Кіріспе

Тарихи британдық апталық поп/рок музыка газеті (1926–2000)
«Melody Maker» музыка журналы – британдық апталық музыка журналы, әлемдегі ең ерте музыкалық апталықтардың бірі; оның баспагері IPC Media мәлімдемесінше, ең алғашқысы. Ол 1926 жылы Лестерде туған композитор, баспагер Лоуренс Райттың қатысуымен, негізінен би тобының музыканттарына арналған журнал ретінде құрылды; алғашқы редакторы Эдгар Джексон болды. 2001 жылдың қаңтар айында «ұзақ жылдар бойы қарсылас» болған журналға біріктірілді, ал 1958 жылдың қарашасында LP тізімі жарияланды, Record Mirror Ұлыбританияның алғашқы альбомдар тізімін жариялағаннан екі жыл өткен соң. 1964 жылдан бастап газет музыка мен музыканттарды жай ғана ойын-сауық емес, зерттеуге лайық маңызды тақырып ретінде қарастыру тұрғысынан өзінің бәсекелестерінен озып кетті. Крис Уэлч және Рей Коулман сияқты штат тілшілері бұрын джаз әртістеріне тән көзқараспен американдық ықпалдағы жергілікті рок және поп топтарының өркендеуін қарастырып, музыка сыншылығының пайда болуын болжады. 1965 жылдың 6 наурызында «Melody Maker» британ мемлекетінің «The Beatles» тобын марапаттауын талап етті. Бұл сол жылдың 12 маусымында орын алды, топтың барлық төрт мүшесі (Харрисон, Леннон, Маккартни және Старр) Британ империясы орденінің мүшелері болып тағайындалды. 1960 жылдардың соңында «Melody Maker» қайта жанданды, жасөспірімдерге бағытталған NME-ден ескі нарықты нысанаға алды. «Melody Maker» үлкен және мамандандырылған жарнамаларға ие болды; жақын арада танымал болатын топтар музыканттарды іздеп жарнама берді. Онда халық және джаз сияқты «азыншылық» қызығушылықтарына арналған беттер, сондай-ақ музыкалық аспаптар туралы егжей-тегжейлі шолулар жарияланды. 1968 жылғы «Melody Maker» сауалнамасы Джон Пилді ең жақсы радио диджеей деп атады, Джон Уолтерс бұл Пилдің BBC Radio 1-дегі стилі мен таңдауларына қарамастан, жұмысын сақтауға көмектескен болуы мүмкін деді. 1960 жылдардың ортасынан бастап Уэлч, Ричард Уильямс, Майкл Уоттс және Стив Лейк сияқты сыншылар танымал музыка туралы ауыр ойлармен жазған алғашқы британдық журналистердің қатарында болды, олар Стили Дэн, Кэт Стивенс, Led Zeppelin, Pink Floyd және Генри Коу сияқты әртістерге жаңаша көзқарас ұсынды.

1970 жылдар

1970 жылдардың басында Melody Maker “музыканттар журналы” деп есептелді және прогрессивті рокпен байланысты болды. Дегенмен, Melody Maker Osmonds, Jackson 5 және David Cassidy сияқты жасөспірімдерге арналған поп-сенсациялар туралы да жариялады. Апта сайын шығатын музыкалық журнал сонымен қатар глэм-рокты ерте және жағымды жариялады. Ричард Уильямс Roxy Music туралы алғашқы мақалаларын жазды, ал Рой Холлингворт, Melody Maker-дің Нью-Йорк тілшісі болып жұмыс істеген кезде, Нью-Йорк Dolls тобын прото-панк тұрғысынан мақтайтын алғашқы мақала жазды. 1972 жылдың қаңтар айында газеттің көрнекті жазушысы Майкл “Мик” Уоттс Дэвид Боуи туралы мақала жазды, ол әншінің ұйықтап қалған мансабын дерлік бірден қайта жандандырды. Сұхбат кезінде Боуи: “Мен геймін, және әрқашан гей болдым, тіпті Дэвид Джонс болған кезде де” деді. “ОЙ, СЕН КЕРЕМЕТСІҢ” деген тақырып басты бетке шықты және тез арада поп-мифологияның бір бөлігіне айналды. Боуи кейіннен өзінің табысын осы сұхбатқа байланыстыра келіп, былай деді: “Иә, мені Melody Maker жасады. Бұл Мик Уоттстың мақаласы еді”. Газетте жұмыс істеген кезінде Уоттс Сид Барретт, Уэйлон Дженнингс, Pink Floyd, Боб Дилан және Брюс Спрингстин сияқты артистермен гастрольде болып, сұхбаттар алды. Каролин Кун 1970-ші жылдардың ортасында Melody Maker редакторы Рей Коулманның шақыруымен жұмысқа орналасып, әйел музыканттарды қадір тұтуға тырысты. 1974 және 1976 жылдар аралығында ол Мэгги Белл, Джоан Арматрединг, Линси де Пол және Твиггимен сұхбаттасты. Содан кейін ол панк-рокты насихаттауды өзінің міндеті етіп алды. 1978 жылы Ричард Уильямс Island Records-та жұмыс істегеннен кейін газетке жаңа редактор ретінде оралды және Пол Морли мен Ян Пенменнің NME-де жасаған жұмысының ықпалымен Melody Maker-ді жаңа бағытқа бұруға тырысты. Ол Джон Савидж (бұрын Sounds журналынан), Крис Бон және Мэри Харронды Gang of Four, Pere Ubu және Joy Division сияқты пост-панк топтарын және жалпы жаңа толқынды интеллектуалды тұрғыдан жабу үшін шақырды. Бұрын NME және Sounds журналында жұмыс істеген Вивиен Голдман газетте регги және соул музыкасын жақсырақ жабуға көмектесті, бұл жанрлардың 1970 жылдардың басындағы газеттегі жоғары деңгейін қайта қалпына келтірді. Ішкі шиеленіс пайда болды, негізінен Уильямс пен Коулман арасында, ол бұл кезде бас редактор болып, газеттің панк дәуірінде де қолдау көрсеткен «консервативті рок» музыкасына адал болуын қалады. Коулман газеттің «The Daily Telegraph» (өте ескі үлгідегі дизайнымен танымал) сияқты көрінуін қалады деп талап етті, бірақ Уильямс газеттің көрінісі заманауи болуын қалады. Ол жаңартылған дизайнды тапсырды, бірақ Коулман оны қабылдамады.

1980 жылдар

1980 жылы, газетті (NME-мен бірге) жариялаудан уақытша тоқтатып, ереуілден кейін Уильямс MM-ді тастап кетті. Коулман Майкл Олдфилдті дизайн бөлімінен күнделікті редакторға көтерді және біраз уақыттан соң оны бұрынғы қалпына келтірді, нәтижесінде Jethro Tull тобының құрамындағы өзгерістер туралы жаңалықтар Энди Уорхол, Gang of Four және Factory Records туралы материалдардың орнына журналдың мұқабасын безендірді. Крис Бон және Вивьен Голдман сияқты бірнеше журналистер NME-ге ауысты, ал Джон Савидж жаңа журналға – The Face-ке қосылды. Коулман 1981 жылы кетіп, газеттің дизайны жаңартылды, бірақ 1980-жылдардың басында сатылым мен беделі төмендеді, NME үстемдік танытты. 1983 жылға қарай журнал көбірек халыққа бағытталған, поп музыкасына ұмтылатын сипатқа ие болды, бұл оның сәнді "MM" логотипімен, Duran Duran сияқты әртістердің мұқабаларымен және Eurythmics-тің "Touch" альбомын жылдың үздік альбомы деп таңдауымен көрінді. Дегенмен, жағдай өзгерді. 1984 жылдың ақпан айында 1974 жылдан бері газетте штатты жазушы болып жұмыс істеген Аллан Джонс редактор болып тағайындалды: Каджагугуды мұқабаға шығару туралы берілген нұсқауларға бағынбай, ол журналды The Smiths тобы туралы мақаламен жариялады. 1986 жылы Оксфорд университетінде "Monitor" атты музыкалық фанзинды басқарған Саймон Рейнольдс пен Дэвид Стаббс, сондай-ақ Sounds журналынан келген Крис Робертс MM-ге жаңа серпіліс әкелді, бұл журналды ерекше және интеллектуалды етуге мүмкіндік берді. Бұл NME-дегі хип-хоп соғыстарынан кейін ерекше байқалды, онда Public Enemy және Mantronix сияқты прогрессивті қара музыканы жақтаушылар мен дәстүрлі ақ рок музыкасының жанкүйерлері арасындағы тартыс соңғысының жеңісімен аяқталды, нәтижесінде Марк Синкер және Биба Копп (қазір Крис Бон осылай аталады) сияқты жазушылар кетіп, Эндрю Коллинз бен Стюарт Маконидің NME-ні популистік бағытта жылжуына жағдай жасады.

1990 жылдар

MM көбінесе рок және инди музыкасына кең орын бергенімен (әсіресе Эверетт Трудың Сиэтлдегі жаңадан пайда болған гранж сахнасын жариялағандығы), хаус, хип-хоп, пост-рок, рейв және трип-хоп сияқты жанрларды да қамтыды. Газеттің екі жазушысы – Пуш және Бен Тернер – IPC Media-ның ай сайынғы би музыкасы журналы Muzik-ті іске қосты. Тіпті 1990-шы жылдардың ортасында, бритпоп музыка баспасөзіне жаңа буын оқырмандарды әкелген кезде де, ол өзінің бәсекелестерінен гөрі аз популистік болды. Саймон Прайс және Тейлор Паркс сияқты жас жазушылар 1980-ші жылдардағы иконоклазм және пікір білдіретін сын дәстүрін жалғастырды. Газет Ocean Colour Scene және Kula Shaker-ді қатал сынға алды, ал Oasis және Blur жөніндегі басқа баспасөз мақтаған кезде оларға қарама-қарсы пікірлерді жариялауға рұқсат берді. 1993 жылы олар Darlin' деп аталған француздық рок-тобына "ақылсыз панк-рок қоқысы" деген теріс баға берді. Кейіннен Darlin' Daft Punk электронды музыка дуэтіне айналды. Австралиялық журналист Эндрю Мюллер 1990 жылы MM-ге қосылды және 1991 мен 1993 жылдар аралығында Рецензиялар редакторы болды. Ақырында Фигуралар редакторы болудан бас тартып, 1993 жылы журналдан кетті. Одан кейін ол 1992 жылы MM-ден кеткен бұрынғы басшысы Стив Сазерлендтің шақыруымен NME-ге қосылды. Журнал өзінің үлкен хабарламалар бөлімін сақтап, музыкалық топ құруға ниеттенген музыканттар үшін бірінші таңдау болып қала берді. Suede газетке жарияланған хабарламалар арқылы құрылды. MM музыкалық жабдықтар мен оқырмандардың демо-таспаларына шолу жариялауды жалғастырды, бірақ олардың стилі көбінесе газеттің қалған бөлігінен өзгеше болды, бұл музыкалық баспасөзге қызығушылығы жоқ музыканттарға сатуды қамтамасыз етті. 1997 жылдың басында Аллан Джонс Uncut журналын редакциялау үшін кетті. Оның орнына бұрын NME және Smash Hits журналында жұмыс істеген Марк Сазерленд келді, ол осылайша "балалық арманын орындады" және үш жыл бойы журналдың редакторы болып қалды. Көптеген тәжірибелі жазушылар кетіп, көбінесе Uncut журналына ауысты, ал Саймон Прайс Oasis туралы жағымды жазу керек деген бұйрыққа наразы болғандықтан кетіп қалды. Сатылымы, бұрыннан-ақ NME-ге қарағанда айтарлықтай төмен болған, күрт төмендеді. 1999 жылы MM жылтыр журнал ретінде қайта іске қосылды, бірақ келесі жылы жабылып, IPC Media-ның басқа музыка журналы NME-ге біріктірілді, ол оның кейбір журналистері мен музыка сыншыларын қабылдады.