Америкалық нәсілшілдік террористік ұйым – Ку Клукс Клан

Ку-клукс-клан (KKK) – АҚШ-тағы нәсілшіл, жауқор ұйым. Африкалық американдықтар, еврейлер, католиктерге қарсы зорлық-зомбылық жасайды. Тарихы, мақсаттары туралы ақпарат.

47 мин оқу

100%

Дереккөз: Ku Klux Klan — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Америкалық ақ нәсілшіл террористтік жек көруші топ

Ку-клукс-клан (,/k//uː// //k//l//ʌ//k//s// /'/k//l//æ//n//, /,/k//j//uː// /), көбінесе ККК немесе Кландай қысқартылатын, бірнеше тарихи және қазіргі американдық ақ нәсілшіл, оңшыл террористтік ұйымдар мен жек көруші топтардың атауы. Тарихшы Фергус Бордевичтің айтуынша, Клан "Америка тарихындағы алғашқы ұйымдасқан терроризм қозғалысы" болды. Олардың негізгі нысандары әр түрлі уақытта және әр түрлі жерлерде афроамерикандықтар, яһудилер және католиктер болды. Өздерін Клан деп атаған үш жеке топ бір-біріне қатыспайтын уақыт кезеңдерінде болған. Әрқайсысы орталық басшылықтың жоқтығына немесе аз болуына байланысты жергілікті бөлімшелерден тұрды. Әрқайсысы ақ ұлтшылдық, иммиграцияға қарсылық және – әсіресе кейінгі нұсқаларында – нордизм, антисемитизм, антикатолицизм, оңшыл популизм, антикоммунизм, гомофобия, антитеизм және исламофобия сияқты реакциялық ұстанымдарды жақтады. Бірінші Клан, 1860 жылдардың соңында Конфедерация ардагерлері құрған, Оңтүстікте саяси белсенді қара нәсілділер мен олардың одақтастарын шабуылдап, өлтірген. Кланның екінші нұсқасы 1910 жылдардың соңында пайда болды және крест жағу мен ақ жамылғылы шапандарды қолданған алғашқы топ болды. 1920 жылдардағы ККК-ның бүкіл ел бойынша миллиондаған мүшелері болды және туған жерінен келген ақ, ағылшын тілінде сөйлейтін және протестант халықтың көрінісін көрсетті. Үшінші Клан 20 ғасырдың ортасында, көбінесе азаматтық құқықтар қозғалысының өсуіне реакция ретінде құрылды. Ол өз мақсатына жету үшін кісі өлтіру мен бомбалауды қолданды. Үш қозғалыстың барлығы да американдық қоғамды "тазалауға" шақырды және барлығы да оңшыл экстремистік ұйымдар болып саналады. Әр дәуірде мүшелік құпия болды және олардың жалпы саны туралы бағалаулар одақтастар мен жаулар тарапынан тым асыра айтылды. Азамат соғысынан кейін құрылған Бірінші Клан, қайта құру дәуірінің маңызды ұйымы болды. Федералды құқық қорғау органдары оған қарсы шаралар қолдануды 1871 жыл шамасында бастады. Клан Оңтүстіктегі республикалық мемлекеттік үкіметтерді құлатуға тырысты, әсіресе сайлаушыларды қорқыту және афроамерикандық көшбасшыларға қарсы зорлық-зомбылықты пайдалану арқылы. Клан Америка Құрама Штаттарының Оңтүстігінде көптеген тәуелсіз бөлімшелерге бөлінді. Әр бөлімше дербес болды және мүшелік пен жоспарлар туралы өте құпия сақтады. Мүшелері өздеріне тән, көбінесе әдемі костюмдер жасады: киімдер, маскалар және сүйір бас киімдер, олардың мақсаты қорқыту және жеке басын жасыру болды. Екінші Клан 1915 жылы Грузияда шағын топ ретінде басталып, 1920 жылдан кейін күрт өсіп, 1920 жылдардың басында және ортасында бүкіл ел бойынша, соның ішінде Орта Батыс және Батыс қалаларында гүлденді. Д.У.Гриффиттің 1915 жылғы "Ұлттың тууы" атты үнсіз фильмінен шабыт алып, ол алғашқы Кланның құрылуын мифологиялық бейнеледі, маркетингтік тәсілдерді және танымал бауырластық ұйым құрылымын қолданды. Жергілікті протестанттық қауымдастықтарда тамыр жайған бұл топ ақ нәсілді билікті сақтауға тырысты, көбінесе тыйым салуға қарсы ұстанымды қабылдады және яһудилерге қарсы болды, сонымен қатар папаның және католик шіркеуінің саяси билігіне қарсы екенін атап өтті. Бұл екінші Клан Оңтүстік және Солтүстік штаттарда да өркендеді; ол бастамалық жарналар мен өз мүшелеріне стандартты ақ костюмдерді сату арқылы қаржыландырылды. Бөлімшелерде жарналар болған жоқ. Ол алғашқы Клан қолданғандарға ұқсас K сөздерін қолданды, ал басқаларды қорқыту үшін крест жағу мен жаппай шерулер қосты. 1920 жылдардың екінші жартысында оның саны тез төмендеді. KKK-ның үшінші және қазіргі нұсқасы 1950 жылдан кейін пайда болды, KKK атауын қолданатын жергілікті және оқшауланған топтар түрінде. Олар азаматтық құқықтар қозғалысына қарсылық көрсетуге баса назар аударды, белсенділерді басып тастау үшін жиі зорлық-зомбылық пен кісі өлтіруді қолданды. Бұл топты "Антидиффамация лигасы" және "Оңтүстік кедейлік заң орталығы" жек көруші топ ретінде қарастырады. 2016 жылғы мәліметтер бойынша, "Антидиффамация лигасы" ККК-ның жалпы мүшелігін бүкіл ел бойынша шамамен 3000-ға бағаласа, "Оңтүстік кедейлік заң орталығы" оны 6000 мүшеге теңеген. Ку-клукс-кланның екінші және үшінші нұсқалары Американың "англосаксондық" қаны туралы жалған мифологиялық түсінікке жиі сілтеме жасады, бұл 19 ғасырдың тумастық идеологиясына оралу болды. ККК мүшелері "христиандық моральды" сақтауға ант берсе де, христиан конфессиялары оларды кеңінен айыптайды.

The Ku Klux Klan (,/k//uː// //k//l//ʌ//k//s// /'/k//l//æ//n//, /,/k//j//uː// /), commonly shortened to the KKK or the Klan, is the name of several historical and current American white supremacist, far right terrorist organizations and hate groups. According to historian Fergus Bordewich, the Klan was "the first organized terror movement in American history." Their primary targets, at various times and places, have been African Americans, Jews, and Catholics. Three separate groups calling themselves the Klan have existed in non overlapping time periods. Each comprised local chapters with little or no central direction. Each has advocated reactionary positions such as white nationalism, anti immigration and—especially in later iterations—Nordicism, antisemitism, anti Catholicism, right wing populism, anti communism, homophobia, anti atheism, and Islamophobia. The first Klan, founded by Confederate veterans in the late 1860s, assaulted and murdered politically active Black people and their allies in the South. The second iteration of the Klan originated in the late 1910s, and was the first to use cross burnings and white hooded robes. The KKK of the 1920s had a nationwide membership in the millions and reflected a cross section of the native born white English speaking and Protestant population. The third Klan formed in the mid 20th century, largely as a reaction to the growing civil rights movement. It used murder and bombings to achieve its aims. All three movements have called for the "purification" of American society, and are all considered far right extremist organizations. In each era, membership was secret and estimates of the total were highly exaggerated by both allies and enemies. The first Klan, established in the wake of the Civil War, was a defining organization of the Reconstruction era. Federal law enforcement began taking action against it around 1871. The Klan sought to overthrow Republican state governments in the South, especially by using voter intimidation and targeted violence against African American leaders. The Klan was organized into numerous independent chapters across the Southern United States. Each chapter was autonomous and highly secretive about membership and plans. Members made their own, often colorful, costumes: robes, masks and pointed hats, designed to be terrifying and to hide their identities. The second Klan started in 1915 as a small group in Georgia. It suddenly started to grow after 1920 and flourished nationwide in the early and mid 1920s, including urban areas of the Midwest and West. Taking inspiration from D. W. Griffith's 1915 silent film The Birth of a Nation, which mythologized the founding of the first Klan, it employed marketing techniques and a popular fraternal organization structure. Rooted in local Protestant communities, it sought to maintain white supremacy, often took a pro Prohibition stance, and it opposed Jews, while also stressing its opposition to the alleged political power of the pope and the Catholic Church. This second Klan flourished both in the south and northern states; it was funded by initiation fees and selling its members a standard white costume. The chapters did not have dues. It used K words which were similar to those used by the first Klan, while adding cross burnings and mass parades to intimidate others. It rapidly declined in the latter half of the 1920s. The third and current manifestation of the KKK emerged after 1950, in the form of localized and isolated groups that use the KKK name. They have focused on opposition to the civil rights movement, often using violence and murder to suppress activists. This manifestation is classified as a hate group by the Anti Defamation League and the Southern Poverty Law Center. as of 2016, the Anti Defamation League puts total KKK membership nationwide at around 3,000, while the Southern Poverty Law Center puts it at 6,000 members total. The second and third incarnations of the Ku Klux Klan made frequent references to a false mythologized perception of America's "Anglo Saxon" blood, hearkening back to 19th century nativism. Although members of the KKK swear to uphold "Christian morality", Christian denominations widely denounce them.

Бірінші клан

Бірінші Клан 1865 жылғы 24 желтоқсанда Теннесси штатының Пуласки қаласында Конфедерация армиясының алты бұрынғы офицері: Фрэнк МакКорд, Ричард Рид, Джон Лестер, Джон Кеннеди, Дж. Кальвин Джонс және Джеймс Кроу құрды. Ол бастапқыда сол кездегі Мальта ұлдарынан нәр алған, бауырластық әлеуметтік клуб ретінде құрылды. Ол осы топтан бастау рәсімінің кейбір бөліктерін сол мақсатпен қабылдады: Альберт Стивенс 1907 жылы жазғандай, "Кланның жалғыз мақсаты – әдемісіз бастаулар, жұртшылықтың қызығушылығын ояту және мүшелерге ләззат сыйлау". Пуласкидің Лэпс Д. Маккорды әдет-ғұрыптар жинағын басып шығарды. Капюшонның шығу тегі белгісіз; ол испандық капиротеден алынған болуы мүмкін, немесе Оңтүстік Марди Грас тойларының формасымен байланысты болуы мүмкін. "The Cyclopædia of Fraternities" (1907) басылымында былай делінген: "1867 жылдың сәуір айынан бастап біртіндеп өзгерістер болды. Мүшелер нағыз Франкенштейн құрады. Олар күш пен құпиялылықтың қозғалтқышымен ойнады, бірақ мүлдем кінәсіз ниетпен ұйымдастырылған, және олардың барлығының артында бірдеңе жатыр деген сенімге келді – соңында, Кланның істеуі керек маңызды мақсат, жұмыс бар екендігі". KKK-ның бөлім деңгейінен жоғары ұйымдық құрылымы болған жоқ. Дегенмен, Оңтүстік штаттарында ұқсас мақсаттарды көздеген басқа да топтар болды. Клан бөлімдері ақ үстемдікті насихаттады және Реконструкцияға қарсылық көрсетуші бүлікшіл қозғалыс ретінде бүкіл Оңтүстікке тарады. Конфедерация ардагері Джон В. Мортон Теннесси штатының Нэшвилл қаласында KKK бөлімін құрды. Құпия күзетшіл топ ретінде Клан босатылғандарды және олардың одақтастарын нысанаға алды; ол ақ үстемдікті қорқыту мен зорлық-зомбылық, соның ішінде кісі өлтіру арқылы қайта орнатуға тырысты. "Олар ақ түсті солтүстік көшбасшыларын, оңтүстікке жақын тұрғандарды және саяси белсенді қара нәсілділерді нысанаға алды". 1870 және 1871 жылдары федералды үкімет Клан қылмыстарын қудалау және басу үшін күш қолдану актілерін қабылдады. Бірінші Клан өз мақсаттарына жетуде әртүрлі нәтижелерге қол жеткізді. Ол қара нәсілді саяси көшбасшыларды өлтіру және зорлық-зомбылықпен қорқыту арқылы әлсіретті, сондай-ақ кейбір адамдарды саясаттан шеттетуге мәжбүр етті. Екінші жағынан, ол федералдық заңдарды қабылдауға күшті қарсылық тудырды, тарихшы Эрик Фонердің айтуынша, бұл "ретті қалпына келтіру, оңтүстік республикашыларының рухын жандандыру және қара нәсілді азаматтардың өз құқықтарын жүзеге асыруына мүмкіндік беру" тұрғысынан сәттілікке жетті. Тарихшы Джордж К. Рабл Клан саяси сәтсіздікке ұшыраған және сондықтан Оңтүстік Демократиялық партиясының басшылары оны тастап кеткенін айтады. Ол былай деді: Клан басылғаннан кейін, республикашылдардың дауыс беруін тоқтатуға және республикашылдарды қызметтен шығаруға бағытталған ұқсас көтерілісші жарым әскери топтар пайда болды: 1874 жылы Луизианада құрылған Ақ лига; және Миссисипиде құрылып, Каролиналарда тарауларын құрған Қызыл көйлектер. Мысалы, Қызыл көйлектер Уэйд Хэмптонның Оңтүстік Каролинаның губернаторы болып сайлануына көмектескені айтылады. Олар Демократиялық партияның әскери қолдары ретінде әрекет еткені және Оңтүстіктегі штаттық заң шығарушы органдарды қайта бақылауға көмектескені туралы мәлімдемелер бар.

The first Klan was founded in Pulaski, Tennessee, on December 24, 1865, by six former officers of the Confederate army: Frank McCord, Richard Reed, John Lester, John Kennedy, J. Calvin Jones, and James Crowe. It started as a fraternal social club inspired at least in part by the then largely defunct Sons of Malta. It borrowed parts of the initiation ceremony from that group, with the same purpose: "ludicrous initiations, the baffling of public curiosity, and the amusement for members were the only objects of the Klan", according to Albert Stevens in 1907. The manual of rituals was printed by Laps D. McCord of Pulaski. The origins of the hood are uncertain; it may have been appropriated from the Spanish capirote hood, or it may be traced to the uniform of Southern Mardi Gras celebrations. According to The Cyclopædia of Fraternities (1907), "Beginning in April, 1867, there was a gradual transformation. The members had conjured up a veritable Frankenstein. They had played with an engine of power and mystery, though organized on entirely innocent lines, and found themselves overcome by a belief that something must lie behind it all—that there was, after all, a serious purpose, a work for the Klan to do." The KKK had no organizational structure above the chapter level. However, there were similar groups across the South that adopted similar goals. Klan chapters promoted white supremacy and spread throughout the South as an insurgent movement in resistance to Reconstruction. Confederate veteran John W. Morton founded a KKK chapter in Nashville, Tennessee. As a secret vigilante group, the Klan targeted freedmen and their allies; it sought to restore white supremacy by threats and violence, including murder. "They targeted white Northern leaders, Southern sympathizers and politically active Blacks." In 1870 and 1871, the federal government passed the Enforcement Acts, which were intended to prosecute and suppress Klan crimes. The first Klan had mixed results in terms of achieving its objectives. It seriously weakened the Black political leadership through its use of assassinations and threats of violence, and it drove some people out of politics. On the other hand, it caused a sharp backlash, with passage of federal laws that historian Eric Foner says were a success in terms of "restoring order, reinvigorating the morale of Southern Republicans, and enabling Blacks to exercise their rights as citizens". Historian George C. Rable argues that the Klan was a political failure and therefore was discarded by the Democratic Party leaders of the South. He says:

After the Klan was suppressed, similar insurgent paramilitary groups arose that were explicitly directed at suppressing Republican voting and turning Republicans out of office: the White League, which started in Louisiana in 1874; and the Red Shirts, which started in Mississippi and developed chapters in the Carolinas. For instance, the Red Shirts are credited with helping elect Wade Hampton as governor in South Carolina. They were described as acting as the military arm of the Democratic Party and are attributed with helping white Democrats regain control of state legislatures throughout the South.

Екінші клан

1915 жылы Уильям Джозеф Симмонс Джорджия штатының Стоун-Маунтин тауында екінші Кланды құрды. Симмонс бастапқы Кланның құжаттарына және кейбір тірі қалған қарттардың естеліктеріне сүйенгенімен, жаңадан жанданған Кланның негізі «Ұлттың тууы» фильмінің үлкен сәніне байланысты болды. Бұрынғы Клан ақ киім кимеген және кресттерді өртемеген; бұл ерекшеліктер Томас Диксонның «Клан адамы: Ку-клукс-кланның тарихи романы» кітабында енгізілді, ол фильмнің негізі болды. Фильм сол жылдың желтоқсан айында Атлантада көрсетілгенде, Симмонс және оның жаңа клан мүшелері кинотеатрға киімдермен және сүйір бас киімдермен шеру жасады – көбісі киімді аттарда отырып, дәл фильмдегідей. Бұл жаппай шерулер жаңа Кланның тағы бір белгісіне айналды, ол бастапқы қайта құру дәуіріндегі ұйымда болмаған. 1921 жылдан бастап ол толық уақытты, жалақы төленетін рекрутерлерді пайдаланудың қазіргі заманғы бизнес жүйесін қабылдады және көптеген ұйымдары сол кезде гүлденген бауырластық ұйым ретінде жаңа мүшелерге ұсынылды. Ұлттық штаб-пәтер костюмдерді сату монополиясы арқылы пайда тапты, ал ұйымдастырушыларға мүшелік ақы төленді. Өркендеу кезеңінде ол бүкіл елде жылдам өсті. Қалалық және ауылдық Америка арасындағы әлеуметтік шиеленісті көрсете отырып, ол барлық штатқа тарады және көптеген қалаларда маңызды рөл атқарды. Жазушы В. Дж. Кэш 1941 жылы жариялаған «Оңтүстіктің санасы» кітабында екінші Кланды «негрге қарсы, шетелдікке қарсы, коммунистке қарсы, католикке қарсы, яһудиге қарсы, Дарвинге қарсы, заманауилыққа қарсы, либералдыққа қарсы, фундаменталист, өте моральдық, [және] белсенді протестант» деп сипаттады. Осы қорқыныштарды қорытындылап, ол оларды өткен дәстүрмен, ең бастысы, ежелгі оңтүстік үлгісімен байланыстырды – жоғары романтикалық драматизм, зорлық-зомбылық және күнәлінің және еретиктердің жаппай қысымы. Ол «Жүз пайыз америкалықтыққа» шақырды және саясатты тазартуды талап етті, қатаң мораль мен тыйым салуды күшейтуге шақырды. Оның ресми риторикасы католик шіркеуінің қаупіне, католиктерге қарсылық пен нативизмге бағытталды. Оның үндеуі тек ақ протестанттарға ғана бағытталды; ол яһудилерге, қара нәсілділерге, католиктерге және Италиялықтар, орыстар және литвалықтар сияқты жаңадан келген оңтүстік және шығыс еуропалық иммигранттарға қарсы болды, олардың көпшілігі еврей немесе католик болды. Кейбір жергілікті топтар ром сатушыларға және «күнәлілер» деп санайтындарға зорлық-зомбылық көрсетумен қорқытты; зорлық-зомбылық оқиғалары көбінесе Оңтүстікте болды. «Қызыл рыцарьдар» Кланға қарсы ұйымдастырылған және бірнеше рет Кланның қауырсынуларына қатыгездікпен жауап берген әскери топ болды. Екінші Клан ұлттық және штаттық құрылымы бар ресми бауырластық ұйым болды. 1920 жылдары екінші Кланның жандану кезінде оның жарнамасын Оңтүстік жарнама қауымдастығы жүргізді. Қауымдастықтың ұлттық рекрутингтік науқанының алғашқы алты айында Клан мүшелерінің саны 85 мыңға өсті. 1920 жылдардың ортасында ұйымның мүшелері үштен сегіз миллионға дейін жетті. 1923 жылы Симмонс ККК басшысы Хирам Уэсли Эванспен ауыстырылды. 1923 жылдың қыркүйегінен бастап Ку-клукс-кланның екі ұйымы болды: Симмонс құрған және Эванс басқарған, оның күші негізінен АҚШ-тың оңтүстігінде, ал Grand Dragon D. C. Stephenson басқарған, Индиана штатының Эвансвилл қаласында орналасқан, оның мүшелері негізінен АҚШ-тың орталық-батысында. Ішкі даулар, басшылардың қылмыстық әрекеттері – әсіресе Стивенсонның Мадж Оберхольцерді ұрлау, зорлау және өлтіруі және сыртқы қарсылық екі топтың мүшелерінің азаюына әкелді. 1930 жылы негізгі топтың мүшелерінің саны шамамен 30 мыңға дейін төмендеді. 1940 жылдары ол толығымен жойылды. Клан ұйымдастырушылары Канадада, әсіресе Саскачеванда 1926-1928 жылдары жұмыс істеді, онда Клан мүшелері Шығыс Еуропадан келген иммигранттарды Канаданың «англосаксондық» мұрасына қауіп деп айыптады.

In 1915, the second Klan was founded atop Stone Mountain, Georgia, by William Joseph Simmons. While Simmons relied on documents from the original Klan and memories of some surviving elders, the revived Klan was based significantly on the wildly popular film The Birth of a Nation. The earlier Klan had not worn the white costumes and had not burned crosses; these aspects were introduced in Thomas Dixon's book The Clansman: A Historical Romance of the Ku Klux Klan, on which the film was based. When the film was shown in Atlanta in December of that year, Simmons and his new klansmen paraded to the theater in robes and pointed hoods – many on robed horses – just like in the film. These mass parades became another hallmark of the new Klan that had not existed in the original Reconstruction era organization. Beginning in 1921, it adopted a modern business system of using full time, paid recruiters and it appealed to new members as a fraternal organization, of which many examples were flourishing at the time. The national headquarters made its profit through a monopoly on costume sales, while the organizers were paid through initiation fees. It grew rapidly nationwide at a time of prosperity. Reflecting the social tensions pitting urban versus rural America, it spread to every state and was prominent in many cities. Writer W. J. Cash, in his 1941 book The Mind of the South characterized the second Klan as "anti Negro, anti Alien, anti Red, anti Catholic, anti Jew, anti Darwin, anti Modern, anti Liberal, Fundamentalist, vastly Moral, [and] militantly Protestant. And summing up these fears, it brought them into focus with the tradition of the past, and above all with the ancient Southern pattern of high romantic histrionics, violence and mass coercion of the scapegoat and the heretic." It preached "One Hundred Percent Americanism" and demanded the purification of politics, calling for strict morality and better enforcement of Prohibition. Its official rhetoric focused on the threat of the Catholic Church, using anti Catholicism and nativism. Its appeal was directed exclusively toward white Protestants; it opposed Jews, Black people, Catholics, and newly arriving Southern and Eastern European immigrants such as Italians, Russians, and Lithuanians, many of whom were Jewish or Catholic. Some local groups threatened violence against rum runners and those they deemed "notorious sinners"; the violent episodes generally took place in the South. The Red Knights were a militant group organized in opposition to the Klan and responded violently to Klan provocations on several occasions. The second Klan was a formal fraternal organization, with a national and state structure. During the resurgence of the second Klan in the 1920s, its publicity was handled by the Southern Publicity Association. Within the first six months of the Association's national recruitment campaign, Klan membership had increased by 85,000. At its peak in the mid 1920s, the organization's membership ranged from three to eight million members. In 1923, Simmons was ousted as leader of the KKK by Hiram Wesley Evans. From September 1923 there were two Ku Klux Klan organizations: the one founded by Simmons and led by Evans with its strength primarily in the southern United States, and a breakaway group led by Grand Dragon D. C. Stephenson based in Evansville, Indiana with its membership primarily in the midwestern United States. Internal divisions, criminal behavior by leaders – especially Stephenson's conviction for the abduction, rape, and murder of Madge Oberholtzer – and external opposition brought about a collapse in the membership of both groups. The main group's membership had dropped to about 30,000 by 1930. It finally faded away in the 1940s. Klan organizers also operated in Canada, especially in Saskatchewan in 1926–1928, where Klansmen denounced immigrants from Eastern Europe as a threat to Canada's "Anglo Saxon" heritage.

Үшінші клан

"Ку Клукс Клан" атауын азаматтық құқық қозғалысына және сегрегацияға қарсы шыққан көптеген тәуелсіз жергілікті топтар, әсіресе 1950 және 1960 жылдары қолданды. Осы кезеңде олар көбінесе Оңтүстік штатының полиция бөлімдерімен, мысалы, Алабама штатының Бирмингем қаласында, немесе губернатор кеңселерімен, мысалы, Алабама штатының Джордж Уоллесімен одақ құрды. 1964 жылы Миссисипиде азаматтық құқық қорғаушыларын өлтірген және 1963 жылы Бирмингемдегі 16-шы көшедегі баптист шіркеуін бомбалау кезінде балаларды өлтірген Клан топтарының бірнеше мүшелері сотталды. АҚШ үкіметі Кланды әлі күнге дейін "төңкеруші террористік ұйым" деп санайды. 1997 жылдың сәуір айында ФБР агенттері Даллас қаласында "Ку Клукс Кланның Нағыз рыцарьларының" төрт мүшесін тонауға сөз байласу және табиғи газ өңдеу зауытын жарылтуға құлықтанды деген айыппен тұтқындады. 1999 жылы Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласы кеңесі Кланды террористік ұйым деп жариялаған қаулы қабылдады. Қазіргі заманғы Клан топтарының саны әртүрлі факторларға байланысты үнемі азайып келеді: американдық қоғамның топтың бейнесіне, идеологиясына және тарихына деген жағымсыз көзқарасы, құқық қорғау органдарының араласуы мен қудалауы, азаматтық сот шешімдері бойынша мүлікті тәркілеуі, сондай-ақ оңшыл радикалдардың Кланды ескірген және сәнсіз деп санауы. Оңтүстік кедейлік заң орталығы 2016 және 2019 жылдар аралығында Америкадағы Клан топтарының саны 130-дан 51-ге дейін төмендеді деп хабарлады. 2016 жылғы Anti-Defamation League ұйымының есебінде АҚШ-та 30-дан астам белсенді Клан тобы бар екені айтылған. Жалпы мүшелік саны шамамен 3000-ға жуық. Кланның белсенді мүшелерінен өзге, оның "белгісіз саны бар байланысты адамдары мен жақтастары" бар. Бұл атау бұрын Оңтүстіктегі Куклос Адельфон сияқты басқа да бауырластық ұйымдарға қолданылған.

Құрылыс және атау

Теннесси штатының Пуласки қаласынан келген алты Конфедерация ардагері 1865 жылдың 24 желтоқсанында, Азамат соғысынан кейін, Оңтүстіктегі қайта құру кезеңінде түпнұсқа Ku Klux Klan ұйымын құрды. Бұл топ қысқа мерзімге "Куклюкс кланы" деп аталды. Ку-клукс-клан – зорлық-зомбылыққа бейім, құпия және антқа байланысты ұйымдардың бірі еді, олардың қатарында Нью-Орлеандағы Оңтүстік кресі (1865) және Луизианадағы Ақ Камелия рыцарлары (1867) да болды. Тарихшылар KKK-ны Азамат соғысынан кейінгі бүлікшіл зорлық-зомбылықтың бір бөлігі ретінде қарастырады, бұл халықтағы ардагерлердің көптігімен және ақ нәсілділердің үстемдігін қалпына келтіру үшін соттан тыс шаралар қолдану арқылы күрт өзгерген әлеуметтік жағдайды бақылауға жасалған тытырумен байланысты болды. 1866 жылы Миссисипи губернаторы Уильям Л. Шарки тәртіпсіздік пен заңсыздық кеңінен таралғанын хабарлады; кейбір штаттарда Конфедерация сарбаздарының қарулы топтары еркін жүрді. Клан қара нәсілділер мен олардың одақтастарын қорқыту мақсатында зорлық-зомбылық көрсетті. Олар үйлерді өртеп, қара нәсілділерге шабуыл жасап, өлтіріп, денелерін жол бойында тастап кетті. Расизм Кланның негізгі идеологиясы болғанымен, антисемитизмге қарсылық білдірмеді. Көптеген белгілі оңтүстік яһудилері оңтүстік мәдениетімен толықтай сәйкес келіп, Кланға еврейлердің қатысуының мысалдарына әкелді. 1867 жылы Теннесси штатының Нэшвилл қаласында өткен жиында Клан мүшелері жергілікті бөлімдер арқылы ұлттық штаб-пәтерге есеп беретін иерархиялық ұйым құруға тырысты. Кланның көп бөлігі ардагерлерден құралғандықтан, олар мұндай әскери иерархияға дағдыланған, бірақ Клан ешқашан осы орталықтандырылған құрылымды қолданған жоқ. Жергілікті бөлімдер мен топтар өте тәуелсіз болды. Бұрынғы Конфедерация бригадасының генерал-майыры Джордж Гордон ақ нәсілділердің үстемдігіне негізделген "Прескрипт" құжатын жасады. Мысалы, үміткерден "ақ адамдардың үкіметі", "Оңтүстіктегі ақ адамдардың сайлау құқығы мен бостандығының қайта қалпына келтірілуі және оңтүстік халқының барлық құқықтарының қалпына келтірілуі" жайлы сұрау қажет еді. Соңғысы – "Темірлі антқа" сілтеме, ол Одаққа қарсы қару қолданбағандарын ант беруден бас тартқан ақ адамдардан дауыс беру құқығын жоқ қылды. Конфедерация генералы Натан Бедфорд Форрест бірінші ұлы сиқыршы болып сайланды және Кланның ұлттық жетекшісі екенін мәлімдеді. 1868 жылы газетке берген сұхбатында Форрест Кланның басты қарсыласы – адал лигалар, республикалық штат үкіметтері, Теннесси губернаторы Уильям Ганнавей Браунлоу және басқа да "килемшілер" мен "скалавагтар" екенін айтты. Ол көптеген оңтүстік тұрғындарының қара нәсілділердің Республикалық партияға дауыс беретініне сенетінін, өйткені оларды адал лигалар алдап отырғанын мәлімдеді. Алабама штатындағы бір газет редакторы: "Лига – қара нәсілділердің Ку-клукс-кланынан басқа ештеңе емес" деп жариялады. Гордон мен Форресттің жұмысына қарамастан, жергілікті Клан бөлімдері Прескриптті қабылдамады және өздігінен жұмыс істеуді жалғастырды. Иерархиялық деңгейлер мен штаттық штаб-пәтерлер болған жоқ. Клан мүшелері соғыстан кейінгі қоғамда ақ нәсілділердің үстемдігін қалпына келтіру үшін күш-жігерін жұмсады, сонымен қатар ескі жеке даулар мен жергілікті араздықтарды шешті. Тарихшы Элейн Франц Парсонс мүшелік туралы былай дейді: "Кланның бетпердесін сызып тастағанда, қара нәсілділерге қарсы жасалған жан қорғаушы топтардың, наразы ақ фермерлердің, соғыс кезіндегі партизандық топтардың, босқын демократ саясаткерлердің, заңсыз виски құюшылардың, моральдық реформаторлардың, садистердің, зорлаушылардың, қара бәсекеден қорқатын ақ жұмысшылардың, еңбек тәртібін сақтауға тырысатын жұмыс берушілердің, қарапайым ұрылардың, ондаған жылдар бойы араздықпен көршілердің және тіпті бірнеше бостандықтанушылар мен ақ республикашылардың арасында екені көрінді, олар демократиялық ақтармен одақтасқан немесе өздерінің қылмыстық мақсаттары болған. Шын мәнінде, олардың ортақ нәрсесі, басым көпшілігі ақ, оңтүстік және демократиялық болғаннан басқа, олар өздерін немесе Klansmen деп атады." Тарихшы Эрик Фоннер былай деп атап өтті: "Шын мәнінде, Клан – Демократиялық партияның, плантаторлар класының және ақ нәсілділердің үстемдігін қалпына келтіруді қалағандардың барлығының мүдделерін қамтамасыз ететін әскери күш еді. Оның мақсаттары саяси болған, бірақ кең мағынада саяси болды, өйткені ол Оңтүстік қоғамындағы мемлекеттік және жеке өмірдегі билік қатынастарын өзгертуге тырысты. Ол Оңтүстіктегі қайта құру кезеңінде болып жатқан өзара байланысты өзгерістерді кері қайтаруға бағытталды: Республикалық партияның инфрақұрылымын жою, қайта құру мемлекетін құлаттыру, қара жұмыс күшін бақылауды қайта орнату және Оңтүстік өмірінің барлық аспектілерінде нәсілдік бағынуды қалпына келтіру. Осы мақсатта олар қара нәсілділердің білімін, экономикалық өркендеуін, сайлау құқығын және қару ұстау құқығын шектеуге тырысты. Клан жақын арада Оңтүстіктің барлық штаттарына таралып, қара және ақ республикалық көшбасшыларға қарсы үрей тудырды. Науқан кезінде өлтірілген саяси көшбасшылардың арасында Арканзас штатының конгрессмені Джеймс М. Хиндс, Оңтүстік Каролина заң шығарушы органының үш мүшесі және конституциялық конвенцияларда қызмет атқарған бірнеше адам болды."

Six Confederate veterans from Pulaski, Tennessee, created the original Ku Klux Klan on December 24, 1865, shortly after the Civil War, during the Reconstruction of the South. The group was known for a short time as the "Kuklux Clan". The Ku Klux Klan was one of a number of secret, oath bound organizations using violence, which included the Southern Cross in New Orleans (1865) and the Knights of the White Camelia (1867) in Louisiana. Historians generally classify the KKK as part of the post Civil War insurgent violence related not only to the high number of veterans in the population, but also to their effort to control the dramatically changed social situation by using extrajudicial means to restore white supremacy. In 1866, Mississippi governor William L. Sharkey reported that disorder, lack of control, and lawlessness were widespread; in some states armed bands of Confederate soldiers roamed at will. The Klan used public violence against Black people and their allies as intimidation. They burned houses and attacked and killed Black people, leaving their bodies on the roads. While racism was a core belief of the Klan, antisemitism was not. Many prominent Southern Jews identified wholly with southern culture, resulting in examples of Jewish participation in the Klan. At an 1867 meeting in Nashville, Tennessee, Klan members gathered to try to create a hierarchical organization with local chapters eventually reporting to a national headquarters. Since most of the Klan's members were veterans, they were used to such military hierarchy, but the Klan never operated under this centralized structure. Local chapters and bands were highly independent. Former Confederate brigadier general George Gordon developed the Prescript, which espoused white supremacist belief. For instance, an applicant should be asked if he was in favor of "a white man's government", "the reenfranchisement and emancipation of the white men of the South, and the restitution of the Southern people to all their rights". The latter is a reference to the Ironclad Oath, which stripped the vote from white persons who refused to swear that they had not borne arms against the Union. Confederate general Nathan Bedford Forrest was elected the first grand wizard, and claimed to be the Klan's national leader. In an 1868 newspaper interview, Forrest stated that the Klan's primary opposition was to the Loyal Leagues, Republican state governments, people such as Tennessee governor William Gannaway Brownlow, and other "carpetbaggers" and "scalawags". He argued that many Southerners believed that Black people were voting for the Republican Party because they were being hoodwinked by the Loyal Leagues. One Alabama newspaper editor declared "The League is nothing more than a nigger Ku Klux Klan." Despite Gordon's and Forrest's work, local Klan units never accepted the Prescript and continued to operate autonomously. There were never hierarchical levels or state headquarters. Klan members used violence to settle old personal feuds and local grudges, as they worked to restore general white dominance in the disrupted postwar society. The historian Elaine Frantz Parsons describes the membership:

Lifting the Klan mask revealed a chaotic multitude of anti Black vigilante groups, disgruntled poor white farmers, wartime guerrilla bands, displaced Democratic politicians, illegal whiskey distillers, coercive moral reformers, sadists, rapists, white workmen fearful of Black competition, employers trying to enforce labor discipline, common thieves, neighbors with decades old grudges, and even a few freedmen and white Republicans who allied with Democratic whites or had criminal agendas of their own. Indeed, all they had in common, besides being overwhelmingly white, southern, and Democratic, was that they called themselves, or were called, Klansmen. Historian Eric Foner observed: "In effect, the Klan was a military force serving the interests of the Democratic party, the planter class, and all those who desired restoration of white supremacy. Its purposes were political, but political in the broadest sense, for it sought to affect power relations, both public and private, throughout Southern society. It aimed to reverse the interlocking changes sweeping over the South during Reconstruction: to destroy the Republican party's infrastructure, undermine the Reconstruction state, reestablish control of the Black labor force, and restore racial subordination in every aspect of Southern life. To that end they worked to curb the education, economic advancement, voting rights, and right to keep and bear arms of Black people. The Klan soon spread into nearly every Southern state, launching a reign of terror against Republican leaders both Black and white. Those political leaders assassinated during the campaign included Arkansas Congressman James M. Hinds, three members of the South Carolina legislature, and several men who served in constitutional conventions."

Іс-шаралар

Вирджинияда құл болып туған Уильям Селлерс 1933 жылы берген сұхбатында соғыстан кейінгі «Ку-клукс шабуылдарын, Рокингем округінің жас ақ жігіттерін еске алды, олар жаңа ғана босатылған негрлердің үйлеріне кіретін немесе жұмыстан үйге қайтып келе жатқанда күніне отыз цент жұмыс істеп жүрген негрді ұстап, қатал қамшымен соққыға жығып, оны өмір сүру немесе өлу үшін қалдыратын». Кездейсоқ қамшылау шабуылдары, бұрынғы құлдық жағдайын еске түсіру мақсатында жасалған, Кланның алғашқы кезеңінде кең тараған еді; мысалы, 1870-71 жылдары Оңтүстік Каролина штатының Лаймстоун қалашығында (қазіргі Чероки округі) 77 тіркелген шабуылдың төртеуі атып тасталды, алпыс жетісі қамшымен сабалды және алтауының құлақтары кесілді. Клан мүшелері өздерінің жеке басын жасыратын маскалар мен киімдерді киіп, түнгі айдауларын, шабуыл жасау уақытын таңдады. Олардың көбі кішкентай қалалар мен ауылдарда жұмыс істеді, онда адамдар бір-бірінің бетін білетін, кейде тіпті шабуылдаушыларды дауысы мен мінезі арқылы танитын. «Ерлер ашық түрде істеуге қорқатын немесе ұялатын нәрселерді, олар күндіз, жасырын, маскалы және түнде орындайды». ККК-нің түнгі салт аттылары «кейде Конфедерация сарбаздарының арбалары екенін мәлімдейтін, олар ырымға сенетін қара нәсілді адамдарды қорқытатын. Мұндай ақымақтыққа еріктілер көп көңіл бөлмеді». Клан адал лигалардың қара мүшелеріне шабуыл жасап, Оңтүстік республикашылдарды және бостандықта тұрғандар бюросының қызметкерлерін қорқытты. Олар қара нәсілді саяси көшбасшыларды өлтірген кезде, отбасы басшыларын, шіркеулер мен қауым топтарының басшыларын да өлтірді, себебі бұл адамдардың қоғамдағы рөлі көп еді. «Азаттық бюросының» қызметкерлері апта сайын қара нәсілді адамдарға шабуыл жасалып, олардың өлтіріліп жатқанын хабарлаған. «Қоралды партизандық соғыс мыңдаған негрлерді өлтірді; саяси көтерілістер ұйымдастырылды; олардың себептері немесе себептері әрқашан түсініксіз болды, олардың нәтижесі әрқашан белгілі болды: ақтарға қарағанда оннан жүз есеге дейін негрлер өлтірілді». Бетперде киген адамдар үйлерге атқылап кіріп, оларды өртеп жібереді, кейде үйде тұрған адамдар әлі де оларда болады. Олар сәтті жұмыс істеп жүрген қара нәсілді фермерлерді өз жерлерінен қуып шықты. «Жалпы алғанда, Солтүстік және Оңтүстік Каролинада 1867 жылдың маусым айына дейінгі 18 айда 197 адам өлтірілді және 548 адам ауыр қылмыс жасады». Кланның зорлық-зомбылығы қара нәсілділердің дауыс беруін тоқтатуға ықпал етті, ал сайлау науқаны өте қауіпті болды. Луизианада 1868 жылдың қарашасында өткен президенттік сайлауға дейін бірнеше апта ішінде 2000 адам қаза тапты, жараланды немесе басқа да жарақат алды. Сент-Лендри округінде республикашылдардың көпшілігі 1071 болса да, қаза болғаннан кейін күзгі сайлауда республикашылар дауыс бермеді. Ақ демократиялық партиялар президент Грантқа қарсы дауыс берді. ККК 200-ден астам қара республикашылды өлтіріп, жаралады, оларды аңшылықта аңшылап, орман арқылы қуып жүрді. 13 тұтқын түрмеден алынып, атылды; 25 адамның жартылай көмілген денесі орманнан табылды. ККК халықты демократияға дауыс беруге мәжбүр етті және оларға осыған куәлік берді. 1868 жылдың сәуірінде Джорджия губернаторы сайлауында Колумбия округі республикашыл Руфус Буллокқа 1222 дауыс берді. Қарашада өткен президенттік сайлауда Кланның қорқытуы республикалық дауыс беруді тоқтатуға әкелді және тек бір адам Улисс С. Грантқа дауыс берді. Кланмендер Флорида штатының Джексон округіне 150-ден астам афроамерикандықты және басқа округтерде, соның ішінде Мэдисон, Алачуа, Колумбия және Гамильтонда жүздеген адамды өлтірді. Флориданың бостандықтанушылар бюросының жазбалары Кланмендердің бостандықтанушылар мен олардың ақ нәсілді одақтастарын ұрып-соғулары мен өлтірулері туралы егжей-тегжейлі баяндады. Сондай-ақ, ақ нәсілді мұғалімдерге қарсы да аздап күрес болды. Миссисипиде, Конгресс тергеуіне сәйкес: Бұл мұғалімдердің бірі (Иллинойс штатының мисс Аллен), оның мектебі Монро округінің Котон Джин Портында болды, оған 1871 жылы наурыз айында таңғы сағат бір мен екі арасында елудей адам келді. Әрқайсысы ақ шапан киіп, бетін қызыл түсті жолақтармен жабылған. Ол бірден және кейін оның бөлмесіне капитан және лейтенант, әдеттегі маскировкадан басқа, олардың басында ұзын мүйіз және алдында құрылғы бір түрі бар еді мойындады ол алдымен, ол бірден және киім алуға бұйрық болды. Лейтенант қолындағы тапаншасын және ол және капитан отырады сегіз немесе он адам есіктің ішінде тұрды, ал веранда толы болды. Олар оны «әдепті және тыныш» күйде қабылдады, бірақ ауыр салықтан шағымданды, оқуын тоқтатып, кетіп қалуын айтты және екінші рет ескертпестейтінін ескертті. Ол ескертуге құлақ қойып, округтен кетіп қалды. 1868 жылға қарай, Клан құрылғаннан екі жыл өткен соң, оның әрекеті азая бастады. Мүшелер Кланның маскалары мен киімдерінің артында жасырынып, жеке зорлық-зомбылық үшін қудалаудан қашуға тырысты. Көптеген ықпалды Оңтүстік демократтары Кланның тәртіпсіздігі Оңтүстік үкіметіне қатысты федералдық үкіметтің билігін сақтауға қажетті құжатты ұсынады деп қорқып, оған қарсы бұрыла бастады. Мысалы, грузин Б. Х. Хилл «осы зұлматтардың кейбіреулерін өлтірілген тараптардың саяси достары жасады» деген сияқты әңгімелер айтылды.

In a 1933 interview, William Sellers, born enslaved in Virginia, recalled the post war "raids of the Ku Klux, young white men of Rockingham County who would go into the huts of the recently freed negroes or catch some negro who had been working for thirty cents a day on his way home from work and cruelly whip him, leaving him to live or die." Seemingly random whipping attacks, meant to be suggestive of previous condition of servitude, were a widespread aspect of the early Klan; for example in 1870–71 in Limestone Township (now Cherokee County), South Carolina, of 77 documented attacks, "four were shot, sixty seven whipped and six had had their ears cropped." Klan members adopted masks and robes that hid their identities and added to the drama of their night rides, their chosen time for attacks. Many of them operated in small towns and rural areas where people otherwise knew each other's faces, and sometimes still recognized the attackers by voice and mannerisms. "The kind of thing that men are afraid or ashamed to do openly, and by day, they accomplish secretly, masked, and at night." The KKK night riders "sometimes claimed to be ghosts of Confederate soldiers so, as they claimed, to frighten superstitious Blacks. Few freedmen took such nonsense seriously." The Klan attacked Black members of the Loyal Leagues and intimidated Southern Republicans and Freedmen's Bureau workers. When they killed Black political leaders, they also took heads of families, along with the leaders of churches and community groups, because these people had many roles in society. Agents of the Freedmen's Bureau reported weekly assaults and murders of Black people. "Armed guerrilla warfare killed thousands of Negroes; political riots were staged; their causes or occasions were always obscure, their results always certain: ten to one hundred times as many Negroes were killed as whites." Masked men shot into houses and burned them, sometimes with the occupants still inside. They drove successful Black farmers off their land. "Generally, it can be reported that in North and South Carolina, in 18 months ending in June 1867, there were 197 murders and 548 cases of aggravated assault." Klan violence worked to suppress Black voting, and campaign seasons were deadly. More than 2,000 people were killed, wounded, or otherwise injured in Louisiana within a few weeks prior to the Presidential election of November 1868. Although St. Landry Parish had a registered Republican majority of 1,071, after the murders, no Republicans voted in the fall elections. White Democrats cast the full vote of the parish for President Grant's opponent. The KKK killed and wounded more than 200 Black Republicans, hunting and chasing them through the woods. Thirteen captives were taken from jail and shot; a half buried pile of 25 bodies was found in the woods. The KKK made people vote Democratic and gave them certificates of the fact. In the April 1868 Georgia gubernatorial election, Columbia County cast 1,222 votes for Republican Rufus Bullock. By the November presidential election, Klan intimidation led to suppression of the Republican vote and only one person voted for Ulysses S. Grant. Klansmen killed more than 150 African Americans in Jackson County, Florida, and hundreds more in other counties including Madison, Alachua, Columbia, and Hamilton. Florida Freedmen's Bureau records provided a detailed recounting of Klansmen's beatings and murders of freedmen and their white allies. Milder encounters, including some against white teachers, also occurred. In Mississippi, according to the Congressional inquiry:

One of these teachers (Miss Allen of Illinois), whose school was at Cotton Gin Port in Monroe County, was visited between one and two o'clock in the morning in March 1871, by about fifty men mounted and disguised. Each man wore a long white robe and his face was covered by a loose mask with scarlet stripes. She was ordered to get up and dress which she did at once and then admitted to her room the captain and lieutenant who in addition to the usual disguise had long horns on their heads and a sort of device in front. The lieutenant had a pistol in his hand and he and the captain sat down while eight or ten men stood inside the door and the porch was full. They treated her "gentlemanly and quietly" but complained of the heavy school tax, said she must stop teaching and go away and warned her that they never gave a second notice. She heeded the warning and left the county. By 1868, two years after the Klan's creation, its activity was beginning to decrease. Members were hiding behind Klan masks and robes as a way to avoid prosecution for freelance violence. Many influential Southern Democrats feared that Klan lawlessness provided an excuse for the federal government to retain its power over the South, and they began to turn against it. There were outlandish claims made, such as Georgian B. H. Hill stating "that some of these outrages were actually perpetrated by the political friends of the parties slain."

1915 жылы қайта құрылған

1915 жылы "Ұлттың тууы" фильмі жарық көрді, ол алғашқы Клан мен оның іс-қимылдарын мифологиялық бейнеледі және мақтан тұтты. Екінші Ку-клукс-клан 1915 жылы Уильям Джозеф Симмонс Атланта қаласының жанындағы Стоун-Маунтинде он бес "негізгі мүшесімен" құрылды. Оның өсуі жаңа иммигранттарға қарсы, католиктерге қарсы, спирттік ішімдіктерге тыйым салушылық және антисемиттік идеологияға негізделді, бұл сол кездегі әлеуметтік шиеленістерді, әсіресе соңғы толқындағы көші-қонды көрсетті. Жаңа ұйым мен бөлімдері "Ұлттың тууы" фильмінде бейнеленген киім-кешектерді қабылдады; мүшеліктер жұрт алдында маска кию арқылы құпия сақталды.

Ұлттың пайда болуы

Директор Д. В. Гриффиттің "Ұлт тууы" фильмі алғашқы Кланды мақтады. Фильм Томас Диксонның "Кланшы: Ку-клукс-кланның тарихи романы" кітабы мен пьесасы, сондай-ақ "Леопардтың дақтары" кітабы негізінде жасалған. Қазіргі заманғы Кланның көптеген символдары одан алынған, оның ішінде стандартталған ақ киім және өртеліп жатқан крест. Фильмдегі бейнелер Диксонның ескі Англия мен Шотландия туралы романтикалық көзқарасына негізделген, бұл көзқарас Сэр Уолтер Скотттың романдары мен поэзиясында бейнеленген. Фильмнің ықпалын президент Вудро Вильсонның қолдауы туралы жалған мәлімдеме күшейтті. Диксон Вильсонның жақын досы болған және фильм көрсетілімге түспей тұрып, Ақ үйге жеке көрсетілді. Бір жарнамашы Вильсонның: "Бұл - тарихты найзағаймен жазу сияқты, менің жалғыз өкінішім - бәрінің шындыққа сәйкес келуі" дегенін айтты. Вильсон фильмді ұнатпады және Диксон оны адасқа салуға тырысқан деп ойлады. Ақ үй "найзағай" туралы цитатаны жоққа шығарып, президенттің фильмнің мазмұнынан хабары жоқ екенін және оны ешқашан мақұлдамағанын мәлімдеді.

Мақсаттар

Бірінші және үшінші кландар негізінен Оңтүстік-Шығыс аймағындағы топтар болып, афроамерикандықтарға қарсы бағытталған. Екінші Клан, керісінше, өзінің ықпалын Орталық және Батыс штаттарындағы католиктерді, еврейлерді және шетелден келген азшылықтарды американдық емес деп санайтын адамдарға тарату үшін ұйымның мақсатын кеңейтті. Кланның күш-жігерінің көп бөлігі үйді қорғауға жұмсалды, ал тарихшы Кэтлин Бли оның мүшелері «ақ әйелдердің мүдделерін» қорғауға ұмтылғанын айтады. Джозеф Симмонс 1917 жылы Атлантада «Көрінбейтін империяның ABC» атты кітапшасын жариялады. Онда ол Кланның мақсаттарын «үйдің қасиеттілігі мен әйелдердің ұяттылығын сақтау; ақ үстемдікті қолдау; жоғары дәрежелі рәсімдер арқылы жоғары рухани философияны оқыту және адал түрде сіңіру; және таза американдық идеалдардың, қағидаларының, құқықтарының, артықшылықтарының және ерекше институттарын сақтау, қорғау және дамыту үшін адал қызмет ету» деп белгіледі. Мұндай моральдық мақсаттар ұйымның бауырластық ретіндегі тартымдылығын арттырды, мүшелерге Даллас және Детройт сияқты қарқынды өсіп келе жатқан қалалардың жаңа қалалық ортасына бейімделуге көмектесуге уәде берді. 1930 жылдары, әсіресе Индианадан Джеймс А. Колескотт бас император болып тағайындалғаннан кейін, коммунизмге қарсы күрес Кланның тағы бір маңызды мақсатына айналды. «Клиглс» деп аталған Клан ұйымдастырушылары жүздеген жаңа мүшелерді тіркеді, олар кіру ақысын төлеп, орнына KKK формасын алды. Ұйымдастырушы ақшаның жартысын өзінде қалдырып, қалғанын штаттық немесе ұлттық шенеуніктерге жіберді. Бір аймақты аяқтағаннан кейін, ол жиналыс ұйымдастырып, көбінесе кресттерді өртеді және, мүмкін, жергілікті протестант пасторына Киелі кітап сыйлады. Ол жиналған ақшамен қаладан кетіп қалды. Жергілікті бөлімдер көптеген бауырластық ұйымдар сияқты жұмыс істеді және кейде спикерлер шақырып алатын. Симмонс бастапқыда мүшелерді тартуда немесе ақша жинауда көп табысқа жете алмады, және Клан 1920 жылға дейін Атланта аймағындағы шағын ұйым ретінде қала берді. Ұйым Атлантадағы штаб-пәтерінен ұлттық таралымға арналған басылымдар шығарды: Searchlight (1919–1924), Imperial Night Hawk (1923–1924) және The Kourier.

The first and third Klans were primarily Southeastern groups aimed against Black people. The second Klan, in contrast, broadened the scope of the organization to appeal to people in the Midwestern and Western states who considered Catholics, Jews, and foreign born minorities to be anti American. Much of the Klan's energy went into guarding the home, and historian Kathleen Blee says that its members wanted to protect "the interests of white womanhood". Joseph Simmons published the pamphlet ABC of the Invisible Empire in Atlanta in 1917; in it, he identified the Klan's goals as "to shield the sanctity of the home and the chastity of womanhood; to maintain white supremacy; to teach and faithfully inculcate a high spiritual philosophy through an exalted ritualism; and by a practical devotedness to conserve, protect and maintain the distinctive institutions, rights, privileges, principles and ideals of a pure Americanism". Such moral sounding purpose underlay its appeal as a fraternal organization, recruiting members with a promise of aid for settling into the new urban societies of rapidly growing cities such as Dallas and Detroit. During the 1930s, particularly after James A. Colescott of Indiana took over as imperial wizard, opposition to Communism became another primary aim of the Klan. Klan organizers called "Kleagles" signed up hundreds of new members, who paid initiation fees and received KKK costumes in return. The organizer kept half the money and sent the rest to state or national officials. When the organizer was done with an area, he organized a rally, often with burning crosses, and perhaps presented a Bible to a local Protestant preacher. He left town with the money collected. The local units operated like many fraternal organizations and occasionally brought in speakers. Simmons initially met with little success in either recruiting members or in raising money, and the Klan remained a small operation in the Atlanta area until 1920. The group produced publications for national circulation from its headquarters in Atlanta: Searchlight (1919–1924), Imperial Night Hawk (1923–1924), and The Kourier.

Моральдық қауіп-қатерлер

Екінші Клан католиктер мен американдық еврейлердің күшейіп келе жатқан ықпалына және протестанттық емес мәдени құндылықтардың кең тарауына, сондай-ақ ақ адамдарға қарсы зорлық-зомбылықтың бірнеше резонансты жағдайларына жауап ретінде құрылды. 1920 жылдардың ортасына қарай Клан бүкіл елде таралып, Индиана штатында жан басына шаққандағы мүшелерінің ең көп саны тіркелді. 1910 мен 1930 жылдар аралығында қарқынды өсім көрсеткен қалаларда оның беделі арта түсті. Ауылдық протестанттар жұмыс іздеп Орта Батыстағы Детройт пен Дейтон қалаларына, ал Оңтүстіктегі Атланта, Даллас, Мемфис және Хьюстон қалаларына ағылып келді. Мичиган штатындағы 80 мыңнан астам клан мүшесінің шамамен жартысы Детройтте тұрды. ККК мүшелері американдық құндылықтар мен христиандық моральды сақтауға ант берді, ал кейбір протестант пасторлары жергілікті деңгейде оларға қатысты. Дегенмен, ең бірде-бір протестанттық конфессия ККК-ні ресми түрде қолдаған жоқ. Керісінше, ірі протестанттық журналдар мен барлық ірі бұқаралық ақпарат құралдары Кланды бірнеше рет айыптады. Тарихшы Роберт Моатс Миллер былай деп мәлімдейді: «Менің зерттеуімде методист баспасөзінде Кланды қолдайтын бірде-бір мақала табылмады, ал Кланға қарсы шабуылдар өте қатыгез болды. Оңтүстік баптист баспасөзі Кланның мақсаттарын қолдады, бірақ оның әдістерін айыптады». Ұлттық конфессиялық ұйымдар ККК-ні есіммен айыптауға көбінесе бармады, бірақ оны қолдаған жоқ. Көптеген ұлттық және аймақтық шіркеу басшылары оны ашық айыптады, бірақ ешкім қолдамады. Екінші Клан бірінші және үшінші Кланға қарағанда аз зорлық-зомбылық көрсетті. Алайда, екінші Клан, әсіресе Оңтүстік-Шығыста, мүлдем зорлық-зомбылықсыз ұйым болған жоқ. Ең зорлық-зомбылық Клан Даллас, Техас штатында болды. 1921 жылдың сәуір айында Клан мүшелерінің бір тобы ақ әйелмен қарым-қатынас жасады деген айыппен қара нәсілді Алекс Джонсонды ұрлап әкетті. Олар оның маңдайына «ККК» деп өрнек салып, өзен жағасында қатты ұрып-соқты. Полиция бастығы мен округтік прокурор Джонсон осыған лайық екенін айтып, қудалаудан бас тартты. Бұл қамшылауға қолдау білдіргеннен кейін, 1922 жылы Далластағы Клан мүшелері өзен жағасында 68 адамды қамшылады. Джонсон қара нәсілді болғанымен, Даллас ККК-нің қамшымен соққыға ұшыраған құрбандарының көпшілігі әйелдеріне зина жасау, әйелдерін ұрып-соғу, әйелдерін тастап кету, бала асырау ақысын төлемеу немесе құмар ойындарға берілу сияқты қылмыстар жасады деп айыпталған ақ еркектер болды. Клан мүшелері жергілікті газеттердің тілшілерін қамшылауға шақырып, олар ертеңгі газетке жазба жасайтын. Далластағы барлық газеттер ККК-ні қатты айыптады. Тарихшылар Morning News газетінің «оқырмандарына өздерінің қауымдастықтарындағы, сондай-ақ штаттың және елдің басқа да аймақтарындағы Кланның қызметі туралы хабарлап, мыңдаған Кланға қарсы редакциялық мақалалар, ашық материалдар мен сын оқиғалар жариялады» деп мәлімдеді. Алабама штатындағы ККК-да зина жасады немесе неке адалдығын бұзды деген айыппен ақ және қара әйелдерді қамшымен соқты. Алабамадағы көптеген адамдар ақ әйелдерді қамшылауға ашуланса да, Клан мүшелері зорлық-зомбылық жасағаны үшін сотталған жоқ. Католицизмге қарсылық Алабама Кланының басты мәселесі болды, ал Хьюго Блэк 1920 жылдары католицизмге қарсы күресте саяси мансабын құрды. Демократ Блэк АҚШ Сенатына және АҚШ Жоғарғы Сотына өтті.

The second Klan was a response to the growing power of Catholics and American Jews and the accompanying proliferation of non Protestant cultural values, as well as some high profile instances of violence against whites. The Klan had a nationwide reach by the mid 1920s, with its densest per capita membership in Indiana. It became most prominent in cities with high growth rates between 1910 and 1930, as rural Protestants flocked to jobs in Detroit and Dayton in the Midwest, and Atlanta, Dallas, Memphis, and Houston in the South. Close to half of Michigan's 80,000 Klansmen lived in Detroit. Members of the KKK swore to uphold American values and Christian morality, and some Protestant ministers became involved at the local level. However, no Protestant denomination officially endorsed the KKK; indeed, the Klan was repeatedly denounced by the major Protestant magazines, as well as by all major secular newspapers. Historian Robert Moats Miller reports that "not a single endorsement of the Klan was found by the present writer in the Methodist press, while many of the attacks on the Klan were quite savage. The Southern Baptist press condoned the aims but condemned the methods of the Klan." National denominational organizations never endorsed the Klan, but they rarely condemned it by name. Many nationally and regionally prominent churchmen did condemn it by name, and none endorsed it. The second Klan was less violent than either the first or third Klan were. However, the second Klan, especially in the Southeast, was not an entirely non violent organization. The most violent Klan was in Dallas, Texas. In April 1921, several members of the Klan kidnapped Alex Johnson, a Black man who had been accused of having sex with a white woman. They burned the letters "KKK" into his forehead and gave him a severe beating by a riverbed. The police chief and district attorney refused to prosecute, explicitly and publicly stating they believed that Johnson deserved this treatment. Encouraged by the approval of this whipping, Klansmen in Dallas whipped 68 people by the riverbed in 1922 alone. Although Johnson had been Black, most of the Dallas KKK's whipping victims were white men who were accused of offenses against their wives such as adultery, wife beating, abandoning their wives, refusing to pay child support or gambling. Klansmen often invited local newspaper reporters to attend their whippings so they could write a story about it in the next day's newspaper. All the Dallas newspapers strongly condemned the Klan. Historians report that the Morning News: "diligently published thousands of anti Klan editorials, exposés, and critical stories, informing its readership of Klan activities in their community as well as from around the state and the nation." The Alabama KKK whipped both white and Black women who were accused of fornication or adultery. Although many people in Alabama were outraged by the whippings of white women, no Klansmen were ever convicted for the violence. Anti Catholicism was a main concern of the Alabama Klan, and Hugo Black built his political career in the 1920s on fighting Catholicism. Black, a Democrat, went on to the U. S. Senate and the U. S. Supreme Court.

Жедел өсу

1920 жылы Симмонс ұлттық кеңсесінің күнделікті жұмысын екі кәсіби жарнамашы, Элизабет Тайлер мен Эдвард Янг Кларкқа тапсырды. Жаңа басшылық Кланға жаңа серпіліс берді және оның қатары тез өсті. Ұйым қазіргі әлеуметтік шиеленістерге сүйене отырып, жаңа мүшелерге үндеді, сондай-ақ тыйым салуға наразылық білдіру мен жаңа сексуалдық еркіндіктерден туындаған қорқыныштарға жауап беруді қадағалады. Ол антисемиттік, антикатоликтік, иммигранттарға қарсы және кейіннен антикоммунистік көзқарастарды күшейтті. Өзін бауырластық, туған жерге құрметті және ынталы патриоттық ұйым ретінде көрсетті, ал басшылары тыйым салу заңдарын қатаң орындауды қолдауға баса назар аударды. 1924 жылы мүше саны 1,5 миллионнан 4 миллионға дейін өсті, бұл сайлау құқығы бар халықтың 4-15% құрады. 1920-жылдарға қарай, оның мүшелерінің көп бөлігі Орта Батыс және Батыста тұрды. Индиана штатының әрбір бесінші сайлаушысы осы ұйымның мүшесі болды. 1925 жылға қарай ұйымның ұлттық деңгейдегі базасы құрылды. Оңтүстікте, ақ нәсілділердің басым көпшілігі демократтар болғандықтан, Клан мүшелері де демократтар болып табылды. Елдің қалған бөлігінде мүшелік республикашылдар мен демократтардан, сондай-ақ тәуелсіздерден тұрды. Клан басшылары саяси партияларға енуге тырысты; Каммингстің айтуынша, "олар екі партияға да өздерінің туған жерге құрметті мәселелерін ұсыну тұрғысынан партиялық емес еді". Әлеуметтанушы Рори МакВей Кланның екі партияның мүшелеріне де ұсыныс жасау стратегиясын былай түсіндірді:

Дін – маңызды сату артықшылығы болды. Келли Дж. Бейкер Клан мүшелерінің ақ үстемдік, антикатоликтік және американдық демократия мен ұлттық мәдениеттің әкелік түсінігінің маңызды бөлігі ретінде протестантизмді адал қабылдағанын айтады. Олардың кресті – діни символ, ал олардың рәсімдері Киелі кітаптар мен жергілікті дін қызметкерлерін құрметтеді. Бірақ еліміздегі ең танымал дін көшбасшысының бірі Клан мүшесі екенін айтқан жоқ. Экономистер Фрайер мен Левитт 1920-жылдардағы Кланның қарқынды өсуі, ішінара, инновациялық, көп деңгейлі маркетингтік науқанның нәтижесі болды деп санайды. Сонымен қатар, олар осы кезеңде Клан басшылығы ұйымның саяси мақсаттарын орындауға қарағанда, ұйымды ақшаға айналдыруға көбірек назар бөлді деп мәлімдейді. Жергілікті басшылар мүшелік қатарын кеңейтуден пайда тапты.

Тыйым салу

Тарихшылар Кланның 1920 жылдары қайта жандануына спирттік ішімдіктерге тыйым салу туралы ұлттық пікірталас көмектескенін мойындайды. Тарихшы Прендергасттың сөзіне қарағанда, ККК-нің "тыйым салуды қолдауы – бүкіл ел бойынша клан мүшелерін біріктірген ең маңызды фактор болды". Клан заңсыз спирт сатушыларға қарсы күресті, кейде зорлыққа жүгінді. 1922 жылы 200 клан мүшесі Арканзас штатының Юнион округіндегі спирттік ішімдік сататын орындарды өртеп жіберді. Клан мен тыйым салуды қолдайтын басқа да ұйымдардың мүшелерінің қатарында ортақ адамдар болды және олар кейде бірлесіп әрекет етті.

Қалалық даму

Екінші кланның маңызды ерекшелігі – ол қалалық аймақтарда негізделген ұйым болды, бұл Солтүстік, Батыс және Оңтүстік қалаларына халықтың кең көшіп-қонуын көрсетеді. Мысалы, Мичиган штатында 40 000 мүше Детройт қаласында тұрды, олар штаттың жартысынан астамын құрады. Клан мүшелерінің көпшілігі – индустриялық қалаларға жаңа келгендерден қорқып, төменгі және орта тапқа жататын ақ адамдар еді: Оңтүстік және Шығыс Еуропадан келген иммигранттар, олардың көпшілігі католик немесе еврейлер; сондай-ақ Оңтүстіктен келген ақ және қара мигранттар. Жаңа тұрғындар қалаларға ағылып келгенде, үлкен өзгерістерге ұшыраған аудандар әлеуметтік шиеленістерді тудырды. Детройт және Чикаго сияқты өнеркәсіптік қалаларда халықтың тез өсуіне байланысты Клан Орта Батыста жылдам өсті. Клан Даллас және Хьюстон сияқты гүлденген Оңтүстік қалаларында да өсті. 1920 жылдары Массачусетс штатындағы Вурчестер қаласында Клан тез билікке келді, бірақ Католик шіркеуінің қарсылығы салдарынан ықпалы азайды. Зорлық-зомбылық болған жоқ, ал жергілікті газеттер клан мүшелерін "түнгі көйлек киген рыцарьдар" деп мазақтап жазды. Мүшелердің жартысы – швед-американдықтар, оның ішінде бірінші буын иммигранттар да болды. Жаңадан келген иммигранттар арасындағы этникалық және діни қақтығыстар қаладағы Кланның өсуіне себеп болды. Швед протестанттары қаладағы саяси және идеологиялық бақылау үшін ұзақ жылдар бойы бекінген ирланд католиктерімен күресті. Кейбір штаттарда тарихшылар жергілікті бөлімдердің мүшелік тізімдерін алып, есімдерді қалалық анықтамалықтармен және жергілікті жазбалармен салыстырып, мүшеліктің статистикалық бейнесін жасады. Ірі қала газеттері көбінесе Кланға қарсы болды және клан мүшелерін білімсіз шаруалар деп мазақтап жазды. Индиана штаты бойынша жасалған егжей-тегжейлі талдау көрсеткендей, бұл штат үшін ауылдық стереотип жалған болды: Индиана штатының клан мүшелері қоғамның әртүрлі топтарын ұсынды: олар пропорционалды түрде қалалық немесе ауылдық емес, сондай-ақ жұмысшы, орта тап немесе кәсіби топтан болу ықтималдығы басқа қоғам мүшелерінен жоғары немесе төмен емес еді. Клан мүшелері, әрине, протестанттар еді, бірақ оларды тек немесе тіпті басымдықпен фундаменталистер деп сипаттауға болмайды. Шын мәнінде, олардың діни байланыстары бір шіркеуге жатпайтын ақ протестанттар қоғамының барлық мүшелеріне ұқсас еді. Клан адамдарды тартып, бірақ олардың көпшілігі ұзақ уақыт ұйымда қалған жоқ. Кланға мүшелік тез алмасып отырды, себебі адамдар бұл олар іздеген топ емес екенін түсінді. Миллиондаған адам қосылды және 1920 жылдары ұйым өзінің ең жоғарғы деңгейінде елдің сайлауға құқылы халқының 15% құрады. Әлеуметтік шиеленістің азайуы Кланның құлдырауына әсер етті.

A significant characteristic of the second Klan was that it was an organization based in urban areas, reflecting the major shifts of population to cities in the North, West, and the South. In Michigan, for instance, 40,000 members lived in Detroit, where they made up more than half of the state's membership. Most Klansmen were lower to middle class whites who feared the waves of newcomers to the industrial cities: immigrants from Southern and Eastern Europe, who were mostly Catholic or Jewish; and Black and white migrants from the South. As new populations poured into cities, rapidly changing neighborhoods created social tensions. Because of the rapid pace of population growth in industrializing cities such as Detroit and Chicago, the Klan grew rapidly in the Midwest. The Klan also grew in booming Southern cities such as Dallas and Houston. In the medium size industrial city of Worcester, Massachusetts, in the 1920s, the Klan ascended to power quickly but declined as a result of opposition from the Catholic Church. There was no violence and the local newspaper ridiculed Klansmen as "night shirt knights". Half of the members were Swedish Americans, including some first generation immigrants. The ethnic and religious conflicts among more recent immigrants contributed to the rise of the Klan in the city. Swedish Protestants were struggling against Irish Catholics, who had been entrenched longer, for political and ideological control of the city. In some states, historians have obtained membership rosters of some local units and matched the names against city directory and local records to create statistical profiles of the membership. Big city newspapers were often hostile and ridiculed Klansmen as ignorant farmers. Detailed analysis from Indiana showed that the rural stereotype was false for that state:

Indiana's Klansmen represented a wide cross section of society: they were not disproportionately urban or rural, nor were they significantly more or less likely than other members of society to be from the working class, middle class, or professional ranks. Klansmen were Protestants, of course, but they cannot be described exclusively or even predominantly as fundamentalists. In reality, their religious affiliations mirrored the whole of white Protestant society, including those who did not belong to any church. The Klan attracted people but most of them did not remain in the organization for long. Membership in the Klan turned over rapidly as people found out that it was not the group which they had wanted. Millions joined and at its peak in the 1920s the organization claimed numbers that amounted to 15% of the nation's eligible population. The lessening of social tensions contributed to the Klan's decline.

Киімдер мен жанып жатқан айқыш

Белгілі ақ киім үлкен ауқымды қоғамдық шараларға, әсіресе шерулерге және кресттерді өртеу рәсімдеріне мүмкіндік берді, сонымен бірге мүшелік тізімін құпия сақтады. Киімдерді сату ұлттық ұйымның негізгі қаржыландыруын қамтамасыз етті, ал тіркелу ақылары жергілікті және штаттық ұйымдастырушыларды қаржыландырды. Екінші Клан латын крестін өртеуді қорқыту мағынасы бар символдық көрсету ретінде қабылдады. Бірінші Клан крестті символ ретінде пайдаланбаған, бірақ ол Кланның квази христиандық идеологиясының символына айналды. Оны жиналыстар кезінде жағу жиі дұға оқумен, гимндер орындаумен және басқа да ашық діни символизммен бірге жүрді. Томас Диксон кішінің "Клан адамы" романында алғашқы Кланның Шотландия кландарының "соғысқа шақыруынан" отты кресттерді қолданғаны айтылады, ал кинорежиссер Д.У. Гриффит осы бейнені "Ұлттың тууында" пайдаланды; Симмонс бұл символды фильмнен толығымен қабылдады, және осы символ мен әрекет содан бері Кланмен байланысты болып келеді.

Әйелдер

1920 жылдары ККК көптеген аймақтарда әйелдерден құралған қосымша ұйым құрды. Олардың қызметтеріне шерулерге қатысу, кресттерді жағу, лекциялар оқу, митингілер өткізу, сондай-ақ католиктер мен еврейлерге тиесілі жергілікті кәсіпорындарға бойкот жариялау кірді. Әйелдер Кланы тыйым салуды қолдауда белсенділік танытты, алкогольдің әйелдер мен балаларға тигізетін зиянды әсерін баса көрсетті. Мемлекеттік мектептердегі жұмыстарының ішінде Киелі кітаптарды тарату және католик мұғалімдерін жұмыстан босату туралы петициялар жинау болды. Әйелдер Кланының күш-жігерінің нәтижесінде Техас штаты мемлекеттік мектептерде католик мұғалімдерін жұмысқа алмады. 1920 жылдардың соңында Клан басшылығындағы сексуалдық және қаржылық дау-дамаylar ұйымның ерлер мен әйелдер арасындағы беделін күрт түсірді.

Саяси рөлі

Екінші Клан Орта Батыс және Батыс қалаларында жаңа бөлімдер ашып, республикашылар мен демократтарға, сондай-ақ партиялық мүшелігі жоқ ер адамдарға тарады. Әсіресе, тыйым салу мақсаты Клан мен кейбір республикашылдардың Солтүстікте ортақ мүдде табуына көмектесті. Клан АҚШ-тың барлық аймақтарында көптеген мүшелерге ие болды, бірақ Оңтүстік және Орта Батыста ерекше күшті болды. Өрбу кезеңінде Кланның мүшелерінің саны 4 миллионнан асып, көптеген географиялық аймақтарда ересек ақ нәсілді еркектердің 20 пайызын, ал кейбір аймақтарда 40 пайызын құрады. Клан солтүстікке қарай Канадаға, әсіресе Саскачеванға көшіп, католиктерге қарсы күресті. Индиана штатында мүшелері американдық, ақ нәсілді протестанттар болды және олардың табысы мен әлеуметтік жағдайы әртүрлі болды. Индиана Кланы, мүмкін, елдегі ең танымал Ку-клукс-клан болды. Ол ак нәсілді Хузиерлердің 30 пайызынан астамын мүшелері ретінде жариялады. 1924 жылы ол республикалық Эдвард Джексонды губернаторлыққа сайлаудағы сәтті науқанында қолдады. Президенттікке үміткерлердің ішінде Кланның күшті болған Оңтүстік пен Батыста қолдау тапқан протестант Уильям Гиббс МакАду және ірі қалаларда негізін қалаған католик Нью-Йорк губернаторы Аль Смит ең бастылары болды. Апталар бойы созылған келіссөздерден кейін екі үміткер де келісімге келген үміткердің пайдасына бас тартты. Кейбір штаттарда, мысалы, Алабама мен Калифорнияда ККК бөлімдері саяси реформалар үшін жұмыс істеді. 1924 жылы Клан мүшелері Калифорния штатының Анахайм қалалық кеңесіне сайланды. Қаланың басым бөлігі неміс-американдықтар құраған, бекінген коммерциялық элитаның бақылауында болды. Олардың қоғамда ішімдік ішуге қатысты умеренді дәстүрі болғандықтан, неміс-американдықтары тыйым салу заңдарын қатты қолдамады – қала әкімі бұрынғы иесі болған. Бірінші христиан шіркеуінің пасторы басшылық еткен Клан, саяси бағытталған, этникалық емес немістердің өркендеп келе жатқан тобын білдірді, олар элитаны сыбайлас жемқор, демократиялық емес және жеке мүдделерді қорғайтын деп айыптады. Тарихшы Кристофер Кокольчос Клан мүшелерінің үлгілі, тәртіпті қоғам құруға тырысқанын айтады. Кланның Калифорния штатының Оранж округінде шамамен 1200 мүшесі болды. Кланға қарсы және оның жақтастарының экономикалық және кәсіптік бейіні екеуінің де ұқсас және біршама табысты болғанын көрсетті. Клан мүшелері протестанттар болды, олардың көптеген қарсыластары да солай болды, бірақ соңғылардың арасында көптеген католик немістер де болды. Кланға қосылған адамдар бұрын қарсыластарына қарағанда дауыс беру және қоғамдық белсенділікте жоғары деңгей көрсеткен. Кокольчос Оранж округіндегі көптеген адамдардың қоғамдық белсенділік сезімінен Кланға қосылғанын болжайды. Клан өкілдері 1924 жылдың сәуірінде Анахаймдағы жергілікті сайлауда оңай жеңіске жетті. Олар католик екені белгілі қалалық қызметкерлерді жұмыстан босатып, олардың орнына Кланның тағайындаған адамдарын қойды. Жаңа қалалық кеңес тыйым салу заңын күшпен орындауға тырысты. Жеңіске жеткеннен кейін Клан бөлімі жаз бойы үлкен митингілер мен кірісу рәсімдерін өткізді. Оңтүстікте Клан мүшелері әлі де демократтар болып қала берді, өйткені бұл ақ адамдар үшін бір партиялық аймақ еді. Клан бөлімдері демократиялық полициямен, шерифтермен және жергілікті биліктің басқа да лауазымды тұлғаларымен тығыз байланыста болды. 20 ғасырдың басында көптеген афроамерикандықтар мен көптеген кедей ақ адамдар сайлау құқығынан айырылғандықтан, ақ адамдар үшін жалғыз саяси белсенділік Демократиялық партияда жүрді. Алабама штатында Клан мүшелері мемлекеттік мектептерді жақсартуды, тыйым салуды тиімді орындауды, жол құрылысын кеңейтуді және төменгі таптағы ақ адамдарға пайда әкелетін басқа да саяси шараларды жақтады. 1925 жылға қарай Клан штаттағы саяси күшке айналды, өйткені J. Томас Хефлин, Дэвид Бибб Грейвс және Хьюго Блэк сияқты көшбасшылар ұзақ жылдар бойы штатқа үстемдік еткен Қара белдеудің бай плантаторларына қарсы саяси билік құруға тырысты. 1926 жылы Кланның қолдауымен Бибб Грейвс Алабама губернаторының лауазымын жеңіп алды. Ол бұрынғы Клан бөлімшесінің басшысы болған. Ол білім беруді қаржыландыруды арттыру, халық денсаулығын жақсарту, жаңа автомобиль жолдары құрылысы және еңбек заңнамасын қабылдауды ұсынды. Алабама штатының заң шығарушы органы 1972 жылға дейін аудандарды қайта бөлуден бас тартқандықтан, содан кейін сот шешімі бойынша Клан плантаторлар мен ауылдық аймақтардың заң шығарушы билікті бақылауын бұза алмады. Ғалымдар мен өмірбаян жазушылар Хьюго Блэктің Кланмен байланысын зерттеді. Балл ККК-қа қатысты Хьюго Блэктің "топтың экономикалық, ұлтшылдық және католиктерге қарсы сенімдерімен келісетінін" айтады. Ньюман Блэк "католик шіркеуін институт ретінде ұнатпады" дейді және 1926 жылғы сайлау кампаниясында Алабама штатындағы ККК жиналыстарында 100-ден астам католиктерге қарсы сөз сөйледі. Блэк 1926 жылы демократ ретінде АҚШ сенаторы болып сайланды. 1937 жылы президент Франклин Д. Рузвельт Блэкті 1920-жылдардағы Кланмен байланысы қаншалықты белсенді болғанын білмей, Жоғарғы сотқа тағайындады. Ол ККК-мен байланысы толық белгілі болғанша, әріптес сенаторларымен бекітілді; Әділет Блэк сенатор болған кезде Кланнан шыққанын айтты.

The second Klan expanded with new chapters in cities in the Midwest and West, and reached both Republicans and Democrats, as well as men without a party affiliation. The goal of Prohibition in particular helped the Klan and some Republicans to make common cause in the North. The Klan had numerous members in every part of the United States but was particularly strong in the South and Midwest. At its peak, claimed Klan membership exceeded four million and comprised 20% of the adult white male population in many broad geographic regions, and 40% in some areas. The Klan also moved north into Canada, especially Saskatchewan, where it opposed Catholics. In Indiana, members were American born, white Protestants and covered a wide range of incomes and social levels. The Indiana Klan was perhaps the most prominent Ku Klux Klan in the nation. It claimed more than 30% of white male Hoosiers as members. In 1924 it supported Republican Edward Jackson in his successful campaign for governor. The leading presidential candidates were William Gibbs McAdoo, a Protestant with a base in the South and West where the Klan was strong, and New York governor Al Smith, a Catholic with a base in the large cities. After weeks of stalemate and bitter argumentation, both candidates withdrew in favor of a compromise candidate. In some states, such as Alabama and California, KKK chapters had worked for political reform. In 1924, Klan members were elected to the city council in Anaheim, California. The city had been controlled by an entrenched commercial civic elite that was mostly German American. Given their tradition of moderate social drinking, the German Americans did not strongly support Prohibition laws – the mayor had been a saloon keeper. Led by the minister of the First Christian Church, the Klan represented a rising group of politically oriented non ethnic Germans who denounced the elite as corrupt, undemocratic and self serving. The historian Christopher Cocoltchos says the Klansmen tried to create a model, orderly community. The Klan had about 1,200 members in Orange County, California. The economic and occupational profile of the pro and anti Klan groups shows the two were similar and about equally prosperous. Klan members were Protestants, as were most of their opponents, but the latter also included many Catholic Germans. Individuals who joined the Klan had earlier demonstrated a much higher rate of voting and civic activism than did their opponents. Cocoltchos suggests that many of the individuals in Orange County joined the Klan out of that sense of civic activism. The Klan representatives easily won the local election in Anaheim in April 1924. They fired city employees who were known to be Catholic and replaced them with Klan appointees. The new city council tried to enforce Prohibition. After its victory, the Klan chapter held large rallies and initiation ceremonies over the summer. In the South, Klan members were still Democratic, as it was essentially a one party region for whites. Klan chapters were closely allied with Democratic police, sheriffs, and other functionaries of local government. Due to disenfranchisement of most African Americans and many poor whites around the start of the 20th century, the only political activity for whites took place within the Democratic Party. In Alabama, Klan members advocated better public schools, effective Prohibition enforcement, expanded road construction, and other political measures to benefit lower class white people. By 1925, the Klan was a political force in the state, as leaders such as J. Thomas Heflin, David Bibb Graves, and Hugo Black tried to build political power against the Black Belt wealthy planters, who had long dominated the state. In 1926, with Klan support, Bibb Graves won the Alabama governor's office. He was a former Klan chapter head. He pushed for increased education funding, better public health, new highway construction, and pro labor legislation. Because the Alabama state legislature refused to redistrict until 1972, and then under court order, the Klan was unable to break the planters' and rural areas' hold on legislative power. Scholars and biographers have recently examined Hugo Black's Klan role. Ball finds regarding the KKK that Black "sympathized with the group's economic, nativist, and anti Catholic beliefs". Newman says Black "disliked the Catholic Church as an institution" and gave over 100 anti Catholic speeches to KKK meetings across Alabama in his 1926 election campaign. Black was elected US senator in 1926 as a Democrat. In 1937 President Franklin D. Roosevelt appointed Black to the Supreme Court without knowing how active in the Klan he had been in the 1920s. He was confirmed by his fellow Senators before the full KKK connection was known; Justice Black said he left the Klan when he became a senator.

Еңбек және кәсіподақтарға қарсылық

Оңтүстік штаттарының ірі қалаларында, мысалы, Алабама штатының Бирмингем қаласында, Клан мүшелері жақсы жалақылы өнеркәсіптік жұмыс орындарына қол жеткізуді бақылап, кәсіподақтарға қарсы тұрды. 1930 және 1940 жылдары Клан басшылары өз мүшелерін Өнеркәсіптік ұйымдар конгресін (CIO) бұзуға шақырды, ол өнеркәсіптік кәсіподақтарды жақтады және бұрынғы кәсіподақтардан өзгеше, афроамерикалық мүшелерді қабылдады. Динамитке қол жеткізіп, тау-кен және болат өндірісіндегі жұмыс тәжірибесін пайдалана отырып, 1940 жылдардың соңында Бирмингемдегі Клан мүшелерінің кейбіреулері орта тапқа көтерілген афроамерикалықтарды қорқыту үшін үйлерді жарып, бомбалады, олар орта таптық аудандарға көшіп келген болатын. "1949 жылдың ортасына қарай, [Колледж-Хиллз] аймағы бұл үйлердің күйген қалдықтары сонша көп болғандықтан, жай ғана Динамит-Хилл деп аталды" делінеді. 1963 жылдың қыркүйек айында 16-шы көшедегі баптист шіркеуінде болған жарылысқа KKK мүшелерінің қатысы бар екені анықталды, нәтижесінде төрт афроамерикалық қыз қаза тауып, 22 адам жарақат алды. Коммунистік жұмысшылар партиясының мүшелері Солтүстік Каролинаға текстиль жұмысшыларын ұйымдастыру үшін келді, нәсілдік дискриминацияға қарсы күресті және ККК-ны әжуалады, бұл 1979 жылғы Гринсборо трагедиясына әкеп соқты.

Христиандық болмысты теологиясының дамуы

Профессор Джон Шамбердің айтуынша, Филип Е. Дж. Монсон 1910 жылдары британдық израильдік ілімінен айнылып, христиандық жеке теологиясын дамытуға кірісті. 1920 жылдары Монсон "Шайтанның тағы: Біздің нәсіліміздің жауы" деген кітабын жариялады, онда ол Руссел Келсо Картердің еврейлер мен европалық емес халықтар Едем бағындағы жыланнан тараған деген теориясын қабылдады. Монсон бұрыс нәсілдің іс-әрекеттерін католик шіркеуінің және папаның қызметімен байланыстырды. Монсонның идеялары 1950 жылдары кейбір KKK мүшелерінің арасында кең таралды.

Екінші Кланның тарихшылығы

1920 жылдардағы екінші Клан тарихнамасы уақыт өте келе өзгеріп келді. Алғашқы тарихтар сол заманғы бағытты дереккөздерге негізделген, бірақ 20 ғасырдың соңынан бері әлеуметтік тарихтардағы бөлімше мүшелерінің құжаттары мен талдауларын пайдалана отырып, жаңа тарихтар жазылды.

Әлеуметтік тарихтың жаңа түсіндірмелері

Тарихнамадағы "әлеуметтік тарих" революциясы 1960 жылдары тарихты төменнен зерттеуді бастады. Кланға қатысты алғанда, бұл әдеттегі мүшелердің ерекшеліктеріне, сенімдеріне және мінез-құлқына негізделген деректерді дамытуға және элиталық дереккөздердің мәлімдемелерін екінші орынға ықпал етті. Тарихшылар елдің әртүрлі жерлеріне тараған ККК бөлімшелерінің мүшелік тізімдерін және жергілікті жиналыстардың хаттамаларын таба алды. Олар бастапқы түсіндірмелердің Клан мүшелері мен қызметі туралы көптеген қателіктерге толы екенін анықтады; мүшелік антимодернистік, ауылдық немесе қарапайым емес, көбінесе білімді орта таптан шыққан және қоғамдық белсенділікпен айналысқан адамдардан құралды. Мүшелердің жартысы сол кезеңде қарқынды өсіп келе жатқан өнеркәсіптік қалаларда тұрды: Чикаго, Детройт, Филадельфия, Индианаполис, Денвер және Орегон штатының Портленд қалалары 1920 жылдары Кланның бекіністеріне айналды. Зерттеулер көрсеткендей, бұл қалалардағы ККК мүшелері көбінесе тұрақты және табысты орта тапқа жатты, элиталық немесе жұмысшы табынан мүшелердің саны аз болды. Пеграм зерттеулерді қарастырып, "1920 жылдардағы танымал Клан, әртүрлі болғанымен, жек көруші репрессивті топ емес, ақ протестанттық әлеуметтік құндылықтарды қолдайтын азаматтық ұйым болды" деген қорытындыға келді. Келли Дж. Бейкер діннің маңызды рөл атқарғанын айтады – ККК өзінің жек көрушілігін американдықтардың көп бөлігімен резонанс тудырған протестантизмнің нақты түріне негіздеді: "Мүшелер протестанттық христиандықты қабылдады және Американы ішкі және сыртқы қауіптерден құтқаруға бағытталған крест жорығына қатысты". Мүшелердің көп бөлігі баптистер, методистер және Мәсіхтің шәкірттерінің қатарында болды, ал "элиталық немесе либералды" протестанттық конфессиялардың өкілдері, мысалы унитариандар, епископальдықтар, конгрегационалистер және лютерандар, мүшелікке қосылуға көбірек бейім емес еді.

Индиана штаты

Индиана штатында дәстүрлі саяси тарихшылар көбінесе танымал көшбасшыларға, әсіресе 1925 жылы Мадж Оберхольцерді ұрлап, зорлап, өлтіргені үшін сотталған Индиана Кланының Ұлы Драконы Д.С.Стефенсонға назар аударды. Оның іс-әрекеті бүкіл ел бойынша Ку-клукс-клан қозғалысын жоюға көмектесті. 1967 жылғы тарихында Кеннет Т.Джексон 1920-жылдардағы Кланды қалалар мен қалаланумен байланыстырды, ал бөлімдері көбінесе басқа аймақтардан келген адамдарға көмектесу үшін бауырластық ұйымдар ретінде жұмыс істеді. Әлеуметтік тарихшы Леонард Мур өзінің "Азамат Кландықтары" (1997) атты монографиясында топ көшбасшыларының төзімсіздік риторикасын мүшелерінің көпшілігінің іс-қимылдарымен салыстырды. Клан – ақ протестанттардан тұратын, жаңа иммигранттар мен Солтүстікке көшіп келген афроамерикандықтардың әкелген өзгерістерінен қорқыныш білетін американдықтар еді. Олар католиктерге, яһудилерге және афроамерикандықтарға күдікпен қарады, олардың протестанттық моральдық стандарттарды бұзады деп сенді. Көптеген бөлімдерде зорлық-зомбылық сирек кездесетін. Индианада ККК мүшелері негізінен ақ протестанттарға, мысалы, неке адалдығын бұзу, әйелдерді ұрып-соғу, құмар ойындар мен шектен тыс ішімдік ішу сияқты қоғамдық моральдық нормаларды бұзғаны үшін қорқытулар мен экономикалық қара тізімге енгізуді жиі қолданды. Индиана штатының протестант ерлерінің үштен бірі осы ұйымға қосылды, Мур бұл ұйымды «өздерінің құндылықтары қоғамда және штатта басым болуын қалайтын орташа ақ протестанттардың мүдделерін қорғайтын топ» деп сипаттады. Солтүстік Индиананың өнеркәсіптік қалалары еуропалық иммигранттар мен олардың ұрпақтарының көптеген католик халқын тартты. Олар Солтүстік Бендке жақын орналасқан ірі католик университеті – Нотр-Дам университетін құрды. 1924 жылдың мамырында ККК қалада аймақтық жиын өткізуге ниеттенген кезде, Нотр-Дам студенттері клан мүшелерінің жолын кесіп, ККК атрибутикасының бір бөлігін ұрлады. Бір күндерден кейін клан мүшелері қарсы шабуыл жасады. Ақырында колледж президенті және футбол жаттықтырушысы Кнут Рокне студенттерді кампуста ұстап, одан әрі зорлық-зомбылықтың алдын алды.

Алабама

Алабама штатында кейбір жас, ақ нәсілді, қалалық белсенділер ККК-ға қосылып, ескі салтты қабылдағандармен күресті. Хьюго Блэк ұлттық деңгейде танымал болғанға дейін оның мүшесі болған; ол католиктерге қарсы күреске баса назар аударды. Дегенмен, Алабаманың ауылдық аймақтарында Клан Джим Кроу заңдарын сақтауды жалғастырды; оның мүшелері ақ үстемдіктің әлеуметтік тәртібін бұзды деген айыппен қара нәсілді адамдарға қарсы көбірек зорлық-зомбылық көрсетті. Кіші қалаларда қара нәсілділердің саяси белсенділігін басу үшін нәсілдік терроризм пайдаланылды. Теннесси штатының Браунсвилл қаласынан Элберт Уильямс 1940 жылы қара нәсілді тұрғындарды тіркеуге және дауыс беруге шақыруға тырысқаны үшін дарға асылды; сондай-ақ сол жылы Алабама штатының Луверне қаласынан Джесси Торнтон полиция қызметкерін "Мырза" деп атамағаны үшін дарға асылды.

Кейінгі кландар: 1950 жылдардан қазіргі уақытқа дейін

1944 жылы екінші ККК-ны Императорлық сиқыршы Джеймс А. Колескотт IRS ұйымға үлкен салық талабын қойғаннан кейін таратып жіберді. 1946 жылы Сэмюэл Грин Стоун-Маунтиндегі рәсімде ККК-ны қайта құрды. Оның тобы негізінен Грузия штатында жұмыс істеді. 1949 жылы Гриннің орнын Императорлық сиқыршы ретінде Сэмюэл Ропер, ал 1950 жылы Ропердің орнын Элдон Эдвардс басты. Атланта қаласында орналасқан Эдвардс, АҚШ-тың басқа аймақтарындағы ККК-ның әртүрлі топтарын біріктіру арқылы ұйымды қайта жандандыруға тырысты, бірақ ұйымның күші ұзаққа соқпады, себебі топ басқа клан ұйымдарымен бәсекелестікке түсті. 1959 жылы Рой Дэвис Эдвардстың орнын басып, ұлттық жетекші болып сайланды. Эдвардс бұрын Дэвисті екі клан ұйымын біріктіру мақсатымен Техас штатының Ұлы Драконы етіп тағайындаған еді. Дэвис Техас, Арканзас, Луизиана және Миссисипи штаттарындағы Ку-клукс-кланның түпкілікті рыцарьларын басқарды. 1961 және 1962 жылдары Дэвис Флорида және басқа оңтүстік штаттарда мүшелерді тарту үшін митингілер өткізді. Дэвис Уильям Дж. Симмонстың жақын досы болды және 1915 жылы қайта құрылғаннан бері ККК-да белсенді қатысып келді. 1964 жылдың басында Конгресс Далласта Джон Ф. Кеннединің қазасынан кейін ККК-ны тергеді. Даллас қаласында тұратын Дэвис, түпкілікті рыцарьлар Конгресске шақырылғаннан кейін көп ұзамай Императорлық сиқыршы лауазымынан кетті. Түпкілікті рыцарьлар көптеген мүшелері Конгресс алдында куәлік беруге мәжбүр болғандықтан дереу ыдырады. 1964 жылы түпкілікті рыцарьлардан бөлініп шыққаннан кейін Ку-клукс-кланның Ақ рыцарьлары құрылды. 1965 жылдың мамыр айында жарияланған ФБР есебінде ККК сол кезде 14 түрлі ұйымға бөлінгендігі және олардың жалпы мүше саны шамамен 9 000 адамды құрағандығы көрсетілді.

Қарсылық

Африкалық американдықтар мен ақ нәсілді одақтастардың арасында Кланға қарсылық күшті болды. 1953 жылы үш жыл бойы үгіт жүргізген газет баспагерлері У. Хорас Картер (Табор-Сити, Солтүстік Каролина) және Уиллард Коул (Уайтвилл, Солтүстік Каролина) «Ку-Клукс-Кланға қарсы сәтті күресі үшін, экономикалық шығын мен жеке қауіпке қарамастан, өз үйлерінің алдында жүргізгендері, оның нәтижесінде жүзден астам клан мүшесі сотталды және олардың қауымдастықтағы терроризм тоқтатылды» деп аталып, «қоғамдық қызмет» үшін Пулитцер сыйлығымен марапатталды. 1958 жылы Солтүстік Каролинадағы бір оқиғада Клан екі Лумби үндісінің үйлерін, ақ адамдармен байланыс жасағандары үшін өртеп жіберді және одан әрі шаралар қолданатынын ескертіп, қорқытты. Клан түнде митинг өткізген кезде, оларды қаруланған жүздеген Лумбилер қоршап алды. Оқ атысы болды, және Клан Хэйс-Понд шайқасында жеңіліске ұшырады. Федералдық Тергеу бюросы (ФБР) Кланның хабарлап берушілеріне ақы төлегенімен (мысалы, 1960-шы жылдардың басында Бирмингемде), оның жергілікті құқық қорғау органдарымен және Кланмен қарым-қатынасы көбінесе күмәнді болды. ФБР директоры Дж. Эдгар Гувер, азаматтарға қарсы Кланның зорлық-зомбылығын тоқтатуға қарағанда, азаматтық құқық қозғалысымен коммунистердің байланысы туралы көбірек алаңдаған сияқты көрінді. 1964 жылы ФБР-дің COINTELPRO бағдарламасы азаматтық құқықтарды қорғаушы топтарға ену және олардың қызметін бұзу әрекеттерін бастады. 20-ғасырдың Жоғарғы Сотының шешімдері азаматтардың азаматтық құқықтарын федералдық деңгейде күшейткен кезде, үкімет Қайта құру дәуіріндегі күшін жою актілерін және Кланға қатысты заңдарды қайта жаңартып алды. Федералды прокурорлар осы заңдарды 1964 жылы Чейни, Гудман және Швернерді өлтіру, сондай-ақ 1965 жылы Виола Лиуццоны өлтіру ісі бойынша тергеулер мен айыптамалар үшін негіз ретінде пайдаланды. Олар 1991 жылы Брей против Александрия әйелдер денсаулығы клиникасы ісінде де айыптау үшін негіз болды. 1965 жылы Өкілдер палатасының Америкаға қарсы қызметтер комитеті Кланға қатысты тергеуді бастады, оның жасырын ұйымдары, қаржысы, әдістері және ішкі жіктер туралы ақпаратты жария етті.

There was considerable resistance among African Americans and white allies to the Klan. In 1953, newspaper publishers W. Horace Carter (Tabor City, North Carolina), who had campaigned for three years, and Willard Cole (Whiteville, North Carolina) shared the Pulitzer Prize for Public Service citing "their successful campaign against the Ku Klux Klan, waged on their own doorstep at the risk of economic loss and personal danger, culminating in the conviction of over one hundred Klansmen and an end to terrorism in their communities". In a 1958 incident in North Carolina, the Klan burned crosses at the homes of two Lumbee Native Americans for associating with white people, and threatened more actions. When the KKK held a nighttime rally nearby, they were quickly surrounded by hundreds of armed Lumbee. Gunfire was exchanged, and the Klan was routed at what became known as the Battle of Hayes Pond. While the Federal Bureau of Investigation (FBI) had paid informants in the Klan (for instance, in Birmingham in the early 1960s), its relations with local law enforcement agencies and the Klan were often ambiguous. The head of the FBI, J. Edgar Hoover, appeared more concerned about Communist links to civil rights activists than about controlling Klan excesses against citizens. In 1964, the FBI's COINTELPRO program began attempts to infiltrate and disrupt civil rights groups. As 20th century Supreme Court rulings extended federal enforcement of citizens' civil rights, the government revived the Enforcement Acts and the Klan Act from Reconstruction days. Federal prosecutors used these laws as the basis for investigations and indictments in the 1964 murders of Chaney, Goodman, and Schwerner; and the 1965 murder of Viola Liuzzo. They were also the basis for prosecution in 1991 in Bray v. Alexandria Women's Health Clinic. In 1965, the House Un American Activities Committee started an investigation on the Klan, putting in the public spotlight its front organizations, finances, methods and divisions.

1970 жылдар - қазіргі уақыт

Федералды заңдар заңдық сегрегацияны тыйым салғаннан және дауыс беру құқығын қорғауға рұқсат бергеннен кейін, KKK топтары мектептерді біріктіру үшін сот бұйрығымен ұйымдастырылған автобус тасымалына, әрекет етуге жағдай жасау саясатына және 1960 жылдары рұқсат етілген көші-қонның ашық болуына қарсылық көрсетуді бастады. 1971 жылы Мичиган штатының Понтиак қаласында KKK мүшелері 10 мектеп автобусын бомбалап жойды. 1975 жылға қарай Луизиана штатындағы көптеген колледжтерде, сондай-ақ Вандербильт университетінде, Джорджия университетінде, Миссисипи университетінде, Акрон университетінде және Оңтүстік Калифорния университетінде KKK топтарының бар екені белгілі болды.

Коммунистік жұмысшылар партиясының наразылық білдірушілерін өлтіру

1979 жылы 3 қарашада Солтүстік Каролина штатының Гринсборо қаласында ККК және Америкалық нацистік партиясының мүшелері бес коммунист наразыны қағып өлтірді, бұл оқиға Гринсборо қырқыны деп танылды. Коммунистік жұмысшылар партиясы аймақтағы басым түрінде қара нәсілді өнеркәсіп жұмысшыларын ұйымдастыру үшін Кланға қарсы митинг ұйымдастырған болатын. Клан мүшелері көліктерінің багажында қарумен келіп, шерушілерге шабуыл жасады.

Джерри Томпсонның кірпігі

1979 жылы ККК-ға кіріп жұмыс істеген газет тілшісі Джерри Томпсон ФБР-дің COINTELPRO бағдарламасының өте табысты болғанын мәлімдеді. ККК-ның өзара қарама-қарсы топтары бір-бірінің басшыларын ФБР-ге ақпарат беруші деп айыптады. "Көрінбейтін империя" Ку-клукс-кланының рыцарларының басшысы Вильям Уилкинсон ФБР үшін жұмыс істегені анықталды. Томпсон сондай-ақ, ККК басшыларының Оңтүстік кедейлік құқық орталығының миллиондаған долларлық өтемақы талап еткен азаматтық сот процестеріне үлкен алаңдаушылық білдіргенін айтты. Бұл істер ККК мүшелері афроамерикандықтарға оқ атқаннан кейін қозғалды. Клан мүшелері сот процестерінен қорғану үшін қаржыны сақтау мақсатында қызметтерін шектеді. ККК сот процестерін де құрал ретінде пайдаланды; олар Томпсонның кітабының жұмсақ мұқабалы басылымын шығаруға тыйым салу үшін артық айыптау туралы сотқа шағым түсірді, бірақ нәтижеге қол жеткізе алмады.

Чаттанугадағы атыс

1980 жылы Теннесси штатының Чаттануга қаласында ККК-ның үш мүшесі төрт қарт қара нәсілді әйелді (Виола Эллисон, Лела Эванс, Опал Джексон және Кэтрин Джонсонды) ККК-ның кіріспе жиынынан кейін атып жаралады. Бесінші әйел, Фанни Крамси, оқиға кезінде ұшып келген шыныдан жарақат алды. Үш ККК мүшесіне қастандық жасау айыбы қойылды, олардың екеуі – Билл Черч және Ларри Пейн – толығымен ақ түсті қазылар алдынан ақталды. Үшінші күдікті, Маршалл Траш, сол қазылар алдынан жеңілірек айыптар бойынша тоғыз айға сотталды. Ол үш айдан кейін босатылды. 1982 жылы қазылар алды бес әйелге азаматтық сотта 535 000 доллар өтемақы берді.

Майкл Дональдты линчтеу

1981 жылы Алабама штатында Майкл Дональдты дарға асып өлтіргеннен кейін ФБР оның өлімін тергеді. АҚШ прокуроры бұл іс бойынша қудалау шараларын жүргізді. Оның өліміне екі жергілікті ККК мүшесі кінәлі деп танылды, олардың ішінде өлім жазасына кесілген Генри Фрэнсис Хейс болды. Барлық апелляциялық процестерден өткен соң, Хейс 1997 жылғы 6 маусымда Алабама штатында Дональдты өлтіргені үшін электр орындығында аттырылды. Бұл 1913 жылдан бері Алабамада афроамерикандыққа қарсы қылмыс жасағаны үшін ақ адамды аттаған алғашқы жағдай болды.

Неонацистік одақтар мен Штурмфронт

1995 жылы Дон Блэк пен ККК-ның бас шебері Дэвид Дьюктің бұрынғы әйелі Хлоя Хардин Stormfront деп аталатын шағын хабар алмасу жүйесін (BBS) құрды, ол 21-ші ғасырдың басында ақ ұлтшылдық, нео-нацизм, жеккөру сөйлеу, расизм және антисемитизм саласындағы маңызды онлайн платформаға айналды. 2007 жылғы ADL мақаласында көптеген ККК ұйымдарының неонацистер сияқты басқа ақ үстемдік ұйымдарымен берік одақтар құрғаны хабарланды. Кейбір ККК ұйымдары көбірек "нацистік" сипатқа ие болып, ақ үстемдік скинхедтерінің көрінісі мен таңбаларын қабылдады.

Қазіргі дамуы

Қазіргі ККК – бір ұйым емес, керісінше, ол АҚШ-тың әртүрлі аймақтарындағы шағын тәуелсіз бөлімдерден құралған. 1999 жылы ADL (Антидеформациялық лига) есебінде ККК саны «бірнеше мыңнан аспайды, шамамен 100-ден астам топқа бөлінген» деп көрсетілген. 2017 жылы экстремистік топтарды қадағалайтын Оңтүстік кедейлік заң орталығы (SPLC) «қазіргі уақытта АҚШ-та кем дегенде 29 жеке, бәсекелес Клан тобы белсенді жұмыс істеп жатыр және олар мүшелер, жарналар, ақпарат құралдарының назарын аудару және Ку-Клукс-Кланның нағыз мұрагері атағын иелену үшін бір-бірімен күреседі» деген мәлімдеме жасады. Тәуелсіз бөлімдердің құрылуы ККК топтарына енуді қиындатты, сонымен қатар зерттеушілер олардың нақты санын анықтауда қиындықтарға тап болып отыр. Сарапшылар пікірінше, ККК мүшелерінің үштен екісі АҚШ-тың оңтүстігінде шоғырланған, ал қалған бөлігі негізінен Орта Батыстың төменгі аймақтарында орналасқан. Бірнеше жылдан бері Кланның қатары азайып келеді. Бұл құлдырау Кланның интернетті пайдаланудағы нашар дағдыларына, олардың зорлық-зомбылық тарихына, бәсекелес жеккөрушілік топтардың көбеюіне және топтарға қосылуға ниетті жас расистердің азаюына байланысты. 2015 жылы ел бойынша ККК бөлімдерінің саны 72-ден 190-ға дейін өсті. SPLC осыған ұқсас есеп жариялап, «Клан және қара сепаратистік топтардың саны едәуір артқандығын» хабарлады. ADL 2016 жылы жариялаған баяндамасында: «Ақпарат құралдарының назарын аудару қабілетіне қарамастан, ұйымдасқан Ку-Клукс-Клан топтары ұзақ мерзімді төмендеу тенденциясын жалғастыруда. Олар көбінесе шағын, байланыссыз топтардың жиынтығы болып қалады, олар үнемі өздерінің атын және басшылығын өзгертіп отырады» делінген. 2006 жылы Дж. Кит Акинс «Клан әдебиеті мен насихаты қатыгез гомофобиялық және гейлер мен лесбиянкаларға қарсы зорлық-зомбылықты ынталандырады. 1970 жылдардың соңынан бері Клан бұрын назарда болмаған бұл топқа өзінің ашуын көбірек бағыттап келеді» деген пікір білдірді. Клан исламға қарсы насихаттар жасап, исламға қарсы жарнамалық парақшалар таратты. Америка Азаматтық Бостандықтар Одағы (ACLU) ККК-ның түрлі топтарына қоғамдық митингтер, шерулер мен демонстрациялар өткізуге, сондай-ақ саяси кандидаттарды тіркеуге қатысты Бірінші түзету құқығын қорғау үшін заңдық көмек көрсетті. 2019 жылдың 14 ақпанында Линден, Алабама штатының апталық газеті «Демократ репортерінде» газеттің иесі, баспашысы және редакторы Гудло Саттон жазған «Клан қайтадан жолға шығуы керек» деген мақала жарияланды. Саттон Кланды түнгі шабуылдарын қайта бастауға шақырды, себебі штаттық салықты көтеру туралы ұсыныстар енгізіліп жатқан еді. Сұхбат барысында Саттон Вашингтонды линчелеу арқылы «тазалауға» болатынын айтты. «Біз арқандарды алып, оларды биік талға байлап, содан соң олардың барлығын асып қоямыз», - деді Саттон. Ол сондай-ақ тек «социалистік коммунистерді» асып тастау туралы айтып отырғанын және Кланды NAACP-мен салыстырғанын атап өтті. Мақала және Саттонның одан кейінгі сөздері Алабама саясаткерлері мен Алабама баспасөз қауымдастығынан оның отставкаға кетуін талап етті, кейін Алабама баспасөз қауымдастығы Саттонды айыптады және газеттің мүшелігін тоқтатты. Сонымен қатар, Оңтүстік Миссисипи университетінің коммуникация мектебі Саттонды – сол мектептің түлегі – өзінің Бұқаралық коммуникация және журналистика даңқ залынан алып тастады және оның сөздерін «қатты айыптады». Саттон 2009 жылы Оберн университетінің Журналистика кеңесінің берген қоғамдық журналистикасының ерекше сыйлығынан да айырылды. Саттон өкініш білдірмеді және мақаланың «ирониялық» болғанын айтты, бірақ «қазіргі уақытта көптеген адамдар иронияны түсінбейді».

The modern KKK is not one organization; rather, it is composed of small independent chapters across the United States. According to a 1999 ADL report, the KKK's estimated size then was "No more than a few thousand, organized into slightly more than 100 units". In 2017, the Southern Poverty Law Center (SPLC), which monitors extremist groups, estimated that there were "at least 29 separate, rival Klan groups currently active in the United States, and they compete with one another for members, dues, news media attention and the title of being the true heir to the Ku Klux Klan". The formation of independent chapters has made KKK groups more difficult to infiltrate, and researchers find it hard to estimate their numbers. Analysts believe that about two thirds of KKK members are concentrated in the Southern United States, with another third situated primarily in the lower Midwest. For some time, the Klan's numbers have been steadily dropping. This decline has been attributed to the Klan's lack of competence in the use of the Internet, their history of violence, a proliferation of competing hate groups, and a decline in the number of young racist activists who are willing to join groups at all. In 2015, the number of KKK chapters nationwide grew from 72 to 190. The SPLC released a similar report stating that "there were significant increases in Klan as well as Black separatist groups". The ADL published a report in 2016 that concluded: "Despite a persistent ability to attract media attention, organized Ku Klux Klan groups are actually continuing a long term trend of decline. They remain a collection of mostly small, disjointed groups that continually change in name and leadership." In 2006, J. Keith Akins argued that "Klan literature and propaganda is rabidly homophobic and encourages violence against gays and lesbians. Since the late 1970s, the Klan has increasingly focused its ire on this previously ignored population." The Klan has produced Islamophobic propaganda and distributed anti Islamic flyers. The American Civil Liberties Union (ACLU) has provided legal support to various factions of the KKK in defense of their First Amendment rights to hold public rallies, parades, and marches, as well as their right to field political candidates. The February 14, 2019, edition of the Linden, Alabama, weekly newspaper The Democrat Reporter carried an editorial titled "Klan needs to ride again" written by Goodloe Sutton—the newspaper's owner, publisher and editor—which urged the Klan to return to staging their night rides, because proposals were being made to raise taxes in the state. In an interview, Sutton suggested that Washington, D. C., could be "clean[ed] out" by way of lynchings. "We'll get the hemp ropes out, loop them over a tall limb and hang all of them," Sutton said. He also specified that he was only referring to hanging "socialist communists" and compared the Klan to the NAACP. The editorial and Sutton's subsequent comments provoked calls for his resignation from Alabama politicians and the Alabama Press Association, which later censured Sutton and suspended the newspaper's membership. In addition, the University of Southern Mississippi's School of Communication removed Sutton—who is an alumnus of that school—from its Mass Communication and Journalism Hall of Fame, and "strongly condemned" his remarks. Sutton was also stripped of a distinguished community journalism award he had been presented in 2009 by Auburn University's Journalism Advisory Council. Sutton expressed no regret and said that the editorial was intended to be "ironic", but that "not many people understand irony today."

АҚШ пен Канададан тыс жерлерде

Канададағы Ку-Клукс-Кланнан өзге, Азия, Еуропа және Океания сияқты Америка Құрама Штаттарының шегінен тыс жерлерде KKK тарауларын құруға әртүрлі тыраштанған әрекеттер болған, бірақ олардың нәтижесі мардымсыз болды.

Африка

1960 жылдары апартеидтік Оңтүстік Африкада кейбір өте оңшыл белсенділер ККК-ның әрекеттерін қайталады, мысалы, АҰҰ Кейптаун кеңсесіне «Ку Клукс Клан Африка» деп жазып немесе олардың киімдерін киіп. Оған жауап ретінде американдық Клан басшысы Терри Венабл Родс университетінде бөлімше құруға тырысты. 1970 жылдары Родезияда Ку-клукс-клан болды, оны Лен Иденсон басқарды, Иан Смит оның, көңілжардымдылығы үшін сынға алды.

Америка

Мексикада ККК 1920-шы жылдардағы Кристеро соғысы кезінде Каллес үкіметін қолдап, қаржыландырып, ондағы католицизмді жою мақсатымен әрекет етті. 1924 жылы өздерін "қылмыскерлерге" қарсы "Клан" ретінде ұйымдастырғандарымызды мәлімдеген қарауылшылар тобы "әлеуметтік тазалау" бағдарламасын жариялады. Бразилияның Сан-Паулу қаласында 2003 жылы "Империялық кландар" деп аталған ұйымның сайты жабылып, оның жетекшісі тұтқындалды. Клан Канал аймағында да құрылған. Кубада "Ку-клукс-клан Кубано" деген атпен жұмыс істеді, ол Батыс Үндістаннан келген жұмысшы-мигранттарға және афрокубалықтарға қарсы бағытталған, сондай-ақ 1912 жылғы негрлер көтерілісінен туған қорқыныштан пайдаланды.

Азия

Вьетнам соғысы кезінде кейбір АҚШ әскери базаларында клаверналар құрылды, көбінесе әскери билік тарапынан оларға көз жұмылды. 1920 жылдары Клан Шанхайда қысқа мерзімге болды.

Еуропа

Біріккен Корольдікте де жұмысқа алу қызметі туралы хабарлар бар. 1960 жылдары Мидлендс аймағында "клаверндер" құрылды, келесі онжылдықта Клансмендердің жетекшілері сапарлады, ал 1990 жылдары Лондон, Шотландия және Мидлендс аймақтарында жұмысқа алу науқандары өтті, сондай-ақ ішкі тартыстар мен бөліністер болды: мысалы, 1972 жылы балаларды жыныстық тұрғыдан зәбірлеу ісі бойынша сотталғаннан кейін жетекші Аллан Бешелла отставкаға кетуге мәжбүр болды. 2018 жылы Клан киімдерін киген, ультраоңшыл белсенділер Солтүстік Ирландиядағы мешіттің алдынан шеру жасады. Германияда ККК-мен байланысты "Отты кресттің рыцарлары" (Ritter des Feurigen Kreuzes) тобы 1925 жылы Берлинге Германияда туған, АҚШ азаматтары оралғаннан кейін құрылды. Олар саудагерлер мен кеңсе қызметкерлері сияқты орта тапқа жататын 300-ге жуық адамды біріктірді. Бірақ ішкі қақтығыстар мен осы оқиғаға байланысты газеттердің сықақтап жазғандарынан кейін, алғашқы негіздеушілер қызметтен шеттетілді. Германияны нацистер басып алғаннан кейін, топ таратылды және оның мүшелері нацистерге қосылды. 1991 жылы Оклахома штатының Ақ рыцарларының (White Knights) мүшесі Дэннис Махон Клан топтарын ұйымдастыруға көмектескен деген хабар бар. 2019 жылы неміс билігі "Ку-клукс-клан Германияның ұлттық-социалистік рыцарлары" деп аталатын, қауіпті болуы мүмкін топқа қарсы рейдтер жүргізді. 2001 жылы Дэвид Дьюк Мәскеуге жергілікті антисемиттік орыс ұлтшылдарымен байланыс орнату үшін келді. Дьюк Ресейді "ақтардың өмір сүруінің кілті" деп атап, 20 ғасырдағы Ресей тарихындағы көптеген оқиғалардың кінәсін яһудилерге жапты. 1920 жылдары Клан Литва мен Чехословакияда бар деген әңгіме тарады.

Океания

Австралияда 1990 жылдардың соңында бұрынғы One Nation мүшесі Питер Коулман ел бойынша филиалдар құрды, ал шамамен 2012 жылы KKK басқа саяси партияларға, мысалы, Australia First партиясына енуге әрекеттенді. Клан филиалдары бұрын Жаңа Оңтүстік Уэльсте болған. АҚШ-тан өзгеше, Австралия филиалдары мүшелерінің христиан болуын міндеттемеді, бірақ олардың ақ нәсілді болуын талап етті. 1920 жылдары Клан Жаңа Зеландияда бар деген әңгіме тарады.

Үшбұрышты Клан символы

Үшбұрышты Ку-клукс-клан символы үшбұрыш ішіндегі үшбұрыштан тұрады, ол Серпинский үшбұрышына ұқсас, бірақ іс жүзінде бір-бірімен байланысқан және ішке қарап тұрған үш "К" әрпін көрсетеді, бұл топтың атына сілтеме жасайды. Осы символдың нұсқасы "К" әріптері ішке емес, сыртқа қарап тұрады. Бұл Кланның ежелгі символы, сонымен қатар қазіргі кезде жеккөрушілік символы ретінде қайта пайдаланылуда.

Жанып тұрған айқыш

Кланға дейін пайда болғанмен, қазіргі заманда жанып жатқан крест символы көбінесе Ку-клукс-кланмен байланыстырылып, АҚШ-тағы ең күшті жеккөрушілік белгісінің біріне айналды. Кресттерді өртеу практикасы Томас Диксонның "Клан адамы" романы және оның фильмге бейімделуі – Д.У. Гриффиттің "Ұлттың тууы" фильмінен кейін екінші Клан мүшелерін шабыттандырды. Бүгінде жанып жатқан крест символы нәсілдік қорқытумен тығыз байланысты, сондықтан оны Кланға жат нәсілшіл топтар да қолданады және АҚШ-тан тысқары елдерге тарады.