Карл Мэлоун: Американдық баскетболшының өмірі мен жетістіктері

Кіріспе

Карл Энтони Малоун (1963 жылы туған) – америкалық бұрынғы кәсіби баскетболшы, Ұлттық баскетбол қауымдастығында (НБА) өнер көрсеткен. "Пошташы" деген лақап атымен танымал, ол НБА тарихындағы ең үздік пауэр форвардтардың бірі саналады. Малоун Луизиана Техникалық университетінде баскетбол ойнады. Луизиана Техникасында өткізген үш маусымында ол 1984 жылы "Булдогз" баскетбол командасын NCAA турниріне, ал 1985 жылы Саутленд конференциясында бірінші орынға жеткізді. "Юта Джаз" клубы оны 1985 жылғы НБА драфтының бірінші раундында жалпы есеп бойынша 13-ші нөмірмен таңдады. Малоун мансабының барлық маусымдарында плей-оффқа қатысты, соның ішінде 1997 және 1998 жылдары "Джаз" сапында НБА финалдарына шықты. Ол соңғы маусымын "Лос-Анджелес Лейкерс" командасында өткізді, олармен 2004 жылы үшінші финалға қатысты. Малоун 1992 және 1996 жылғы жазғы Олимпиада ойындарында АҚШ ұлттық құрамасы сапында өнер көрсетті; екі жылдың екеуінде де алтын медаль жеңіп алды. 1996 жылы НБА-ның 50 жылдығына арналған шара аясында Малоун барлық уақыттағы 50 ең үздік ойыншының бірі ретінде танылып, НБА-ның 50 жылдығына арналған құрама командасына енді. 2021 жылдың қазан айында Малоун тағы да НБА-ның 75 жылдығына арналған құрама командасына кірді, осылайша лиганың барлық уақыттағы ең үздік ойыншыларының бірі ретінде құрметке ие болды. НБА-дан зейнеткерлікке шыққаннан кейін Малоун 2007 жылы "Луизиана Тех Бульдогз" баскетбол командасының штабына қосылды және 2010 жылы екі рет – жеке мансабы үшін және 1992 жылғы АҚШ ерлер құрамасының мүшесі ретінде Найсмит мемориалдық баскетбол даңқы залына енгізілді.

Ерте өмір және колледж

Луизиана штатының Саммерфилд қаласында туған Малоун тоғыз баланың кенжесі болды және жалғыз анасы Ширлидің қолында өсті. Оның әкесі Шедрик Хей басқа әйелге үйленіп, онымен отбасын құрған. Шедрик Карл 14 жасқа келгенде өзіне-өзі қол жұмсады, бірақ Малоун осы оқиғаны 1994 жылға дейін жасырып келді. Бала кезінде Малоун фермада жұмыс істеп, ағаштар кесіп, аң аулап, балық аулаған. Ол Саммерфилд орта мектебінде оқыды және 1979 жылдан 1981 жылғы бітіру маусымына дейін баскетбол командасын үш рет қатарынан Луизиана штатының C классында жеңіске жеткізді. Арканзас университетінің баскетбол жаттықтырушысы Эдди Саттон оны шақыруға ниет білдіргенімен, Малоун үйіне жақын орналасқан Луизиана Тех университетіне түсті. Бірінші курсқа қабылдану үшін бағалары жеткіліксіз болғандықтан, ол екінші курста Луизиана Тех Булдогс баскетбол командасына қосылды. Малоун жаттықтырушы Энди Руссоның жетекшілігімен ойнады. Луизиана Тех университетімен екінші маусымында (1983–84) Малоун орташа есеппен ойын басына 18,7 ұпай және 9,3 ребоунд жинады. Луизиана Тех 1984–85 маусымын 29–3 есебімен аяқтады, Соутленд конференциясында көшбасшы болды және мектеп тарихында алғаш рет NCAA турниріне қатысты. Команда Sweet 16 раундында тоқтады. Луизиана Тех Булдогс командасымен өткізген үш маусымының әрқайсысында Малоун Соутленд конференциясының үздік ойыншысы ретінде танылды. Шындығында, Малоун Даллас Маверикс оны сегізінші таңдаумен таңдап алатынына сенімді болғандықтан, Далласта пәтер жалдаған еді. Бірақ Маверикс Детлеф Шремпфті таңдады. Бас жаттықтырушы Фрэнк Лэйденнің басшылығымен Малоун өзінің алғашқы маусымында орташа есеппен 14,9 ұпай және 8,9 ребоунд жинады және 1986 жылғы НБА жаңа ойыншылар командасына ілікті, «Жылдың жаңа ойыншысы» дауыс беруде үшінші орынды иеленді. Үшінші маусымда «Джаз» плей-оффқа шықты, бірақ 1986 жылғы плей-оффтың бірінші раундында «Даллас Маверикс» командасынан жеңілді. Плей-оффтың төрт ойынында Малоун орташа есеппен 20 ұпай жинап, өзінің көрсеткіштерін жақсартты, бірақ ату пайызы (49,6%) және ребоундтары (8,9) әлі де қанағаттандырмайтын деңгейде болды. Екінші маусымынан кейін Малоун «Джаз» командасының орташа ұпай (21,7 ұпай) және ребоунд (10,4 ребоунд) бойынша көшбасшысы атанды. 1987 жылдың 1 ақпаны мен 3 сәуірі аралығында өткен 29 ойынның 24-інде ол ойынның ең көп ұпай жинаған ойыншысы болды. Келесі турда барлық жұлдыздар Магик Джонсон, Джеймс Ворти және Карим Абдул-Жаббар бастаған «Лос-Анджелес Лейкерс» жеті ойыннан кейін «Джазды» жеңді. Серияның жетінші ойынында Малоун 31 ұпай жинап, 15 ребоунд алды, бірақ «Лейкерс» «Джазды» 109–98 есебімен ұтып, ақырында 1988 жылғы НБА финалында жеңіске жетті. 1988 жылғы плей-оффтың 11 ойынында Малоун орташа есеппен 29,7 ұпай және 11,8 ребоунд жинады. Малоун 29,1 ұпай жинап, Майкл Джорданнан кейін НБА-да екінші орынды иеленді және 10,7 ребоунд жасап, лигада бесінші орынға шықты. Бұл Малоунның карьерасындағы ең жоғары көрсеткіші болды. 1989 жылғы НБА All-Star ойынында Малоун 28 ұпай, 9 ребоунд және 3 нәтижелі пас беріп, алғашқы НБА All-Star MVP сыйлығына ие болды. «Джаз» 51–31 есебімен аяқтады, бірақ бірінші раундта «Голден Стэйт Уорриорз» командасынан үш ойыннан кейін жеңілді. Бұл маусым Малоун үшін алғашқы NBA бірінші командасының құрамына ілігуі болды. 1989 жылдың 5 желтоқсанында Малоун 21 ұпай жинап, 19 ребоунд алды, нәтижесінде «Кливленд Кавальерс» командасын 94–80 есебімен жеңді. 17 күннен кейін Малоун «Шарлотта Хорнетс» командасымен өткен сыртқы ойында 52 ұпай және 17 ребоунд жинады, нәтижесінде 114–100 есебімен жеңіске жетті. 1990 жылдың 27 қаңтарында Малоун «Милуоки Бакс» командасына қарсы өткен ойында өзінің карьерасындағы ең жоғары көрсеткішін – 61 ұпай жинады. Ол 26 доғалдан 21-ін және 23 айып тастаудан 19-ын соқты. Бұл команданың Нью-Орлеаннан Юта штатына көшкеннен бергі «Джаз» ойыншысының жинаған ең көп ұпайлары болды. Малоун үшінші рет қатарынан НБА All-Star ойынына шақырылғанмен, білезік жарақаты салдарынан ойынға қатыса алмады. Ол маусымның соңғы 26 ойынының 24-інде команданың ең көп ұпай жинаған ойыншысы болды. 1990 жылдың 29 наурызында «Голден Стэйт Уорриорс» командасына қарсы өткен ойында 49 ұпай жинады, ал 12 сәуірде «Лейкерс» командасына қарсы 45 ұпай жинады. «Джаз» маусымды 55–27 есебімен аяқтады және плей-оффтың бірінші раундында «Феникс Санс» командасынан бес ойын ішінде жеңілді, онда Малоун орташа есеппен 25,2 ұпай және 10,2 ребоунд жинады. Екінші маусым қатарынан Малоун Майкл Джорданнан кейін ойынға ұпай жинауда екінші орынды иеленді. Малоун осы маусымда бес ойында 40 немесе одан да көп ұпай жинады. Батыс конференциясының финалына алғаш рет қатысқанда, «Джаз» плей-оффта екінші маусым қатарынан «Портленд Трейл Блейзерс» командасынан жеңілді. 1992 жылғы плей-оффта Малоун 52,1% ату пайызымен 29,1 ұпай және 11,9 ребоунд жинады. 1993 жылдың 4 ақпанында «Лейкерс» командасына қарсы өткен ойында Малоун өзінің карьерасында 16 000-нан астам ұпай жинады. Ол және оның командаласы Джон Стоктон 1993 жылы All-Star MVP сыйлығын бөлісті. Батыстың 135–132 есебімен жеңіске жеткен қосымша уақытта Малоун 28 ұпай жинап, 10 ребоунд алды. Ақырында НБА чемпионы атанған «Хьюстон Рокетс» командасы «Джазды» Батыс конференциясының финалында бес ойыннан кейін жеңді. Команда тарихында алғаш рет 1994–95 маусымында «Юта Джаз» 60 ойын жеңді. Сонымен қатар, команда қатарынан 15 сыртқы ойында жеңіске жетті (команданың ең жақсы көрсеткіші, содан кейін лигадағы екінші ең жақсы көрсеткіш). Малоунның ойын басына 26,7 ұпайы НБА-да төртінші орынды иеленді және Малоун 1995 жылдың 20 қаңтарында карьерасында 20 000 ұпай жинаған 19-шы НБА ойыншысы атанды. 1995 жылғы плей-оффта «Джаз» екінші жыл қатарынан «Хьюстон Рокетс» командасынан жеңілді, бұл жолы бірінші раундта. «Джаз» осы кезеңде тек Батыс конференциясының финалына дейін жетті, «Портленд Трейл Блейзерс» (1992), «Хьюстон Рокетс» (1994) және «Сиэтл Суперсоникс» (1996) командаларынан жеңілді.

Born in Summerfield, Louisiana, Malone was the youngest of nine children and was raised on a farm by his single mother, Shirley. Shedrick Hay, his father, was married to a different woman and raising a family with her. Shedrick committed suicide when Karl was 14, though Malone didn't disclose the suicide until 1994. As a child, Malone often worked on the farm, chopped trees, hunted, and fished. He attended Summerfield High School and led his basketball team to three consecutive Louisiana Class C titles from 1979 to his senior season in 1981. Although recruited by University of Arkansas basketball coach Eddie Sutton, Malone enrolled at Louisiana Tech University, which was closer to home. He joined the Louisiana Tech Bulldogs basketball team in his second year because his grades were too low for freshman eligibility; Malone played under coach Andy Russo. In his second season with Louisiana Tech (1983–84), Malone averaged 18.7 points and 9.3 rebounds per game. Louisiana Tech finished the 1984–85 season 29–3, at the top of the Southland Conference, and advanced to the NCAA tournament for the first time in school history; the team finished at the Sweet 16 round. In each of his three seasons with the Louisiana Tech Bulldogs, Malone was an All Southland selection. In fact, Malone was so convinced the Dallas Mavericks were going to select him with the eighth choice that he had already rented an apartment in Dallas. Instead, the Mavericks selected Detlef Schrempf. Under head coach Frank Layden, Malone averaged 14.9 points and 8.9 rebounds in his first season and made the 1986 NBA All Rookie Team after coming in third for Rookie of the Year votes. For the third consecutive season, the Jazz made the postseason but lost the first round of the 1986 playoffs to the Dallas Mavericks. In the four playoff games, Malone improved in his scoring with a 20 points per game average but was still subpar in shooting (49.6% field goals) and rebounds (8.9). After his second season, Malone became the Jazz's leader in average scoring (21.7 points) and rebounding (10.4 rebounds); in 24 of 29 games between February 1 and April 3, 1987, he was the leading scorer of the game. In the next round, the defending champions Los Angeles Lakers, led by perennial All Stars Magic Johnson, James Worthy, and Kareem Abdul Jabbar, defeated the Jazz in seven games. In the seventh game of the series, Malone scored 31 points and had 15 rebounds, but the Lakers beat the Jazz 109–98 and eventually won the 1988 NBA Finals. In 11 playoff games in 1988, Malone averaged 29.7 points and 11.8 rebounds. Malone averaged 29.1 points in , good for second in the NBA behind Michael Jordan, and 10.7 rebounds, which was fifth in the league. This scoring average was Malone's highest so far in his career. At the 1989 NBA All Star Game, Malone finished with 28 points, 9 rebounds and 3 assists en route to his first NBA All Star MVP. The Jazz finished 51–31, but were swept in three games in the first round by the Golden State Warriors. This season marked Malone's first with the All NBA First Team honor. On December 5, 1989, Malone scored 21 points and grabbed 19 rebounds in a 94–80 win over the home team, Cleveland Cavaliers. Seventeen days later, Malone recorded 52 points and 17 rebounds in a 114 100 road win over the Charlotte Hornets. On January 27, 1990, Malone scored a career high 61 points in a 144–96 victory against the Milwaukee Bucks. He made 21 of 26 field goals and 19 of 23 free throws. It was the most points scored by a Jazz player since the team moved to Utah from New Orleans. Although Malone was voted to the NBA All Star Game for the third consecutive season, because of an ankle injury he sat out the game. He led the team in scoring in 24 of the last 26 games of the season; on March 29, 1990, against the Golden State Warriors, Malone scored 49 points, and on April 12 against the Lakers he scored 45. The Jazz, finishing the season 55–27, lost to the Phoenix Suns within five games in the first round of the playoffs, in which Malone averaged 25.2 points and 10.2 rebounds. For the second straight season, Malone finished second in the league in points per game behind Michael Jordan. Malone scored 40 or more points in five games this season. In its first ever franchise Western Conference Finals appearance, in six games the Jazz lost in the playoffs for the second straight season to the Portland Trail Blazers. Malone averaged 29.1 points on 52.1% shooting and 11.9 rebounds in the 1992 playoffs. On February 4, 1993, in a game against the Lakers, Malone surpassed 16,000 career points. He and his teammate John Stockton shared the All Star MVP award in 1993. In the West's 135–132 overtime win, Malone scored 28 points and pulled in 10 rebounds. The eventual NBA champion Houston Rockets eliminated the Jazz from the Western Conference Finals in five games. For the first time in team history, in 1994–95, the Utah Jazz won 60 games. In addition, the team won 15 consecutive away games (the best such streak by the team, then the second best streak in the league). Malone's 26.7 points per game ranked fourth in the NBA, and Malone became the 19th NBA player to reach 20,000 career points on January 20, 1995. In the 1995 playoffs, the Jazz lost to the Houston Rockets for the second consecutive year, this time in the first round. The Jazz only made it as far as the Western Conference Finals in this period, losing to the Portland Trail Blazers (1992), the Houston Rockets (1994) and the Seattle SuperSonics (1996).

Батыс конференциясының чемпиондық жылдары (1996-1998)

Малоун 1996 жылғы жазғы Олимпиада ойындарында алтын медаль жеңіп, «Джаз» командасын екі рет NBA финалына жеткізді. 1996–97 маусымда Малоун ойынға 27,4 ұпай жинап, «Джазды» 64–18 есебімен жеңіске жеткізді, бұл команда тарихындағы ең көп тұрақты маусымдағы жеңіс көрсеткіші. Малоун алғашқы рет NBA-ның ең құнды ойыншысы атағын жеңіп алды, ал «Джаз» Батыс конференциясының үздік командасы және плей-офф чемпионы атанды. «Лос-Анджелес Клипперс» командасын жеңіп, «Лос-Анджелес Лейкерс» командасын ұтқаннан кейін, «Джаз» Хаким Оладжувон, Чарльз Баркли және Клайд Дрекслер үштігінің жетекшілігімен «Хьюстон Рокетс» командасына қарсы шықты. «Джаз» оларды алты ойында жеңді (соңғы жеңіс Стоктонның соңғы секундтағы сәтті добынан келді). 1997 жылы Малоун NBA финалына өтті, онда олар Джордан басқарған «Чикаго Буллс» командасына қарсы ойнады. Екі бұрынғы MVP-нің кездесуінде «Буллс» «Юнайтед Центрде» алғашқы екі ойынды жеңді. Малоун екінші ойында 20 ұпайдың 6-сын ғана ата алды. Алайда, «Джаз» келесі екі ойында «Дельта Центрде» Малоунның 3-ші ойында 37 ұпай, ал 4-ші ойында 23 ұпай жинауының арқасында жеңіске жетті, соның ішінде Стоктонның соңғы минуттағы керемет пасынан кейін ойынды шешкен жылдам шабуылмен допты себетке салуға қол жеткізді. «Буллс» келесі екі ойынды және серияны жеңді, Малоун 6-шы ойында айып тастаудан қиналды. Келесі маусымда «Джаз» тағы да үстемдік танытты. Малоун бір ойынға 27 ұпай жинады және екінші рет MVP атағын жеңіп алуға жақын болды, бірақ Джорданға есе жіберді. Дегенмен, «Джаз» 62–20 есебімен рекорд орнатты, бұл NBA-дағы ең жақсы көрсеткіш болды. «Джаз» тағы да Батыс конференциясының басында тұрды, ал 1998 жылғы плей-оффта олар «Рокетс», «Спёрс» және «Лейкерс» командаларын тікелей жеңіп, екінші рет қатарынан финалға өтті. «Чикаго Буллс» командасымен қайта кездесу басқаша басталды, өйткені Малоун 21 ұпай жинады және «Джаз» 1-ші ойында 88–85 есебімен жеңіске жетті. Малоун өзін тұрақты түрде жоғары көрсеткіштерге жеткізе алмады, бұл көбінесе Деннис Родман мен Скоти Пиппеннің қатаң қорғанысының нәтижесі болды. 1998 жылғы финалдың 5-ші ойынында Малоун 39 ұпаймен «Джаз» командасының ұпайларын басқарды, ал «Джаз» Чикагода «Буллс» командасын 83–81 есебімен жеңді. Малоун 39 ұпайды 27 лақтырудың 17-сімен жинады, сондай-ақ 9 реборд, 5 нәтижелі пас және 1 допты жоғалтты. Оның көптеген лақтырулары «сол жақтан орта қашықтықтағы кері бұрылыс лақтырулары» болды. Финалдың алтыншы ойыны Солт-Лейк-Ситидегі «Дельта орталығында» өтті, ал серияда 3–2 есебімен жеңіліп тұрған команда серияны жоғалтуға бір жеңістен ғана қалып қойды. Малоун 31 ұпай жинап, 11 реборд жасады. «Джаз» бірінші жартылайда 49–45, ал үшінші тоқсанда 66–61 есебімен алда тұрса да, команда төртінші тоқсанда басымдығын жоғалтып, Малоунның постта пас жіберуінен кейін жеңіліске ұшырады. Төртінші тоқсанның соңына 18,9 секунд қалғанда, «Джаз» 86–85 есебімен алда тұрды, «Буллс» командасының қорғаушысы/шабуылшысы Майкл Джордан Малоунға берілген допты ұрлап, 5,2 секунд қалғанда секіріп жіберіп, «Буллс» командасына 87–86 есебімен басымдық берді. Джон Стоктон ойынды шешетін лақтыруды сәтті орындамады. Джорданның лақтыруы оның мансабындағы «ең ұлы лақтыру» деп аталды, ал «Буллс» командасының 1998 жылғы жеңісі олардың үшінші рет қатарынан чемпиондық титулы және 1991 жылдан бері алтыншы чемпиондық титулы болды.

Malone returned from a gold medal winning effort at the 1996 Summer Olympics leading the Jazz to two consecutive NBA Finals appearances. During the 1996–97 season, Malone put up a resurgent 27.4 points per game while leading the Jazz to a 64–18 record, the most regular season wins in team history. Malone won his first NBA Most Valuable Player award, and the Jazz were the top team in the Western Conference and the playoff champions in that conference. After sweeping the Los Angeles Clippers and defeating the Los Angeles Lakers, the Jazz took on the Houston Rockets, led by the aging trio of Hakeem Olajuwon, Charles Barkley, and Clyde Drexler. The Jazz beat them in six games (the last victory coming on a last second shot by Stockton). Malone finally reached the NBA Finals in 1997, where they played the Jordan led Chicago Bulls. In a matchup of the two previous MVPs, the Bulls won the first two games at the United Center. Malone struggled from the field, going 6 of 20 for 20 points in Game 2. However, the Jazz won the next two games at the Delta Center behind Malone's 37 points in Game 3 and 23 in Game 4, including a game winning fastbreak lay up off a spectacular assist by Stockton in the last minute. The Bulls won the next two games and the series, with Malone struggling from the foul line in Game 6. The next season saw the Jazz once again dominate. Malone put up 27 points per game and just missed out on his second MVP award, losing to Jordan. Nevertheless, the Jazz posted a 62–20 record, which was the best in the NBA. The Jazz once again were seated at the top of the Western Conference, and in the 1998 playoffs they defeated the Rockets, Spurs, and Lakers via a sweep en route to their second consecutive Finals appearance. The rematch with the Chicago Bulls would start differently, as Malone put up 21 points and the Jazz won Game 1, 88–85. Malone found himself unable to put up consistently high numbers, due in large part to the swarming defense of defenders Dennis Rodman and Scottie Pippen. In Game 5 of the 1998 Finals, Malone led the Jazz in scoring with 39 points, and the Jazz beat the Bulls 83–81 in Chicago. Malone scored his 39 points on 17 for 27 shooting and also made 9 rebounds, 5 assists, and 1 turnover. Many of his shots were "mid range turnaround jumpers from the left side". A sixth game of the Finals was held at the Delta Center in Salt Lake City, and by trailing the series 3–2 the team was one loss away from losing the series. Malone scored 31 points and made 11 rebounds. Although the Jazz held leads of 49–45 by halftime and 66–61 after the third quarter, the team squandered their lead in the fourth and would lose after Malone lost a pass in the post. With 18.9 seconds left in the fourth quarter and the Jazz leading 86–85, Bulls guard/forward Michael Jordan stole the ball just passed to Malone and with 5.2 seconds left made a jump shot that gave the Bulls an 87–86 lead. John Stockton missed a game winning jump shot. Jordan's shot has been dubbed the "greatest shot" of his career, and the Bulls' 1998 title was their third consecutive championship and sixth since 1991.

Jazz-пен кейінгі маусымдары (1998-2003)

1998 жылдың 12 қарашасында, 1998–99 маусымын қысқартқан лок-аут кезінде Малоун Лос-Анджелестегі радиошоуында команда иесі Ларри Х. Миллер мен Юта БАҚ-ының құрметсіздігіне байланысты, ол "бұзақылар" деп атаған «Джаз» командасынан ауысуды талап ететінін мәлімдеді. Бір аптадан кейін Малоун ауысу туралы талаптарынан бас тартып, сұхбатында «басқа жағдайлар тең болса», «Джаз» үшін ойнауға әлі де құштар екенін айтты. Ақпан айында НБА тұрақты маусымы қайта басталды, және Малоун екінші MVP сыйлығын жеңіп алды, «Джаз» 50 ойындық маусымда 37–13 есебімен жеңіске жетті. Сол жылы олар екінші раундта «Трэйл Блэйзерс» командасынан жеңіліп қалды, ал келесі бірнеше жыл бойы «Джаз» титул үшін күресте қалып қойды. «Джаз» 1999 жылғы екінші раундтың бесінші ойынында «Блэйзерс» командасын 88–71 есебімен жеңіп, алтыншы ойынға жол берді, ал Малоун 23 ұпай жинады. Сол ойында Малоун «Блэйзерс» командасының Брайан Грантына шынтақпен соқты, ол бірінші ойында да соқты және осы үшін 10 000 доллар айыппұл төледі. Командасының әлсіреуіне және жасының өсуіне қарамастан, Малоун Ютамен өткізген соңғы төрт маусымда әр ойында орташа есеппен 25,5, 23,2, 22,4 және 20,6 ұпай жинады. 2002–2003 маусымында Малоун 36 374 ұпаймен Уилт Чемберленді басып өтіп, барлық уақыттағы ең көп ұпай жинаған ойыншылар тізімінде екінші орынға шықты. 2003 жылы, Стоктон зейнеткерлікке шыққан жылы ол бос агент атанды. Малоун мен Стоктон «Джаз» командасында бірге ойнаған 1985–2003 жылдары НБА тарихындағы ең өнімді қорғаушы-шабуыл комбинацияларының бірін құрады. Бапкер Джерри Слоанның қатал және күшті стилін ойнатып, пик-н-роллды тиімділікке жеткізе отырып, «Джаз» жеңіске жетіп, тұрақты түрде плей-оффқа қатысты. Малоун «Джаз» командасын 1992–93 (47–35) маусымын қоспағанда, бірнеше рет 50 жеңіске жеткізді.

Лос-Анджелес Лейкерс (2003-2004)

Малоун тағы бір маусым NBA-да ойнады, Лос-Анджелес Лейкерс командасына қосылып, чемпиондық атақты жеңуге тырысты. All-Star қақпашысы Гэри Пейтон да өзінің алғашқы НБА чемпионатын жеңу үшін Лейкерске қосылды, ал Малоун, Пейтон, Шакил О'Нил және Коби Брайантпен бірге Лейкерс титулды жеңуге фавориттер саналды. Лейкерс маусымды 18–3 есебімен сенімді бастады, бірақ 21 желтоқсанда Малоун «Феникс Санс» командасына қарсы ойында тізесіне жарақат алып, 39 ойынға қатыса алмады. Малоун маусым соңына қарай қайта оралды, ал Лейкерс 56 жеңіспен және плей-оффтағы екінші орынмен плей-оффқа қатысты. Плей-оффтың бірінші турында «Хьюстон Рокетс» командасына қарсы Малоун 4 ойында қос таңбалы ұпай жинады, оның ішінде 30 ұпай және 13 доптаманы «Лейкерс» командасының төртінші ойындағы жеңісіне жеткізді. «Лейкерс» командасы конференция жартылай финалында «Сан-Антонио Спарс» командасымен кездесті, онда Малоун серияда 13 ұпайдан аспағанмен, Тим Дунканді қорғауда маңызды рөл атқарды. «Лейкерс» командасы конференция жартылай финалында 6 ойында «Спарс» командасын жеңіп, конференция финалында 6 ойында «Миннесота Тимбервулвз» командасын жеңіп, НБА финалына өтті. Ол «Миннесота» командасына қарсы екі рет 17 ұпай жинап, плей-оффтағы ойындарда орташа есеппен 11,5 ұпай және 8,8 доптама жинады. 40 жастағы Малоунның НБА чемпионатын жеңуге жасаған тырабы сәтсіз аяқталды, себебі «Лейкерс» командасы 2004 жылғы НБА финалында «Детройт Пистонс» командасынан 5 ойында жеңілді. Малоун үшінші ойында оң тізесін бұрап алды және үшінші мен төртінші ойындарда жарақатпен ойнады, содан кейін серияның бесінші және соңғы ойынын өткізіп жіберді.

Зейнеткерлік

Лейкерс командасындағы маусымынан кейін Малоун еркін агент атанды. 2004 жылдың жазында оның тізесіне операция жасалды, ал Лейкерс командасының қорғаушысы Коби Брайантпен жеке мәселелер Малоунды тағы бір маусымға командаға оралмауға мәжбүр етті. Нью-Йорк Никс клубы 2004–2005 жылдары Малоунмен келісім жасауға тырысты. 2005 жылдың ақпан айының басында, 2005 жылғы NBA All-Star ойынына дейін Малоунның агенті оның Сан-Антонио Спарс клубымен келісімге отыруы мүмкін екенін болжады. Спарс бас бапкері Грег Попович командасы Малоун ойнауды шешсе, онымен келісім жасауға қызығушылық танытқанын растады. 2005 жылдың 13 ақпанында «Дельта орталығында» өткен баспасөз конференциясында Малоун 19 маусымнан кейін НБА-дан қанағаттандырылып, зейнеткерлікке шыққанын ресми түрде жариялады. Юта Джаз 2006 жылдың 23 наурызында Вашингтон Уизардс командасына қарсы өткен ойында Малоунның 32 нөмірі бар жейдесін зейнеткерлікке шығарды. Сондай-ақ, ол EnergySolutions Arena сыртындағы қоладан жасалған мүсінінің ашылуымен құрметтелді, бұл мүсін командаласы Джон Стоктонның жанына қойылды, сонымен қатар Солт-Лейк-Ситидегі 100 Оңтүстік көшесінің бір бөлігіне оның есімі берілді. Қазіргі кезде мүсіндер тұрған жер Стоктон және Малоун көшелерінің қиылысы болып табылады.

Олимпиадалық мансабы

1984 жылы Малоун мен Стоктон екеуі де АҚШ ұлттық баскетбол құрамасынан алынып тасталды, бірақ 1992 жылы ұлттық баскетбол құрамалары НБА ойыншыларын қабылдағанда құрамаға қосылды. Осыған дейін тек НБА-дан басқа лигалардың кәсіби ойыншылары ғана қатыса алатын, бұл АҚШ-қа үлкен кемшілік келтірді. Орегон Ұлттық гвардиясы Малоунды 1992 жылғы Олимпиада іріктеу турнирінің алтын медаль үшін өткен матчында АҚШ ұлттық құрамасы Венесуэла құрамасын 127:80 есебімен жеңгеннен кейін құрметті мүше етіп белімдеді. Малоун 1992 және 1996 жылғы жазғы Олимпиада ойындарында өнер көрсетіп, екі жылдың екеуінде де АҚШ құрамасымен алтын медаль жеңіп алды. 1996 жылғы Олимпиадада Малоун орташа есеппен ойын басына 8,4 ұпай, 4,5 доптарды қайтарып алу және 1,4 нәтижелі пас берді, сондай-ақ екі ұпайлық лақтырудың 56,9%-ын және айып тастаудың 52,9%-ын орындады. 2010 жылы ол алғашқы Dream Team-нің қалған мүшелерімен бірге Naismith Memorial Basketball Hall of Fame-ге енгізілді.

Луизиана Техникасы (2007-2011)

2007 жылдың 31 мамырында Малоун өзі бітірген Луизиана Тех университетінде баскетболды дамыту директоры және күштік жаттығулардың көмекші бапкері болып тағайындалды, сондай-ақ университеттің спорт бөліміне 350 000 доллар сыйлады. 2013 жылдың 29 мамырында Малоун Юта Джазз командасына ірі ойыншылармен жұмыс істейтін бапкер ретінде қайта оралды.

Ойыншы профилі

Малоун НБА тарихындағы ең үздік алдыңғы қатардағы ойыншылардың бірі саналады және тұрақты өнімділігі үшін "Пошташы" деп аталды. Ол екі рет үздік ойыншы (MVP) атағын жеңіп алды, он бір рет НБА бірінші командасының құрамына енді және үш рет НБА-ның үздік қорғаушы командасына (All-Defensive First Team) сайланды. 2022 жылы НБА-ның 75 жылдығын мерекелеу аясында The Athletic барлық уақыттағы ең үздік 75 ойыншыны анықтады, сонда Малоун НБА тарихындағы 16-шы ең ұлы ойыншы деп танылды. Малоун еркін лақтырулар бойынша лигада жеті рет рекордты жаңартты. Ол физикалық тұрғыдан күшті қорғаушы және допты қайтарып алуда шебер болды, сондай-ақ НБА-дағы ең төзімді ойыншылардың бірі ретінде танылды. 40 жасына келгенімен де жоғары деңгейде өнер көрсетті, үш еселенген нәтиже (triple-double) көрсеткен және НБА финалға өтетін команданың негізгі құрамындағы ең ескі ойыншы атанды. Малоунның еңбекқорлығы НБА-дағы алғашқы жылдарынан-ақ көрінді, ол еркін лақтырудың тиімділігін 50%-дан 75%-ға дейін арттырды. Малоун "Юта Джаз" командасында 32-нөмірлі жейдемен ойнады. "Лос-Анджелес Лейкерс" командасында 11-нөмірлі жейдемен ойнады (32-нөмірлі жейде Меджик Джонсонның құрметіне зейнеткерлікке жіберілді, бірақ Джонсон Малоунға оны қайта киюге рұқсат беруге дайын еді, бірақ Малоун бұл ұсыныстан бас тартты), алайда "Лейкерс" командасына таныстыру барысында 32-нөмірлі жейдемен суретке түскен. Малоун "Dream Team" құрамында да 11-нөмірлі жейдемен ойнады, себебі ойыншылар FIBA ережелеріне сәйкес 4-тен 15-ке дейінгі нөмірлерді таңдауға міндетті болды. 1476 НБА ойынында (барлық уақытта 6-шы орын) және 1471 негізгі құрамда ойнаған (барлық уақытта ең көп, жаңадан келген маусымынан кейін ешқашан қосалқы құрамда ойнаған емес), Малоун 36,928 ұпай (әр ойынға орташа есеппен 25,0 ұпай) жинады, бұл барлық уақытта үшінші көрсеткіш. Оның жоғары тиімділігі үш факторға байланысты болды: pick-and-roll тактикасы, физикалық күші, оның көптеген қарсыластарын жеңуге мүмкіндік берді, және жылдамдыққа ие болуы, оның қарсыластардан допты ұрлап, жылдам шабуылдарда ұпай жинауына мүмкіндік берді. Малоун мансабында әр ойынға орташа есеппен 10.1 допты қайтарып алды және 1.41 допты ұрлады. Сонымен қатар, Малоун Стоктонмен 1412 ойын өткізді, бұл бір командадағы екі ойыншы үшін ең көп көрсеткіш, ал "Джаз" командасында ойнаған кезінде 1444 ойынның ішінде бар болғаны он ойынды қатыспады (үш ойын дисквалификацияға байланысты).

Malone is regarded as one of the best power forwards in the history of the NBA and was known as "the Mailman" for his consistent delivery. He collected two regular season MVP Awards, eleven NBA First Team nominations and was also selected to the NBA All Defensive First Team three times. In 2022, to commemorate the NBA's 75th Anniversary The Athletic ranked their top 75 players of all time, and named Malone as the 16th greatest player in NBA history. Malone led the NBA in free throws taken and made a league record seven times. He was a physical defender and rebounder, and one of the most durable players ever in the NBA. He maintained a high level of play even at age 40, becoming the oldest player to both log a triple double and to be a starter on an NBA Finals bound team. Malone's work ethic showed prominently in his formative years in the NBA, when he raised his free throw shooting percentage from below 50% to 75%. Malone wore number 32 for the Utah Jazz. He wore number 11 for the Los Angeles Lakers (number 32 was retired honoring Magic Johnson, though Johnson himself offered to have it unretired for Malone to wear, an offer Malone declined), though he was photographed with a number 32 jersey at his Lakers introductory press conference. Malone also wore number 11 for the Dream Team, as the players wore 4 to 15 to adhere to FIBA rules. Over 1,476 NBA games (sixth all time), and 1,471 starts (most all time, never coming off the bench after his rookie season), Malone scored 36,928 points (25.0 per game), third best all time, on .516 shooting. His high field goal percentage benefited from three factors, namely, the pick and roll offense; his physical power, enabling him to overpower most forwards, and his ability to run the court, allowing him to convert fastbreak dunks and lay ups off assists by Stockton. Malone notched 10.1 rebounds and 1.41 steals per game for his career. In addition, Malone played 1,412 games with Stockton, most all time for two players on the same team, and missed just ten games out of a possible 1,444 games during his time with the Jazz (three because of suspension).

Кәсіпорындар

Малоун Teriyaki Grill, Eskamoe’s Frozen Custard & More және Луизиана штатының Растон қаласындағы Arby’s-тің иесі. Оның Юта штатында екі автосалоны, ал Луизианада біреуі бар. Карл Малоун Тойота – Солт-Лейк-Ситидің Дрейпер қалашығында (Юта штаты), ал Карл Малоун Крайслер Додж Джип Рам – Юта штатының Хебер-Сити қаласында орналасқан. Малоун бұрын Нью-Мексико штатының Альбукерки қаласында Ларри Х. Миллер дилерліктерімен бірлесіп Toyota дилерлігіне ие болған, бірақ 2010 жылы өз үлесін сатты. Ол сондай-ақ Джон Стоктонмен бірге Санди қаласында (Юта штаты) Honda дилерлігіне серіктес болды, бірақ 2010 жылы өз үлесін қайтадан Ларри Х. Миллер дилерліктеріне сатты. 2019 жылы ол Луизиана штатының Растон қаласында "Карл Малоун Тойота" деп аталған Toyota дилерлігін сатып алды. Малоун Юта штатында үш Jiffy Lube франшизасына да ие, сонымен қатар Юта және Айдахо штаттарындағы Burger King франшизаларының үлескері. Ол "Static Shock" телесериалының "Hoop Squad" эпизодында өзінің және "Pulverizer" атты супербатыр рөлінде қонақ ретінде пайда болды. Малоун 2004 жылғы "Soul Plane" комедиялық фильмінде де өзін-өзі сомдады, сондай-ақ 1998 жылғы "Brother's Keeper" эпизодында да көрінеді. Ол "Jimmy Kimmel Live!" телешоуында "All Alone with Karl Malone" атты скетчте жиі пайда болады.

Кәсіби күресу

1998 жылғы НБА финалынан кейін Малоун мен «Чикаго Буллз» командасының күшті шабуылшысы Деннис Родман 1998 жылдың шілдесінде «Дүниежүзілік Күрес Федерациясы» (WCW) ұйымында өткен «Bash at the Beach» іс-шарасында кәсіби күреске қатысты. Күрес спортының жанкүйері Малоун өзінің досы Даймонд Даллас Пейджбен бірге Родман мен Халк Хоганға қарсы шықты. Кейбір күрес сыншылары бұл жекпе-жекті жақсы қабылдамағанмен, екі күшті шабуылшы 23 минут бойы қарапайым бас құлыптар, лақтырулар және киім ілмектерімен айқасты. Малоун мен ДДП Родман мен Хоганнан жеңілді. Бұл іс-шара компания үшін үлкен қаржылық табыс әкелді, 1998 жылғы ең жоғары төлемді көру көрсеткішіне ие болды және компания тарихындағы ең жоғары көрсеткіштердің біріне айналды.

Отбасы

1990 жылы 24 желтоқсанда Малоун 1988 жылы «Мисс Айдахо АҚШ» сайысының жеңімпазы Кей Кинсиге үйленді. Олардың төрт баласы бар: қызы Кади (8 қараша 1991 жылы туған), қызы Кайли (7 сәуір 1993 жылы туған), ұлы Карл-младший «К.Ж.» (8 мамыр 1995 жылы туған) және қызы Карли (1998 жылы туған). Сондай-ақ ол 2018 жылғы NFL Combine-ға шақырылды. 1998 жылы «The Globe» газеті Малоунның 1980-жылдардың соңында кәсіби баскетбол карьерасын бастағаннан кейін шамамен бірден әкелікке қатысты сотқа тартылғанын жариялады. Газет оның үш баланың әкесі екенін мәлімдеді: екеуі Бонита Фордтан, Луизиана штатының Саммерфилд қаласынан, шамамен оның жасындағы әйелден, ал біреуі Глория Белльден, ол туғанда 13 жаста болған. Малоун мен Форд екеуі де 17 жаста болғанда Дэрил мен Шерил Форд есімді егіздер дүниеге келді; Малоун 20 жастағы колледж студенті болғанда, Белл 13 жасында Деметрес Белльді дүниеге әкелді. Зорлау бойынша қылмыстық іс қозғалмады. «Globe» оқиғасынан кейін Малоун Форд егіздерімен алғаш рет олар дүниеге келгеннен кейін ауруханада кездесті. Ол кезде Малоун Беллмен кездеспеді, ал оның адвокаты Малоун әкелікті анықтауға қатысты кез келген шешімге келмей тұрып сот ісін шешкенін және сондықтан ол балалардың бірінің әкесі екенін әлі білмейтінін мәлімдеді. «Tribune» газетінің хабарлауынша, сот Малоунды әке деп таныған, бірақ ол ұсынған дәлелдерге емес, сотқа жауап бермегендігіне байланысты. Газет сондай-ақ Малоун жауап беріп, сот отырысы өткен жағдайда қандай дәлелдер ұсынылатыны туралы сот құжаттарын қарады. Біріншіден, зертханалық қан сынағы Беллдің әкесі Малоун немесе Малоунның бауыры екенін 99% сенімділікпен көрсетті. Сондай-ақ, газет Форд егіздеріне бірдей қан үлгісін қолданғанда Малоунның әке болу ықтималдығының да жоғары екені хабарланды. «Tribune» басылымының хабарлауынша, Малоун Беллге қатысты сот шешімін сынға алып, оны аптасына 125 доллар бала асырау ақысы ретінде, сондай-ақ өткен және болашақ медициналық шығындар үшін жауапты деп айыптаған шешімнің шамадан тыс екенін мәлімдеді. Малоунның апелляциялық шағымы қаралатынға дейін сот ісі құпия шарттармен шешілді. Форд егіздеріне қатысты, Малоун өзінің активтерін ашудан немесе ДНК-тестілеуден бас тарту арқылы сот бұйрығын бұзған кезде олардың әкесі деп танылды. Содан кейін тағы бір соттан тыс келісімге қол жеткізілді. Сол кезден бастап Карл Малоун егіздермен қарым-қатынасын сақтап келеді, олардың әрқайсысы кейіннен өзінің түлектері болған Луизиана Техникалық университетінде колледж баскетболын ойнады. Шерил Форд кәсіби баскетбол карьерасын Әйелдер ұлттық баскетбол лигасының «Детройт Шок» командасымен жалғастырды. Белл «Буффало Биллз», «Филадельфия Иглз» және «Даллас Каубойз» командаларында НФЛ шабуылдаушы желілік ойыншысы ретінде ойнады. 2008 жылы «The Buffalo News» газеті Беллдің Малоунмен алғашқы кездесуі Белл орта мектепті бітіргеннен кейін көп ұзамай болғанын жариялады. Беллдің айтуынша, Малоун оған әке-бала қарым-қатынасы үшін «кеш болды» деді. Алайда, 2014 жылы екеуі қарым-қатынастарын қалпына келтіріп, 2018 жылы үнемі байланыста болды. Малоун 2009 жылдың наурызында Fox News ток-шоуының «Great American Panel» сегментінде пайда болды. Ол Луизианадағы шаруаларға қолдау көрсетті, олар Pilgrim's Pride зауыттарының жабылуына байланысты жұмыс орындарын жоғалтып алмақ болды. Малоун АҚШ-тағы ұлттық қару-жарақ қорғау ұйымы – Американың Ұлттық атқыштар қауымдастығының (NRA) директорлар кеңесінде қызмет етеді.

Malone married Kay Kinsey, winner of the 1988 Miss Idaho USA pageant, on December 24, 1990. They have four children: daughter Kadee (born November 8, 1991), daughter Kylee (born April 7, 1993), son Karl Jr. "K. J." (born May 8, 1995), and daughter Karlee (born 1998). and was invited to the 2018 NFL Combine. In 1998, the tabloid newspaper The Globe reported that Malone had been a defendant in paternity lawsuits, filed shortly after Malone began his professional basketball career in the late 1980s. The newspaper alleged that he was the father of three children: two by Bonita Ford, a woman approximately his age from his hometown of Summerfield, Louisiana, and one with Gloria Bell, who was 13 when she gave birth. Malone and Ford were both 17 when twins Daryl and Cheryl Ford were born; Malone was a 20 year old college sophomore when Bell, at age 13, gave birth to Demetress Bell. No statutory rape charges were filed. In the aftermath of the Globe story, Malone met the Ford twins for the first time since visiting them in the hospital after they were born. Malone did not meet with Bell at that time, and his attorney insisted that Malone had settled the lawsuits before any conclusive establishment of paternity and thus still did not know whether he was truly the father of any of the children. The Tribune confirmed that the judge in the Bell lawsuit ruled Malone to be the father, not based on presented evidence, but rather because Malone did not respond to the suit. The paper also examined court documents detailing the evidence that was to have been presented had Malone responded and a trial ensued. One item listed was a laboratory blood test that concluded with over 99% certainty that Bell's father was either Malone or a brother of Malone. The paper also reported that applying the same blood sample to the Ford twins resulted in a similarly high probability of paternity by Malone. According to the Tribune, Malone challenged the court's ruling with regard to Bell, claiming that the judgment holding him responsible for $125 per week in child support, plus past and future medical expenses, was excessive. Before Malone's appeal was adjudicated, the lawsuit was settled on confidential terms. In the case of the Ford twins, Malone was ruled to be their father when he violated a court order by refusing to reveal his assets or submit to a DNA test. Thereafter, another out of court settlement was reached. Since that time, Karl Malone has maintained a relationship with the twins, each of whom later played college basketball at his alma mater, Louisiana Tech. Cheryl Ford went on to a professional basketball career with the Detroit Shock of the Women's National Basketball Association. Bell has played as an NFL offensive lineman for the Buffalo Bills, Philadelphia Eagles, and Dallas Cowboys. In 2008, The Buffalo News reported that Bell's first ever meeting with Malone came shortly after Bell graduated from high school. According to Bell, Malone told him then that it was "too late" for them to have a father son relationship. However, in 2014, the two repaired their relationship and were in regular contact by 2018. Malone appeared on the "Great American Panel" segment of the Fox News talk show Hannity in March 2009. He advocated support for farmers in Louisiana who were about to lose their jobs due to the closing of Pilgrim's Pride plants. Malone has served on the board of directors of the National Rifle Association of America (NRA), a national firearms advocacy organization in the USA.

Сыртқы өмір

Малоун - құмар аңшы және балықшы. Оның Аляскадағы Кеней өзенінің жанында жазғы үйі бар. 1998 жылдың шілде айында Малоун, өзінің Jazz командаластары Крис Моррис пен Брайон Рассел, сондай-ақ бірнеше туыстары, Q Lube компаниясының басшылары және Q Lube конкурсының жеңімпаздарымен бірге Аляскаға төрт күндік балық аулау сапарына қатысты.

Қоғамдық имидж

Малоун өзін үшінші жақта сөйлейтінімен әйгілі. Ол сонымен қатар LA Gear өкшелер, Starter, Morris Air Service, Upper Deck және Burger King телеарналарында жарнамалық роликтерде де пайда болды. 2000 жылы оған арналған MVP Flakes астықтары шығарылды.