Нью-Йорк қаласындағы метро құрылысының 1913 жылғы «Екі келісімшарты». IRT және BRT компанияларының қатысуы, жаңа желілер мен реконструкция, 49 жылдық мерзім.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нью-Йорк қаласындағы транзиттік келісімдер
Transit contracts in New York City
Қос келісімдер, сондай-ақ Қос метро жүйесі деп белгілі, Нью-Йорк қаласындағы жылдам транзиттік желілерді салу және/немесе жаңарту және пайдалану жөніндегі келісімдер болды. Келісімдер 1913 жылғы 19 наурызда Интербороу жылдам транзит компаниясы және Бруклин жылдам транзит компаниясы тарапынан қол қойылды. Қос келісімдер аясында IRT және BRT Нью-Йорк қаласында бірнеше метро желілерін салуға немесе жаңартуға, содан кейін оларды 49 жыл бойы пайдалануға міндеттелді. Қазіргі Нью-Йорк метросының көп бөлігі осы келісімдер бойынша салынған немесе қайта жаңартылған. Келісімдер "қос" деп аталды, себебі олар қала мен екі жеке компания арасында жасалды. IRT және BRT (кейін Бруклин-Манхэттен транзит корпорациясы немесе BMT) Қос келісімдерді іске асыру үшін бірлесіп жұмыс істеді.
The Dual Contracts, also known as the Dual Subway System, were contracts for the construction and/or rehabilitation and operation of rapid transit lines in the City of New York. The contracts were signed on March 19, 1913, by the Interborough Rapid Transit Company and the Brooklyn Rapid Transit Company. As part of the Dual Contracts, the IRT and BRT would build or upgrade several subway lines in New York City, then operate them for 49 years. Most of the lines of the present day New York City Subway were built or reconstructed under these contracts. The contracts were "dual" in that they were signed between the City and two separate private companies. Both the IRT and BRT (later Brooklyn–Manhattan Transit Corporation, or BMT) worked together to make the construction of the Dual Contracts possible.
Өмірбаян
XIX ғасырдың соңында және XX ғасырдың көп бөлігінде Нью-Йоркке әр жыл сайын миллиондаған иммигранттар келіп тұратын. Көшіп келгендердің көпшілігі қаланың орталық бөлігіндегі пәтерлерге және басқа да тұрғын үйлерге тығын басты. Бұл ғимараттардың тым толуына және қала көшелерінің қабынуына себеп болды. Манхэттен халқы 1850 жылы 516 000 адамды құраса, 1910 жылы 2,33 миллион адамға жетті. Тұтас қаланың халқы 1860 жылы 1,17 миллион адамнан 1900 жылы 3,44 миллионға, ал 1910 жылы 4,77 миллионға өсті. «The New York Times» газеті 1860 жылы жылына 50,83 миллион жолаушы тасыған трамвайлардың саны 25 еседен астам өскенін, ал 1910 жылы 1,531 миллиард жолаушыға жеткенін хабарлады. Сонымен қатар, 2-ші келісімшарттың бөлігі 1908 жылдың 1 мамырында Атлантик авенюіне ашылды.
In the late 19th century and for most of the 20th century, New York was host to millions of immigrants each year. Many of the immigrants crowded into tenements and other apartment buildings in the inner city. This resulted in overpopulation of the buildings, and congestion of city streets. Manhattan's population had risen from 516,000 people in 1850 to 2.33 million people in 1910. The population of the entire city had grown from 1.17 million people in 1860 to 3.44 million in 1900 and 4.77 million in 1910. The New York Times noted that streetcar ridership had increased more than 25 times over between 1860, where there were 50.83 million annual riders, and 1910, where there were 1.531 billion annual riders. and the Contract 2 portion was opened to Atlantic Avenue on May 1, 1908.
3 және 4-шарттар
1913 жылғы 19 наурызда екіжақты келісімшарттарға қол қойылды. Келісімшарттар Интербороу жылдам транзит компаниясы мен Бруклин жылдам транзит компаниясын (BRT; кейін BMT) 49 жылға желілерді салуға және пайдалануға міндеттеді. 3-шарт қала мен IRT арасында жасалды. 4-шарт қала мен BRT-нің еншілес компаниясы – Мұниципалдық теміржол компаниясы (МУЖК) арасында жасалды, ол қаламен желілерді салу бойынша келісімшарт жасау мақсатында құрылған. 3 және 4-шарттарға сәйкес, қала жаңа метро және эстакадалық желілерді салып, кейбір қолданыстағы эстакадалық желілерді жаңартып, кеңейтеді және оларды жеке компанияларға пайдалануға жалға береді. Бұл кеңейтулер екі жүйе бойынша жаңа жолдың жалпы ұзындығы 618 мильді (995 км) құрады; салыстыру үшін, қолданыстағы жүйелерде 296 миль (476 км) жол болған. Қаланың үшінші ірі жылдам транзит компаниясы – Хадсон және Манхэттен темір жолы (қазіргі PATH) келісімшарттарға енбеді. Қаланың үлесі облигациялар есебінен жиналған ақшалай қаражатпен, ал компаниялардың үлесі түрлі жолдармен – желілерді іске қосу үшін ақшалай қаражат, құрал-жабдықтар және жабдықтар беру арқылы жасалды.
The Dual Contracts were signed on March 19, 1913. The contracts bound Interborough Rapid Transit Company and the Brooklyn Rapid Transit Company (BRT; later BMT) to build and operate lines for 49 years. Contract 3 was signed between the City and the IRT. Contract 4 was signed between the City and the Municipal Railway Company, a subsidiary of the BRT, formed especially for the purpose of contracting with the city for construction of the lines. Under the terms of Contracts 3 and 4, the city would build new subway and elevated lines, and rehabilitate and expand certain existing elevated lines, and lease them to the private companies for operation. The expansions would total 618 mile (995 km) of new trackage across both systems; by comparison, the existing systems had 296 mile (476 km) of tracks. The city's third major rapid transit company, the Hudson & Manhattan Railroad (now PATH), was excluded from the contracts. The City's contribution was in cash raised by bond offerings, while the companies' contributions were variously by supplying cash, facilities and equipment to run the lines.
Куинсборо алаңы
Келісімшарт талқылаулары ұзақ және кейде шиеленісті болды. Мысалы, IRT Бродвей желісі арқылы БРТ-ның Манхэттен орталығына қарай жоспарланған кіруіне қарсылық көрсеткенде, қала және штаттың келіссөзшілері дереу БРТ-ға ұсынылып жатқан барлық желілерді ұсынды. Бұл IRT вагондарының габариттеріне сәйкес келетін желілерді де қамтыды, мысалы, Жоғарғы Лексингтон авенюі желісі және Куинс облысындағы екі желі. IRT БРТ-ның Манхэттен орталығына «басып кіруіне» тез келісім берді. Куинстегі жоспарланған желілерді беру екі компанияға да ауыр жүк болды. Бір компанияның аталған облыста монополиялық құқыққа ие болуының орнына, екі жоспарланған желі – Асторияға дейінгі қысқа желі және бастапқыда Коронаға, ал соңында Флашингке жететін ұзын желі – екі компанияға «бірлескен қызмет» аясында пайдалануға берілді. Желілер ірі ауысу станциясы – Куинсборо Плазадан басталатын болды. IRT станцияға 1907 жылғы Стейнвей туннелінен және Манхэттеннен Куинсборо көпірі арқылы созылған Екінші авеню эстакадасының жалғасы арқылы кіретін болды. БРТ Манхэттендегі 60-шы көше туннелі арқылы Куинс желілерін қамтамасыз ететін болды. Техникалық тұрғыдан алғанда, желі IRT-ның «меншігінде» болды, бірақ BRT/BMT-ге мәңгілікке жол пайдалану құқығы берілді, бұл оны да олардың меншігіне жақын қылды. БРТ-ның үлкен кемшілігі бар еді, себебі екі Куинс желісі де IRT техникалық талаптарына сәйкес салынған. Бұл IRT жолаушыларына Манхэттенге бір ауысқансыз бару мүмкіндігін берсе, БРТ жолаушылары Куинсборо Плазада ауысуға мәжбүр болды. Бұл 1939 жылғы Әлемдік көрмеге қызмет кеңейтілген кезде маңызды болды, себебі IRT Манхэттеннен тікелей экспресс пойыздарын ұсына алды, ал БРТ мұндай мүмкіндікке ие болған жоқ. Бұл тәжірибе желілер муниципалдық меншікке өткенге дейін сақталды және 1949 жылға дейін тоқтатылмады. Екі компания да осы қызметтен түскен табысты бөлісті. Бұл шараны жеңілдету үшін Куинс бағыттарының екеуі бойында қосымша ұзын платформалар салынды, осылайша жеке тарифтік бақылау/көтерілу аймақтары құрылды. Бірақ бұл операциялық тұрғыдан тиімсіз болып шықты, сондықтан ақырында пропорционалдық есептеу формуласы жасалды. Бұл құрылыстың қосымша пайдасы IRT осы желіде 11 вагоннан тұратын пойызды пайдалана алды, ал BMT Астория желісін қабылдағанда 10 вагондық BMT пойыздарын қабылдау үшін минималды жұмыс жасауға тура келді.
The contract negotiations were long and sometimes acrimonious. For instance, when the IRT was reluctant to cede the BRT's proposed access to Midtown Manhattan via the Broadway Line, the city and state negotiators immediately offered the BRT all of the lines under proposal. This included lines that would have only been operable using IRT rolling stock dimensions, such as the upper Lexington Avenue Line and both lines in Queens. The IRT quickly gave in to the "invasion" of Midtown Manhattan by the BRT. The assignment of the proposed lines in Queens proved to be an imposition on both companies. Instead of one company enjoying a monopoly in that borough, both proposed lines—a short line to Astoria, and a longer line reaching initially to Corona, and eventually to Flushing—were assigned to both companies, to be operated in what was called "joint service". The lines would start from a large interchange station, Queensboro Plaza. The IRT would access the station from both the 1907 Steinway Tunnel and an extension of the Second Avenue Elevated from Manhattan over the Queensboro Bridge. The BRT would feed the Queens lines from the 60th Street Tunnel in Manhattan. Technically the line was under IRT "ownership", but the BRT/BMT was granted trackage rights in perpetuity, essentially making it theirs also. The BRT had a big disadvantage, as both Queens lines were built to IRT specifications. This meant that IRT passengers had a one seat ride to Manhattan destinations, whereas BRT passengers had to make a change at Queensboro Plaza. This came to be important when service was extended for the 1939 World's Fair, as the IRT was able to offer direct express trains from Manhattan, and the BRT was not. This practice lasted well into the municipal ownership of the lines, and was not ended until 1949. Both companies shared in the revenues from this service. To facilitate this arrangement originally, extra long platforms were constructed along both Queens routes, so separate fare controls/boarding areas could be established. This quickly turned out to be operationally unworkable, so eventually a proportionate formula was worked out. The bonus legacy of this construction was that the IRT was able to operate 11 car trains on this line, and when the BMT took over the Astoria Line, minimal work had to be done to accommodate 10 car BMT units.
BMT желілері
Манхэттен мен Куинстің барлық BMT желілері, Бруклиндегі барлық метро және кейбір эстакадалық желілер сияқты, екі келісімшарт бойынша салынған. Адамдарға сол құнмен жақсырақ аудандарға көшіп кетуге мүмкіндік берілді, соның арқасында олар қала шеткерінде жақсырақ және ыңғайлырақ өмір сүре алды. Олар, қаладан тысқары аудандарға көшіп, тұрмысы жақсы жұмыс істейтін көптеген қалалықтар сияқты, күнделікті жұмыстарын жалғастыра алды. Бұл сондай-ақ бизнес орталықтарына да көмектесті, себебі адамдар жұмыс істеуге мүмкіндік алды.
All Manhattan and Queens BMT lines were built under the Dual Contracts, as were all subway and some elevated lines in Brooklyn. People were allowed to move to better parts the same cost and could have a better and more comfortable life in the suburbs. They could still commute to work every day as most of the better off city workers who moved to the outer boroughs did. This also helped the business districts as people could still work.