикалықтардың бағытымен үйлесіп кеткенін мәлімдеп, «Дональд Трамп пен көптеген американдықтар мен жылдар бойы қолдап келген мәселелердің көпшілігін қабылдағанына қуаныштымын» деді. Бірақ Трамптың сайлау штабы Трамптың Дьюктің қолдауын қабылдамайтынын растады, ал республикалық ұйымдар оны «ешқандай жағдайда» қолдамайтындарын мәлімдеді. 2016 жылдың 5 тамызында Ұлттық қоғамдық радио (NPR) Стив Инскиппен Дьюкке сұхбат алды, онда Дьюк еуропалық американдықтарға қарсы кең таралған расизм бар екенін, олардың бұқаралық ақпарат құралдарында қатыгез шабуылдарға ұшырағанын және Трамптың дауыс берушілерінің өзінің де дауыс берушілері екенін айтты. 2016 жылдың 20 қазанында жарияланған Мейсон Диксонның сауалнамасы Дьюк штаттағы дауыс берушілердің 5,1% қолдауын алғанын көрсетті, бұл қараша айының 2-сі күнгі пікірталасқа қатысу үшін қажетті 5% шектің астында болды. Дьюк сайлау күні дауыстардың 3% -ын алды, жалпы саны 58 581 дауыс, шамамен 2 миллион дауыс салынды. Луизиана штатының ашық сайлауында ол 7-орынды иеленді. 2017 жылы науқанға қаржы жұмсағандардың есімдері бірнеше штаттарда жария етілді, бұл бойкоттарға, бизнес жоғалтуға және бір мейрамхананың толығымен жабылуына әкелді.

2020 жылғы АҚШ президенттік сайлауын қолдау

2019 жылдың ақпан айында БАҚ Дьюктің Тулси Габбардты демократтардың президенттікке кандидаттығына қолдағанын және Twitter-дегі баннерін Габбардтың суретіне ауыстырғанын жазды. Ол Twitter-де: "Тулси Габбард президент болсын! Нағыз Американы Израильден бұрын қоятын кандидат!" деп жазды. Габбард Дьюктің қолдауын қабылдамады: "Бұрынғысы сияқты, Дэвид Дьюктің жеккөрушілік пікірлерін және оның «қолдауын» бірнеше рет айыптадым және одан бас тартамын." Габбард жеңілгеннен кейін Дьюк Трампты қайта сайлауға қолдады.

Растық теориялар

1998 жылы Дьюк өзінің өмірбаяны «Оянуым: нәсілдік түсініктікке жол» атты кітабын жариялады. Кітапта Дьюктің әлеуметтік философиясы, соның ішінде оның нәсілдік бөлінуді жақтауы баяндалған: «Біз [ақтар] өз аудандарымызда өмір сүргіміз, өз мектептерімізде оқығымыз, өз қалаларымызда және кенттерімізде жұмыс істегіміз және, ақырында, өз ұлтымызда бір үлкен отбасы ретінде өмір сүргіміз. Біз интеграцияның нәсілдік геноцидін тоқтатуға тиіспіз. Біз африкалық американдықтар үшін жеке отан құру үшін күш саламыз, осылайша әрбір нәсіл өзінің тағдырын нәсілдік қақтығыстар мен жаман ниетсіздіксіз еркін іске асыра алады». 2017 жылы ол Энтони Бурденді ақ нәсілділерге қарсы геноцидті насихаттауда айыптады, ал Бурден жауап ретінде Дьюктің тізе буындарын «түзетуді» ұсынды. ADL Дьюк туралы жасаған мәліметінде былай делінген: «Дьюк өзінің ақ үстемдікке ие екенін мойындамаса да және бұл терминді қоғамдық сөздері мен жазбаларында қолданбаса да, ол жақтаған саясат пен ұстанымдар ақ нәсілділер ғана басқа этникалық топтарға қатысты құқықтарды анықтауға моральдық жағынан лайықты екенін анық көрсетеді». Кітап Израиль Шахакқа арналған, ол яһуди мәдениетіндегі жоғары діни ілімдер деп қарастырған сыншыл автор. Борис Ельциннің бұрынғы баспасөз хатшысы Борис Миронов кітаптың орыс тіліндегі басылымына кіріспе жазды, ол «Америкалықтың көзімен еврей мәселесі» деген атпен жарық көрді. Бұл жұмыс Кевин Б. Макдональдтың еңбектеріне сүйенеді, соның ішінде бірдей дереккөздер мен сілтемелерді бірнеше рет пайдаланады. Мәскеудегі Жамандауға қарсы лига кеңсесі Мәскеу прокурорынан Мироновқа қатысты тергеу ашуды талап етті. ADL кеңсесі Думаның көрнекті мүшесі Александр Федуловтың Бас прокурор Владимир Устиновқа жазған хаты арқылы авторға және Дьюктің кітабын орыс баспасынан шығарғандарға қарсы қылмыстық іс қозғауды сұрады. Федулов хатында кітапты антисемиттік және Ресейдің жеккөрушілікке қарсы заңдарын бұзу деп сипаттады. 2001 жылдың желтоқсан айында прокуратура Борис Миронов пен «Еврей үстемдігі» туралы істі жапты. Ресей Федерациясы Бас прокурорының бірінші орынбасары Юрий Бирюков ашық хатында тергеу барысында жүргізілген психологиялық сараптаманың қорытындысы бойынша кітап пен Борис Мироновтың әрекеттері Ресейдің жеккөрушілік қылмыстары туралы заңдарын бұзбағанын мәлімдеді. ADL кітапты антисемиттік деп сипаттады. Бір кезде кітап Ресей Мемлекеттік Думасының (парламенттің төменгі палатасы) ғимаратының басты вестибюлінде сатылған. The New York Sun газетінің хабарлауынша, Дьюк электрондық пошта арқылы «қағаздың қаншалықты керемет екеніне таңырқанын» білдірді. «Американың ең беделді университетіндегі бір адамның менің [Ирактағы] соғыс басталғанға дейін айтқан барлық негізгі пікірлерімді растағанын көру өте қанағаттанарлық. Біздің алдымызда тұрған міндет – Американың сыртқы саясатын және маңызды БАҚ құралдарын еврей экстремистік неоконсерваторлардан тартып алу, олар бізді IV дүниежүзілік соғысқа бастауға тырысады». Уолт былай деді: «Мен Дьюк мырзаның көзқарастарын әрқашан жақтырмадым және ол бұл мақаланы өзінің дүниетанымына сәйкес деп қарастырғанына өкінемін». Оның сайтында еврей қарызгерлері Федералды резервтік банктің, ал еврейлер Голливуд пен АҚШ БАҚ-тың иелері деп мәлімдеген авторлардың мақалалары жарияланған.

In 1998, Duke self published the autobiographical My Awakening: A Path to Racial Understanding. The book details Duke's social philosophies, including his advocacy of racial separation: "We [Whites] desire to live in our own neighborhoods, go to our own schools, work in our own cities and towns, and ultimately live as one extended family in our own nation. We shall end the racial genocide of integration. We shall work for the eventual establishment of a separate homeland for African Americans, so each race will be free to pursue its own destiny without racial conflicts and ill will." In 2017, he accused Anthony Bourdain of promoting white genocide; in response, Bourdain offered to "rearrange" Duke's kneecaps. An ADL profile of Duke states: "Although Duke denies that he is a white supremacist and avoids the term in public speeches and writings, the policies and positions he advocates state clearly that white people are the only ones morally qualified to determine the rights that should apply to other ethnic groups." The book is dedicated to Israel Shahak, a critical author of what Shahak saw as supremacist religious teachings in Jewish culture. Former Boris Yeltsin press minister Boris Mironov wrote an introduction to the Russian edition, printed under the title The Jewish Question Through the Eyes of an American. The work draws on the writings of Kevin B. MacDonald, including multiple uses of the same sources and citations. The Anti Defamation League office in Moscow urged the Moscow prosecutor to open an investigation into Mironov. The ADL office initiated a letter from Alexander Fedulov, a prominent member of the Duma, to Prosecutor General Vladimir Ustinov, urging a criminal case be opened against the author and the Russian publisher of Duke's book. In his letter, Fedulov described the book as antisemitic and a violation of Russian anti hate crime laws. Around December 2001, the prosecutor's office closed the investigation of Boris Mironov and Jewish Supremacism. In a public letter, Yury Biryukov, First Deputy of the Prosecutor General of the Russian Federation, stated that a psychological examination, which was conducted as a part of the investigation, concluded that the book and the actions of Boris Mironov did not break Russian hate crime laws. The ADL has described the book as antisemitic. At one time, the book was sold in the main lobby of the building of the Russian State Duma (lower house of parliament). According to The New York Sun, Duke wrote in an email that he was "surprised how excellent [the paper] is. It is quite satisfying to see a body in the premier American university essentially come out and validate every major point I have been making since even before the war [in Iraq] even started. The task before us is to wrest control of America's foreign policy and critical junctures of media from the Jewish extremist Neocons that seek to lead us into what they expectantly call World War IV." Walt said: "I have always found Mr. Duke's views reprehensible, and I am sorry he sees this article as consistent with his view of the world". His website has hosted articles by authors claiming that Jewish loan sharks own the Federal Reserve Bank and that Jews own Hollywood and the U. S. media.

"Сионисттік бақылау"

Дьюк өзінің хабарламасындағы 9/11 оқиғасынан кейінгі санында: "Ақыл-ойымызға қарағанда, тіпті егер Израиль агенттері [9/11-дегі] операцияның тікелей қозғаушылары болмаған болса да, кем дегенде олар бұл туралы бұрыннан білген болуы керек. Америкаға жасалған шабуылдың кінәсін сионистер өздері ұшқан ұшақтар сияқты толыққанды түрде мойынға алуы керек. Бұл американдық БАҚ пен Конгрестің еврейлердің бақылауында болуының салдары болды." 2012 жылдың 11 қыркүйегінде Иранның Press TV телеарнасына берген сұхбатында Дьюк: "9/11 оқиғасының барлық аспектісінде Израильдің іздері бар. Израильдің Америкаға қарсы терроризм тарихы ұзақ, және Израильдің 9/11 оқиғасын қалаған көптеген себептері бар." Ирак соғысы туралы Дьюк: "Сионистер бұл соғысты БАҚ, үкімет және халықаралық қаржы арқылы ұйымдастырып, жасады." Келесі жылы Press TV телеарнасындағы тағы бір сұхбатында Дьюк Конгресс "толыққанды түрде сионистердің қолында" екенін айтты. Оның пікірінше, сионистер Америка үкіметін толығымен бақылайды. Оның айтуынша, еврейлердің АҚШ-ты бақылауы "әлемдегі ең ірі проблема".

Холокостты жоққа шығаратын Эрнст Зюндель

Герцог Холокостты жоққа шығарушы, Германиядан Канадаға эмигрант болған Эрнст Зундelді қолдап бірнеше мәлімдеме жасады. Зундel Канададан Германияға қуылды және Германияда халықты этникалық жекқұруға үгіттегені үшін түрмеге қамалды. 2017 жылдың тамызында Зундel қайтыс болғаннан кейін, Дюк оны "өте батыл және қайсар еуропалық сақтаушы" деп атады.

Украина мен Ресейдегі іс-әрекеттер (2005-2006 жж.)

1990 жылдары Герцог бірнеше рет Ресейге сапар шегіп, Владимир Жириновский және Альберт Макашов сияқты антисемит көзқарастағы ресейлік саясаткерлермен кездесті. Оның докторлық диссертациясы "Сионизм – этникалық басымдық нысаны" деп аталады, сондықтан Украина мемлекеті оның PhD дипломдарын нақты академиялық дәреже деп мойындамайды. ADL MAUP-ты Украинадағы антисемиттік қызмет пен жарияланымдардың басты көзі деп мәлімдеді, ал оның "антисемит әрекеттері" Сыртқы істер министрі Борис Тарасюк және түрлі ұйымдар тарапынан айыпталып келеді. Дьюк MAUP-та халықаралық қатынастар және тарих курстарын оқытқан. 2005 жылдың 3 маусымында ол MAUP ұйымдастыруымен өткен "Сионизм – қазіргі цивилизацияға ең үлкен қауіп" атты конференцияны бірлесіп төрағалық етті, оған бірнеше украин қоғам қайраткерлері мен саясаткерлері, сондай-ақ ADL антисемит жазушы деп сипаттаған Израиль Шамир қатысты. 2006 жылдың 8-10 маусым күндері Дьюк Мәскеуде өткен "Ақ әлемнің болашағы" атты халықаралық конференцияға қатысып, сөз сөйледі, оны Павел Тулаев үйлестіріп, өткізді.

Ирандық Холокост конференциясы

2006 жылдың 11-13 желтоқсанында Иран президенті Махмуд Ахмадинежадтың шақыруымен Дюк Холокосттың жаһандық көрінісін қайта қарау жөніндегі халықаралық конференцияға қатысты, бұл конференция Холокостты сұраққа салу мақсатымен Теһранда өткізілді. Дьюк 70-ке жуық қатысушы жиналған басқосуда: "Сионистер Холокосты палестиналықтардың құқықтарын жоққа шығарып, Израильдің жасаған қылмыстарын жасыру үшін қару ретінде пайдаланды" деді. "Бұл конференция әлемдік Холокост зерттеулеріне зор әсер етеді", - деді Дьюк, сондай-ақ: "Холокост – сионистік империализмнің, сионистік агрессияның, сионистік терроризмнің және сионистік кісі өлтірудің негізгі құралы ретінде қолданылатын құрылғы" деп қосты.

Дауыл маңы

1995 жылы Дон Блэк пен Хлоя Хардин, Дьюктің бұрынғы әйелі, Stormfront деп аталатын хабар алмасу жүйесін (BBS) құрды. Бұл веб-сайт ақ ұлтшылдық, ақ сепаратизм, Холокостты жоққа шығару, неонацизм, жек көруге шақыратын сөздер мен расизмге арналған маңызды онлайн платформаға айналды. Дьюк Stormfront-тың белсенді пайдаланушысы болып табылады, ол өз веб-сайтынан мақалалар жариялайды және форум мүшелерінен пікірлер мен сұрақтар сұрайды. Ол Блэкпен көптеген рет бірлесіп жұмыс істеді, соның ішінде 1980 жылы "Қызыл Ит" операциясы (Доминика үкіметін құлатуға жасалған әрекет) кезінде. 2019 жылы Дьюк әлі де веб-сайттың радиостанциясымен байланыста болды.

Британдық ұлттық партиясы

2000 жылы Ник Гриффин (сол кезде Ұлыбританиядағы Британдық Ұлттық партиясының жетекшісі) Британдық Ұлттық партиясының американдық достарымен семинарда Дьюкпен кездесті. Гриффин былай деді: "Расалық тазалық туралы сөйлеудің орнына, біз жеке бастың ерекшелігі туралы айтамыз, яғни, мен айтқандай, бостандық, қауіпсіздік, жеке бастың ерекшелігі, демократия сияқты сатуға болатын сөздерді пайдалануды білдіреді. Ешкім оларды сынамайды. Ешкім де сізге осы идеяларға шабуыл жасай алмайды. Оларды сату оңай."

Оң жақ

Дьюк альт-оңдықты мақтап жазды, бір эфирді "көңілді және қызықты", ал екіншісін "тамаша шоу" деп атады. "Америкалық жол" ұйымы Дьюктің альт-оңдықты қолдауын хабарлады. Дьюк Дональд Трамптың президенттікке сайлануындағы олардың рөлін сипаттағанда оларды "біздің адамдарымыз" деп атады. Сондай-ақ, ол альт-оңның белсенді мүшесі болмаса да, Дьюк осы қозғалысқа шабыт берген деген мәлімдемелер де бар. "International Business Times" газеті оның "соқталған "алт-оң" деп аталатын топта "Зиг жасап құлшынатын шәкірттері" бар екенін" жазды. "Форвард" газеті Дьюк альт-оң қозғалысының жолын ашты деді.

Салықтық алаяқтық және алдап-арбаушы ұстаздар

2002 жылдың 12 желтоқсанында Дьюк жалған салық декларациясын толтыру және пошта арқылы алаяқтық жасау қылмысы бойынша өзін кінәлі деп мойындады. «The New York Times» газетінің мәліметінше: «Дьюк мырза қолдаушыларына қаржылық қиындыққа тап болғанын айтқан, содан кейін 1993 жылдан 1999 жылға дейін олар оған жіберген ақшаны теріс пайдаланған. Ол сондай-ақ 1998 жылғы салық декларациясын жалған толтырған деп айыпталды. Дьюк мырза ақшаны жеке инвестициялар мен құмар ойындарға саяхаттарға жұмсады. [Қолдаушылардың] жарналары 5 доллардай аз болған, ал [АҚШ прокуроры Джим Леттеннің сөзіне сүйенсек] ақшаны қайтару «қиын» болар еді». Төрт айдан кейін Дьюк 15 айға түрмеге кесілді. Ол жазасын Техас штатының Биг-Спринг қаласында өтеді. Оған 10 000 доллар айыппұл салынды және Ішкі кірістер қызметімен ынтымақтасып, 1998 жылғы салықтары бойынша әлі төленбеген соманы төлеуге міндеттелді. 2004 жылдың мамырында босатылғаннан кейін Дьюк келісімге отыру шешіміне АҚШ федералды сот жүйесіндегі оның пікірінше, байқаған қабақтығы себеп болғанын айтты, оның кінәлі екендігі емес. Ол айыптаулардың оның саяси мансабын тоқтату және оның ізбасарларының алдында беделін түсіру үшін жасалғанын, сондықтан кінәлі деп мойындап, жеңіл жаза алудың орнына кінәсіз деп мойындап, толық жаза алу қаупін таңдағанын мәлімдеді. Пошта арқылы алаяқтық жасау туралы айыптау прокурорлардың баяндамасы бойынша, ол мыңдаған ізбасарларын алты жылдық схема арқылы адасқа салу үшін қайырымдылық сұраған. Пошта қызметін пайдаланып, Дьюк қолдаушыларынан қаржы сұрап, үйінен және өмірлік жинақтарынан айырылып қалуға барғанын жалған айтқан. Прокурорлар осылайша жүздеген мың доллар жинағанын мәлімдеді. Прокурорлар сондай-ақ, оның хаттарында жазғандарынан өзгеше, ол үйін қымбатқа сатқанын, бірнеше инвестициялық шоттары болғанын және ақшасының көп бөлігін казиноларда құмар ойнауға жұмсағанын айтты.

2009 жылы Чехияда тұтқындалды

2009 жылдың сәуірінде Дьюк Чехияға «Ұлттық қарсылық» («Národní Odpor») деген чехиялық неонацистік ұйымның шақыруымен Прага мен Брно қалаларында өзінің «Менің оянуым» кітабының чех тіліне аудармасын насихаттау мақсатында үш лекция оқуға келді. Ол 23 сәуірде «нацистік геноцидті және басқа да нацистік қылмыстарды жоққа шығару немесе мақұлдау» және «адам құқықтарын қысымға салуға ұмтылған қозғалыстарды насихаттау» айыптарымен ұсталды, бұл Чехияда үш жылға дейін бас бостандығынан айыруға жазаланатын қылмыс. Ұстау кезінде Дьюктің қасында «Ұлттық қарсылық» ұйымының мүшелері күзеткені хабарланды. Полиция оны 25 сәуірде ерте босатып, сол күні түнгі жарыққа дейін елден шығып кету шартын қойды. Дьюктің алғашқы лекциясы Прагадағы Карл университетінде өтуі жоспарланған, бірақ университет басшылығы неонацистердің қатысуды жоспарлап отырғанын білген соң лекция тоқтатылды. Чехия саясаткерлерінің кейбіреуі, оның ішінде ішкі істер министрі Иван Лангер және адам құқықтары мен азшылықтар министрі Михаэль Кокаб бұрыннан Дьюктің Чехияға кіруіне қарсылық білдірген еді.

2013 жылы Италиядан шығарылды; Шенген аймағына тыйым салынды

2013 жылы итальян соты Дьюкті Италиядан қуу туралы шешім қабылдады. Ол кезде 63 жастағы Дюк Солтүстік Италиядағы Valle di Cadore таулы ауылында тұрған. Мальтадағы Италия елшілігі оған онда тұруға виза бергенімен, итальян полициясы кейіннен Швейцария Дьюкке қарсы тұруға тыйым салғанын анықтады. Бұл тыйым Еуропаның Шенген аймағының барлық бөлігіне қатысты. Кітапта сексуалдық, диеталық, сәндік, косметикалық және қарым-қатынас туралы кеңестер бар. Оны Arlington Place Books баспасы шығарды, ол Ұлттық Социалистік Ақ халық партиясының тармағы. Тулейн университетінің тарих профессоры Лоуренс Н. Пауэлл журналист Пэтси Симстен алған кітаптың сирек данасын оқып, оның құрамында вагинальдық жаттығулар, орал және анальдық секс туралы кеңестер бар екенін және адалдықты бұзуға шақыратынын жазды. Клан Дьюктің жазғанына таң қалды. Журналист Тайлер Бриджестің мәлімдемесіне сәйкес, The Times Picayune кітаптың бір данасын алып, оның Дьюкке тиесілі екенін анықтады, ол бұл мазмұнды әйелдерге арналған өзін-өзі жетілдіру журналдарынан жинаған. 1970 жылдары Мохаммед X деген псевдониммен Дьюк африкалықтарға арналған жекпе-жек өнерін үйрететін African Atto атты нұсқаулық жазды; ол мұның сол белсенділерді қадағалау үшін байланыс тізімін жасау құралы болғанын мәлімдеді. Хлоя ата-анасына жақын болу үшін Флорида штатының Вест-Палм-Бич қаласына көшіп келді. Сол жерде ол Дьюктің Клан досы Дон Блэкпен танысып, кейіннен оған үйленді. Олар Stormfront деп аталатын шағын хабарландыру тақтасы жүйесін (BBS) құрды, ол 21-ші ғасырдың басында ақ ұлтшылдық, нео-нацизм, жеккөру сөздері, расизм және антисемитизм үшін танымал онлайн форумға айналды. Дьюк 1999 жылдан бастап Мәскеуде пәтер жалдады. Ол бес жыл бойы Ресейде тұрды. Дьюк қазір Луизиана штатының Мандевилл қаласында тұрады.

БАҚ-та

Тофер Грейс Спайк Лидің 2018 жылғы "БлэкКкКлансман" фильмінде Дьюкті сомдайды. Дьюк 2018 жылы "Бірлік оң жақта" митингісіне қатысқаннан кейін бір жылдан астам уақыт өткен соң Facebook-тан шеттетілді. 2020 жылы Дьюк, Ричард Спенсер және Стефан Молинокспен бірге жеккөрушілік сөзге қарсы саясатын қайта-қайта бұзғаны үшін YouTube-тан да шеттетілді. Дьюктің Twitter аккаунты 2020 жылы компанияның жеккөрушілікке қатысты қағидаларын бұзғаны үшін тоқтатылды.

Өз бетінше басылған кітаптар

Дьюк, Дэвид. Еврейлік үстемдік (Free Speech Press, 2003; 350 бет)
Дьюк, Дэвид. Менің оянуым (Free Speech Books, 1998; 736 бет)