Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Би импровизациясы – қозғалысты спонтанды түрде жасау процесі. Қозғалыс материалдарын дамытуға түрлі шығармашылық зерттеулер көмектеседі, оның ішінде деңгейлер, пішіндер және динамика схемалары арқылы дене картасын жасау. Импровизация – күнделікті би практикасы мен ықпалынан шабыт алатын еркін, көрінетіндей құрылымсыз, техникалық тұрғыдан қатаң емес және импульсивті форма. Бұл балет сияқты батыстық бидің кодификацияланған әдістерімен қатар, сондай-ақ батыстан тыс қозғалыс формаларымен де теңдес келетін, драмалық және ой қозғайтын мазмұнды тудыруға қабілетті қозғалыс техникасы. Би импровизациясы жаңа қозғалысты жасау ғана емес, сонымен қатар денені әдеттегі қозғалыс үлгілерінен босату ретінде де анықталады (постмодерн би және Джадсон би театрына қараңыз). Биші және әнші Майкл Джексон осы екі анықтамадағы импровизацияны біріктіріп, «Billie Jean» биін жаңаша орындаса ғана билеуге қызығушылық танытты. Импровизацияның көп бөлігі адамның көбінесе жасырын ойларын немесе сезімдерін тереңірек түсінуге бағытталған. Инстинктивті, болжауға келмейтін, еркін қозғалысқа баса назар аудару арқылы импровизация қозғалыс жасаушыға шынайы сезімдер мен шабытты зерттеуге мүмкіндік береді.
Spontaneous creation of movementDance improvisation is the process of spontaneously creating movement. Development of movement material is facilitated through a variety of creative explorations including body mapping through levels, shape and dynamics schema. Improvisation is a free, seemingly unstructured, less technically strict and impulsive form that draws inspiration from everyday dance practices and influences. It is a movement technique that is capable of evoking dramatic and thought provoking content just as well as more codified western dance techniques such as ballet and non western movement forms. Dance improvisation is not only about creating new movement but is also defined as freeing the body from habitual movement patterns (see Postmodern dance and Judson Dance Theater). Dancer and singer Michael Jackson combined improvisation in both of those definitions, insisting that he had an interest in performing a dance to Billie Jean only if he could do it a new way each time. A lot of improvisation is focused on finding a deeper way of comprehending otherwise concealed thoughts or feelings of an individual. Through the emphasis of instinctual, unpredictable, free movement that improvisation is centred upon the mover is able to explore authentic feelings and inspirations.
Батыс театрлық би
Ренессанс дәуіріндегі Италияда импровизация қойылымдарда және қатысу билерінде қолданылып, бағаланды. 15 ғасырдағы қойылымдарда бишілер хореографияда әртүрлі қадамдар мен қозғалыстарды, әсіресе қол қимылдарын өзгерту немесе алмастыру арқылы әртүрлілік тудыру үшін импровизацияны пайдаланды. 16 ғасырда импровизацияны қолдану азайды, себебі белгілі бір хореография жеке, импровизацияланған қозғалыстардан артық бағаланды. Осы кезеңде хореографияны жетілдіру үшін импровизация белгілі бір дәрежеде қолданыла берді, бірақ бұл импровизация да реттелген және құрылымдалған түріне келді. Батыстағы келесі бірнеше ғасырлар бойы импровизация негізінен хореография жасау және қойылым кезіндегі қателерді түзету әдісі ретінде қолданылды. Романтикалық және классикалық балет дәуірінде импровизация сирек қолданылды, алайда балет қойылымында оған орын болды. Атап айтқанда, Мари Тальони, Анна Павлова және Фанни Эсслер сияқты ерекше басты бишілер балеттегі негізгі рөлдерін көркемдеу үшін импровизацияны пайдаланды. Дегенмен, батыс биінде импровизация орындау мен би техникасының маңызды бөлігіне айналған – 19 ғасырдың соңында ғана. 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басында, қазіргі би деп таныла бастаған кезеңде би импровизациясы хореографиялық құрал ретінде де, орындау әдісі ретінде де гүлденді. 19 ғасырдың соңында Лои Фуллер тапсырмаларға негізделген және ерекше қозғалыстарды қолдану арқылы нақты импровизациялық орындау әдісін көрсетті, бұл бишінің импровизация жасауына мүмкіндік берді және талап етті. Сәл кейінірек, 20 ғасырдың басында Мэри Вигман мен Рудольф Лабан басқаратын қозғалыс хорлары жаттығуларда импровизациялық техникаларды қарқынды пайдаланды, ал қойылымдарда режиссердің пікіріне және тақырыпқа қарай түрлі деңгейде қолданды. 20 ғасырдың екінші жартысында бидегі импровизация қайтадан кеңіне тарап, Изадора Дункан, Марта Грэм, Дорис Хамфри, Мерс Каннингэм және Пол Тейлор сияқты шеберлер оны одан да терең зерттеді. Бұл тұлғалардың әрқайсысы қазіргі бидің артындағы өз әдістемесі мен техникасын жасады және импровизацияны хореография мен орындаудың кілті болған көптеген түрлі тәсілдермен қолданды. Постмодерн хореографтар кейде хореографияны жасау немесе дамыту үшін контакттік импровизацияны пайдаланады.
In Renaissance Italy, improvisation was used and valued in performance and participatory dances. In performance based settings in the 15th century, dancers used improvisation to alter or replace various steps or motions, particularly hand gestures, in choreography for the purpose of creating variety. This use of improvisation declined in the 16th century, as set, specific choreography came to be favored over more individual, improvised motions. Improvisation was still used in some sense to enhance choreography during this time; however, this improvisation also became much more regulated and structured. For the following several centuries in the west, improvisation became used primarily as a method of creating choreography and remedying mistakes and mishaps during a performance. During the period of Romantic and classical ballet, improvisation was used very scarcely, however there remained a place for it in ballet performance. Primarily, improvisation was used in ballet at this time by certain exceptional principal dancers such as Marie Taglioni, Anna Pavlova, and Fanny Elssler who used improvisation to embellish their leading roles in ballets. It was not until the end of the 19th century, however, that dance improvisation in western dance became such a large part of performance and dance technique. Towards the end of the 19th and throughout the 20th century, with the beginning of what has become known as modern dance, dance improvisation flourished both as a choreographic tool as well as a method performance. In the late 19th century, Loïe Fuller exemplified an explicit improvisational performance method with her use of task based and idiosyncratic movement that both allowed for and necessitated improvisation on the part of the dancer. Slightly later in the early 20th century, movement choruses, especially those under the direction of Mary Wigman and Rudolf Laban used improvisational techniques intensely in training, and to varying degrees in performance in accordance with the director's preference and opinion on the subject. In the second half of the 20th century, improvisation in dance exploded once more and was explored even more deeply by creators including but not limited to Isadora Duncan, Martha Graham, Doris Humphrey, Merce Cunningham, and Paul Taylor. Each of these individuals developed their own methodology and technique behind modern dance and employed improvisation in numerous different ways that were key to the choreography and execution of their techniques. Contact improvisation is sometimes used by post modern choreographers to generate or develop choreography.