Революциялық Коммунистік Топ: Британиядағы антиимпериалистік қозғалыс және саяси талдау

Кіріспе

Соған ұқсас аттас партия сол онжылдықта құрылған.

Революциялық коммунистік топ (РКГ) – Ұлыбританиядағы коммунистік, марксистік және лениндік саяси ұйым. Өздерінің мәлімдемелеріне сәйкес, топ "Британиядағы антиимпериалистік бағытты қорғау және дамыту, бүкіл жұмысшы табының ұзақ мерзімді мүдделері мен халықаралық деңгейдегі қанаушылыққа негізделген. Біз бүкіл халықтың қажеттіліктерін қанағаттандыратын және әрбір адамның толыққанды дамуын қамтамасыз ететін қоғам құруды жақтаушымыз". Капитализмге және жұмысшы табының қанаушылығына қарсы күреске баса назар аударатын топ, британдық сыртқы саясатты да қатты сынға алады, оны империалистік сипатта деп санайды. Атап айтқанда, олар Ұлыбританияның Солтүстік Ирландияны бақылауын, британдық әскерлердің Ирак пен Ауғанстанға қатысуын және Ұлыбритания үкіметінің Израильге қолдау көрсетуін сынға алады. Топ мүшелері мұны РКГ-ның бұрмаланған бейнесі деп есептейді және РКГ-ның лениндік дәстүрдегі демократиялық орталықтандырылған ұйым екенін мәлімдейді.

Британ империализмін сынға алу

RCG Ұлыбританияның он тоғызыншы ғасырдың соңынан бері империалистік держава болып келгеніне сендіреді, олар: «Британия – әлемдегі ең көне империалистік ел. Ол қаржылық монополиялық капитализмге – империализмге бірінші болып дамыды, және қазір де ірі империалистік держава болып табылады, АҚШтан кейін екінші орында тұрады. Британияның империалистік сипаты британдық экономикалық, әлеуметтік және саяси дамуды анықтауда шешуші рөл атқарды». Осы себепті, британдық мемлекет тарихи түрде Британ империясы арқылы, сондай-ақ шетелдегі соғыстар мен корпоративтік үстемдік арқылы сыртқы істерге араласып келеді деп санайды, бұл осы елдерде тұратын жұмысшы табының көпшілігіне зиян келтіреді. Сонымен қатар, олар Ұлыбританиядағы Коммунистік партия, Militant, Халықаралық марксистік топ және Социалистік жұмысшылар партиясы сияқты басқа социалистік ұйымдарды, Британиядағы антиимпериалистік қозғалысты құруға «негізгі кедергі» деп сынады. Себебі, осы топтардың көпшілігі Кеңес Одағы, Қытай, Куба және Солтүстік Корея сияқты социалистік мемлекеттердің үкіметтерін айыптады және өз мүшелерін еңбекші партияға дауыс беруге ынталандырды. 1975 жылы RCG «Революциялық коммунист» атты теориялық журнал шығара бастады, онда олар дағдарыс теориясының тұжырымдамасын жақтады, бұл мәселеде олар бұрын IS тобының теоретиктеріне қарсы күрескенде қарастырған болатын. Олар Карл Маркс, Фридрих Энгельс және Владимир Лениннің еңбек аристократиясы туралы талдауын дамытып, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезеңдегі саясатта оның маңыздылығын көрсетті. Осы тұжырымдар оларды еңбекші партияға дауыс бермеуге шақырды. RCG-нің алғашқы жылдарында топ бастапқы мүшелерінің көп бөлігін жоғалтты. Мысалы, 1975 жылдың қыркүйегінде Бирмингем филиалы Жұмысшы-социалистік лигасына қосылу үшін тарап кетті. RCG құрылғаннан кейін бірнеше жыл өткен соң, мүшелері арасында сталинизм және Оңтүстік Африка үкіметі сияқты мәселелер бойынша келіспеушіліктер туды. Франк Фюреди (1947 ж.), Кент университетінің әлеуметтанушысы, «Фрэнк Ричардс» псевдонімін қолданып, Дэвид Яфф және оның жақтастары ұсынған көзқарастарға қарсы пікір білдіре бастады. Яфф өзі кейіннен Фюрединің «орта таптың мүшелері арасында ұйымдасып, олардың өзін-өзі ұстаз деп жариялаған гуруына айналғанын» айтты. 1976 жылдың қарашасында Фюреди мен оның жақтастары RCG-дан шығарылды, содан кейін олар өздерінің бәсекелес ұйымын – Революциялық коммунистік тенденциясын (РКТ) құрды. Біраз уақыттан кейін РКТ өзі де бөлінді, бірнеше наразы мүшелер «Коммунистік бағдарлама комитеті» (КБК) деп аталатын топты құрды. Содан кейін РКТ 1981 жылы өзінің атын Революциялық коммунистік партия деп өзгертті және 1988 жылдан 2000 жылға дейін «Тірі марксизм» журналын шығарды, онда олардың саяси ұстанымы ленинизмнен либертариандық марксизмге қарай өзгере бастады. RCG осы оқиғаларды контрреволюциялық деп бағалады және халықаралық деңгейдегі сыныптық күрестегі кері кету деп санады, өйткені үшінші әлемдегі көптеген ұлттық азаттық қозғалыстар мен социалистік мемлекеттерді Кеңес Одағы мен КОМЭК қолдады. RCG-ның пікірінше, Кеңес Одағы социалистік мемлекет болғанымен, Кеңес Одағының ішкі дамуы және империалистік елдердегі жұмысшы класы партияларының (социал-демократиялық және коммунистік) реакциялық рөлі салдарынан революция бұзылып, коммунистік партия жұмысшы класынан бөлек, элиталық партияға айналды. Осы оқиғалар 1989-1991 жылдар аралығында контрреволюцияның негізін қалады.

The RCG believes that the United Kingdom has been an imperialist power since the end of the nineteenth century, stating that "Britain is the oldest imperialist country in the world. It was the first to develop into finance monopoly capitalism – imperialism, and is still a major imperialist power, second only to the United States. Britain's imperialist character has been decisive in determining British economic, social and political developments." In this way they believe that the British state has interfered in foreign affairs, historically through the British Empire and continuing through foreign wars and corporate dominance, to the detriment to the working class masses living in these countries. At the same time it has remained critical of other socialist organisations in Britain such as the Communist Party of Great Britain, Militant, the International Marxist Group and the Socialist Workers Party for what it sees as being "major obstacle[s]" to the building of an anti imperialist movement in Britain. This is because many of these groups denounced the governments of socialist states such as the Soviet Union, China, Cuba and North Korea, and instead encouraged their members to vote for the Labour Party. In 1975 the RCG began publishing a theoretical journal called Revolutionary Communist in which it in part espoused a view of crisis theory, a theme they had already addressed in the IS when challenging the work of the theoreticians of that group. They developed Karl Marx, Friedrich Engels and Vladimir Lenin's analysis of the labour aristocracy, and showed its relevance for politics in the period after the Second World War. Their conclusions led them to call for no vote for the Labour Party. The early years of the RCG saw the group lose a large part of its initial membership. For example, in September 1975 the Birmingham branch decamped in order to join the Workers' Socialist League. A few years after the RCG's foundation, disagreements emerged amongst its members regarding such topics as Stalinism and the South African government. One group, dominated by Frank Furedi (1947 ), a sociologist at the University of Kent who used the pseudonym of "Frank Richards", began to argue against the views put forward by David Yaffe and his supporters. Yaffe himself later remarked that Furedi had been "organising among a clique of middle class members, and became their self styled guru". In November 1976, Furedi and his followers were expelled from the RCG, following which they went on to form their own rival organisation, the Revolutionary Communist Tendency (RCT). Soon, the RCT itself splintered, with a group calling itself the Committee for a Communist Programme (CPP) being founded by several dissenting members. Following this, the RCT went on to change its name to the Revolutionary Communist Party in 1981, and would publish the magazine Living Marxism from 1988 to 2000, in which their political position moved from Leninism to Libertarian Marxism. the RCG argued that these events were counterrevolutionary and constituted a setback in the class struggle internationally because many national liberation movements and socialist states in the Third World were supported by the Soviet Union and the Comecon. The RCG believed that while the Soviet Union was a socialist state, as a result of both internal developments in the Soviet Union itself and the reactionary role of working class parties (social democratic and communist) in the imperialist countries, the revolution degenerated and the communist party became an elite party separate from the working class. These developments laid the foundation for the counterrevolution between 1989 91.

Ирландия мен Оңтүстік Африкамен ынтымақтастық: 1977-1989 жылдар

1970 жылдардың соңы мен 1980 жылдардың басында RCG Ирландияның ұлттық азаттық күресіне белсенді түрде қолдау көрсетті, тұтқындарға көмек комитетімен, Sinn Féin және Troops Out Movement (TOM) қозғалысымен жұмыс істеді, әсіресе Ұлыбритания түрмелерінде ұсталған ирланд республикалық тұтқындарына көмек көрсетуге баса назар аударды. Осы жұмысы барысында RCG империализмге қарсы ұлттық азаттық қозғалыстардың рөлі туралы жасаған талдауы, оның кейінгі ұстанымдарының және Ұлыбританияның солшыл күштерімен қарым-қатынасының негізін қалады. Көптеген басқа солшыл ұйымдардан өзгеше, RCG Ұлыбритания әскерлерінің Ирландияда прогрессивті рөл атқара алмайтынын тұрақты түрде айтып, Ұлыбритания империализміне қарсы күресте республикалық қозғалысты толық қолдауға шақырды. Тұтқындарға қолдау көрсету топтарымен байланысы түрмедегі күреске ашық қолдау көрсету дәстүрін қалыптастырды, ол бүгінге дейін сақталуда, олардың газетінің әр нөмірінде түрме жағдайлары мен күрес туралы бір беттен мақала жарияланады. 1990 жылы Strangeways түрмесіндегі тұтқындар жағдайға наразылық ретінде түрмені басып алғанда, RCG оларды сырттан қолдаған басқа топтармен бірге белсенділік танытты және кейіннен тұтқындар мен бұрынғы тұтқындар жазған көп бөлігінен тұратын «Strangeways: A Serious Disturbance» атты кітап жариялады. 1980 жылдары RCG-нің ең маңызды қызметі – Лондондағы Оңтүстік Африка елшілігі алдында Нельсон Манделаны босатуды талап етіп, үздірілмейтін пикетке қатысуы болды. Бұл шара Лондонның апартеидке қарсы тобымен ұйымдастырылды, онда RCG Революциялық жұмысшы партиясының, Гуманистік партияның және Китсон отбасының мүшелерімен бірге жетекші рөл атқарды. City AA деп белгілі болған бұл топты Оңтүстік Африка коммунистік белсендісі Дэвид Китсонның әйелі Норма Китсон құрған. Дэвид Китсон Оңтүстік Африка түрмесінде 19 жыл 5 айға сотталған еді. Апартеидке қарсы қозғалыстың ұлттық басшылығы, ақыр соңында, City Group-тың Оңтүстік Африкадағы апартеидке Ұлыбританияның қолдауы мен Ұлыбританиядағы нәсілшілдік арасындағы байланысты көрсету туралы талабына байланысты туған келіспеушіліктерге байланысты City AA-ны қуып шығарды. 1980 жылдары тағы бір маңызды науқан – бұл топтың мүшесінің бірі Шри-Ланкаға депортациялануына қарсы Вирадж Мендисті қорғау науқаны. Бұл RCG сияқты солшыл топтардың өкілдерін, Манчестердің жергілікті тұрғындарын, шіркеу басшыларын және Лейборист партиясының парламент мүшелерін қамтитын, кең ауқымды ұлттық науқанға айналды.

During the late 1970s and early 1980s, the RCG became heavily involved in support for the Irish national liberation struggle, working with the Prisoners Aid Committee, Sinn Féin and the Troops Out Movement (TOM), and focusing particularly on support for Irish republican prisoners held in British prisons. The analysis which the RCG developed through this work, on the role of national liberation movements in opposing imperialism, laid the foundations for much of its later positions, and its relationship to the rest of the British left. Unlike many other left organisations, the RCG consistently argued that British troops had no progressive role to play in Ireland, and called for total support for the Republican movement in the struggle against British imperialism. Their involvement with the prisoner support groups established a tradition of outspoken support for prison struggles which has continued to the present, with a page of every issue of their newspaper dealing with prison conditions and struggles. In 1990, when prisoners at Strangeways (see 1990 Strangeways Prison riot) took over the prison in protest at conditions, the RCG was active together with other groups supporting them on the outside, and later published a book, 'Strangeways: A Serious Disturbance', largely written by prisoners and former prisoners. During the 1980s, the RCG's most notable activity was its participation in the non stop picket of the South African embassy in London calling for the release of Nelson Mandela. This was organized by the City of London Anti Apartheid Group, within which the RCG played a leading role alongside elements of the Workers' Revolutionary Party, the Humanist Party and members of the Kitson family. City AA, as it became known, had been founded by Norma Kitson, the wife of the South African Communist activist David Kitson who served 19 years and 5 months in prison in a South African prison for his work in the National High Command of Umkhonto we Sizwe (MK), the military wing of the African National Congress. City AA was eventually expelled by the national leadership of the Anti Apartheid Movement, over differences centering on City Group's insistence on making the link between British support for apartheid in South Africa, and racism within Britain. Another significant campaign during the 1980s was the Viraj Mendis Defence Campaign, against the deportation of one of the group's members to Sri Lanka. This developed into a high profile national campaign involving people from left wing groups such as the RCG, local residents of Manchester, and extending to church leaders and Labour Party Members of Parliament.

Куба мен Палестинаға деген ынтымақ: 1990-қазіргі уақыт

1995 жылы RCG Куба революциясына қолдау білдіретін Rock Around the Blockade (RATB) ұйымын құрды. АҚШ-тың экономикалық блокадасы және Куба бестігі сияқты мәселелер бойынша науқандар жүргізумен қатар, Кубаға саяси ынтымақтастық бригадаларын жіберумен бірге, RATB Кубаға дыбыс жүйелерін әкелу үшін қаражат жинады. Бұл жүйелер жастармен мәдени және саяси жұмыстарда пайдаланылды, және RATB он жыл ішінде бес дыбыс жүйесін сыйға берді. 2001 жылы үш мүшесінен реакциялық, өте солшыл көзқарастарына байланысты кетуі немесе отставкаға кетуі сұраныс етілді. 2001 жылғы 11 қыркүйектегі шабуылдар осы бөліністің бір мысалы болды, оны кеткен үш адам империализмге қарсы жеңіс ретінде қарастырды. Бұрын олар басшылықтың бюрократиялық болып, мүшелерді марксизм-ленинизмге оқытуда сәтсіздікке ұшырағанын айтқан еді. Үшеуі Коммунистік форумды құру үшін кетіп қалды, олар көбінесе Fightback атты бюллетеньдерімен танымал болды. Олар белсенділігін тоқтатты. 2000 жылдың қыркүйегінде Палестинаның екінші интифадасы басталғаннан кейін, қазан айында RCG Израильді қолдағандығы үшін Манчестерде Marks and Spencer дүкеніне пикет ұйымдастырған топқа қосылды және оны басқа қалаларға таратуға көмектесті. Келесі алты жыл бойы Маркс пен Спенсер дүкендеріне Глазго, Эдинбург, Данди, Ньюкасл, Стоктон, Миддлсбро, Дурхам, Рочдейл, Ноттингем, Лестер, Лондон, Стратфорд және Брайтон сияқты жерлерде пикеттер ұйымдастырылды. Осы кезеңде Лондонның Оксфорд көшесіндегі бас дүкені апта сайын пикетке алынды, ал көптеген басқа жерлерде пикеттер тұрақты түрде жалғасты. 2005 және 2006 жылдары RCG баспана іздеушілерге қолдау көрсету жұмысын күшейтті, Гласгоу қаласында баспана іздеушілердің UNITY одағын құруға көмектесті, сондай-ақ Ньюкасл мен Гейтсхедте босқындар үшін Tyneside Community Action for Refugees (TCAR) және Манчестерде Солтүстік-Батыс баспана іздеушілерді қорғау тобын (NWASDG) құруға жәрдемдесті (осы кезеңдегі есептермен 1, 2 беттерде танысуға болады).

Мемлекеттік шығындарды қысқартуға қарсылық

2010 жылдың қазан айында Консервативті-Либералды демократтық коалициялық үкімет мемлекеттік шығыстарды 81 миллиард фунт стерлингке қысқартуды жариялады, бұл бұрынғы Лейбористік үкімет 2009 жылдың күзінде қажет деп санаған 70 миллиард фунт стерлингтен 11 миллиард фунт стерлинг артық болатын. Мемлекеттік әлеуметтік жәрдемақылар, орталық мемлекеттік ведомстволар және жергілікті билік органдарына орталық мемлекеттік қаржыландыру 26 пайызға қысқартылатын болады. Өз газетінде RCG билеуші класс "сыныптық соғыс жариялады" деп мәлімдеді. "Қысқартуларға жол жоқ – тоқтаңыз!" деген ұранды қабылдады. Олар Лейбористік партия басқаратын кеңестердің осы қысқартуларды іске асыруын айыптады. Мұндай қысқартуларға дауыс берген Лейбористік кеңесшілерді "сыныптық жаулар" деп сипаттап, коалициялық үкіметке қарсы олармен кез келген одаққа қарсы шықты. Олар осындай саясаткерлермен кез келген құнмен бірігуге ұмтылған солшылдарды сынға алды. Үкіметтің қысқарту шараларының бір бөлігі ретінде коалиция университеттерге қаржыландыруды қысқарту және студенттерден алынатын оқу ақыны күрт көтеру жоспарларын жариялады. Бұл әрекет 2010 жылдың қараша және желтоқсан айларында кең ауқымды студенттік наразылықтарға әкелді, оның барысында наразылар Лондон университетінің колледжіндегі (UCL) Джереми Бентам залында бірнеше апта бойы отырды. UCL студенттері (олардың кейбіреулері RCG мүшелері немесе жақтастары) бірнеше солшыл ұйымның өкілдерінен (соның ішінде RCG-нің Дэвид Яффесінен, сондай-ақ Англия мен Уэльстің Жасыл партиясы, Социалистік шақыру және Жұмысшы күшінің өкілдерінен) қатысқан панельдік талқылау ұйымдастырды, онда Британиядағы жоғары білім беруде үкімет пен университет басшылары жүзеге асырып жатқан реформалар талқыланды.

2017 жылы жыныстық қатынасқа қатысты жала

2017 жылдың қазан айында РКГ өз веб-сайтында былай деп жариялады: «Революциялық коммунистік топтың бір мүшесіне қатысты жыныстық қысым көрсеткені туралы бұрынғы шағымды білеміз. РКГ мұндай шағымдарды ең жоғары деңгейде қарастырады. Осы мәселеге қатысты жолдас мүшеліктен уақытша шеттетілді және ішкі тергеу аяқталып, одан әрі шаралар бойынша ұсыныстармен бірге есеп берілгенге дейін мүшеліктен шеттетіле береді». Сол жылдың желтоқсан айында РКГ веб-сайтында жаңа мәлімет берді: «Тергеуден кейін және уақытша тоқтатылғаннан соң, жолдас 2018 жылдың 1 қаңтарынан бастап мүшелікке қайта қабылданды. Жолдас өзінің әрекеттерінің коммунист және РКГ мүшесі үшін қабылдауға болмайтын екенін түсінеді. Біз жүргізген процесте оның санасы мен мінез-құлқы өзгерді және толыққанды мүше ретінде қайта қабылдауға болатындай деңгейде өзгеріп келеді. РКГ әйелдерге қатысты сексизм, кемсітушілік және қанаушылық мәселесіне мұқият қарап, мұндай әрекеттерге қарсы тұратын ұйым құруға бейілді».

Расизмге қарсы күресіңіз!

Революциялық коммунистік топтың газеті, Расизмге қарсы күресіңіз! Империализмге қарсы күресіңіз! (FRFI) 2004 жылғы желтоқсан/2005 жылғы қаңтарда шыққан 182-нөмірімен құрылғанына 25 жыл толуын атап өтті. Газет әлі де екі айда бір рет жарық көреді және 2021 жылғы желтоқсанға дейін 41 жыл бойы үздіксіз жарияланып келеді. Газет атауының себебін түсіндіре келген Дэвид Яфф, оның «өзі саяси мәлімдеме болғандықтан таңдалғанын» айтты. Оның сөзіне қарағанда, расизм мен империализмге қарсы күрес империалистік Ұлыбританиядағы кез келген социалистік қозғалыстың негізгі мақсаты болуы керек.