Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрлері
Species of bird
Қызылбас бауылдақ (Psilopogon haemacephalus), сондай-ақ қызыл кеуделі бауылдақ және мысшы деп те аталады, – Азиялық бауылдақ, маңдайы мен тамағы қызыл түсті, металлға балғамен соққандай дыбыс шығаратын метрономдық дауысымен танымал. Бұл құс Үндістан субконтинентінде және Оңтүстік-Шығыс Азияның кейбір бөліктерінде тұрақты мекендейді. Ол ұя салу үшін ағашқа ойық қазып, ішінде қуыс жасайды. Көбінесе жеміс-жидектермен қоректенеді, бірақ кейде жәндіктерді, әсіресе қанатты термиттерді жейтіні байқалған.
The coppersmith barbet (Psilopogon haemacephalus), also called crimson breasted barbet and coppersmith, is an Asian barbet with crimson forehead and throat, known for its metronomic call that sounds similar to a coppersmith striking metal with a hammer. It is a resident bird in the Indian subcontinent and parts of Southeast Asia. It carves out holes inside a tree to build its nest. It is predominantly frugivorous, but has been observed eating insects, especially winged termites.
Сипаттама
Мысқыр барбеттің басы қызыл, жаны сары, мойны сары жасыл түсті. Кеудесі мен қарын бөліктері сұр және қара жолақтармен өрнектелген.
The coppersmith barbet is green with a red head, yellow cheeks and a yellow throat. Its underparts are streaked in grey and black.
Таксономия
Bucco haemacephalus – 1776 жылы Филипп Людвиг Статиус Мюллер Филиппиннен табылған барбеттің ғылыми атауы ретінде ұсынған. Bucco indicus – 1790 жылы Джон Латэм ұсынған, қара басы және қызыл маңдайы бар, Үндістаннан шыққан жолақты барбет. Bucco roseus – 1816 жылы Шарль Дюмон де Сент-Круа ұсынған. Азия барбеттері 1842 жылы Джордж Роберт Грей ұсынған Megalaima туысына жатқызылды, ол Bucco атауын алмастыруды ұсынды. 1891 жылы Джордж Эрнест Шелли ұсынған Xantholaema intermedia – Британ мұражай коллекциясындағы Негрос және Себу аралдарынан алынған барбеттер. 1910 жылы Карл Паррот ұсынған Megalaima haemacephala delica – Бавария мемлекеттік зоологиялық жинағындағы Дели мен Суматрадан алынған төрт барбет. 1948 жылы Остин Л. Рэнд ұсынған Megalaima haemacephala mindanensis – Минданаодағы Апо тауынан табылған мыс балқытушы барбет. 1949 жылы Эрнест Томас Гиллиард ұсынған Megalaema haemacephala celestinoi – Филиппиннің Самар аралынан табылған мыс балқытушы барбет. 1984 жылы Виктория Дзядос және Кеннет Паркс ұсынған Megalaema haemacephala cebuensis және Megalaema haemacephala homochroa – тиісінше Толедо, Себу және Таблас аралдарынан табылған мыс балқытушы барбеттер. Барбеттердің молекулалық филогенетикалық зерттеулері Megalaima түрлерінің клада құрайтынын көрсетті, соның ішінде сол кезде Psilopogon туысына жатқызылған жалғыз түр – отты бас барбеті де бар. Сондықтан Азия барбеттері бұрынғы ғылыми атауы ескі болғандықтан Psilopogon туысына қайта жіктелді. Мыс балқытушы барбет генетикалық айырмашылық және түрлену тұрғысынан ең көне Азия барбеттерінің бірі болып саналады. 2014 жылға қарай мыс балқытушы барбеттің тоғыз кіші түрі анықталды: Солтүстік Үндістанда ол Сыртқы Гималайдың аңғарларында 3000 фут (914 м) биіктікке дейін кездеседі. Бұл түр Үндістанның солтүстік-батыс штаттарында және Ассамның ылғалды орманды аймақтарында сирек кездеседі. Мыс балқытушы барбеттің таралу аймағы Оңтүстік Азияның көп бөлігінде басқа үлкен барбеттермен қабаттасады. Батыс Гаттарда оның таралу аймағы Малабар барбетімен жартылай қабаттасады.
Bucco haemacephalus was the scientific name proposed by Philipp Ludwig Statius Müller in 1776 for a barbet from the Philippines. Bucco indicus was proposed by John Latham in 1790 for a streaked barbet from India with a black head and red forehead. Bucco roseus was proposed by Charles Dumont de Sainte Croix in 1816. Asian barbets were placed in the genus Megalaima proposed by George Robert Gray in 1842 who suggested to use this name instead of Bucco. Xantholaema intermedia proposed by George Ernest Shelley in 1891 were barbets from Negros and Cebu islands in the collection of the British Museum. Megalaima haemacephala delica proposed by Carl Parrot in 1910 were four barbets from Deli and Sumatra in the Bavarian State Collection of Zoology. Megalaima haemacephala mindanensis proposed by Austin L. Rand in 1948 was a coppersmith barbet from Mount Apo in Mindanao. Megalaema haemacephala celestinoi proposed by Ernest Thomas Gilliard in 1949 was a coppersmith barbet from Samar island of the Philippines. Megalaema haemacephala cebuensis and Megalaema haemacephala homochroa proposed by Victoria Dziadosz and Kenneth Parkes in 1984 were coppersmith barbets from Toledo, Cebu and Tablas Island, respectively. Molecular phylogenetic research of barbets revealed that Megalaima species form a clade, which also includes the fire tufted barbet, the only species placed in the genus Psilopogon at the time. Asian barbets were therefore reclassified under Psilopogon, which is the older scientific name. The coppersmith barbet is one of the oldest Asian barbets in terms of genetic divergence and speciation. Nine coppersmith barbet subspecies are recognized as of 2014: In northern India, it occurs in the valleys of the outer Himalayas up to 3000 feet (914 m). It is rare in northwestern Indian states and in wet forests in Assam. The coppersmith barbet's range overlaps with several larger barbets in most of South Asia. In the Western Ghats, its range partly overlaps with the Malabar barbet.
Мінез-құлық және экология
Мыс балқытушы барбет жалғыз немесе шағын топтарда өмір сүреді; үлкен топтар кейде көп жеміс беретін Ficus ағаштарында кездеседі. Ол таңертең биік ағаштардың ашық жоғарғы бұтақтарында күнге күйінуді ұнатады, көбінесе бірін-біріңізге жақын отыру үшін жылдам қозғалады. Оның ұшуы тік және жылдам қанат соғумен сипатталады. Ұя тесіктері қысқа уақыттық тоқтау үшін де пайдаланылады, ал кейбір құстар қуыстарда жалғыз түнеп, олардың көбі күнінің бір бөлігін де сонда өткізеді. Жасы жетпегендер ата-аналарымен бірге түнейді, бірақ ата-аналары ұя тесігіне кіруге кедергі келтірмеу үшін көбінесе ертерек оралып қайтады. Ол гүлдің жапырақтарымен де қоректенеді. Күніне өз салмағынан 1,5 есеге дейін, тіпті 3 есеге дейін көп жеміс жейді.
The coppersmith barbet lives solitary or in small groups; larger parties have occasionally been sighted in abundantly fruiting Ficus trees. It appears to be fond of sunning in the morning on bare top branches of tall trees, often flitting about to sit next to each other. Its flight is straight, with rapid flaps. The nest holes are also used for roosting and some birds roost alone in cavities and these often roost during part of the day. Immatures will roost with the parents but often return to roost early so as not to be prevented by the parents from entering the roost cavity. It also feeds on flower petals. It eats nearly 1.5 to nearly 3 times its own body weight in berries each day.
Өсіру
Сүйісу кезінде ән айту, тамақты кеңейту, басты издеу, құйрықты шайқау, рәсімдік тамақтандыру және өзара күтім жасау (аллопрининг) болады. Құстар ұяларын қуыстарда салады және сонда жеміріледі. Олар жыл бойында, жергілікті айырмашылықтармен көбейеді. Көбею маусымы Үндістанда негізінен ақпаннан сәуірге дейін, ал Шри-Ланкада желтоқсаннан қыркүйекке дейін болады. Екі жынысты құстар да тар көлденең бұтақтың астыңғы жағында ұя қазып алады. Олар ұя тесігінің ішінде де жеміріледі. Пестицидтерден улану жағдайлары да тіркелген.
Courtship involves singing, puffing of the throat, bobbing of the head, flicking of the tail, ritual feeding and allopreening. Birds nest and roost in cavities. It breeds through much of the year with local variation. The breeding season is mainly February to April in India and December to September in Sri Lanka. Both sexes excavate the nest on the underside of a narrow horizontal branch. They also roost inside the nest holes. Pesticide poisoning has also been noted.