Кіріспе

Роберт Майкл Уиннер (30 қазан 1935 – 21 қаңтар 2013) – британдық кинорежиссер, жазушы және медиа тұлға. Ол 1960-шы, 1970-шы және 1980-шы жылдары көптеген әрекет, триллер және қара юмор фильмдерін түсіргенімен, соның ішінде актерлер Оливер Рид пен Чарльз Бронсонмен бірнеше рет бірлесіп жұмыс істегені үшін танымал. Уиннердің ең белгілі туындылары: «Өлім тілегі» (1974) және оның алғашқы екі жалғасы, Екінші дүниежүзілік соғыс комедиясы «Ханнибал Брукс» (1969), жалдамал кісі өлтірушілер триллері «Механик» (1972), табиғаттан тыс қорқыныш фильмі «Сентинель» (1977), нео-нуар «Ұлы ұйқы» (1978), сатирикалық комедия «Вонтонтон, Голливудты құтқарған ит» (1976) және тарихи вестерн фильмдері «Заңгер» (1971) және «Чатоның елі» (1972). Уиннер Ұлыбританияда телешоуларға тұрақты қатысып, «The Sunday Times» газетінде мейрамханалар туралы рецензиялар жариялаған. Ол сондай-ақ Полиция ескерткіш қорының негіс қалаушыларының бірі болды.

Ерте өмір және білім

Жеңімпаз 40 Белсайз Гроув, Белсайз Парк, Хэмпстед, Лондон, Англияда, орыс еврей тегінен шыққан Джордж Джозеф Виннердің (1910–1975) және поляк еврей тегінен шыққан Хеленнің (құрмет аты Злота; 1906–1984) жалғыз баласы ретінде дүниеге келді. Джордж Виннер әкесі құрған Winner's киім дүкендері желісінің бір бөлімін басқарған кәсіпкер және компания директоры болды, ал әкесі 1910 жылы британдық азаматтыққа қабылданған. Әкесінің қайтысынан кейін, Виннердің анасы тәуекелге толы ойындар ойнап, сол кезде шамамен 10 миллион фунт стерлингке бағаланған өнер туындылары мен жиһаздарды сатты, бұл мүлік оған өмір бойына және содан кейін Майклға мұра ретінде қалдырылған еді. Ол 1984 жылы 78 жасында қайтыс болды. Виннер Летчворттағы Сент-Кристофер мектебінде және Кембридждегі Даунинг колледжінде білім алды, онда ол құқық және экономиканы оқыды. Сондай-ақ ол университеттің студенттік газеті "Varsity" редакторы болды және сол кездегі ең жас редактор болды, әрі университеттегі оқуының екінші курсында оқыды. Бұрын ол 14 жасынан бастап "Кенсингтон Пост" газетінде "Майкл Виннердің шоу-бизнес сыбырлары" деген баған жазған. 1955 жылы "Showgirl Glamour Revue" журналының алғашқы санында ол тағы бір фильм және шоу-бизнес сыбырларынан тұратын "Виннердің әлемі" бағанын жазды. Мұндай жұмыстар оған Джеймс Стюарт және Марлен Дитрих сияқты көрнекті кино өнерпаздарымен кездесуге және сұхбаттасуға мүмкіндік берді. Ол сонымен қатар "New Musical Express" газетіне де материалдар жазды. Виннер өзінің естеліктерінде Ұлттық қызметтен қашу үшін өзін гомосексуал ретінде көрсеткенін айтты.

Қысқа шым

Winner өзінің алғашқы саяхатнамалық фильмін, «Бұл Бельгия» (1957) режиссерлік етті, ол көбінесе Шығыс Гринстедте түсірілді. Оны оның әкесі қаржыландырды. Кейін ол А. Э. Мэтьюс бас рөлде ойнаған «The Square» (1957) атты қысқаметражды фильмнің сценарийін жазып, өндіріп, режиссерлік етті, оның қаржыландыруын да Winner-дің әкесі жүзеге асырды. Winner-дің толық метражды фильмдегі алғашқы жұмысы Монтгомери Тулли режиссерлік еткен, төмен бюджетті қылмыстық фильм «Қолындағы қарулы адам» (1958) сценарийін жазу болды. Одан кейін ол «Қауіп, әйелдер жұмыста!» (1959) және «Құсқа назар!» (1959) қысқаметражды фильмдерін түсірді, ал Гарольд Байм өндірген «Жүзбелі бекініс» (1959) фильмінің атқарушы продюсері болды.

Британдық ерте көркем фильмдер

Режиссер ретінде алғашқы толық метражды фильмі – "Атуға асығу" (1960) болды, сценарийін де өзі жазды. Басты рөлді Дермот Уолш ойнады. Одан кейін Джек Джексон ұсынған музыкалық қойылымдар сериясынан тұратын "Қарғаға дейін өрле" (1960) фильмін түсірді, бірақ оның сценарийін де өзі жазды және режиссерлік етті. Режиссер ретінде үшінші фильмі – "Кампустағы кісі өлтіру" (1961), басқаша "Көлеңкеден шығу" деп те аталады, оның сценарийін де өзі жазды және туындыруға көмектесті. Дермот Уолш тағы да Теренс Лонгдонмен бірге түсті. Содан кейін Уиннер Джексон оздырған "Қыздар, қыздар, қыздар!" (1961) қысқаметражды фильмін түсірді және Ричард Обри жазған, Чарльз Лэмб, Ви Стивенс және Тания Маллеттің ойнаған "Ескі Мак" (1961) қысқаметражды фильмін режиссерлік етті. Уиннер "Көшпенді Англия" (1961), "Бұл – магия" (1962) және "Өзіңді ұста" (1962) қысқаметражды фильмдерін түсірді, соңғысы Эмили Посттың "Мәдениет кітабына" негізделген, ал актерлік құрамында Джексон мен Дэннис Прайс болды. Уиннер Билли Фьюри мен Майкл Андерсон кішінің ойнаған "Салқындат" (1962) мюзиклімен сәттілікке жетті, оны "Anglo Amalgamated" компаниясы таратты. Уиннердің келесі толық метражды фильмі – "Кейбірлерге салқын ұнайды" (1962), ол күйеуін және оның туыстарын нудизмнің қуанышымен таныстырған жас әйелдің әңгімесі. Лонглитте түсірілген бұл фильмдегі жалаңаш дене аймақтың судьясын ренжітеді деп қорқып, Уиннер алаңдауын жер иесі, Баф графына жеткізді. "Уайымдамаңыз", – деді граф, – "Мен жергілікті судьямын". Фильмнің құны 9 мың фунт стерлинг болды, ал Уиннер бір апта ішінде шығындарын өтеді деді. Уиннердің алғашқы маңызды жобасы – Альфред Линч, Эрик Портман және Диана Дорстың ойнаған, Холл мен Уотерхаус жазған сценарий бойынша түсірілген "Батыс 11" (1963) Лондондағы көшпенділердің шынайы әңгімесі болды.

Оливер Рид

«The System» (1964) фильмі, сонымен қатар «The Girl Getters» деп танымал, актер Оливер Ридпен 25 жылға созылған, алты фильмдік серіктестікті бастады және Питер Дрейпердің сценарийі бойынша түсірілді. Кейін Уиннерге Columbia компаниясынан «Сіз әзілдесіп тұрсыз!» (1965) комедиясын түсіру туралы ұсыныс келіп түсті. Фильмде американдық актер Майкл Каллан және Лионель Джеффрис, Денхолм Эллиот сияқты актерлер ойнады, ал сценарийінің авторы Уиннер болды. Уиннер Ридпен «Жокерлер» (1967) комедиясында қайта жұмыс істеді, онда Рид Майкл Кроуфордпен бірге түсті. Бұл фильм Дик Клемент пен Ян Ла Френаистің сценарийі бойынша, Уиннердің өзінің Scimitar Productions компаниясы үшін жазған әңгімесіне негізделген (Universal компаниясының британдық филиалы үшін, сол кезде Джей Кантер басқарды). Нәтижесіндегі фильм үлкен сәттілікке ие болды. Уиннер мен Рид «Сцимитар» компаниясы үшін Орсон Уэллс, Кэрол Уайт және Гарри Эндрюс қатысқан «Мен есімді ұмытпаймын» (1967) комедиялық драмасын жасады. Дрейпер жарнама әлемін пародизациялайтын сценарий жазды, фильм де Universal компаниясы үшін түсірілді. Уиннер британдық музыкалық залдар тарихы туралы «A Little of What You Fancy» (1967) деректі фильмінде режиссерлік жұмыстардың бір бөлігін атқарды. Содан кейін ол Ридпен бірге «Ханнибал Брукс» (1969) екінші дүниежүзілік соғыс сатирасын түсірді, бұл да Клемент/Ла Френаистің сценарийіне және Уиннердің әңгімесіне негізделген. 1970 жылы Уиннер 20th Century Fox үшін «The Games» фильмін түсірді, бұл фильм Олимпиада ойындары туралы және Райан О’Нил мен Стэнли Бейкердің қатысуымен, Эрик Сегалдың сценарийі бойынша түсірілді.

Ертедегі американдық фильмдер

Ханнибал Брукс Голливудта көзге түсті, ал Уиннер көп ұзамай United Artists үшін өзінің алғашқы американдық фильмін түсіруге мүмкіндік алды; ол – Бёрт Ланкастер мен Роберт Дювалл басты рөлдерде ойнаған «Lawman» (1971) фильмі, сценарийін Джеральд Уилсон жазған. Англияға оралғаннан кейін Уиннер Марлон Брандоны Генри Джеймстің «The Turn of the Screw» туындысының алғашқы тарихы – «The Nightcomers» (1971) фильмінде түсірді. Бұл Уиннердің «Арнольд Корст» атты псевдониммен редактор ретінде көрсетілген көптеген фильмдердің біріншісі болды.

Чарльз Бронсон

Жеңімпаз «Chato's Land» (1972) фильмін монтаждап, өндіріп, режиссерлік етті, онда аралас нәсілді американдық ақ адамдармен күресіп жатыр. Басты рөлде Чарльз Бронсон ойнады, фильм United Artists арқылы Scimitar үшін жасалды. Сценарийді тағы да Джеральд Уилсон жазды. Бронсон мен United Artists үшін Жеңімпаздың екінші фильмі – «Механик» (1972) триллері, онда кәсіби қаскөйлер бейнеленген. Фильм Льюис Джон Карлиноның әңгімесі мен сценарийіне негізделген, Жеңімпаз монтаж жұмыстарын да жүзеге асырды, бірақ продюсерлікке қатыспады; ол Монте Хеллманның орнын режиссер ретінде басты. Келесі жылы Жеңімпаз Ланкастерді «Скорпио» (1973) шпиондық драмасында тағы да түсірді, онда Ален Делон да ойнады, бұл фильм Scimitar және United Artists үшін жасалды. Жеңімпаз сонымен қатар Колумбия студиясы үшін және продюсер Дино Де Лаурентиспен бірлесіп, Бронсонмен үшінші фильмді – «Тас қаскөй» (1973) фильмін өндірді және режиссерлік етті.

Өлім тілегі

Уиннер мен Бронсон екеуі «Death Wish» (1974) фильмінде бірлесіп жұмыс істеді, бұл фильм екеуінің де кейінгі мансабын анықтады. Брайан Гарфилдтің романы негізінде жазылған және Венделл Мейспен экранға бейімделген «Өлім тілегі» фильмін бастапқыда режиссер Сидни Люметке тапсыру жоспарланған еді, ол United Artists компаниясымен келісім шартта болған. Алайда, Люметтің басқа фильмге міндеттемесі және UA компаниясының фильм тақырыбына қатысты күмәні фильмнің Paramount Pictures арқылы Де Лорантис тарапынан түсірілуіне әкелді. «Өлім тілегі» Пол Керсидің тарихын баяндайды, ол Нью-Йорктегі либералды сәулетші, оның әйелі өлтіріліп, қызы зорланғаннан кейін қару қолданып, өздігінен әрекет ететін қылмысқа қарсы күрескерге айналады. Бронсонның бейнесіне сәйкес түзетілген сценариймен фильм көрсетілімдер кезінде көп дау тудырды, бірақ ол жылдың ең табысты фильмдерінің бірі болды.

Бронсон емес кезең

Жеңімпаз "Вон Тон Тон, Голливудты құтқарған итті" (1976) фильмімен әрекет фильмдерінен шығуға тырысты, бұл Жеңімпаз продюсерлік және режиссерлік еткен, Брюс Дерн, Мадлен Кан, Арт Карни және Милтон Берл ойнаған жануарлар комедиясы. Голливудты сатиралау мақсатымен жасалған бұл фильм қаржылық құлдырауға ұшырады. Оның шағын сәттіге қол жеткізген туындысы – Жеңімпаз Universal үшін жазып, түсірген және режиссерлік еткен "The Sentinel" (1977) қорқыныш фильмі, ол Джеффри Конвицтің романы негізінде түсірілді. Содан кейін Жеңімпаз Раймонд Чандлердің "Ұлы ұйқы" (1978) романының жаңа нұсқасын жазып, түсірді және режиссерлік етті, Роберт Митчем Филип Марлоу рөлінде ойнады, ал Джон Миллс, Сара Майлс, Ричард Бун және Кенди Кларк сияқты актерлер қолдау көрсетті. Фильм Англияға көшірілді және ITC Films қаржыландырды. ITC үшін Жеңімпаз ұйымдасқан қылмыс триллері "Өрт күші" (1979) фильмін продюсерлік етті, монтаждады және режиссерлік етті. Бұл фильмде Бронсон ойнауы тиіс еді, бірақ ол бас тартқаннан кейін София Лорен мен Джеймс Кобёрн ойнады.

Бронсон/Кеннон фильмдерімен кездесу

1980 жылдардың басында Уиннер сәтті фильмге үлкен қажеттілік сезініп, Чарльз Бронсонның «Өлім тілегі II» (1981) фильмін түсіру туралы ұсынысын қабылдады. Бронсон «Cannon Films» компаниясымен үлкен келісімге келді, ол тәуелсіз өндіруші және маргиналды артхаус фильмдерін шығаратын. Бронсонның әйелі Джилл Ирландияның басты рөлде ойнаған жалғасы зорлық-зомбылықты едәуір арттырып, оны жағымсыз деңгейге жеткізді. Уиннер фильмнің түпнұсқаға қарағанда «бірдей, бірақ өзгеше» екенін айтты. «Осылай жалғастар жасалады – «Рокки II», «Рокки III» сияқты. Сіз Сильвестр Сталлоне Конгоға көшіп, медбике болып жұмыс істейтіндей көрінбейсіз. Мұнда Лос-Анджелес атмосферасы өзгеше. Сонымен қатар, зорлау – ол уақытқа тәуелді емес!» «Өлім тілегі II» «Cannon Films» компаниясына 2 миллион доллар пайда әкелді және бүкіл әлем бойынша тағы 29 миллион доллар табалдыр етті. «Өлім тілегі II»-нің табысы Уиннерге «Cannon» компаниясынан армандаған жобасы үшін қаржы жинауға мүмкіндік берді: 1945 жылғы «The Wicked Lady» фильмінің 1983 жылғы жаңа нұсқасы, бұл жолы Фей Дунавейдің қатысуымен. Уиннер оның сценарийін жазып, өндірісіне жетекшілік етті. «Miracle Films» үшін Уиннер «Көмекке шақыру» (1984) триллерін өндіріп, режиссерлік етті. Ол сондай-ақ «Клаудия» (1985) фильмін өндіріп, режиссерлік және монтаждау жұмыстарын атқарды. 1985 жылы Уиннер Бронсонмен және «Cannon» компаниясымен «Өлім тілегі 3» фильмі үшін қайта жұмыстасты. Фильм Нью-Йоркте түсірілгенімен, бюджеттік себептерге байланысты көбінесе Лондонда түсірілді. Уиннер фильмді өндіріп, монтаждады. Сонымен қатар, ол Джеймс Силктің сценарийі бойынша «Cannon» компаниясының 1990 жылғы «Капитан Америка» фильмін түсіруге тартылды, оны ол Стэн Хеймен қайта жазып, кейін Стэн Ли және Лоуренс Блокпен бірлесіп жұмыстады. Алайда 1987 жылға қарай Уиннер жобадан бас тартты. Уиннердің «Cannon» үшін түсірген соңғы фильмі – Агата Кристидің «Өліммен кездесу» (1989) романының бейімделуі, онда Пьетр Устинов Пуаро рөлінде ойнады. Уиннер фильмді өндіріп, монтаждап, режиссерлік етті; бірақ Лорен Бэколл және Кэрри Фишер сияқты мықты актерлік құрамға қарамастан, фильм сәтсіз аяқталды.

Соңғы британдық фильмдер

Cannon Films банкротқа ұшырағаннан кейін, Winner өзін британдық туындылармен шектеді. Ол Энтони Хопкинс қатысқан Алан Айкборнның «Келіспеушілер хоры» (1989) музыкалық пьесасының бейімделуін өндірді және режиссерлік етті, сонымен қатар сценарийін Айкборнмен бірге жазды. Winner Майкл Кейн мен Роджер Мурдың «Буллзи!» (1990) комедиялық фильмін өндірді, режиссерлік етті және монтаждады, бұл фильмнің негізі Winner-дің әңгімесі болды. Фильмге сыншылар тарапынан жалпы алғанда жағымсыз баға берілді, The Radio Times Guide to Films журналында фильм «өте күлкілі емес» деп сипатталды. Кейін ол Лия Уильямс бас рөлде ойнаған «Лас демалыс» (1993) фильмін жазып, өндірді және режиссерлік етті; сондай-ақ 1994 жылы тоқтатылған «Нағыз қылмыстар» телешоуын жүргізді. 1994 жылы Winner Джоан Коллинз, Кристофер Биггинс және Марк Синденмен бірге (ол 1983 жылы Winner-дің «Зұлым әйел» фильмінде түскен) Стивен Беркоффтың өзінің «Декаданс» пьесасының фильмдік нұсқасында қонақ актер ретінде пайда болды. Winner режиссер ретінде соңғы рет «Айрылысу сәттері» (1999) фильмін түсірді, сонымен қатар сценарийін жазып, өндірісіне қатысты және монтаждады. Фильм сыншылар тарапынан жазғырылып, коммерциялық сәтсіздікке ұшырады.

Басқа да БАҚ қызметі

Жеңімпаз BBC Radio 4-тің "Any Questions" бағдарламасының тұрақты қатысушысы болды, кейіннен BBC1-дің "Question Time" және BBC2-нің "Have I Got News for You" сияқты телебағдарламаларында пайда болды. Ол 2000-шы жылдар бойы "Daily Mail" газетінде эпизодтық колонкашы болды, сондай-ақ BAFTA және Ұлыбритания режиссерлер гильдиясының құрметті мүшесі атанды. Оның "Жеңімпаз бәрін алады: бір түрлі өмір" атты автобиографиясы 2006 жылы Robson Books баспасында жарық көрді, онда ол көптеген танымал актерлермен болған тәжірибесін баяндайды. Жеңімпаз "The Fat Pig Diet Book" атты диетаға арналған кітапты да жазды. 2002 мен 2009 жылдар аралығында ол esure сақтандыру компаниясы үшін өзі түсірген телеарна жарнамаларында өзінің әйгілі сөзімен – "Тынышталыңыз, жаным! Бұл тек жарнама ғана!" – көзге түсті. Ол туралы QI бағдарламасының "Ауру" атты санында бірнеше рет айтылды. 2001 жылы ол "This Is Your Life" бағдарламасының кейіпкері болды, ол орталық Лондонның мейрамханасында достарымен кешкі ас ішіп отырғанда Майкл Аспелдің күтпеген қонағына айналды. Жеңімпаз Ұлыбританиядағы "The Apprentice" телешоуының бірінші маусымында қатысты. Ол "Лондонның ең таңдаулы мейрамханасы" саналатын "The Ivy" мейрамханасында төрт адамға кешкі ас және екі бөтелке үй шарабын ұсынып, қайырымдылық аукционына қатысуға келісті. Бұл ұсыныс 2600 фунт стерлингке сатылды.

Жеке өмір

Жеңімпаз 2007 жылы Джеральдин Линтон Эдвардсқа құда түсті. Олар 1957 жылы танысқан, ол 21 жастағы кинорежиссер, ал ол 16 жастағы актриса және балет бишісі болған. Олар 2011 жылдың 19 қыркүйегінде Лондонның Челси қалалық залында үйленді. Майкл мен Шакира Кейн осы рәсімге куә болды. Жеңімпаз Голландия паркіндегі суретші Люк Филдстің бұрынғы үйінде, Ричард Норман Шоу Филдс үшін жобалаған Вудленд Хауста тұрды. 2008 жылы Жеңімпаз үйін мұражай етуді ниеттенгені хабарланды, бірақ Кенсингтон және Челси кеңесімен жүргізілген келіссөздер мүліктің меншік құқығын 15 миллион фунт стерлингке сатып алу шығындарын өтеуге келмегендіктен тоқтап қалды, мүліктің мерзімі 2046 жылы аяқталады. 2007 жылдың 1 қаңтарында Жеңімпаз Барбадосте ұстрица жегеннен Vibrio vulnificus бактериялық инфекциясын жұқтырды. Оған бір аяғын кесіп тастау қаупі туды, бірнеше рет өлімге жуық болды. Сауығып кеткен соң Жеңімпаз "ауруханалық супербактерия" MRSA-ға шалдықты. 2011 жылдың қыркүйегінде ол төрт күн қатарынан шикі еттен дайындалған стейк-тартар жеп, тамақтан уланудан ауруханаға түсті. Бұл тағам әлсіз иммундық жүйесі бар адамдарға ұсынылмайды, ал кейін Жеңімпаз оны жеуін "ақымақтық" деп бағалады.

Полиция мемориалдық қоры

Уиннер құқық қорғау мәселелерін белсенді түрде қолдаған және 1984 жылы WPC Ивонн Флетчер қаза болғаннан кейін Полиция ескерткіш қорын құрған. 1985 жылдан бері қызмет барысында қаза тапқан полицейлерді құрметтейтін отыз алты жергілікті ескерткіш орнатылды, алғашқысы Лондонның Сент-Джеймс алаңындағы Флетчердің ескерткіші болды. Ұлттық Полиция ескерткіші, Сент-Джеймс паркіне қарама-қарсы, Атты әскерлер жолы мен Моллдың қиылысында орналасқан. Оны 2005 жылдың 26 сәуірінде Елизавета II ашты. 2006 жылы Уиннерге Корольдің туған күніне орай Полиция ескерткіш қоры үшін жүргізген науқаны үшін OBE ордені ұсынылғаны, бірақ ол одан бас тартқаны белгілі болды. Уиннер: «Кингс-Кросс станциясындағы дәретханаларды жақсы тазаласаңыз, сізге OBE ордені беріледі» деді. Кейін ол өзінің Twitter парақшасында рыцарь атағынан да бас тартқанын мәлімдеді. Уиннер "The Sunday Times" газетінде "Winner's Dinners" деген бағанды жиырма жылдан астам уақыт бойы жазды. 2012 жылдың 2 желтоқсанында денсаулығының нашарлауына байланысты, соңғы жеті айда сегіз рет ауруханаға түскендіктен, ол соңғы рецензиясын жазуға тура келетінін хабарлады.

Саяси көзқарастар

Жеңімпаз ашық пікір білдіретін адам болды. Ол Консервативтік партияның мүшесі және премьер-министр Маргарет Тэтчердің қолдаушысы еді. Жеңімпаз гомосексуалдық құқықтарына қатысты либералдық көзқарастары үшін мақталып, әсіресе Ричард Литтлжонның "Тіке эфирде және цензурасыз" бағдарламасында, ол жүргізушіге (екі лесбиянка қонаққа шабуыл жасап жатқанда) бір жынысты неке және отбасы құру мәселесіндегі ұстанымы үшін шабуыл жасады, тіпті оған "Лесбияндар үлкен қадір-қасиетпен келді, ал сен бір арық адам сияқты көрінесің" деді. Жеңімпаздың қайтысынан кейін, осы сәт оның естелік сөздерінде көп рет айтылды. 2009 жылы The Daily Telegraph газетіне берген сұхбатында Жеңімпаз саяси дұрыстықты сынап, егер ол премьер-министр болса, "Гитлерден де оңшыл болар едім" деді.

Қызығушылықтары мен хоббилері

Жеңімпаз өнер жинаушы және британдық иллюстрацияны білетін сардар болды. Жеңімпаздың өнер коллекциясына Ян Миккер, Уильям Джеймс, Эдмунд Дулак, Э. Х. Шепард, Артур Рэкхэм, Кей Нильсен және Беатрикс Поттердің туындылары кіреді. Ол өмірінің соңғы 40 жылында ешқандай өзгеріс болмағанын айтты: "Мен 18 жасымда істеген нәрселерді істей берудемін", - деді ол. "Мен кездесулерге қатысамын, фильмдер түсіремін, жазамын. Шын мәнінде ештеңе өзгерген жоқ". Жеңімпаз 2013 жылғы 21 қаңтарда 77 жасында Голланд Парктегі Вудленд Хаус үйінде қайтыс болды. Ол дәстүрлі еврейлік жорасымен Уилсден еврей зиратында жерленді.