Моллюскалардың жоғары класы: Моноплакофоралар және олардың эволюциясы
Monoplacophora
Қабықты моллюскалар классы: сипаттамасы, Neopilina түрлері, эволюциясы, және қазба қалдықтары. Теңіздің тереңдігінде тіршілік ететін, ерекше анатомиялық құрылымы бар жұмсақ денелілер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Молюскалардың жоғары классы
Автоматты таксобокс
| сурет = Neopilina.jpg
| сурет сипаттамасы = Копенгаген зоологиялық мұражайындағы Neopilina galatheae голотипі
| қазбалық диапазоны = қазбалықдиапазон|542|0|Эртерек кембрий – қазіргі уақыт|деректемелер=
Superclass of molluscs
Automatic taxobox
| image = Neopilina. jpg
| image caption = The holotype of Neopilina galatheae at the Zoological Museum, Copenhagen
| fossil range = fossilrange|542|0|Early Cambrian – Recent|refs=
Анатомия және физиология
Моноплакофорандар бір қабықшалы (бірақ гастропод емес), лимпет пішіндес және бұралмаған. Оларда екі жақты симметриялық қайталанатын мүшелер мен бұлшық еттерінің псевдометамеризмі бар. Кластың қазіргі кездегі өкілдері тек терең мұхиттың түбінде (абиссалдық аймақ, континенттік шельф және континенттік беткей) қоныстанды. Кембрий дәуіріндегі түрлер негізінен жасыл теңіздерде тіршілік еткен, ал кейінгі палеозой дәуіріндегі түрлер көбінесе жұмсақ, лайлы теңіз түбіндегі терең суларда кездеседі.
Monoplacophorans are univalved (though not gastropodal), limpet shaped, and are untorted. They have a pseudometamerism of bilaterally symmetrical repeated organs and muscles. The extant members of the class live only in the deep ocean (the abyssal zone, the continental shelf, and the continental slope) at depths below Cambrian forms predominately lived in shallow seas, whereas later Paleozoic forms are more commonly found in deeper waters with soft, muddy sea floors.
Филогенетикалық орны
2006 жылы Laevipilina antarctica бойынша жүргізілген молекулалық зерттеу, қазіргі Monoplacophora және Polyplacophora кластарының жақсы қолдау тапқан клад құрайтынын көрсетті, зерттелген Neopilina эң жақын chitons-қа жатады. Бұл жаңа кластың екі класы, Serialia деп аталатын, барлығында сериялы түрде қайталанатын жаңқалардың өзгеретін саны және сегіз жиынтық dorsoventral педальді қайтарушы бұлшықеттері бар. Бұл зерттеу, Monoplacophora-ның конхифералардың қалған бөлігіне туыс топ екендігін және жұмсақ денелілердің (күлтілер, сегізқарғылылар және туыстары) Monoplacophora тұқымдасының ішінде пайда болғанын көрсететін қазба дәлелдерімен қайшы келеді. Дегенмен, кейбір авторлар бұл көзқарасқа қарсы шығып, қазіргі Monoplacophora-ны олардың болжамды қазбалық ата-бабаларымен байланысты деп санамайды. Serialia тұжырымы басқа молекулалық зерттеулермен де қолдалады. Қазба деректері ата-бабалық моллюсканың Monoplacophora-ға ұқсас болғанын және Polyplacophora-ның Monoplacophora-ның ішінде пайда болғанын, керісінше емес екенін көрсетеді. Егер қабықшалардың екінші рет жоғалуы Monoplacophora дене пішінінің қайтадан пайда болуына себеп болған болса, бұл жағдайды түсіндіруге болады: кем дегенде, қазіргі Monoplacophora силурлық мекендеушілермен тығыз байланысты емес. Кембрий Monoplacophora Knightoconus antarcticus жұмсақ денелілердің ата-бабасы деп болжанады.
In 2006 a molecular study on Laevipilina antarctica suggested that extant Monoplacophora and Polyplacophora form a well supported clade with the researched Neopilina closest to the chitons. The two classes in this new clade, with the proposed name Serialia, all show a variable number of serially repeated gills and eight sets of dorsoventral pedal retractor muscles. This study contradicts the fossil evidence, which suggests that the Monoplacophora are the sister group to the remainder of the conchiferans, and that the cephalopods (squids, octopuses, and relatives) arose from within the monoplacophoran lineage. However, some authors dispute this view and do not necessarily see modern Monoplacophora as related to their presumed fossil ancestors. The concept of Serialia is supported by other molecular studies. The fossil record does indicate that the ancestral mollusc was monoplacophoran like and that the Polyplacophora arose from within the Monoplacophora – not the other way around. This could be reconciled if a secondary loss of shells caused a monoplacophoran body form to re appear secondarily, which is plausible: At the very least, modern monoplacophorans are not closely related to vent dwelling representatives from the Silurian. Cambrian monoplacophoran Knightoconus antarcticus is hypothesised to be an ancestor to the cephalopods.