Кіріспе
Канаданың провинциялық саяси партиясы BC United (BCU), бұрын Британдық Колумбия Либералды партиясы немесе BC Либералдары деп аталатын, Британдық Колумбиядағы провинциялық саяси партия. Партия консервативті, неолибералды және сол-оң саяси спектрдің орта оң жағында деп сипатталған. Партия өзін "еркін кәсіпкерлік коалициясы" деп атайды және федералды либералды және консервативті партиялардың мүшелерінен қолдау табады. 1990 жылдан бері BC United партиясы солшыл-орталық Жаңа демократиялық партияға (NDP) басты орталық-оң оппозиция болып табылады. Бір кезде Канаданың Либералды партиясымен байланысты болған Британдық Колумбия Либералды партиясы 1987 жылы тәуелсіз болды. Партия өзінің атын 2023 жылдың 12 сәуірінде BC United деп өзгертті.
BC United (BCU), formerly known as the British Columbia Liberal Party or BC Liberals, is a provincial political party in British Columbia, Canada. The party has been described as conservative, neoliberal, and being on the centre right of the left–right political spectrum. The party commonly describes itself as a "free enterprise coalition" and draws support from members of both the federal Liberal and Conservative parties. Since the 1990s, BC United has been the main centre right opposition to the centre left New Democratic Party (NDP). Once affiliated with the Liberal Party of Canada, the British Columbia Liberal Party became independent in 1987. The party changed its name to BC United on April 12, 2023.
Бірінші үкімет: 1916-1928
1916 жылғы сайлауда бөлінген консерваторлар либералдарға қарсы шығып, жеңіліске ұшырады. Либералдар Харлан Кэри Брюстер басшылығымен үкімет құрды. Брюстер оппозицияның басшысы болған және 1912 жылдың наурыз айында партия басшысы болып сайланған еді. Бірнеше аптадан кейін ол 1912 жылғы сайлауда өкілдігінен айырылды, онда либералдардың ешқайсысы да сайланбады. 1916 жылы ол қосымша сайлау арқылы заң шығарушы органға қайтадан сайланды және сол жылы реформалық бағдарламамен науқан жүргізіп, партиясын жалпы сайлауда жеңіске жеткізді. Брюстер мемлекеттік қызметтегі ықпалды қолдауды тоқтатуға, саяси «машиналарды» жоюға, жұмысшылардың өтемақысын және еңбек заңдарын жақсартуға, әйелдерге дауыс беру құқығын беруге және басқа да прогрессивтік реформаларға уәде берді. Үкімет әйелдерге сайлау құқығын берді, спирттік ішімдіктерге тыйым салды және саяси жемқорлыққа қарсы күресті, одан кейін 1918 жылы күтпеген жерден қайтыс болды. Ол Британдық Колумбияның Виктория қаласындағы Росс Бей зиратына жерленген. Джон Оливер Брюстердің 1918 жылы қайтыс болуынан кейін премьер-министр болып тағайындалды. Оливер үкіметі Наноук аңғарындағы ауыл шаруашылығы өнімдерін өндіру өнеркәсібін дамытты және теміржол тасымалы үшін тасымалдау бағасын төмендетуге федералды үкіметті көндіруге тырысты. Партия 1920 жылғы сайлауда шамалы көпшілік дауысқа ие болды және 1924 жылғы сайлаудан кейін екі тәуелсіз либералдың қолдауымен ғана үкімет құра алды.
Қарсылық пен Ұлы депрессия: 1928-1933 жылдар
Либералдар 1928 жылғы сайлауда дауыс санын арттырды, бірақ депутат орындарының шамамен жартысын жоғалтты. Ұлы экономикалық дағдарыстың басталуымен және Саймон Фрейзер Толми үкіметінің күйреуімен либералдар 1933 жылғы сайлауда жеңіске қол жеткізді.
Дафф Паттулло: 1933-1941 жылдар
1933 жылғы сайлауда Дафф Паттулло билікке келді және заң шығарушы органға Кооперативтік Комонвелл федерациясын (CCF) – жаңа социал-демократиялық және демократиялық социалистік оппозициялық партияны енгізді. Паттулло әлеуметтік бағдарламалар мен жұмыссыздарды қолдау арқылы Ұлы депрессиямен күресу үшін белсенді үкімет құруды көздеді. Канада Ұлы депрессияның ең ауыр соққысын алған ел ретінде танылды, ал Канаданың батысы – Канада ішіндегі ең қиын жағдайға тап болған аймақ. Паттуллоның тырыстары жиі Оттавадағы федералды үкіметпен келіспеушіліктерге әкеп соқты. Паттулло Британдық Колумбияның мүдделерін де қорғады, Юконды Британдық Колумбияға қосуды және Аляска тасжолын салуды ұсынды, бұл Шығыс Канаданың Британдық Колумбияға қатысты ықпалын азайтуға бағытталған шара еді. 1937 жылғы жалпы сайлауда оның үкіметі «әлеуметтік капитализм» ұранымен қайта сайланды.
"Коалиция": 1941-1951 жылдар
Консерваторлармен кезекті үкімет, 1933 жылдан 1937 жылға дейін ресми оппозиция болған және 1937 жылғы сайлауда консерваторлардан бір орын кем болған CCF партиясының күшеуімен аяқталды. 1941 жылғы сайлауда CCF екінші орын алды. Сайлау либералдар күткен көпшілікті бермеді. Джон Харт 1941 жылы Паттулло консерваторлармен коалиция құрудан бас тартқанда премьер-министр және либералдық партияның жетекшісі болды. Либералдық партия мүшелері Паттуллоны жетекші лауазымынан шеттетуге шешім қабылдады, ал Харт либералдық-консервативтік коалициялық үкімет құрды, ол Британдық Колумбия тарихында «Коалиция» деп белгілі болды. 1941 жылдан 1945 жылға дейін Харт соғыс кезеңіндегі тапшылық жағдайында үкімет басқарды, сол кезде барлық ірі мемлекеттік жобалар кейінге шегерілді. Коалициялық үкімет 1945 жылғы сайлауда қайта сайланды. Осы сайлауда либералдар мен консерваторлар бір тудың астында жарысты. 1945 жылдан кейін Харт ауылдық жерлерді электрлендіру, гидроэлектр станциялары мен автомобиль жолдарының құрылысын жүргізу бойынша масштабты бағдарламаны бастады. Харттың ең маңызды жобаларының бірі – Солтүстік Британдық Колумбияға 97 тас жолының салынуы (оның Принс-Джордж – Доусон-Крик бөлігі қазір оның құрметіне аталған) және Бридж-Ривер электр станциясы, ол Британдық Колумбиядағы алғашқы ірі гидроэлектрлік жоба болды. Жеке компаниялармен қамтамасыз етілмейтін шағын қауымдастықтарға электр қуаты беру үшін ол BC Hydro-ның алдағы BC Power Commission-ды құрды. 1947 жылдың желтоқсан айында Харт премьер-министр лауазымынан кетті. Консервативтік партияның жетекшісі Герберт Анскомбтың премьер-министр болуына ынталанды, бірақ либералдар коалициялық фракцияда торилерден көп болды және Харттан кейін тағы бір либерал, Байрон Джонсон, «Босс» Джонсон премьер-министр болды, ал Анскомб премьер-министрдің орынбасары және қаржы министрі болды. Джонсонның үкіметі жалпы ауруханалық сақтандыруды және оны қаржыландыру үшін 3% провинциялық сату салығын енгізді. Ол автомобиль жолдары жүйесін кеңейтті, Тынық мұхитының Ұлы Шығыс темір жолын ұзартты және Кенни бөгетінің құрылысын жеңілдеткен Алкан келісімін жасасты. Үкімет сонымен қатар 1948 жылы Фрейзер өзенінің тасқынына қарсы күресті, төтенше жағдай жариялады және Фрейзер алқабы арқылы өзеннің жағалауларын нығайту бағдарламасын бастады. Джонсон сонымен қатар Нэнси Ходжесті Комонвелттағы алғашқы әйел спикер етіп тағайындағанымен танымал. Либералдық-консервативтік коалициялық үкімет 1949 жылғы сайлауда жеңіске жетті – бұл Британдық Колумбия тарихындағы ең жоғары халықтың қолдауы, 61%. Коалициялық серіктестер арасында және екі партияның ішінде де шиеленіс күшейді. Либералдық партияның басшылығы коалицияны тоқтатуға дауыс берді және Джонсон 1952 жылдың қаңтар айында консервативтік министрлерін қызметтен босатып, қысқа мерзімді азшылық үкіметіне әкелді, ол көп ұзамай құлады.
1952 жылғы сайлау
Үш партиялық бәсекеде CCF жеңіске жетуіне жол бермеу үшін үкімет консервативті сайлаушылардың либералдарды екінші таңдау ретінде, ал либералдардың консервативтерді екінші таңдау ретінде көрсететінін есептеп, бірден екінші кезеңде дауыс беру жүйесін енгізді. Бірақ сайлаушылар басқа мүмкіндіктерді іздеді. Көптеген сайлаушылар екінші таңдау ретінде Британдық Колумбияның әлеуметтік кредит лигасының басын басқа партиялардан жоғары қойды. 1952 жылғы жалпы сайлауда дауыстар саналған соң Әлеуметтік кредит ең ірі партия болып қалыптасты. Сайлау кезінде Social Credit партиясының де-факто басшысы болған, бұрын консерватор болған В. А. К. Беннетт сайлаудан кейін партияның ресми басшысы болып тағайындалды. 1953 жылғы жалпы сайлауда либералдар 23,36% дауыс алып, тек төрт орынға ғана ие болды. Артур Лэйнг Ванкувердегі Пойнт Грей округінде Тилли Ролстонды жеңіске жетті. Әлеуметтік кредит заң шығарушы органның көпшілігін құрғанмен, олардың қаржы министрі Эйнар Гундерсон Оук-Бей округінде либерал Филип Арчибальд Гиббсқа еңсере алмады. "Орман бұғысы" деген лақап атымен танымал миллионер ағаш өңдеуші Гордон Гибсон аға Лиллуеттен либерал ретінде сайланды.
Үшінші тараптың мәртебесі: 19531979
Осы кезеңнің басында либералдардың ең белгілі мүшесі Гордон Гибсон аға болды. Ол сигаретке құмар, әзірқайып ағаш кесумен айналысатын кәсіпкер еді, егер саяси қателік жасаса, премьер-министр болатын. Ол 1953 жылы Лилует сайлау округінен депутат болып сайланды. 1955 жылы Сомерстің жанжалы шықты, және ол заң шығарушы органдағы жалғыз лидер болып, осы мәселені көтерді. У. А. К. Беннетт және оның бас прокуроры ақпараттың жариялануын тоқтату үшін көптеген әрекеттер жасады. Ашуланған Гибсон мандатын тастап, қайта сайлауды талап етті, Сомерс жанжалын мәселе етіп көтеруді үміттене отырып. Дауыс беру жүйесі өзгергендіктен, ол «Әлеуметтік несие» партиясынан кейін екінші орынға ие болды. 1956 жылғы сайлауда Сомерс жанжалы әлі шешілмегендіктен, либералдар 1953 жылғыдан нашар нәтиже көрсетті. Артур Лэйнг мандатын жоғалтты, ал партия екі депутатқа және дауыстардың 20,9% -на ие болды. 1960 жылғы сайлауда партия 1956 жылғыдай 20,9% дауыспен төрт орын жеңіп алды. 1963 жылғы сайлауда партияның фракциясы тағы бір депутаттың есебінен беске дейін өсті, бірақ халықтың дауыс үлесі 19,98% -ға төмендеді. 1966 жылғы сайлауда партия тағы бір орын жеңіп алды, осылайша алты депутатқа жетті, ал дауыс беру 20,24% -ға артты. 1969 жылғы сайлауда партия бір орыннан айырылып, дауыс беру үлесі 19,03% -қа төмендеді. 1972 жылы партияны сайлауға 1968 жылғы федералды сайлауда Канада Либералдық партиясынан депутат болып сайланған Дэвид Андерсон жетекшілік етті. Ол және тағы төрт адам заң шығарушы органға сайлануға қол жеткізді, бірақ партия тарихындағы ең төменгі көрсеткіш - 16,4% дауыс жинады. Британ Колумбиясының Жаңа демократиялық партиясы (БКЖДП) 1972 жылғы сайлауда жеңіске жеткеннен кейін, либералдық және консервативтік партиялардың көптеген жақтастары «Әлеуметтік несие» лигасына өтті. Бұл коалиция 1975 жылдан 1990 жылдарға дейін жаңа демократтарды биліктен ұстап тұрды. Депутаттар Гарде Гардом, Пэт МакГир және Аллан Уильямс либералдарды тастап «Әлеуметтік несиеге» өтті, сондай-ақ кенеттен жанданып келген торилердің өкілі Хью Кертис та. Олардың барлығы 1975 жылдан кейін «Әлеуметтік несие» кабинетінің мүшелері болды. 1975 жылғы сайлауда партиядан Гордон Гибсон кіші ғана сайланды, партия жалпы алғанда 7,24% дауыс жинады. Дэвид Андерсон Виктория округінде ауыр жеңіліске ұшырады, «Жаңа демократтар» мен «Әлеуметтік несие» партияларынан қалып қойды.
Жайда: 1979 - 1991 жылдар
1979 жылғы сайлау партия үшін ең қиын кез болды. Партия тарихында екінші рет заң шығарушы органға өкілдерді өткізе алмады. Тек бес кандидат тіркелді, ешқайсысы сайланбады, ал партияға сайлаушылардың 0,5% дауыс берді. 1983 жылғы сайлауда партия кандидаттардың толық тізімін жасауға жақындап, біршама жақсарды, бірақ 2,69% дауыс жинады. 1986 жылғы сайлау партия үшін үшінші және соңғы рет заң шығарушы органға өкілдерді өткізе алмауымен аяқталды. Сайлаушылардың қолдауы 6,74%-ға дейін өсті. 1987 жылы Гордон Уилсон ешкім қызығушылық танытпағандықтан провинциялық Либералдық партияның төрағасы болды. Уилсон провинциялық Либералдық партия мен федералдық партия арасындағы ресми байланысты үзіп жіберді. 1970-ші жылдардың ортасынан бастап, Британдық Колумбиядағы көптеген федералдық либералдар провинциялық деңгейде Британдық Колумбияның Әлеуметтік несие партиясын қолдаған. Провинциялық партия үшін бұл бөлінудің мақсаты – федералдық партиядағы Әлеуметтік несие партиясының мүшелерінің ықпалын азайту болды. Федералдық партия тарапынан қарағанда, бұл қадам олар үшін де тиімді болды, себебі провинциялық партияның үлкен қарызы болған. Уилсон провинциялық партияны Британдық Колумбия саясатында сенімді үшінші партия ретінде қайта құруға кірісті. Осы кезеңде биліктегі Әлеуметтік несие партиясы Билл Вандер Зальм басшылығымен түрлі дау-дамайларға тап болды. Осының салдарынан көптеген Әлеуметтік несиелік даулар сайлаушылардың көптеген бөлігін балама іздеуге итермеледі. 1991 жылғы сайлауға дейін Уилсон Вандер Зальмның орнына келген премьер-министр Рита Джонстон мен БК ЖДП (Жаңа демократиялық партия) төрағасы Майкл Харкорт арасындағы Канадалық телерадиокорпорациясының (CBC) теледебаттарына қатысу үшін лобби жасады. CBC келісім берді, ал Уилсон өзінің сөздерімен көптеген сайлаушыларды таң қалдырды. Либералдық кампания күш алды және Әлеуметтік несие партиясынан көптеген қолдаушыларды тартып алды. БК ЖДП сайлауда жеңіске жетсе де, либералдар 17 мандатпен екінші орынға шықты. Уилсон оппозицияның жетекшісі болды.
Вильсонның ресми оппозициясы: 1991-1993
Вильсонның саясаты заң шығарушы органда да, партияда да әлеуметтік несиелердің құлдырауынан қалған бос орынды толтыруды қалаған көптеген либералдармен келіспеді. Либералдар заң шығарушы органда да, кең саяси қозғалысты құруда да тәжірибесіз екенін көрсетті. Олар Жаңа демократиялық партияның провинциялық үкіметіне қарсы тиімді оппозиция ұйымдастыра алатын, тәртіпті ұйым құруда қиындықтарға тап болды. 1993 жылы Вильсонның басшылығы оның либералдық партияның депутаты Джуди Тябжимен болған қарым-қатынасының жария болуынан одан да зардап шекті. Осы кезде фракцияның көп бөлігі оның басшылығына ашық қарсы шықты. Вильсон басшылыққа сайлау өткізуге келісті, онда өзі де кандидат болады. Дельта-Оңтүстік округінен сайланған Фред Гингел либералдық партия басшылығына сайлау өте жатқанда оппозиция жетекшісі болды. Көп ұзамай бұрынғы партия жетекшісі Гордон Гибсон және Ванкувер қаласының мэрі Гордон Кэмпбелл басшылыққа таласты. Кэмпбелл бірінші раундта шешулі жеңіске жетті, бұрынғы партия жетекшісі Гордон Гибсон екінші орынды, ал Вильсон үшінші орынды иеленді. Басшылық сайлау «бір мүше – бір дауыс» жүйесі бойынша өтті, онда либералдар телефон арқылы өздерінің таңдауларын білдірді. Вильсон мен Тябжи либералдарды тастап, өздерінің «Прогрессивті демократиялық альянс» партиясын құрды.
Кемпбеллдің ресми қарсылығы: 1993-2001
Кемпбелл көшбасшы болғаннан кейін либералдар алғаш рет «БК либералдары» деген атауды қабылдады және көп ұзамай жаңа логотип пен жаңа партия түстерін (әдеттегі «либерал қызылы» мен оған қоса жүретін қабақ жапырағының орнына қызыл және көк түстер) енгізді. Атау мен логотипті жаңарту – бұл Канаданың федералды Либералдық партиясынан сайлаушылардың санасында өзін анық ажыратуға жасалған әрекет болды. 1994 жылдың басында Кемпбелл қосалқы сайлауда заң шығарушы жиналысқа сайланды. Оның басшылығымен партия оңға қарай бет бұрды, бұрынғы Әлеуметтік несие партиясының және кейіннен провинциялық реформа партиясының қолдауын алды.
Кларк үкіметі: 2011-2017
Партияның 2011 жылғы басшылық конвенті Гордон Кэмпбелдің партиядан «мүмкіндігінше ертерек» басшылық конвент өткізуді сұрауымен шақырылды. Конвент 2011 жылдың 26 ақпанында Кристи Кларкты партияның жаңа басшысы етіп сайлады. Кларк және оның жаңа кабинеті 14 наурызда қызметке кірісті. Кларк басшылығымен партия либералдық және консервативтік қолдаушылар коалициясы ретіндегі дәстүрін сақтай отырып, орталыққа қарай бағытталды. Ол бірден ең төменгі жалақыны сағатқа 8 доллардан 10,25 долларға дейін көтерді және Онтариодағыдай, провинциялық Отбасы күнін енгізді. Кларк 2008-2009 жылдардағы экономикалық дағдарыстан кейін премьер-министр болды және үкіметтік шығындарды шектеу саясатын жалғастырды, 2013-2014 қаржы жылына теңгерімді бюджет ұсынар алдында екі тапшылық бюджетті енгізді, соның ішінде жоғары табысқа ие Британдық Колумбия тұрғындарына салықты көтеру де болды. Ол сондай-ақ Британдық Колумбияның сұйытылған табиғи газ (СЖГ) қорын пайдалануға тырысты, келесі он жылда дамып келе жатқан СЖГ индустриясын маңызды экономикалық даму мүмкіндігі ретінде көрсетті. Гордон Кэмпбелдің басшылығының соңғы жылдарында ауқымды және прогрессивті экологиялық заңнама қабылданған болатын, бірақ Кларк экологиялық саясатқа қатысты көбірек сақтық танытты. Солтүстік Америкадағы алғашқы көміртегі салығын сақтап қалғанмен, ол 2013 жылғы сайлау кезінде оның мөлшерлемесін тоқтатуға уәде берді және оның СЖГ дамыту жоспарлары 2007 жылы Кэмпбел үкіметі белгілеген парниктік газдар эмиссиясының мақсаттарына қайшы келді. 2012 жылы ол Борисонияның солтүстік-шығысынан өтетін кез келген құбырдың бес талапқа сай келуі керектігін мәлімдеді, оларға экологиялық талаптар мен халықпен кеңесу кірді. Ол өзінің бес талабының бірі – BC провинциясының мұнай құбыры және танкерлердің көбеюінен түсетін табыстан «әділ үлесін» алуы керек екенін айтты. Бұл оны Альберта провинциясымен тікелей қақтығысқа түсірді, ол BC порттары арқылы битумына нарыққа қол жеткізуді көздеді, бірақ BC-ге кез келген роялти төлеуге қатысты кез келген келісімге қарсы тұрды. 2011 жылы Колин Хансен партияның атын өзгертуді ұсынды, бұл Канаданың Либералдық партиясымен шатасуды болдырмау және көптеген федералды консервативтік және либералдық сайлаушылардың коалициясы ретіндегі оның мәртебесін жақсырақ көрсету үшін жасалды. Ол басқа атау ұсынған жоқ. Кларк атауды өзгертуді қарастыратынын, бірақ «оған асықпайтынын» айтты. 2017 жылдың 29 мамырында, соңғы дауыс санау аяқталғаннан кейін, BC NDP және BC Жасыл партиясы тұрақты азшылық үкіметін қамтамасыз ету үшін сенім мен қолдау туралы келісімге келді. Олардың біріктірілген 44 мандаты BC либералдарының 43 мандатынан артық болды, бұл Кларк үкіметін 2017 жылдың 29 маусымындағы сенімсіздік дауысында жеңуге жеткілікті болды, содан кейін Кларк премьер-министр лауазымынан кетті (2017 жылдың 18 шілдесінен күшіне енді) және лейтенант-губернатор NDP жетекшісі Джон Хорганды үкімет құруға шақырды. Рич Коулман Кларк отставкаға кеткеннен кейін партияның уақытша жетекшісі болды.
Уилкинсон мен Бондтың ресми қарсылығы: 20182022
Эндрю Уилкинсон 2018 жылдың 3 ақпанында партия басшысы болып сайланды. Ол екі жыл бойы оппозиция жетекшісі қызметін атқарды. 2020 жылғы жалпы сайлау кезінде Уилкинсон партия мүшелері, оның ішінде мүшелік төрағасы, ЛГБТҚ-ға қарсы мәлімдеме жасаған кандидат және бұрынғы халық депутаты Лори Тронессті қызметтен уақытында шеттетудегі кешігуі үшін сынға ілікті. Партия сайлауда жеңілгеннен кейін ол отставкаға кетті. Ширли Бонд 2022 жылғы басшылық сайлауына дейін партияның уақытша жетекшісі болды.
Falcon басшылығы мен атауының өзгеруі: 2022 жылдан бастап
Кевин Фалькон 2022 жылдың 5 ақпанында Британдық Колумбия либералдарының басшысы болып сайланды. Облыс бойынша жүргізілген сауалнамадан кейін партияның жаңа атауы ретінде "БК Біріккен" ұсынылды. 13 қарашада атау партия мүшелеріне ұсынылды, ал 16 қарашада атауды өзгертуге шамамен 80 пайыз қолдау көрсетілгені хабарланды. Атау өзгертуі кейін ратификацияланды және 2023 жылдың 12 сәуірінен бастап күшіне енді. Атауды өзгерту партияның сайлаудағы қолдауының күрт төмендеуіне дейін болды. БК консерваторлары – бұрынғы либералдық депутат Джон Рустад басқарып, ол атау өзгерту аяқталуға азықалғанда партиядан шығып кеткен – сауалнамалар бойынша провинциядағы екінші ең танымал партияға айналды. Атау өзгертуден кейін 33 пайыз дауыс жинағаннан кейін, БК Біріккен консерваторларға тағы бір депутаттың өтуіне ұшырады және сауалнамаларда 19 пайызға дейін төмендеді, қыркүйек айында консерваторлардан 6 пайызға қалып қойды. Кейбіреулер атау өзгертуі сайлаушылардың БК Біріккеннің БК либералдарының жалғасы екенін білмейтін себебіне әкелгенін ойлады, бірақ 2023 жылдың қазан айында жарияланған Léger сауалнамасы сайлаушылардың үштен бірі ғана атау өзгерту туралы білмейтінін көрсетті. 2024 жылғы сайлауға дейін БК Біріккен және БК консерваторлары шамамен бірдей деңгейде дауыс жинап, сайлаушылардың ұқсас демографиялық тобы үшін бәсекелесіп жатқандай көрінді.
БК-ның біріккен жастары
БК Біріккен Жастар партиясының жастар бөлімі. Атқару комитеті жылдық жалпы жиналыста сайланады және бес жас мүшеден құралады: президент, байланыс жөніндегі вице-президент, іс-шаралар жөніндегі вице-президент, операциялар жөніндегі вице-президент және байланыс жұмысы жөніндегі вице-президент. 2022 жылдың қыркүйегіне қарай, бұл лауазымдарды тиісінше Харман Хоса, Тедди О’Доннелл, Оливия Ванклинг, Марк Дхиллон және Джеймс Леманн атқарады.