Питер Уорлок: Сазгер және музыка сыншысының өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

The Magician Британдық композитор және музыка сыншысы (1894–1930)

Филипп Арнольд Хесселтин (30 қазан 1894 – 17 желтоқсан 1930), Питер Уорлок псевдонімімен танымал, британдық композитор және музыка сыншысы. Хесселтиннің оккульттік тәжірибелерге деген қызығушылығын көрсететін «Уорлок» есімі оның жарияланған барлық музыкалық туындыларында қолданылды. Ол әндер мен басқа да вокалдық музыканың композиторы ретінде ең жақсы танымал; сонымен қатар, өмірінде консервативтік емес және көбінесе скандалды өмір салтымен де танылды. Итон колледжінде оқып жүргенде Хесселтин британдық композитор Фредерик Делиусті кездестірді, олармен тығыз достық қарым-қатынас орнатты. Оксфорд пен Лондонда студенттік карьерасы сәтсіз аяқталғаннан кейін, Хесселтин музыкалық журналистикаға жүгінді, сонымен қатар халық әндері мен Елизавета дәуірінің музыкасына қызығушылық танытты. Оның алғашқы маңызды туындылары шамамен 1915 жылға жатады. Біраз уақыт бойы белсенділіксіз болғаннан кейін, 1916 жылы голланд композиторы Бернард ван Диренмен кездесуі оның туындыларына оң және тұрақты әсер етті; сондай-ақ, ол кельт мәдениеті мен тілін зерттеу үшін Ирландияда бір жыл өткізгеннен кейін шығармашылық күш алды. 1918 жылы Англияға оралғаннан кейін, Хесселтин ерекше, өзгеше стильде әндер жаза бастады, сонымен қатар жанжалға бейім және даулы музыка сыншысы ретінде беделді болды. 1920–1921 жылдары ол «The Sackbut» музыка журналын редакциялады. Композитор ретінде оның ең өнімді кезеңі 1920 жылдары болды, ол алдымен Уэльсте, кейін Кент графтығындағы Эйнсфордта тұрды. Өзінің атымен жарияланған сындық жазбалары арқылы Хесселтин ерте музыканы зерттеуге маңызды үлес қосты. Бұған қоса, ол Делиус туралы толыққанды биографиялық кітап жазды және бірнеше басқа кітаптар мен брошюраларды жазуға, редакциялауға немесе дайындалуына көмектесті. Өмірінің соңына қарай, Хесселтин шығармашылық шабытын жоғалтқандықтан депрессияға ұшырады. 1930 жылы ол Лондондағы пәтерінде көмір газынан уланып қайтыс болды, бұл, әдетте, өзіне қол жұмсау салдарынан болды.

Балалық шағы және отбасылық өмір

Хеселтин 1894 жылғы 30 қазанда Лондондағы Савой қонақүйінде дүниеге келді. Оның ата-анасы сол кезде қалалық резиденция ретінде пайдаланған. Отбасы бай, өнермен байланысы мықты және классикалық білімділікке бейім болған. Филиптің ата-анасы – отбасы фирмасындағы заңгер Арнольд Хеселтин және Бесси Мэри Эдит, туған тегі Ковернтон. Ол Уэльстің Найтон шекаралық қаласынан шыққан ауыл дәрігерінің қызы және Арнольдтың екінші әйелі болды. Филип дүниеге келгеннен кейін көп ұзамай отбасы Челсиге көшіп, ол жақын жердегі балабақшаға барып, алғашқы фортепиано сабақтарын алды. 1897 жылғы наурыз айында Арнольд Хеселтин 45 жасында күрт қайтыс болды. Алты жылдан кейін Бесси Уэльстің жер иесі және жергілікті судьясы Уолтер Бакли Джонсқа үйленді және Джонстың Монтгомериге жақын орналасқан Ландиссилдегі Кефн Бринталх имениесіне көшіп барды, бірақ Лондон үйі сақталды. Жас Филип өзінің уэльс мұрасына қызығып, кельт мәдениетіне өмір бойы қызығушылық танытты; кейіннен ол өзінің ең өнімді және шығармашылық кезеңдерінің бірінде Уэльсте өмір сүрді. 1903 жылы Хеселтин Бродстейстердегі Стоун Хаус дайындық мектебіне қабылданды, онда ол ерте жастағы қабілетін көрсетіп, бірнеше жүлде алды. 1908 жылғы қаңтарда Корольдік Альберт залында өткен концертте Фредерик Делиус жазған «Лебенстанц» орындалды. Бұл туынды оған үлкен әсер етпеді, бірақ оның ағасы Артур Джозеф Хеселтин («Джо» деп белгілі), Франциядағы Грез-сюр-Лоингте Делиус үйіне жақын тұратын суретші екенін білген. Содан кейін Филип осы байланысты пайдаланып, композитордың автографына Stone House музыка мұғалімі У. Е. Броквей үшін қол жеткізді.

Этон: Делиуспен алғашқы кездесу

Хезельтин 1908 жылдың жазында Стоун Хаус үйін тастап, сол күзде Итон колледжінде оқуға түсті. Оның өмірбаяуын жазған Иан Парротт, Хезельтиннің Итонды жек көретінін айтады: «Барлық ерлерден тұратын колледж шіркеуінде викториялық гимндерді шулы айқайлап оқу» оған ұнамаған. Ол мектеп өмірінің басқа да жақтарына да риза болмады, мысалы, офицерлерді даярлау корпусы, жасырын гомосексуализм және кең таралған зорлық-зомбылық. Ол музыкада көңіл көтеріліс тауып, әпкесімен байланысы болғандықтан, Делиусқа деген қызығушылығы күшті құмарлыққа айналды. Ол сондай-ақ Итон музыка мұғалімі және Делиус жақтасы, виолончельші Эдвард Мейсоннан туыстық сезім тапты, одан «Теңіз серуені» (Sea Drift) партитурасының көшірмесін алды. Ол оны «көктемгі жұмақ» (heavenly) деп ойлады және көп ұзамай анасынан Делиустың музыкасын көбірек сатып алуға ақша сұрады. 1911 жылдың маусым айында Хезельтин Томас Бичэмнің сол айдың 16-сы күні Лондонның Королева залында Делиуске арналған концерт өткізетінін білді, онда композитор өзі қатысып, «Күн бату әндері» (Songs of Sunset) алғаш рет орындалады. Итон университетінде фортепианодан сабақ беретін Колин Тейлор мектептен Хезельтинге осы шараға қатысуға рұқсат алды. Осыған дейін оның анасы Делиусті Лондондағы үйінде күтіп алған; нәтижесінде концерт үзілісінде Хезельтин композитормен таныстырылды. Келесі күні ол Делиуске ұзын алғыс хат жазды: «Мен осындай ұлы музыканы тыңдаған қатты қуанышымды сөзбен жеткізе алмаймын». Ол анасына: «Жұма күні кеш мен өмірімде ең бақытты кешті өткіздім, оны ешқашан ұмытпаймын», - деді. Делиус Хезельтиннің композиторлық жолының алғашқы және маңызды ықпалына айналды, ал бастапқы құштарлығы кейіннен азая түссе де, олардың достығы Хезельтиннің өмірінің соңына дейін сақталды.

Кельн, Оксфорд және Лондон

1911 жылдың жазында, мектептен кетуіне бір жыл қалғанда, Хеселтин Итон қаласындағы өмірден жалықты. Болашағына қатысты нақты жоспары болмағандықтан, ол анасынан біраз уақыт шетелде тұруға рұқсат сұрады. Анасы оның университетке түсіп, кейін қалалық немесе мемлекеттік қызметке орналасуын қалаған, бірақ ол білімін кейін жалғастыру шартымен оның өтінішіне келісті. 1911 жылдың қазан айында ол неміс тілін үйрену үшін Кёльнге кетті, сондай-ақ консерваторияда фортепианоны оқуға түсті. Кёльнде Хеселтин алғашқы әндерін жазды, олардың барлығы, оның ерте туындылары сияқты, Делиусқа еліктеуге толы болды. Фортепиано сабақтары жақсы өтпеді, бірақ Хеселтин концерттер мен операларға қатысып, музыкалық тәжірибесін кеңейтті. Ол сондай-ақ журналистикамен айналысып, «Railway and Travel Monthly» журналында қолданыстан шыққан Уэльстің тармақ желісі туралы мақала жариялады. 1912 жылдың наурыз айында Хеселтин Лондонға оралды және университетке емтиханға дайындалу үшін репетитор жалдады. Ол сол жаздағы Бирмингем фестивалінде Делиуспен бірге уақыт өткізді және «Musical Standard» журналында 1912 жылдың қыркүйегінде жарық көрген Арнольд Шёнберг туралы алғашқы музыкалық сын мақаласын жариялады. Анасының тілегіне және музыкалық білімі болмауына қарамастан, ол музыка саласында мансап құруды үміттенеді. Ол Делиуске кеңес сұрады, ол оған егер оның ниеті белгілі болса, инстинктісіне сеніп, басқа барлық ескертулерге қарамастан осы мақсатын іске асыру керектігін айтты. Екеуін де білетін Бичем кейін бұл кеңесті Хеселтиннің жас екендігі мен тұрақсыздығына байланысты қатты сынады. «Фредерик адамдардың қалауын қабылдай алмайтындарға үгіттеп, психологиялық қателік жасауы керек емес еді». Соңында Хеселтин анасының тілегін орындады. Қажетті емтихандарды тапсырғаннан кейін ол Оксфордтағы Крайст-Черч колледжінде классикалық әдебиеттерді оқуға қабылданды және 1913 жылдың қазан айында оқуын бастады. Крайст-Черчтегі бір танысы 19 жасар Хеселтинды «шамасы 22 жаста, бірақ ол жылдар бойы ересектегендей көрінеді – 6 фут бойы, өте денелі, жарқын көк көздері, иілген еріндері және жас грек құдайының биік басы» деп сипаттады. Ол әлеуметтік сәттілікке ие болғанымен, көп ұзамай депрессияға ұшырап, Оксфорд өмірінен бақытсыз болды. 1914 жылдың сәуірінде ол Пасха демалысының бір бөлігін Делиуспен Грецте өткізді және композитормен бірге «Арабский» және «Феннимор мен Герда» партитураларында жұмыс істеді, соңғы жағдайда либреттоның ағылшын тіліндегі нұсқасын жасады. Ол 1914 жылғы жазғы демалыстан кейін Оксфордқа қайтып оралмады; анасының келісімімен ол Лондонның Блумсбери ауданына көшіп, тіл, әдебиет және философияны оқу үшін Лондон университетінің колледжіне түсті. Бос уақытында ол Виндзордағы шағын әуесқой оркестрді дирижерлік етті, Делиуске дирижерлік өнері туралы ештеңе білмейтінін мойындағаннан кейін. Алайда, Лондондағы студенттік өмірі ұзаққа соқпады; 1915 жылдың ақпанында Леди Эмеральд Кунардтың (Бичемнің сүйіктісі) көмегімен ол «Daily Mail» газетінде музыка сыншысы болып жұмысқа орналасты, жалақысы жылына 100 фунт стерлинг болды. Ол осы жаңа мансабын бастау үшін университеттегі оқуын дереу тастады. Ол басқа басылымдарға да жазды; 1915 жылғы наурызда шыққан «The Musical Times» журналында «Делиус және оның музыкасы туралы бірнеше ескертулер» атты 5000 сөзден тұратын мақаласы жарияланды, онда Хеселтин: «Делиус музыкасына сырттай қарау мүмкін емес: оны біреу болмысының тереңінде сезінеді не мүлдем сезінбейді». Тек Бичем ғана музыканы дұрыс түсіндіре алады. Хеселтиннің «Daily Mail» газетіне соңғы хабарламасы 17 маусымда болды; сол айдың соңында ол газеттің өзінің сындық пікірлерін жиі кесіп тастауына наразы болып, отставкаға кетті. Жұмыссыз қалған ол күндерін Британдық мұражайда Елизавета заманының музыкасын зерттеп, өңдеумен өткізді. Осы жазғы демалыс кезінде Хеселтин көршілерін өзінің шексіз мінез-құлқымен таң қалдырды, оның ішінде жақын маңдағы Крикли төбесінен мотоциклмен жалаңаш жүруі де бар. Алайда оның хаттарынан бұл кезде оның жиі депрессияға ұшырап, өзін сенімсіз сезінгенін, мақсаты жоқ екенін көруге болады. Ол Америкада утопиялық колония құру туралы жазушының жоспарына ынталы түрде қосылды. Желтоқсанның соңында ол Лоуренстермен бірге Корнуоллға барды, онда олармен баспа компаниясын құруға тырысты. 1916 жылдың ақпан айында Хеселтин Лондонға қайтып келді, формальды түрде әскери қызметтен босату туралы талап ету үшін. Алайда, Лоуренспен қарым-қатынаста бірдеңе бұзылғаны анық болды; Досы Роберт Николске жазған хатында Хеселтин Лоуренсті «мені толыққанды өзіне бағындыруға тырысатын, сондықтан да жалықтыратын адам» деп сипаттады. Хеселтин өмірінің әлеуметтік ортасы енді Риджент-стриттегі «Café Royal» болды, онда ол басқалармен қатар жас шотланд композиторы Сесил Греймен танысты. Екеуі Бэттерсидегі студияны бөлісіп, музыкалық журналды және одан да амбициялы түрде, опералар мен концерттердің лондондық маусымын ұйымдастыруды жоспарлады. Хеселтин Бичемнің ағылшын опералық компаниясына қатысу туралы ұсынысын қабылдамады, Делиуске Бичемнің қойылымдары мен таңдаулары нашарлап, көркемдік құндылығынан айырылып бара жатқанын жазды; оның өзінің жобасында «халықтың қалауына мойын бұғып беру болмайды». Бичем бұл жоспарды күлкіге толтырды; ол оның «театрлық өмір туралы ең аз тәжірибесі жоқ адамдар бастап, басқаратын болады» деді. 1916 жылдың соңында Хеселтиннің музыкалық өмірінде маңызды оқиға – голланд композиторы Бернард ван Диренмен танысуы болды. Бұл достық Хеселтинге үлкен әсер етті, ол өмірінің соңына дейін егде композитордың музыкасын насипаттап отырды. 1916 жылдың қараша айында Хеселтин алғаш рет «Peter Warlock» псевдонимін қолданды, «The Music Student» журналында Эжен Эйнсли Гуссенстің камералық музыкасы туралы мақаласында. #tag:ref|Смит псевдонимді таңдау себебі белгісіз екенін хабарлайды. Варлок – ер адам колдовник, әсіресе сиқыршы немесе бақсы. Бұл таңдау Хеселтиннің оккульттік тәжірибелерге белсенді қызығушылығына дейін жасалды; Смит болжайды, қара магия мен оккультизм танымал тақырыптар болған кезде Хеселтин бұл таңдауға бейсаналық түрде ықпал еткен болуы мүмкін. Паррот Пуманың туған ұлының аты Питер екенін және оның нәсіптік болғанын хабарлайды. Алайда, Смит Пуманың баласы бастапқыда Питер деп аталғанын, бірақ кейін «себептері әлі толыққанды түсіндірілмеген» Найджел деп қайта аталғанын мәлімдейді. Әкелігінің шындығы қандай болса да, және өзара наразылықтарына қарамастан, Хеселтин мен Пума 1916 жылдың 22 желтоқсанында Челсидегі тіркеу кеңсесінде үйленді.

By the summer of 1911, a year before he was due to leave the school, Heseltine had tired of life at Eton. Without a clear plan for his future, he asked his mother if he could live abroad for a while. His mother wanted him to go to university, and then either into the City or the Civil Service, but she agreed to his request with the proviso that he would resume his education later. In October 1911 he proceeded to Cologne to learn German and to study piano at the conservatory. In Cologne Heseltine produced his first few songs which, like all his earliest works, were highly imitative of Delius. The piano studies went poorly, although Heseltine expanded his musical experiences by attending concerts and operas. He also experimented with general journalism, publishing an article in Railway and Travel Monthly on the subject of a disused Welsh branch line. In March 1912 Heseltine returned to London and engaged a tutor to prepare for his university entrance examinations. He spent time with Delius at that summer's Birmingham Festival, and published his first music criticism, an article on Arnold Schoenberg that appeared in the Musical Standard in September 1912. Despite his mother's wishes and his lack of formal musical training, he hoped to make a career in music. He consulted Delius, who advised him that, if his mind was set, he should follow his instincts and pursue this objective in the face of all other considerations. Beecham, who knew both men, later sharply criticised this advice, on the grounds of Heseltine's immaturity and instability. "Frederick should never have committed the psychological blunder of preaching the doctrine of relentless determination to someone incapable of receiving it". In the end Heseltine acceded to his mother's wishes. After passing the necessary examinations, he was accepted to study classics at Christ Church, Oxford, and began there in October 1913. A female acquaintance at Christ Church described the 19 year old Heseltine as "probably about 22, but he appears to be years older 6 feet high, absolutely fit brilliant blue eyes and the curved lips and highhead carriage of a young Greek God". Although he enjoyed social success, he soon became depressed and unhappy with Oxford life. In April 1914 he spent part of his Easter vacation with Delius at Grez, and worked with the composer on the scores of An Arabesque and Fennimore and Gerda, in the latter case providing an English version of the libretto. He did not return to Oxford after the 1914 summer vacation; with his mother's reluctant consent he moved to Bloomsbury in London, and enrolled at University College London to study language, literature and philosophy. In his spare time he conducted a small amateur orchestra in Windsor, after admitting to Delius that he knew nothing of the art of conducting. However, his life as a student in London was brief; in February 1915, with the help of Lady Emerald Cunard (a mistress of Beecham) he secured a job as a music critic for the Daily Mail at a salary of £100 per year. He promptly abandoned his university studies to begin this new career. He wrote for other publications; a 5000 word article, "Some notes on Delius and his Music", appeared in the March 1915 issue of The Musical Times, in which Heseltine opined: "There can be no superficial view of Delius's music: either one feels it in the very depths of one's being, or not at all". Only Beecham, Heseltine suggested, was capable of interpreting the music adequately. Heseltine's last notice for the Daily Mail was dated 17 June; later that month he resigned, frustrated by the paper's frequent cutting of his more critical opinions. Unemployed, he spent his days in the British Museum, studying and editing Elizabethan music. During this summer break Heseltine shocked neighbours by his uninhibited behaviour, which included riding a motorcycle naked down nearby Crickley Hill. However, his letters show that at this time he was often depressed and insecure, lacking any clear sense of purpose. and enthusiastically fell in with the writer's plans to found a Utopian colony in America. In late December he followed the Lawrences to Cornwall, where he tried, unavailingly, to set up a publishing company with them. In February 1916 Heseltine returned to London, ostensibly to argue for exemption from military service. However, it became clear that there had been a rift with Lawrence; in a letter to his friend Robert Nichols, Heseltine described Lawrence as "a bloody bore determined to make me wholly his and as boring as he is". The social centre of Heseltine's life now became the Café Royal in Regent Street, where among others he met Cecil Gray, a young Scottish composer. The two decided to share a Battersea studio, where they planned various unfulfilled schemes, including a new music magazine, and, more ambitiously, a London season of operas and concerts. Heseltine declined an offer from Beecham to participate in the latter's English Opera Company, writing to Delius that Beecham's productions and choices of works were increasingly poor and lacking in artistic value; in his own venture there would be "no compromise with the mob". Beecham ridiculed the plan; he said it would "be launched and controlled by persons without the smallest experience of theatrical life". An event of considerable significance in Heseltine's musical life, late in 1916, was his introduction to the Dutch composer Bernard van Dieren. This friendship considerably influenced Heseltine, who for the rest of his life continued to promote the older composer's music. In November 1916 Heseltine used the pseudonym "Peter Warlock" for the first time, in an article on Eugene Aynsley Goossens' chamber music for The Music Student.#tag:ref|Smith records that the reason for the choice of name is unknown. A warlock is a male witch, a sorcerer or magician. The choice precedes Heseltine's active interest in occult practices; Smith surmises that, at a time when black magic and the occult were popular topics, Heseltine may have been subconsciously influenced towards this choice. Parrott records that the son born to Puma was called Peter, and died in infancy. Smith, however, states that Puma's baby was originally called Peter but was renamed Nigel "for reasons which have not as yet been satisfactorily explained". Whatever the truth of the paternity, and in spite of their mutual misgivings, Heseltine and Puma were married at Chelsea Register Office on 22 December 1916.

Ирландия

1917 жылдың сәуірінде Хеселтин Лондон өмірінен қайта шаршады. Ол Корнуоллға оралды, онда Лоренстерге жақын жерде шағын коттедж жалдап, жазушымен ішінара келісті. 1917 жылдың жазында одақтастардың соғыстағы жағдайы тұрақтап қалғанда, Хеселтиннің әскери қызметтен босатылуы қарастырылды; әскерге шақыру мүмкіндігін болдырмау үшін 1917 жылдың тамызында ол Ирландияға көшіп, Пуманы алып кетті, оған деген махаббатын мойындаған еді. Ирландияда Хеселтин ежелгі музыканы зерттеуді келт тілдеріне деген қызығушылықпен ұштастырды, екі айға тек ирланд тілінде сөйлейтін шалғай аралға уақытша шегінді. Оның назарын аударған тағы бір мәселе – мистикалық және эзотерикалық тәжірибелерге деген қызығушылығының күшеюі, бұл қызығушылық алғаш рет Оксфордта оянған және Корнуоллда қайта жанданған еді. Бұл увлечениялары Хеселтинге Дублиннің мәдени өміріне қатысуға кедергі келтірмеді. Ол оккультизмге құмар В. Б. Йейтспен танысып, 9 ғасырлық Лиадейн мен Куритир туралы келт халық ертегісіне негізделген опера жазу мүмкіндігін қысқаша қарастырды. Композитор Денис Апилвор Хеселтиннің оккультизмге деген құмарлығының ақырында Дублиндегі теософиялық қоғамға мүшелігі арқылы қызығушылық танытқан діни философияларды зерттеумен ауысқанын айтты. Геселтиннің бұл салаға деген қызығушылығын алғаш рет оны Бела Бартоктың музыкасымен таныстырған композитор Кайхосру Сорабжи оятты. 1918 жылдың 12 мамырында Хеселтин Дублиннің Абби театрында «Музыка деген не?» атты сәтті өткен суреттермен көрнекі дәріс оқыды, онда Бартоктың, француз композиторы Пол Ладмироның және Ван Диреннің музыкалық үзінділері қосылды. Геселтиннің Ван Диреннің музыкасын қолдауы 1918 жылдың тамызында музыка баспагері Уинтроп Роджерспен Ван Диреннің бірнеше шығармаларын қабылдамауына байланысты қатыгез пікір алмасуға әкелді. Бұл дау Хеселтиннің шығармашылық күштерін серпілтті, және Ирландиядағы соңғы екі аптасында ол он ән жазды, кейін сыншылар оларды оның ең үздік туындыларының бірі деп санады.

Журналистика және " Сақбут "

1918 жылдың тамыз айының соңында Хеселтин Лондонға оралғанда, Роджерске жаңа жеті әнін жариялауға жіберді. Ван Диренге байланысты туған жағдайларға байланысты, Хеселтин осы туындыларын «Питер Уорлок» деген атпен ұсынды. Олар осы псевдониммен жарияланды, және ол осы атты барлық келешек музыкалық шығармалары үшін қабылдады, ал өзінің атын музыка туралы сындық және талдамалық жазбаларына сақтап қалды. Келесі бірнеше жылда Хеселтин өзінің күш-жігерінің көп бөлігін музыкалық сынға және журналистикаға арнады. 1919 жылдың мамырында ол Музыкалық қауымдастыққа «Музыкадағы қазіргі заманғы рух» деген тақырыпта баяндама жасады, ол болашақ Кембридж университетінің музыка профессоры Э. Дж. Дентке үлкен әсер етті. Дегенмен, оның көптеген жазбалары қақтығысқа толы болды. Ол қазіргі музыка сыншыларының деңгейі туралы («музыка туралы газеттегі орташа сыншы, әлде кемеден құлаған, әлде тозығы жеткен музыкант, не болмаса, қарапайым хабарлауға жарамсыз журналист») сияқты пікірлер білдірді, бұл Эрнест Ньюман сияқты тәжірибелі сыншыларды ренжітті. Ол «Музыкалық таймс» газетінде poleмикалық мақалалар жазды, ал 1919 жылдың шілдесінде композитор-сыншы Ли Генримен Игорь Стравинскийдің музыкасы туралы дауласты. 1919 жылдың 17 шілдесінде Делиус жас жігітке: «Мен сенің қаншалықты дарынды екеніңді және сенде қандай мүмкіндіктер барын білемін», – деп жазып, жазу немесе композицияға назар аударуға кеңес берді. Осы кезде Хеселтиннің жеке пікірлері Делиустың музыкасына қатысты көбірек сынға ұшырады, бірақ ол көпшілік алдында бұрынғы ұстазын мақтауын жалғастырды. «The Musical Times» журналында ол Делиустың соңғы операсы «Феннимор және Герда» опералық сахнадағы жаңа бағыттағы ең сәтті тәжірибелердің бірі деп атады. Хеселтин ұзақ уақыттан бері музыка журналын шығаруды жоспарлап жүрген, және тиісті қолдау тапқанда бастауға ниеттенген. 1920 жылдың сәуірінде Роджерс өзінің жартылай құлдырап бара жатқан «Органшы және хормейстер» журналын «The Sackbut» атты жаңа музыка журналымен алмастыруға шешім қабылдады және Хеселтинды оны редакциялауға шақырды. «The Sackbut» концерттер де ұйымдастырды, онда Ван Дирен, Сорабжи, Ладмиро және басқалардың туындылары орындалды. Алайда Роджерс бес нөмірінен кейін қаржылық қолдауын кері тартып алды. Содан кейін Хеселтин бірнеше ай бойы оны өзі жүргізуге тырысты; 1921 жылдың қыркүйегінде журналды баспагер Джон Кервен сатып алды, ол Хеселтинды редактор қызметінен Урсула Гревиллмен ауыстырды.

When Heseltine returned to London at the end of August 1918 he sent seven of his new songs to Rogers for publication. Because of the recent contretemps over Van Dieren, Heseltine submitted these pieces as "Peter Warlock". They were published under this pseudonym, which he thereafter adopted for all his subsequent musical output, reserving his own name for critical and analytical writings. For the next few years Heseltine devoted most of his energy to musical criticism and journalism. In May 1919 he delivered a paper to the Musical Association, "The Modern Spirit in Music", that impressed E. J. Dent, the future Cambridge University music professor. However, much of his writing was confrontational and quarrelsome. He made dismissive comments about the current standards of musical criticism ("the average newspaper critic of music is either a shipwrecked or worn out musician, or else a journalist too incompetent for ordinary reporting") which offended senior critics such as Ernest Newman. He wrote provocative articles in the Musical Times, and in July 1919 feuded with the composer critic Leigh Henry over the music of Igor Stravinsky. In a letter dated 17 July 1919, Delius advised the younger man to concentrate either on writing or composing: "I know how gifted you are and what possibilities are in you". By this time Heseltine's privately expressed opinions on Delius's music were increasingly critical, although in public he continued to sing his former mentor's praises. In The Musical Times he cited Fennimore and Gerda, Delius's final opera, as "one of the most successful experiments in a new direction that the operatic stage has yet seen". Heseltine had long nurtured a scheme to launch a music magazine, which he intended to start as soon as he found appropriate backing. In April 1920, Rogers decided to replace his semi moribund magazine The Organist and Choirmaster, with a new music journal, The Sackbut, and invited Heseltine to edit it. The Sackbut also organised concerts, presenting works by Van Dieren, Sorabji, Ladmirault and others. However, Rogers withdrew his financial backing after five issues. Heseltine then struggled to run it himself for several months; in September 1921 the magazine was taken over by the publisher John Curwen, who promptly replaced Heseltine as editor with Ursula Greville.

Уэльстегі өнімді жылдар

1921 жылдың күзінде тұрақты табысы болмағандықтан, Хеселтин Кефн Бринталхқа оралды, ол келесі үш жыл бойы оның негізгі орны болды. Ол сол жердегі атмосфераны шығармашылыққа қолайлы деп тапты; ол Грейге: «Жабайы Уэльс мен үшін шараптан немесе әйелден де күшті бір сиқырға толы» деді. Уэльс жылдары қарқынды шығармашылық, композиторлық және әдеби жұмыстармен ерекшеленді. Хеселтиннің ең танымал музыкалық шығармаларының ішінде «Lilligay» және «The Curlew» ән циклдері, сондай-ақ көптеген әндер, хорлық шығармалар және 1922 жылы Делиустің 60 жылдығына арналған скрипкалық серенада аяқталды. Хеселтин сонымен қатар ерте ағылшын музыкасының көптеген нұсқаларын өңдеп, жазды. Оның дамып келе жатқан композитор ретінде танылуы 1924 жылы Зальцбург фестивалінде қазіргі британ музыкасын көрсететін «The Curlew» шығармасының таңдалуымен белгіленді. Хеселтиннің осы кезеңдегі маңызды әдеби жұмысы – Делиустің өмірбаяны, композитор туралы алғашқы толық зерттеу, ол көп жылдар бойы стандартты туынды болып саналды. 1952 жылы қайта басылғанда музыка баспагері Хьюберт Фосс бұл кітапты «өнер туындысы, музыкалық ақынның ой-қиялының тартымды және терең зерттелуі» деп сипаттады. Хеселтин Греймен бірге 16 ғасыр итальяндық композиторы Карло Гесуальдоны зерттеу жұмысын жүргізді, бірақ екеуі арасындағы келіспеушіліктер кітаптың 1926 жылға дейін жариялануын кешіктірді. Хеселтиннің Лоуренспен арадағы байланысы үзілді, себебі 1922 жылы жарық көрген «Жас әйелдер» романында Хеселтин мен Пума («Halliday» және «Pussum») жағымсыз бейнеленген. Хеселтин қорлау үшін сотқа шағымданып, ақырында Secker and Warburg баспасымен соттан тыс келісімге келді. Ал Пума Хеселтиннің өмірінен жоғалып кетті. Ол Хеселтин келгенге дейін Ирландиядан оралды және жергілікті ақсүйектер оны «біздің сияқты қоғамдық деңгейдегі емес» деп санайтын Cefn Bryntalch-та жас бала Найджелмен бірге тұрды. Олардың некелік өмірі қайта жаңғырған жоқ, ол 1922 жылы Хеселтиннен кетіп қалды. 1924 жылдың маусым айында Хеселтин Кефн Бринталхтан кетіп, Челсидегі пәтерде қысқа уақыт тұрды, ол онда өткізілген шайқастармен және мүлікке келтірілген зиянмен ерекшеленді. 1924 жылы Майоракада Рождествоны өткізгеннен кейін, ол Кенттегі Эйнсфорд ауылында бұрын Фосс тұрған коттеджді жалға алды.

With no regular income, in the autumn of 1921 Heseltine returned to Cefn Bryntalch, which became his base for the next three years. He found the atmosphere there conducive to creative efforts; he told Gray that "Wild Wales holds an enchantment for me stronger than wine or woman". The Welsh years were marked by intense creative compositional and literary activity; some of Heseltine's best known music, including the song cycles Lilligay and The Curlew, were completed along with numerous songs, choral settings, and a string serenade composed to honour Delius's 60th birthday in 1922. Heseltine also edited and transcribed a large amount of early English music. His recognition as an emerging composer was marked by the selection of The Curlew as representing contemporary British music at the 1924 Salzburg Festival. Heseltine's major literary work of this period was a biography of Delius, the first full length study of the composer, which remained the standard work for many years. On its 1952 reissue, the book was described by music publisher Hubert J. Foss as "a work of art, a charming and penetrating study of a musical poet's mind". Heseltine also worked with Gray on a study of the 16th century Italian composer Carlo Gesualdo, although disputes between the two men delayed the book's publication until 1926. Heseltine's on off friendship with Lawrence finally died, after a thinly disguised and unflattering depiction of Heseltine and Puma ("Halliday" and "Pussum") appeared in Women in Love, published in 1922. Heseltine began legal proceedings for defamation, eventually settling out of court with the publishers, Secker and Warburg. Puma, meanwhile, had disappeared from Heseltine's life. She returned from Ireland before he did, and had lived for a while with the young child Nigel at Cefn Bryntalch where the local gentry considered her "not of the same order of society as we are". There was no resumption of married life, and she left Heseltine sometime in 1922. In June 1924 Heseltine left Cefn Bryntalch and lived briefly in a Chelsea flat, a stay marked by wild parties and considerable damage to the property. After spending Christmas 1924 in Majorca he leased a cottage (formerly occupied by Foss) in the Kent village of Eynsford.

Эйнсфорд

Эйнсфордта Моэранмен бірге, Хеселтин өнерпаздар, музыканттар мен достарынан құралған богемиялық үй шаруашылығына жетекшілік етті. Моэран Бірінші дүниежүзілік соғыстан бұрын және кейін Корольдік музыка колледжінде оқыған; ол халық музыкасын ынтамен жинады және жастығында Делиустың шығармаларын жоғары бағалады. Олардың көп ортақ нәрселері болғанымен, ол мен Хеселтин көбінесе бірге жұмыс істемеді, алайда «Maltworms» әнін бірлесіп жазды. Эйнсфордта тұрақты тұрғандардың арасында Хеселтиннің ұзақ жылдар бойы танысқан әйелі Барбара Пич, оны 1920 жылдардың басынан бері білген, және Жаңа Зеландиялық маори, Хэл Коллинз болды, ол үйдің жалпы істеріне жауапты адам ретінде жұмыс істеді. Делиустың көмекшісі Эрик Фенби Пичті «Филдің әдеттегідей емес, өте тыныш, әдемі қыз» деп сипаттады. Үй шаруашылығына әр түрлі уақытта композитор Уильям Уолтон да қосылды. Эйнсфордтағы атмосфера алкогольге (жолдың ар жағындағы «Бес қоңырау» тавернасы ылғи қол жетімді болды) және шексіз бостандыққа толы еді. Осы жылдар Уорлок туралы еркін өмір салты мен әдепсіздік туралы аңыздың негізін қалады. Дегенмен, мұндай оқиғалар көбінесе демалыс күндеріне ғана шектелді. Осы ерекше ортада Хеселтин көптеген жұмыстарды атқарды, оның ішінде Якобин драматургі Джон Вебстердің және заманауи ақын Хилаир Беллоктың шығармаларын өңдеді, сондай-ақ «Каприол» сюитасын скрипкалық және толық оркестрге арналған нұсқаларда жазды. 1927 жылдың қаңтар айында Хеселтиннің скрипкалық серенадасын Джон Барбиролли және импровизациялық камералық оркестр Ұлттық граммофондық қоғам үшін жаздырды. Бір жылдан кейін HMV Питер Доусон орындаған «Капитан Страттонның қиялы» атты балладаны жазды. Бұл екеуі – Хеселтиннің өмірінде жарық көрген жалғыз музыкалық жазбалары. Оның ақын және журналист Брюс Блантпен болған қарым-қатынасы нәтижесінде танымал Рождестволық ән «Бетлехем төмен» дүниеге келді, оны екеуі 1927 жылы Рождестволық тойға ақша жинау мақсатында жазды. 1928 жылдың жазында оның жалпы өмір салты, оның еңбегіне қарамастан, ауыр қаржылық қиындықтарға әкелді. Қазан айында ол Эйнсфордтағы коттеджінен бас тартуға мәжбүр болды және Cefn Bryntalch-ке қайтып оралды.

At Eynsford, with Moeran as his co tenant, Heseltine presided over a bohemian household with a flexible population of artists, musicians and friends. Moeran had studied at the Royal College of Music before and after the First World War; he avidly collected folk music and had admired Delius during his youth. Although they had much in common, he and Heseltine rarely worked together, though they did co write a song, "Maltworms". The other permanent Eynsford residents were Barbara Peache, Heseltine's long term girlfriend whom he had known since the early 1920s, and Hal Collins, a New Zealand Māori who acted as a general factotum. Peache was described by Delius's assistant Eric Fenby as "a very quiet, attractive girl, quite different from Phil's usual types". The household was augmented at various times by the composers William Walton

The ambience at Eynsford was one of alcohol (the "Five Bells" public house was conveniently across the road) and uninhibited sexual activity. These years are the primary basis for the Warlock legends of wild living and debauchery. However, such activities were mainly confined to weekends; within this unconventional setting Heseltine accomplished much work, including settings from the Jacobean dramatist John Webster and the modern poet Hilaire Belloc, and the Capriol Suite in versions for string and full orchestra. In January 1927, Heseltine's string serenade was recorded for the National Gramophonic Society, by John Barbirolli and an improvised chamber orchestra. A year later, HMV recorded the ballad "Captain Stratton's Fancy", sung by Peter Dawson. These two are the only recordings of Heseltine's music released during his lifetime. His association with the poet and journalist Bruce Blunt led to the popular Christmas anthem "Bethlehem Down", which the pair wrote in 1927 to raise money for their Christmas drinking. By the summer of 1928 his general lifestyle had created severe financial problems, despite his industry. In October he was forced to give up the cottage at Eynsford, and returned to Cefn Bryntalch.

Соңғы жылдар

1928 жылдың қараша айына қарай Хеселтин Кефн Бринталхтан жалықты да, Лондонға оралды. Ол концерттік рецензиялар мен каталогтау жұмыстарын іздеді, бірақ көп табысқа жете алмады; оның негізгі шығармашылық қызметі – «Раб Нулас» («Saloon Bar» сөзінің керісінен алынған псевдоним) атымен «Merry Go Down» атты ішімдікке арналған антологияны редакциялау болды. «The Mandrake Press» баспасынан шыққан кітапты Халь Коллинс көптеген суреттермен безендірді. 1929 жылдың басында Хеселтин Бичемнен екі ұсыныс алды, олар оның мақсатты сезімін уақытша қайта жаңғыртты. Бичем 1927 жылы Императорлық Опера Лигасын (ILO) құрған болатын; енді ол Хеселтинге ILO журналын редакциялауға шақырды. Бичем сондай-ақ Хеселтинге Делиусті құрметтеу үшін фестиваль ұйымдастыруға көмектесуді сұрады, дирижер бұл фестивальді 1929 жылдың қазанына жоспарлаған еді. Делиустің музыкасына деген ынтасы азайғанмен, Хеселтин тапсырманы қабылдады және фестиваль үшін қайта жаңғыртуға болатын ұмытылған композицияларды іздеу үшін Грецке сапарлады. Ол 1907 жылдан бері тасталып кеткен «Cynara» әнін тауып алғанын қуанышпен жеткізді, бұл ән дауыс пен оркестрге арналған туынды еді. Фестивальге дайындалып, Хеселтин жеке концерттерге арналған бағдарламалық жазбалардың көп бөлігін жазды және композитор туралы қысқаша өмірбаян дайындады. Делиустің әйелі Желканың айтуынша: «Бичемнен кейін, ол [Хеселтин] осы істің шынайы жаны болды». 1929 жылдың тамызында өткен Променад концертінде Хеселтин «Capriol Suite» операсын дирижерлік етті, бұл оның өміріндегі жалғыз ресми дирижерлік өнер көрсетуі болды. Хеселтин ILO журналының үш нөмірін редакциялады, бірақ 1930 жылдың қаңтарында Бичем жобаның жабылуын хабарлады, соның салдарынан Хеселтин тағы да жұмыссыз қалды. Оның Ван Дирен атынан «The Tailor» операсын қою үшін қаржы жинау әрекеті де сәтсіз аяқталды. Хеселтиннің өмірінің соңғы жазы күйзеліс, депрессия және әрекетсіздікпен өтті; ApIvor Хеселтиннің «рухқа қарсы жасалған қылмыстар» сезімі мен жақын арада болатын өлімге деген құштарлығы туралы айтады. 1930 жылдың шілдесінде Хэмпширде Блантпен өткізген екі апталық демалыс қысқа ғана шығармашылық қайта жандануға себеп болды; Хеселтин Бланттың сөздеріне «The Fox» шығармасын жазды, ал Лондонға оралғаннан кейін дауыс пен скрипкалық квартет үшін «The Fairest May» шығармасын жазды. Бұл оның соңғы түпнұсқалық шығармалары болды.

By November 1928, Heseltine had tired of Cefn Bryntalch, and returned to London. He sought concert reviewing and cataloguing assignments without much success; his main creative activity was the editing, under the pseudonym "Rab Noolas" ("Saloon Bar" backwards), of Merry Go Down, an anthology in praise of drinking. The book, published by The Mandrake Press, was copiously illustrated by Hal Collins. Early in 1929 Heseltine received two offers from Beecham which temporarily restored his sense of purpose. Beecham had founded the Imperial League of Opera (ILO) in 1927; he now invited Heseltine to edit the ILO journal. Beecham also asked Heseltine to help organise a festival to honour Delius, which the conductor was planning for October 1929. Although Heseltine's enthusiasm for Delius's music had diminished, he accepted the assignment, and travelled to Grez in search of forgotten compositions that could be resurrected for the festival. He declared that he was delighted to discover Cynara, for voice and orchestra, abandoned since 1907. For the festival, Heseltine prepared many of the programme notes for individual concerts and supplied a concise biography of the composer. According to Delius's wife Jelka: "Next to Beecham, he [Heseltine] really was the soul of the thing". At a Promenade Concert in August 1929, Heseltine conducted a performance of the Capriol Suite, the single public conducting engagement of his life. Heseltine edited three issues of the ILO journal, but in January 1930, Beecham announced the closure of the venture, and Heseltine was out of work again. His attempt on behalf of Van Dieren to raise financing to mount a performance of the latter's opera The Tailor also failed. The final summer of Heseltine's life was marked by gloom, depression, and inactivity; ApIvor refers to Heseltine's sense of "crimes against the spirit", and an obsession with imminent death. In July 1930 a fortnight spent with Blunt in Hampshire brought a brief creative revival; Heseltine composed "The Fox" to Blunt's lyrics, and on his return to London he wrote "The Fairest May" for voice and string quartet. These were his final original compositions.

Өлім

1930 жылдың қыркүйегінде Хеселтин Барбара Пичпен бірге Челсидегі 12а Тит-стриттегі жертөледегі пәтерге көшті. Жаңа шығармашылық күш таппай, ол Британ мұражайында ағылшын композиторы Циприани Поттердің музыкасын көшіріп, «Бетлехемге түсу» әнінің органмен сүйемелденген жеке нұсқасын жасады. 16 желтоқсан күні кешке Хеселтин Ван Дирен мен оның әйелін шақырып, ішімдік ішкен соң үйіне меймандандырды. Ван Диреннің сөзіне сүйенсек, қонақтар шамамен сағат 12:15-те кетіпті. 17 желтоқсан күні үйге келген Пич есіктер мен терезелердің жабылып тұрғанын және көмір газының иісін сезген. Полиция пәтерге кіріп, Хеселтиннің есінен танып қалғанын анықтады және ол көмір газынан уланғандықтан көбінесе қайтыс болды деп хабарлады. 22 желтоқсанда сот отырысы өтті, бірақ қазылар алқасы өлімнің жазатайым оқиға ме, әлде өз-өзіне қол жұмсау ме екенін анықтай алмады және ашық шешім шығарылды. Көптеген сарапшылар өз-өзіне қол жұмсауды ықтимал себеп деп санайды. Хеселтиннің жақын досы Лионель Джеллинек пен Пич екеуі де оның бұрын газбен өмірін аяқтау туралы айтқанын және пәтердегі қағаздардың арасынан жаңа өсиеттің жобасы табылғанын еске алды. Кейін Найджел Хеселтин басқаша пікір білдірді – оның әкесі Ван Диреннің қолынан қаза тапты, өйткені Ван Дирен Хеселтиннің 1920 жылғы өсиетінің жалғыз мұрагері еді және жаңа өсиет оны жоюға тиіс болған. Алайда, көптеген сарапшылар бұл теорияны сенімді деп санамайды. Өзін-өзі өлтіру туралы теорияны (дәлелді, қабылданған) Хеселтин/Уорлоктың улағыш газды қосудан бұрын кішкентай мысығын бөлмеден шығарып жібергенінің фактісі қолдайды. Филипп Хеселтин 1930 жылдың 20 желтоқсанында Годалминг зиратында әкесінің қабіріне қойылды. 2011 жылы өнер сыншысы Брайан Сеуэлл өзінің естеліктерін жариялады, онда ол композитордың өлімінен жеті ай өткен соң, 1931 жылдың шілдесінде Хеселтиннің заңды емес ұлы екенін мәлімдеді. Сеуэллдің анасы, жеке хатшы Мэри Джессика Перкинс (кейіннен 1936 жылы Роберт Сеуэллге үйленді), Камдендегі таверна иесінің қызы, ара-тұра мейрамқұрметкес, Рим католигі, Хеселтиннің аборт жасауға ақы төлеу ұсынысынан бас тарды және кейіннен оның өліміне өзін кінәлі санады. Сеуэлл әкесінің кім екенін 1986 жылға дейін білмеген.

In September 1930 Heseltine moved with Barbara Peache into a basement flat at 12a Tite Street in Chelsea. With no fresh creative inspiration, he worked in the British Museum to transcribe the music of English composer Cipriani Potter, and made a solo version of "Bethlehem Down" with organ accompaniment. On the evening of 16 December Heseltine met Van Dieren and his wife for a drink and invited them home afterwards. According to Van Dieren, the visitors left at about 12:15 a. m. Neighbours later reported sounds of movement and of a piano in the early morning. When Peache, who had been away, returned early on 17 December, she found the doors and windows bolted, and smelled coal gas. The police broke into the flat and found Heseltine unconscious; he was declared dead shortly afterwards, apparently as the result of coal gas poisoning. An inquest was held on 22 December; the jury could not determine whether the death was accidental or suicide and an open verdict was returned. Most commentators have considered suicide the more likely cause; Heseltine's close friend Lionel Jellinek and Peache both recalled that he had previously threatened to take his life by gas and the outline of a new will was found among the papers in the flat. Much later, Nigel Heseltine introduced a new theory—that his father had been murdered by Van Dieren, the sole beneficiary of Heseltine's 1920 will, which stood to be revoked by the new one. This theory is not considered tenable by most commentators. The suicide theory is supported (arguably), by the (supposed, accepted) fact that Heseltine/Warlock had put his young cat outside the room before he had turned on the lethal gas. Philip Heseltine was buried alongside his father at Godalming cemetery on 20 December 1930. In 2011 the art critic Brian Sewell published his memoirs, in which he claimed that he was Heseltine's illegitimate son, born in July 1931 seven months after the composer's death. Sewell's mother, private secretary Mary Jessica Perkins (who subsequently married Robert Sewell in 1936), a Camden publican's daughter, was an intermittent girlfriend, a Roman Catholic who refused Heseltine's offer to pay for an abortion and subsequently blamed herself for his death. Sewell was unaware of his father's identity until 1986.