Кіріспе
Америкалық тұқым қуалаушы қауымдастығы. Конфедерацияның біріккен қыздары (UDC) – Конфедерация Азамат соғысының сарбаздарының ұрпақтарына арналған американдық неоконфедерациялық тұқым қуалаушы қауымдастық. Олар осы ата-бабаларын еске алумен, оларға ескерткіштер салуды қаржыландырумен, сондай-ақ жалған тарихқа негіделген "жоғалған себеп" идеологиясын және оған байланысты ақ үстемділікті насихаттаумен айналысады. 1894 жылы Теннесси штатының Нэшвилл қаласында құрылған бұл ұйым Джим Кроу дәуірінде Ку-Клукс-Кланды құрметтеген, ал 1926 жылы жергілікті бөлімі Кланға ескерткіш салуға қаржы жұмсаған. Оңтүстік зерттеулер институтының мәліметінше, UDC "Кланды дерлік мифтік мәртебеге көтерген. Олар Кланның артефакттары мен символикасын сақтап, онымен айналысқан. Тіпті, террористік топтың жаңалықтар қызметі ретінде де жұмыс істеген".
The United Daughters of the Confederacy (UDC) is an American neo Confederate hereditary association for female descendants of Confederate Civil War soldiers engaging in the commemoration of these ancestors, the funding of monuments to them, and the promotion of the pseudohistorical Lost Cause ideology and corresponding white supremacy. Established in Nashville, Tennessee in 1894, the group venerated the Ku Klux Klan during the Jim Crow era, and in 1926, a local chapter funded the construction of a monument to the Klan. According to the Institute for Southern Studies, the UDC "elevated [the Klan] to a nearly mythical status. It dealt in and preserved Klan artifacts and symbology. It even served as a sort of public relations agency for the terrorist group."
Құрылысы мен мақсаты
1894 жылдың 10 қыркүйегінде Каролина Мериветер Гудлетт және Анна Давенпорт Рейнс Конфедерацияның қыздарының ұлттық қауымдастығын құрды. Алғашқы бөлім Нешвиллде ашылды. Біраз уақыттан кейін атау Конфедерацияның Біріккен қыздары деп өзгертілді. UDC мүшелерінің АҚШ әскерін қолдайтынын және АҚШ-тың барлық соғыстарының ардагерлерін құрметтейтінін мәлімдеді. 1896 жылы ұйым Конфедерацияның балаларын құрды, олар азамат соғысы мен Конфедерацияның мифтік бейнесі арқылы жас ұрпаққа ұқсас құндылықтарды сіңіруді мақсат етті. Тарихшы Кристина Дюрочердің сөзіне сүйенсек, "ККК-нің балалар ұйымдары сияқты, UDC Конфедерацияның балаларын қолданып, өсіп келе жатқан жас ұрпаққа болашақтың ақ үстемдік көзқарасын ұқтырды". UDC ақ үстемдік идеологиясын қолдайды деген айыптауларды жоққа шығарады. Коммуникацияны зерттеуші ғалым У. Стюарт Таунс UDC-нің рөлін "соғыс пен Конфедерация тарихын оңтүстік көзқарасынан баяндайтын мемлекеттік мектептерге арналған оқулықтарды талап етуде" деп атап көрсетті. Ол олардың жұмысы "конфедерация мифологиясын мәңгілік ететін маңызды элементтердің" бірі екенін қосты. UDC 1919 жылдың 18 шілдесінде тіркелді. Штаб-пәтері 1950 жылдары салынған Конфедерация әйелдеріне арналған ескерткіш ғимаратында орналасқан.
Алғашқы жұмыстар
Америка Құрама Штаттарының оңтүстігінде Азамат соғысынан кейін, әсіресе әйелдердің күшімен, Конфедерация сарбаздарын жерлеуді ұйымдастыру, тұрақты зираттар құрып күту, естелік шараларын өткізу және Конфедерацияның мақсатын мен дәстүрін мәңгі есте қалдыру үшін монументалды ескерткіштерді салу мақсатында бірлестіктер құрылды. Бұл ұйымдар "ескерткіштер салуға қаржы жинауда, Конфедерация сарбаздарының денелерін қайта жерлеу үшін заң шығарушы органдар мен Конгреске лобби жасауда, сондай-ақ тарих оқулықтарының мазмұнын қалыптастыруда үлкен жетістіктерге жетті". Олар Конфедерацияда қаза тапқандардың жесірлері мен балаларына көмек көрсету үшін де қаржы жинады. Осы естелік бірлестіктердің көпшілігі уақыт өте Конфедерацияның Біріккен Қыздары ұйымына бірікті, ол 1900 жылы 17 000 мүшеден Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін шамамен 100 000 мүшеге дейін өсті.
Ескерткіштер, мемориалдар және қайырымдылық
UDC бірінші кезекте ХХ ғасырдың басында Оңтүстікте ықпалды болды, онда оның басты рөлі Конфедерация ардагерлерінің естелігін сақтау, олардың қадір-қасиетін көтеру және романтизациялау болды, әсіресе Азамат соғысында қаза тапқан күйеулерінің, ұлдарының, әкелерінің және бауырларының естелігін. Ұйымның негізгі назары естеліктер мен мемориалдарға аударылды. Тарихшы Жаклин Доуд Холл UDC-нің Оңтүстік (Конфедерациялық) әйелдердің жағдайына ерекше қызығушылық танытқанын, «жеңілген және көңілсіз ардагерлерді қолдауға және қаза тапқандардың естелігін сақтауға міндеттенгенін» атап өтті. Бірақ ол сондай-ақ Конфедерация әйелдерінің батырлығын мәңгілікке қалдыруға да бел буды, олардың ерлігі, көшбасшыларының пікірінше, ерлердің ерлігімен тең болған. UDC-нің әдістері кең ауқымды және заманауи болды: UDC көшбасшылары аймақтың өткенінің кез келген бейнесінде әйелдердің мәдени билігін орнатуға ниеттенді. Олар мемлекеттік мұрағаттар мен мұражайлар, ұлттық тарихи орындар мен тарихи трассалар үшін лобби жасау, генеалогиялық ағаштарды құрастыру, бұрынғы сарбаздармен сұхбаттасу, тарих оқулықтарын жазу және ескерткіштерді орнату арқылы осы мақсатқа жетті, енді олар зираттардан қала орталықтарына көшірілді. Әйелдер тарихы мен қоғамдық тарих зерттеу және іс-қимыл салалары ретінде қалыптасқанға дейін жарты ғасырдан астам уақыт бұрын, UDC басқа әйелдер ұйымдарымен бірге әйелдердің жетістіктерін тарихи жазбаға енгізуге және тарихты халыққа жеткізуге тырысты – балабақшадан және отбасылық ошақтан мектепке және қоғамдық алаңға дейін. Тарихшы В. Фитцхуг Брундейдж «филопиетизм мен тарихқа арналған әйелдер клубтарының саны таңғаларлық болды» дейді, сонымен қатар әйелдердің әртүрлі (тарихи) ұйымдарға қатысуының ықтималдығы ерлерге қарағанда әлдеқайда жоғары екенін атап өтеді, олар өз энергияларын бауырластық қоғамдарға жұмсады. Брундейдж 1920 жылы әйелдерге сайлау құқығы берілгеннен кейін әйелдер ұйымдарының тарихи рөлі әлсірегенін айтады. 1900 жылдан кейін UDC жергілікті мемориалдық топтарды үйлестіретін бас ұйымға айналды. UDC әйелдері жергілікті мемориалдарды демеушілік етуде мамандық танытты. 1945 жылдан кейін Оңтүстік трассаларының бойында тарихи белгілерді орналастыруда белсенділік танытты. UDC соғыс кезінде де ұлттық мәселелерде белсенді болды. Ұйымның мәлімдемесіне сәйкес, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Батыс майданындағы американдық әскери госпиталінде 70 төсек-орынға қаржы бөлді және француз және бельгиялық соғыс жетімдеріне 82 000 АҚШ долларынан астам қаржы жұмсады. «Үй майданындағы» науқан соғыс облигациялары мен жинақ шоттары үшін 24 миллион доллар жинады. Мүшелер сондай-ақ Қызыл Крестке 800 000 доллар сыйлады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде олар медбике студенттеріне қаржылай көмек көрсетті. 1933 жылы Теннесси штатындағы UDC филиалы 1979 жылы Вандербильт университетімен біріккен Джордж Пибоди мұғалімдер колледжінің кампусында Конфедерация мемориалдық залын салу үшін 50 000 доллар бөлді. Университет ғимараттағы «Конфедерация» деген жазуды алып тастауға тырысты, бірақ UDC қарсылық көрсетті. 2005 жылы Теннесси апелляциялық соты UDC-нің қайырымдылығы қазіргі құнымен қайтарылса ғана жазуды алып тастауға болатыны туралы шешім қабылдады. 2016 жылы анонимді дерек көз осы мақсат үшін университетке 1,2 миллион доллар сыйлады, содан кейін жазу алынып тасталды. Медальді АҚШ армиясының, теңіз күштерінің немесе теңіз жаяу әскерлерінің формасына тағуға ешқашан рұқсат етілмеген.
UDC leaders were determined to assert women's cultural authority over virtually every representation of the region's past. This they did by lobbying for state archives and museums, national historic sites, and historic highways; compiling genealogies; interviewing former soldiers; writing history textbooks; and erecting monuments, which now moved triumphantly from cemeteries into town centers. More than half a century before women's history and public history emerged as fields of inquiry and action, the UDC, with other women's associations, strove to etch women's accomplishments into the historical record and to take history to the people, from the nursery and the fireside to the schoolhouse and the public square. "The number of women's clubs devoted to filiopietism and history was staggering," says historian W. Fitzhugh Brundage, noting that women were much more likely to be involved in a variety of (historical) organizations than men, who devoted their energies to fraternal societies. Brundage notes that after women's suffrage came in 1920, the historical role of the women's organizations eroded. After 1900 the UDC became an umbrella organization coordinating local memorial groups. The UDC women specialized in sponsoring local memorials. After 1945, they were active in placing historical markers along Southern highways. The UDC has also been active in national causes during wartime. According to the organization, during World War I, it funded 70 hospital beds at the American Military Hospital on the Western front and contributed over US$82,000 for French and Belgian war orphans. The homefront campaign raised $24 million for war bonds and savings stamps. Members also donated $800,000 to the Red Cross. During World War II, they gave financial aid to student nurses. In 1933 the Tennessee branch of UDC donated $50,000 for the construction of a Confederate memorial hall on the campus of the George Peabody College for Teachers which merged with Vanderbilt University in 1979. A university effort to remove the inscription "Confederate" from the building, resisted by the UDC, led to a 2005 Tennessee appeals court ruling that the inscription could be removed only if the UDC donation was returned at present value. In 2016 an anonymous source donated $1.2 million to the university specifically for that purpose, and the inscription was removed. The medal was never authorized to be worn on the United States Army, Navy, or Marine Corps uniform.
Стипендиялар
Өзінің алғашқы онжылдықтарында UDC Конфедерация сарбаздары мен олардың жесірлеріне қамқорлық жасауға бағытталған. Конфедерация ардагерлерінің саны азая бастағанда, олар қалған мақсаттарына назар аударды. Конфедерацияға қызмет еткендердің ұрпақтарының білім алуы ұйымның басты мүдделерінің бірі болды. UDC-тің кейбір штаттық бөлімшелері жатақханалар салып, стипендиялар берді, бірақ ұлттық ұйым білім беруді үйлестірген жоқ. Бөлімдер стипендиялар мен әйелдерге арналған жатақханалар салуға жауапты болды. 1907 жылғы Бас съезде Каролина Мериветер Гудлетт UDC-нің бағытының өзгеруі туралы айтты. Ескерткіштер орнатылып жатқанда, ол "ескерткіш құру қызуы басылады деп ойлап отырды". Оның пікірінше, ұйымдағы "ең ойлы және білімді әйелдер" «Оңтүстікте олар салай алатын ең ұлы ескерткіш – білімді аналар» екенін түсінуі керек еді. UDC екінші дүниежүзілік соғыс кезінде медбикелерді даярлау қорын құру арқылы білім беруді әскери қолдаумен біріктірді. Әрбір стипендия үш жылдық медбикелік курсына жылына шамамен 100 доллар көмектесті. Стипендия ұсынылғанда, жергілікті бөлімдер білім алуға мұқтаж студенттерді табу үшін жергілікті мектептермен байланысқа түсуге шақырылды. Сонымен қатар, UDC эссе мен өлеңдер жазу конкурстарын ұйымдастырады, онда қатысушылар «Азамат соғысы» деген сөз тіркесін пайдаланбауы керек, ал «Мемлекеттер арасындағы соғыс» терминіне басымдық беріледі.
Конфедерацияның балалары
Конфедерацияның балалары, сондай-ақ CofC деп аталады, UDC-нің қосымша ұйымы. Оның ресми атауы – Конфедерацияның Біріккен Қыздарының Конфедерация Балалары. Ол туған күннен бастап, 18 жасқа толғаннан кейінгі Конфедерация Балаларының жылдық бас жиналысына дейінгі кезеңге дейін балаларды қамтиды. Конфедерацияның барлық балалар бөлімшелері UDC бөлімшелерімен демеушілік етеді. Ричмонд қалалық өрт сөндіру қызметі тоғыз өрт сөндіру машинасының көмегімен өртті сөндірді. UDC Бас президенті ғимараттың терезелерінің сынғанын және ғимараттың Каролина Мериветер Гудлетт кітапханасындағы перделерге өрт қойылғанын хабарлады. Өрт көбінесе кітапханамен шектелді, бірақ ғимараттың ішінде кең ауқымда түтін мен судан зақымданулар болды, сондай-ақ ғимараттың Джорджия мәрмәрлік қасбеті күйген. Қызметкерлер ғимараттың кітапханасындағы барлық кітаптардың қандай да бір зақымға ұшырағанын және кітапхана сөрелерінің қирағанын хабарлады. 1880-1910 жылдар аралығында UDC АҚШ-та «жоғалған істің» мифологиясын тойлаған және «құлдық дәуірінің романтикалық көрінісін» ұсынған көптеген ұйымдардың бірі болды. 1919 жылы олардың жоғалған ісі туралы баяндамасы Милдред Ратерфордтың оқулықтар мен анықтамалық кітаптарды тексеруге арналған өлшегіш құралында бекітілді, оны UDC мақұлдады және Оңтүстікте тарих оқулықтары бойынша пікірталастарда сәтті пайдаланды. Соңғы кезде тарихшы Джеймс М. Макферсон UDC ақ үстемдік және неоконфедеративтік идеологияны қолдайды деді: Мен Эд Себестамен жүз пайыз келісемін, менің ойымша, мұндай ұйымдардың, мысалы, Конфедерацияның Біріккен қыздары мен Конфедерация ардагерлерінің ұлдарының мотивтері немесе жасырын күндері тым жасырылмаған. Олар Конфедерацияны мақтауға және ақ үстемдіктің айқын емес қолдауға арналған. Менің ойымша, Оңтүстік штаттарындағы Конфедерация туы мәселесі де осылайша жасырылмаған күндерге байланысты. Оңтүстік кедейлік құқық орталығы (SPLC) UDC-ні 1890 жылдардың басында басталған неоконфедеративтік қозғалыстың, негізінен ақ үстемдік қозғалыстың бір бөлігі деп санайды. SPLC UDC «реакциялық консервативтік идеологияны насихаттайды, ол саяси оң жақтан Республикалық партияға еніп, ақ ұлтшылдар мен басқа да радикалды экстремистік топтардың көзқарастарымен үйлеседі» деп мәлімдейді. 2018 жылдың тамызында оның веб-сайтында «Құлдар, көбінесе, адал және берілген болды. Көптеген құлдар әдетте өздерінің қожайындарына қызмет етуге дайын және ынталы болды» деп жазылған.
I think I agree a hundred percent with Ed Sebesta, though, about the motives or the hidden agenda not too deeply hidden I think of such groups as the United Daughters of the Confederacy and the Sons of the Confederate Veterans. They are dedicated to celebrating the Confederacy and rather thinly veiled support for white supremacy. And I think that also is the again not very deeply hidden agenda of the Confederate flag issue in several Southern states. The Southern Poverty Law Center (SPLC) considers the UDC as part of the Neo Confederate movement, intrinsically white supremacist, that began in the early 1890s. The SPLC contends that the UDC promotes "a reactionary conservative ideology that has made inroads into the Republican Party from the political right, and overlaps with the views of white nationalists and other more radical extremist groups." In August 2018, its website still stated that "Slaves, for the most part, were faithful and devoted. Most slaves were usually ready and willing to serve their masters."
Ку-клукс-клан
Адвокат Грег Хаффманның "Оңтүстікке бет бұру" журналында жазғанынша, "бәлкім, Ку-клукс-кланмен (ККК) арақатынасы UDC-нің нағыз мәнін ашып көрсетуде ең бастысы. Көптеген сарапшылар UDC ККК-ны жай ғана қолдады деседі. Бұл рас емес. Джим Кроу заманында UDC ККК-ны құрметтеді, оны дерлік мифтік деңгейге көтерді. Олар ККК-ның мүліктерін және символдарына қатысты, оларды сақтап келді. Тіпті, террористік ұйымның жарнамалық агенттігі қызметін атқарды". UDC тарихшысы, сол кезде UDC-нің Миссисипи бөлімшесінің президенті Лора Мартин Роуз жазған кітапта ККК Оңтүстікті нәсілдік зорлық-зомбылықтан құтқарды деген мәлімдеме жасалған. UDC-нің Конфедерациялық ескерткіштерді орнату және оқулықтарды қарау жұмыстарының ең жоғалы нүктесінде жарық көрген бұл кітап, Оңтүстік мектептеріндегі оқушыларға қосымша оқу материалы ретінде пайдаланылды. 1936 жылға дейін UDC-нің ресми басылымында ККК-ның рөлін жоғары бағалаған мақала жарияланды.