Саскачеван провинциясының либералды «Saskatchewan Progress Party» партиясы туралы мақала. Тарихы, құрылуы, үкімет құру кезеңдері мен саяси өзгерістері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Саскачеван прогресс партиясы (СПП) – Канаданың Саскачеван провинциясындағы либералдық саяси партия. Ол 1905 жылы Саскачеван либералдық партиясы ретінде құрылды және 2023 жылы мүшелері атауын өзгертуге дауыс бергенге дейін сол атпен сақталды. 2009 жылға дейін партия Канада либералдық партиясымен байланыста болды. Либералдар ХХ ғасырдың бірінші жартысында Саскачеван саясатында үстем күшке ие болды, 1905 және 1944 жылдар аралығындағы бес жылды қоспағанда, үкімет құрды. Томи Дугластың жетекшілігімен ынтымақтастық комонвелл федерациясының (CCF) пайда болуымен либералдар келесі екі онжылдықты оппозицияда өткізді, содан кейін 1964 жылдан 1971 жылға дейін тағы екі көпшілік үкімет құрды. Дегенмен, партия ХХ ғасырдың соңында ықпалын жоғалтты. 1990 жылдардың ортасында оппозиция мәртебесіне қайта қол жеткізсе де, осы мерзімнің өзі 1997 жылы көптеген депутаттар партияны тастап, жаңа Саскачеван партиясын құрғанда бұзылды. 1999 жылғы сайлау либералдардың заң шығарушы органға сайланған соңғы реті болды.
The Saskatchewan Progress Party (SPP) is a liberal political party in the Canadian province of Saskatchewan. It was founded in 1905 as the Liberal Party of Saskatchewan, and retained that name until members voted to change it in 2023. Until 2009, the party was affiliated with the Liberal Party of Canada. The Liberals were a dominant force in Saskatchewan politics during the first half of the twentieth century, forming government for all but five years between 1905 and 1944. With the emergence of the Co operative Commonwealth Federation (CCF) under Tommy Douglas' leadership, the Liberals spent the following two decades in Opposition before forming two more majority governments from 1964 to 1971. However, the party lost influence in the latter stages of the twentieth century. Although it reached Opposition status again in the mid 1990s, even that term was disrupted when much of the caucus abandoned the party to form the new Saskatchewan Party in 1997. The 1999 election marked the last time any Liberals were elected to the Legislature.
Саяси үстемдік (1905-1929)
Либералдық партия Саскачеван саясатында провинцияның алғашқы күндерінен бастап үстемдік құрды. Саскачеван 1905 жылдың қыркүйегінде көршілес Альбертамен бірге Конфедерацияға қосылды. Екі провинция да Солтүстік-Батыс территориясынан бөлініп шықты; аумақтық премьер-министр Фредерик Хоултен «Буффало» деп аталатын бір үлкен батыс провинциясын құруды ұсынды, бірақ Уилфрид Лорье басқаратын федералды либералдық үкімет Буффало сияқты үлкен провинцияның болуынан қорқып, екі провинция құруды жөн көрді. Хоултен Саскачеванның премьер-министрі болуға өзінің Провинциялық құқықтар партиясының туы астында талпынды, бірақ 1905 жылғы сайлауда Саскачеван сайлаушылары Уолтер Скотт басқаратын провинциялық либералдық партияны таңдады. Бұл жаңа Прерия провинциясындағы ұзақ либералдық династияның бастауы болды – партия провинцияның алғашқы жеті премьер-министрінің алтауын қамтамасыз етті. Либералдық партияның федералды деңгейдегі күшті ықпалына байланысты Саскачеван сайлаушылары ұлттық деңгейде беделі бар провинциялық үкіметті қалағандай көрінді, және Чарльз Даннинг пен Джимми Гардинер сияқты либералдық премьерлер федералды кабинетке өтіп, осы үрдіске ықпал етті. Осының нәтижесінде провинциялық либералдық партия провинцияның қарқынды өсім кезеңінде басшылық етті, халық саны иммиграцияның арқасында тез өсті – провинция Онтарио мен Квебекіден кейін елдегі халық саны бойынша үшінші орынға ие болды және ірі ауыл шаруашылық экономикасын құрды. Либералдық партияның табысының кілті иммигранттар қауымдастықтарымен, әсіресе провинцияның ең ірі фермерлер лоббисі – Саскачеван астық өсірушілер қауымдастығымен тығыз байланыста болуы болды. 1920 жылдары Альберта мен Манитобада Біріккен фермерлер үкіметтері билікке келсе де, және Саскачеванда аграрлық Прогрессивтік партия федералды деңгейде жақсы көрсетсе де, Саскачеванды фермерлердің провинциялық саясатқа тікелей араласуына либералдық басшылық, фермерлік ұйымдарға бейімделу арқылы ұзақ уақыт бойы кедергі келтірді. Ертедегі либералдық премьерлер тіпті маңызды аграрлық ұйымдастырушыларды кабинет отырыстарына шақыратын. Либералдық партия сондай-ақ 1920 жылдары провинциядағы ұлтшылдық сезімнің күшеюіне қарсы тұрды. Ку-клукс-клан провинцияда бекініп, 1929 жылға қарай 25 000 мүшеге ие болды, француз, католик және Шығыс Еуропалық қоныс аударушыларға қатысты кемсітушілік көзқарастарды күшейтті, бірақ премьер-министр Гардинер өзінің үкіметінің иммиграциялық саясатын қорғады және Кланды шетелдік ұйым деп, сондай-ақ провинциялық консервативтік партияның құралы деп атады. Консерваторлар Клан ұйымына мүшелік тізімдерін беру арқылы көмектескен деген хабарлар тарады, ал партияның өзі 1920 жылдардың соңында британдық, англосаксондық құндылықтарды қорғауға уәде берген ұлтшылдық бағдарламаны жасады. Либералдық партиялар жылдар бойы ашықтан-ашық жасалған ықпалдықтан қатты сынға ұшырады, бұл фермерлерді саяси қатысуға жақындатуға көмектесті және провинцияда либералдық партияларға қарсы күшті оппозициялық блокты нығайтты. 1929 жылғы сайлауда либералдық партия 28 орын алып, ең көп орынға ие болса да, алғаш рет көпшілік орындарды жеңе алмады. Олар заң шығарушы органның сенімін қамтамасыз ете алмады, нәтижесінде консервативтік премьер-министр Джеймс Т. М. Андерсон басқаратын коалициялық үкімет құрылды – оның партиясы 24 орын жеңіп алды және «Кооперативтік» үкімет құру үшін прогрессивтік және тәуелсіз депутаттардың қолдауын алды. Сонымен қатар, провинцияда жаңа саяси партияның ықпалы арта бастады. 1932 жылы Канаданың Біріккен фермерлері ресми түрде саясатқа қатысуға дауыс берді және Тәуелсіз Еңбек партиясымен біріккеннен кейін Фермерлік Еңбек партиясының туымен осылай істеді; жаңа партия сол жылы Кооперативтік Комонвелл Федерациясының (CCF) негізін қалаушы мүшесі болды. Партияның социалистік бағыты айқын болды және провинциялық саясаттың динамикасын тез өзгертті. Гардинер мен либералдық партия 1934 жылы билікке оралды; консерваторлар бірде-бір депутатты қайтара алмады, ал Фермерлік Еңбек партиясы 50 либералдық депутатқа қарсы 5 депутаттан тұратын ресми оппозиция болды. Сайлаудан кейін Фермерлік Еңбек партиясы ресми түрде CCF партиясының атауын қабылдады. Гардинерге 1935 жылы жұмыссыз жұмысшылардың мәселелерін тікелей федералды үкіметке жеткізуге арналған «Оттаваға жол» конвойы Саскачеван арқылы өтуіне қарсы тұруға тура келді. Премьер-министр Р. Б. Беннетт конвой Регинадан өте алмайтынын мәлімдеді, ол Корольдік Канада атты полициясының штаб-пәтері болып табылды. Гардинер наразылық білдіріп, төңкеріс болатынын болжады. 1935 жылдың 1 шілдесінде Регина төңкерісі екі адамның өліміне және жүздеген адамның жарақатына әкелді, оның болжамы расталды. Либералдық партия 1938 жылғы сайлауда көпшілігін сақтап қалды, бірақ депрессия жалғасқандықтан және CCF партиясының ықпалы артқандықтан 12 орынды жоғалтты. Екінші дүниежүзілік соғыс депрессия жағдайын жеңілдеткенімен, 1944 жылға қарай CCF партиясы, жаңа басшы Томми Дуглас басшылығымен, билікке келуге дайын болды.
The Liberal Party dominated Saskatchewan politics from the province's earliest days. Saskatchewan entered Confederation in September 1905 alongside neighbouring Alberta. Both provinces were carved out of the Northwest Territories; territorial premier Frederick Haultain had advocated for the creation of one large western province called Buffalo, but Wilfrid Laurier's federal Liberal government opted to create two provinces instead, wary of the potential strength of a province the size of Buffalo. Haultain responded by seeking the premiership of Saskatchewan under the banner of his Provincial Rights Party, but Saskatchewan voters opted in 1905 for the provincial Liberal Party under the leadership of Walter Scott. This marked the beginning of a long Liberal dynasty in the new Prairie province—the party provided six of the province's first seven premiers. With the Liberals a strong force at the federal level, Saskatchewan voters appear to have preferred a provincial government that had influence at the national level, and there was crossover with Liberal premiers like Charles Dunning and Jimmy Gardiner moving on to key federal cabinet positions. As a consequence, the provincial Liberals presided over the province at a time of tremendous growth as a rapidly expanding population driven by immigration—the province became the third most populous in the country after Ontario and Quebec—established a large agricultural economy. One of the keys to Liberal success was their close relationship with immigrant communities and especially with the largest farmers' lobby in the province, the Saskatchewan Grain Growers' Association. While United Farmer governments took power in both Alberta and Manitoba during the 1920s, and while the agrarian Progressive Party performed well in Saskatchewan at the federal level, the direct entry of farmers into provincial politics was fended off for longer in Saskatchewan by Liberal leadership attuned to farmers' organizations. Early Liberal premiers were even known to invite key agrarian organizers to the cabinet table. The Liberals also stood against a rising tide of nativist sentiment in the province in the 1920s. While the Ku Klux Klan gained a foothold in the province—the organization had 25,000 members in Saskatchewan by 1929—and fomented discriminatory attitudes towards French, Catholic, and Eastern European settlers, Premier Gardiner defended his government's immigration policies and called the Klan both a foreign entity and a tool of the provincial Conservative Party. The Conservatives were reported to have aided Klan organization by supplying it with membership lists, and the party itself developed a nativist platform in the late 1920s, promising to protect British, Anglo Saxon values. The Liberals were also heavily criticized for years of blatant patronage, which helped to move farmers closer to greater political participation and, more immediately, solidified a strong anti Liberal bloc in the province. In the 1929 election, although the Liberals managed to win the most seats with 28, they fell short of a majority for the first time. They proved unable to gain the confidence of the Legislature, resulting in a coalition government under Conservative premier James T. M. Anderson—his party won 24 seats, and gained the support of the handful of Progressive and Independent members to form a coalition that they termed the "Co operative" government. At the same time, a new political party was gaining momentum in the province. In 1932, farmers with United Farmers of Canada voted to formally enter politics, and after a merger with the Independent Labour Party did so under the banner of Farmer Labour; the new party became a founding member of the Co operative Commonwealth Federation (CCF) that same year. The party was explicitly socialist, rapidly changing the dynamics of provincial politics. Gardiner and the Liberals were able to return to power in 1934; the Conservatives failed to return a single member, and Farmer Labour became the Official Opposition with five members to the Liberals' fifty. After the election, Farmer Labour officially adopted the CCF party name. Almost immediately, Gardiner had to contend with the passage through Saskatchewan of the On to Ottawa Trek, a 1935 convoy meant to take the concerns of unemployed workers directly to the federal government. Prime Minister R. B. Bennett declared that the trekkers would not proceed past Regina, which acted as the headquarters to the Royal Canadian Mounted Police. Gardiner protested, predicting a riot. He was proven correct on July 1 1935, when the Regina Riot led to two deaths and hundreds of injuries. The Liberals held on to their majority in the 1938 election, but they lost twelve seats as the Depression continued and the CCF gained further momentum. Although the Second World War began to relieve Depression conditions, by 1944 the CCF, under new leader Tommy Douglas, appeared poised to take power.
CCF-ге қарсылық (1944-1964 жж.)
1944 жылғы сайлауда Саскачеван Солтүстік Америкадағы алғашқы демократиялық социалистік үкіметті Дугластың CCF партиясымен сайлады. Либералдар ауыр жеңіліске ұшырады, олардың өкілдігі тек бес орынға дейін азайды. CCF партиясының ұйымдастыру жұмысы либералдардың дәстүрлі қолдаушыларын – фермерлер мен иммигранттарды жаңа партияға ауыстыруға мүмкіндік берді. 1944 жылғы CCF партиясының жеңісі бес рет үстемдікпен билік құрған жиырма жылдың бастауы болды. Оппозицияда либералдар социализмге қатысты өте қарсы партияға айналды, CCF үкіметінің экономикаға араласуына қарсы тұрып, өзін еркін нарыққа балама ретінде көрсетті. Либералдар 1948 жылғы сайлауды «Такер немесе тирандық» деген ұранмен өткізді, бұл олардың лидері Уолтер Такерге сілтеме жасады. CCF партиясы азайтқан көпшілікпен қайта сайланды. 1957 жылы болашақ партия жетекшісі Росс Тэтчер провинцияның мемлекеттік корпорациялары тақырыбында Моссбанкте Дугласпен теледидардағы пікірсайыс өткізді. Пікірсайыстың тең нәтижемен аяқталғаны туралы хабарлар тарады, бұл күшті Дугласқа қарсы үлкен жетістік деп есептелді. Осы кезеңде CCF партиясы қазіргі заманғы әлеуметтік мемлекет құруға баса назар аударды. Екі партия арасындағы ең ірі күрес 1960 жылдардың басында жалпыға бірдей денсаулық сақтау жүйесін енгізу кезінде болды. CCF партиясы 1960 жылғы сайлауды осы мәселе бойынша референдум ретінде ұйымдастырды және бесінші көпшілікпен қайта сайланды. Алайда Тэтчер басқаратын либералдар провинцияның медициналық ұйымдарына қолдау көрсетті, олар бұл жобаға қатысты өте қарсы болды. Дуглас 1961 жылы осы күрес ортасында федералды Жаңа демократиялық партияның (ЖДП) төрағасы болу үшін қызметінен кетті, ал 1962 жылы дәрігерлердің ереуілі жоспарға толық тоқтама салу қаупі туды. Бірақ ереуіл шешіліп, 1962 жылы медициналық сақтандыру енгізіліп, жақын арада бүкіл елге тарады.
In the 1944 election, Saskatchewan elected the first democratic socialist government in North America under Douglas' CCF. The Liberals were soundly beaten, dropping to only five seats. CCF organizing had effectively captured the Liberals' traditional base, with farmers and immigrant settlers largely moving to the new party. The CCF's 1944 win marked the beginning of twenty years in government over five successive majorities. In Opposition, the Liberals became a vehemently anti socialist party, persistently railing against the CCF government's interventions in the economy and presenting themselves as a free market alternative. The Liberals staked the 1948 election on the slogan "Tucker or tyranny", referencing leader Walter Tucker. The CCF was re elected to a reduced majority. In 1957, future party leader Ross Thatcher famously held a televised debate against Douglas in Mossbank on the topic of the province's crown corporations. Accounts tended to label the debate a draw, which was considered an achievement against the formidable Douglas. All the while, the CCF focused intently on building a modern welfare state. The biggest battle between the two parties occurred over the introduction of universal health care in the early 1960s. The CCF effectively pitched the 1960 election as a referendum on the issue, and were re elected to their fifth majority. However, the Liberals under Thatcher came firmly to the support of the province's organized medical profession, which was adamantly opposed to the scheme. Douglas resigned his post in the middle of this battle in 1961 to take on the leadership of the federal New Democratic Party (NDP), and a 1962 doctors' strike threatened to put an end to the plan. However, the strike was resolved and medicare was introduced in 1962, soon to be expanded nationwide.
Тэтчер үкіметі (1964-1971)
Провинция медициналық сақтандыру туралы ашулы пікірталасқа бөлінген кезде, Тэтчер 1964 жылғы сайлауда либералдарды көпшілік үкіметке қайтаруға қол жеткізді, бірақ халықтың дауысы шамалы айырмашылықты көрсетті. Тэтчер өзінің саяси жолын CCF мүшесі ретінде бастаған болатын. Ол Саскачеванды бизнеске ашуға және үкіметтің экономикаға араласуын күрт қысқартуға уәде берді. Оның ең үлкен жетістігі калийлік секторда болды; бұл сала CCF кезінде дамығанмен, 1960 жылдардың екінші жартысында қарқынды өсті, сондықтан Тэтчер американдық өндірушілермен ең төмен баға мен өндіріс лимитін келісті. Тэтчер медициналық сақтандыруды енгізуге қарсы болғанымен, бағдарлама ел бойынша іске асырылғаннан кейін, оның үкіметі оны кері қайтара алмады. Алайда, Тэтчер үкіметі медициналық қызметтерге шектеулі төлемдерді даулы түрде енгізді. Тэтчердің тағы бір маңызды бағыты – мемлекеттік қызметті қысқарту болды, ол CCF кезінде едәуір кеңейтілген еді. Тэтчердің кезінде көптеген тәжірибелі Саскачеван мемлекеттік қызметкерлері басқа провинцияларға немесе Лестер Пирсонның федералдық үкіметіне – федералдық әлеуметтік мемлекетті кеңейтуге бағытталған үкіметке – көшті. Бұл көшпендер үкіметтік ортада «Саскачеван мафиясы» деп белгілі болды. Тэтчер 1967 жылы мерзімінен бұрын сайлау жариялап, тағы да көпшілік дауысқа ие болды. Бірақ сайлаудан кейін Тэтчер үнемдеу саясатын қабылдады, шығындарды қысқартып, медициналық сақтандыру төлемдерін енгізді. 1982 жылғы нәтиже одан да нашар болды: Грант Девайн басшылығымен консерваторлар билікке келгенімен, либералдар 5%-дан аз дауыс алды. Лидер Ральф Гудейл 1986 жылғы сайлауда партияны бір мандатпен заң шығарушы органға қайтаруға қол жеткізді, ал бұл жетістік 1991 жылғы сайлауда жаңа лидер Линда Хаверсток тарапынан қайталанды. Бірақ екі онжылдықтан астам уақыт бойы либералдар провинциялық саясаттан шетте қалды. Консерваторлардың саяси спектрдің оң жағында бекініп алуына және либералдардың 1940 жылдан бері берік ұстап келген позициясына қоса, бұл провинциядағы федералды либералдық партияның азаятын танымалдығына байланысты болды. Партияның 1970-жылдар мен 1980-жылдардың басындағы тиімсіз ресурстық саясаты батыстың наразылығын күшейтті және либералдық имиджге нұқсан келтірді. Сонымен қатар, Саскачеван саясаты қалалық және ауылдық мәселелер арасындағы айырмашылықтарға негізделген, ал либералдық имидж әсіресе ауылдық жерлерде танымал болмады. Либералдар 1970 жылдардан бері алғаш рет ресми оппозиция мәртебесіне ие болды. Алайда, партияның 11 мандаты, ал НДП-ның 42 мандаты көңіл көшірді.
With the province divided over the bitter medicare debate, Thatcher was able to lead the Liberals back to a majority government in the 1964 election, although the popular vote was a virtual tie. Thatcher—who had begun his own career as a member of the CCF—promised to open Saskatchewan for business and to dramatically scale back the government's involvement in the economy. His biggest success came in the potash sector; while the industry got off the ground under the CCF, it expanded rapidly in the latter half of the 1960s, so much so that Thatcher negotiated a minimum price and production cap with American producers. Although Thatcher had opposed the implementation of medicare, with the program being rolled out across the country his government proved unable to reverse it; Thatcher's government did, however, controversially introduce limited user fees for medical services. Another focus of Thatcher's was on downsizing the civil service, which was greatly expanded by the CCF. During the Thatcher years, many veteran Saskatchewan civil servants found themselves migrating to other provinces or to Lester Pearson's federal government—which focused largely on expanding the federal welfare state—and these migrants became known in government circles as the "Saskatchewan Mafia". Thatcher called an early election in 1967 and won another majority. However, after the election Thatcher embraced a program of austerity, reducing spending and introducing medicare fees. The result was even worse in 1982; while the PCs surged to power under Grant Devine, Liberals won less than 5% of the vote. Leader Ralph Goodale was able to return the party to the Legislature with his single seat in the 1986 election, a feat repeated by new leader Lynda Haverstock in the 1991 election. But for the better part of two decades the Liberals were largely on the outside of provincial politics. In addition to the PCs staking out a position on the right side of the political spectrum, space the Liberals had taken up firmly since the 1940s, this was in part due to the growing unpopularity of the federal Liberal Party in the province; the party's unpopular resource policies in the 1970s and early 1980s gave rise to a wave of powerful western alienation sentiment and damaged the Liberal brand. Moreover, Saskatchewan politics had become increasingly divided between perceived urban and rural issues, and the Liberal brand was particularly unpopular in rural areas. For the first time since the 1970s, the Liberals returned to Official Opposition status. However, the party's eleven seats to the NDP's forty two were seen as a disappointment.
Бейбітшілік пен құлдырау (1995-2003)
Либералдық фракциядағы наразылық Хаверстоктың сайлаудан кейін көп ұзамай партия басшысы лауазымынан кетуіне әкелді. Хаверстоктың орнына Джим Меленчук таңдалды, бірақ ішкі тартыстар жалғасты. Либералдық фракцияның консервативті мүшелері күш біріктіріп, жаңа партия құру мүмкіндігін Партия мүшелерімен талқылады. 1997 жылдың тамызында Боб Бьорнеруд, Джун Драуд, Род Гантефур және Кен Кравэц – төрт либералдық мүше, төрт Партия мүшесімен бірге Саскачеван партиясының құрылуын жариялады. Сегіз мүшеден тұратын жаңа партия либералдардан ресми оппозиция мәртебесін алды. Кетулерден кейін қалған либералдар жаңа партияның либералдық-консервативтік коалиция екендігіне күмән келтірді, жаңа партияға қосылған либералдардың оңшылдар екенін және либералдық партияның көп бөлігі қажет деп санайтын орталыққа қарай бет бұруға қарсылық көрсеткенін айтты. Лидер Рой Романовтың НДП-сы сияқты, либералдар Саскачеван партиясын тек Партияның қайта брендтелген түрі деп сипаттады. 1999 жылғы сайлауда НДП 29 орынға дейін азайды, ал Саскачеван партиясы 25 орынға дейін өсті, негізінен ауылдық жерлерде. Либералдардың төрт орыны оларға билік тепе-теңдігін берді, Меленчук Романовпен коалициялық үкімет құруға келісті, сондай-ақ Рон Осика мен Джек Хиллсон да қатысты. Меленчук бұл қадам либералдардың ықпалын қайта арттыруға көмектеседі деп үміттене білді, бірақ Романов үкіметінің өте орталықшыл екенін анықтады. 2007 жылдың соңына дейін ол отставкаға кетті, партия президенті Фрэнк Прото уақытша басшылыққа өтті. Бұл партияның сайлауларда қолдауын жоғалтудың үдемелі кезеңінің басталуы болды. Райан Батер 2009 жылдың ақпанында жаңа либералдық көшбасшы ретінде таныстырылды, сонымен бірге партия бір ғасырдан астам уақытқа созылған федералды либералдық партиямен байланысын үзуге дауыс берді. Бұл партияның тағдырын өзгертпеді; 2011 жылғы сайлауда либералдар тек тоғыз үміткерді тікелей ұсынды және қолдау 1%-дан төмен болды, ал Жасыл партия либералдарды халық қолдауынан басып өтті. Батер 2012 жылдың 31 қаңтарында көшбасшы лауазымынан кетті, ал Грег Галлагер уақытша көшбасшы болып тағайындалды. 2013 жылы Рид Хилл партияның жаңа басшысы ретінде жалғыз өтініш білдірген кандидат ретінде танылды. Алайда, ол бұл лауазымға орналаспауға шешім қабылдады, себебі ол партияға деген қызығушылықтың жоқтығынан ғана басшылықты алудың орнына, партияға деген қоғамдық қызығушылықты жандандыру үшін бәсекелестікке түсуді үміттенгенін айтты. Даррин Ламуро 2013 жылдың 16 желтоқсанында уақытша көшбасшы болып тағайындалды және 2014 жылдың 21 тамызында басқа кандидаттар болмаған кезде көшбасшы болып танылды. Партия 2016 жылғы жалпы сайлауға 61 үміткерді тікелей ұсынды және 3,6% қолдаумен үшінші орынға ие болды. Алайда, олар тағы да заң шығарушы органға өте алмады. Ламуро 2017 жылдың 9 қыркүйегінде партия басшысы лауазымынан кетті, ал Тара Джиджан уақытша жетекші болып тағайындалды. Бұрынғы НДП үміткері Навид Анвар 2018 жылдың 5 мамырында партияның басшысы болып танылды. Алайда, Анвар 2020 жылғы сайлауға бірнеше апта қалғанда, 2020 жылдың 9 қыркүйегінде көшбасшы лауазымынан кетті. Партия тағы да ішкі тартыстарға ұшырады, Анвар мен басшылық сайлау кандидаттары мен партияның жағдайы туралы келіспей қалды. Үш үміткерді ғана тікелей ұсынған партия 355 дауыс жинады, бұл партия тарихындағы ең нашар көрсеткіш. 2020 жылғы провинциялық сайлаудан кейін партия жаңа тұрақты басшыны іздеуге кірісті. 2021 жылы мүшелер Регина университетінің оқытушысы Джефф Уолтерсті жаңа жетекші ретінде бірауыздан мақтады. Уолтерс провинцияда негізгі партияларға орталықтандырылған балама қажет екенін, сондай-ақ оның "прериялық либерализмді" федералды либералдардан ажыратуды атап өтті. Уолтерс партияның танымалдығын арттыру үшін жұмыс істеді, Саскачеван партиясының COVID-19 пандемиясын басқаруын сынады. 2022 жылдың 5 ақпанында Уолтерс COVID-19 шектеулерін алып тастауға қарсылық білдіру үшін заң шығарушы орган алдында митинг ұйымдастырды. Уолтерс сонымен қатар "Саскачеванның жауапкершілігі" бастамасын іске қосты, пандемияны басқаруға қатысты үкіметтің қоғамдық тергеуін бастау үшін қол қоюларды жинады. Өтініш бастапқыда тек онлайн режимінде қол жетімді болды, бұл Саскачеванның Сайлау басқармасының ресми шешімін шығарды, бұл мақсатта Саскачеванда электрондық қолтаңбалардың жарамдылығын растады.
Dissatisfaction within the Liberal caucus led to Haverstock's resignation as party leader shortly after the election. Jim Melenchuk was selected to replace Haverstock, but internal strife continued. Several of the more conservative members of the Liberal caucus were in discussion with PC members about joining forces and forming a new party. Then, in August 1997, four Liberal members—Bob Bjornerud, June Draude, Rod Gantefoer, and Ken Krawetz—joined four PC members in announcing the founding of the Saskatchewan Party. With eight members, the new party took Official Opposition status away from the Liberals. In the wake of the defections, remaining Liberals tended to put into question how much the new party was a Liberal Conservative coalition, suggesting that the Liberals who joined the new party were right wingers resisting a move towards the centre that much of the Liberal Party felt was necessary. Like the NDP under leader Roy Romanow, the Liberals characterized the Saskatchewan Party as merely a re branded PC Party. In the 1999 election, the NDP were reduced to 29 seats, one shy of a majority, while the Saskatchewan Party surged to 25 seats, almost exclusively rural. The Liberals' four seats gave them the balance of power, and Melenchuk agreed to enter into a coalition government with Romanow along with fellow Liberals Ron Osika and Jack Hillson. While Melenchuk hoped that the move would allow the Liberals to regain some influence, he found the Romanow government itself was quite centrist. He resigned before the end of 2007, with party president Frank Proto taking over on an interim basis. This marked the beginning of an accelerated period of decline in which the party continued to lose support at the polls. Ryan Bater was introduced as the new Liberal leader in February 2009; at the same time, the party voted to disaffiliate itself from the federal Liberal Party, ending an affiliation that dated back more than a century. This did not change the party's fortunes; in the 2011 election, the Liberals ran only nine candidates and support fell to below 1%, with the Green Party surpassing the Liberals in popular support. Bater resigned as leader on January 31, 2012, and Greg Gallager was appointed interim leader. In 2013, Reid Hill was set to be acclaimed the party's new leader as the only declared candidate. However, he decided not to take the position, stating that he had hoped for a competitive race to revive public interest in the party, rather than simply being handed the leadership due to lack of interest. Darrin Lamoureux was appointed interim leader on December 16, 2013, and was acclaimed the leader on August 21, 2014, when no other candidates ran for the position. The party managed to field a full slate of 61 candidates for the 2016 general election, and they finished third among party's with 3.6% support. However, they were once again shut out of the Legislature. Lamoureux resigned as party leader on September 9, 2017, and Tara Jijian was appointed interim leader. Former NDP candidate Naveed Anwar was acclaimed as party leader on May 5, 2018. However, Anwar resigned as leader on September 9, 2020, just weeks before the 2020 election. The party had again been set back by in fighting, with Anwar and the executive at odds over election candidates and the state of the party. Running only three candidates, the party received just 355 votes, marking the worst performance in party history. Following the 2020 provincial election, the party set about looking for a new permanent leader. In 2021, members unanimously acclaimed University of Regina lecturer Jeff Walters as the new leader. Walters emphasized the need in the province for a centrist alternative to the main parties, as well as the distinction of his 'prairie Liberalism' from that of the federal Liberals. Walters worked to increase his party's visibility in challenging the Saskatchewan Party on its handling of the COVID 19 pandemic. On February 5 2022, Walters organized a rally in front of the Legislature to oppose the end of COVID 19 mandates. Walters also launched "Accountability Saskatchewan", collecting signatures to trigger a plebiscite on a public inquiry into the government's handling of the pandemic. The petition was initially available only online, provoking an official ruling from Elections Saskatchewan affirming the validity of electronic signatures for this purpose in Saskatchewan.
Саскачеван Прогресс партиясы (2023 жылдан қазіргі уақытқа дейін)
2023 жылдың наурызында партия мүшелері федералды либералдардан өзге партия екенін көрсету үшін партияның атын өзгертуге дауыс берді. 2023 жылдың шілдесінде партия өзін Саскачеван прогресс партиясы деп қайта атауды жариялады. Уолтерс жаңа атаудың "бізді болашақты көре білгендер ретінде көрсетуге" бағытталғандығын, ал партияның "партиялық немесе идеологиялық бағыттан асып түсетін" партия болуды үміттенедінін айтты. Ол қаржы реформасына, үкіметтің жауапкершілігіне және "жасыл" энергияға назар аудару ниетін білдірді. 2023 жылдың қарашасында жоспарланған лидерлік сайлауға дейін партияның уақытша басшысы қызметін атқаруын жалғастырды. Жоспарланған сайлауда жаңа партия басшысы табылмай, 2023 жылдың желтоқсанында Натан Брюс уақытша басшы болып тағайындалды. 2024 жылдың қаңтарында Тюнис Петерс партияның жаңа уақытша басшысы болды.
In March 2023, party members voted to change the party name in order to distance themselves from the non affiliated federal Liberals. In July 2023, the party announced its rebranding as the Saskatchewan Progress Party. Walters stated that the new name was intended to "portray ourselves as visionaries", and that the party hoped to be a "post partisan or post ideological party". He stated an intention to focus on finance reform, government accountability, and 'green' energy. He remained on as interim leader of the party until the scheduled leadership election in November 2023. After the scheduled election failed to produce a new party leader, Nathan Bruce was listed as the interim leader in December 2023. In January 2024, Teunis Peters was listed as the party's new interim leader.
Идеология
Саскачеван прогресс партиясы тарихында көптеген идеологиялық өзгерістерге ұшырады, көбінесе оны қоршаған саяси жағдайларға жауап ретінде. Партияның құрылған алғашқы онжылдықтарында Саскачеван либералдары федералдық Либералдық партияның канадалық либерализмімен шамалы байланысты болды. Либерал премьер-министрі Маккензи Кинг 1926 жылдан 1946 жылға дейін Саскачеванның Принс-Альберт округін парламентте сәтті өкілдік етті. Алайда, провинциядағы саяси күш ретінде Кооперативтік Ұлттық Федерацияның пайда болуы либералдардың оңға қарай ығысуына әкелді, олар еркін кәсіпкерлік пен социализмге қарсы партия ретінде сайлауға түсе бастады. 1970 жылдары Прогрессивті консервативтік партияның қайта оянуы либералдарды тағы бір рет қайта қарастыруға мәжбүр етті. 1990 жылдары партия ПК және ЖСД арасында орталықтандырылған бағытты ұстанды; алайда, Либералдық фракцияның өзі сол және оң қанаттағы мүшелер арасында бөлініп, Саскачеван партиясының құрылуына себеп болды. Соңғы жылдары партия өзін орталық партия ретінде көрсетіп келеді. Дегенмен, саяси байқаушылар ХХІ ғасырдың басында Саскачеван партияларының «идеологиялық орталыққа жиналғанын» атап өтті, ал соңғы жылдары саяси поляризация күшейді. Партияның соңғы тұрақты басшысы Джефф Уолтерс, жаңадан құрылған Саскачеван прогресс партиясы «идеологиядан арылуға» ұмтылғанын, «көптеген адамдарға ең көп пайда әкелетін» саясатты жүргізу қажеттігін баса айтты.
The Saskatchewan Progress Party has undergone a number of ideological shifts over its history, often responding to political developments around it. For the first several decades of the party's existence, the Saskatchewan Liberals were relatively closely aligned with the Canadian liberalism espoused by the federal Liberal Party. Liberal Prime Minister Mackenzie King even successfully represented the Saskatchewan district of Prince Albert in Parliament from 1926 to 1946. However, the emergence of the Co operative Commonwealth Federation as a political force in the province led to a rightward shift for the Liberals, as they began fighting elections as an explicitly free enterprise and anti socialist party. The re emergence of the Progressive Conservative Party in the 1970s forced another re evaluation for the Liberals. By the 1990s, the party was attempting a more centrist approach between those of the PCs and the NDP; however, the Liberal caucus itself proved divided between left and right leaning members, leading to a split that helped create the Saskatchewan Party. In recent years, the party has emphasized itself as a centrist party. However, political observers have noted that early in the twenty first century, Saskatchewan parties had "crowded towards the ideological centre", while more recent years have been marked by political polarization. The party's most recent permanent leader, Jeff Walters, suggested that the re branded Saskatchewan Progress Party strove to become "post ideological", emphasizing the need to pursue policy that "gives the greatest good to the greatest number of people".