Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жиырма бірінші әуе күштері (21 AF) – АҚШ Әуе күштерінің белсенді емес нөмірленген әуе күштері. Ол соңғы рет 2012 жылы таратылғанға дейін, McGuire Dix Lakehurst бірлескен базасының McGuire AFB бөлімшесінде орналасқан 21-ші экспедициялық мобильдік жұмыс тобы (21 EMTF) ретінде әрекет етті. Осы қызметінде ол Әуе қозғалысы қолбасшылығының 18-ші әуе күштеріне бағынышты болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-әуе күштерінің құрамында жарыққа шыққан бұл бөлім бастапқыда ұшақтарды тасымалдады, бірақ оның міндеті тез арада адамдар мен жүктерді әуемен тасымалдауға өзгерді. Ұйым бірнеше рет қайта құрылып, 1966 жылы Жиырма бірінші әуе күштері болып аталды. 2003 жылы бөлім 21-ші экспедициялық мобильдік жұмыс тобы болып қайта аталды, ол АҚШ Бірлескен күштерінің қолбасшылығын, АҚШ Еуропалық қолбасшылығын және АҚШ Орталық қолбасшылығын қолдау үшін бүкіл әлемдік әуе көлігі операцияларына жауапкершілікті алды. 2012 жылы ұйым таратылды, оның бағынышты бөлімшелері мен міндеттері АҚШ Әуе күштерінің экспедициялық орталығына берілді.
The Twenty First Air Force (21 AF) is an inactive numbered air force of the United States Air Force. It was last active as the 21st Expeditionary Mobility Task Force (21 EMTF), stationed at the McGuire AFB entity of Joint Base McGuire–Dix–Lakehurst until its inactivation in 2012. In this capacity, it was subordinate to Air Mobility Command's Eighteenth Air Force. First created as a wing of the United States Army Air Forces during World War II, the unit initially ferried aircraft, but its mission soon changed to airlifting personnel and cargo. The organization was redesignated several times, eventually becoming the Twenty First Air Force in 1966. In 2003, the unit was redesignated as the 21st Expeditionary Mobility Task Force, assuming responsibility for worldwide airlift operations in support of United States Joint Forces Command, United States European Command, and United States Central Command. In 2012, the organization was inactivated, with its subordinate units and responsibilities being transferred to the United States Air Force Expeditionary Center.
Миссия
21-ші экспедициялық мобильділік арнайы тобы (EMTF) жауынгерлік қолбасшының қажеттіліктеріне жылдам, бейімделген, дүниежүзілік әуе мобильділігімен жауап берді. Он сегізінші әуе күштері арқылы бағынышты болған EMTF, жол бойында жұмыс істеу және жылдам алға орналасу мүмкіндіктері арқылы AMC инфрақұрылымын кеңейтті. Оның міндеті – «Глобалды қолжетімділік» қолдауында Атлантика мұхитының жартысындағы тағайындалған әуе мобильділігі күштерінің жауынгерлік дайындығын басқару және бағалау болды. Бұл күштер сегіз елдегі 55-тен астам жерде орналасқан. 21 EMTF-тің негізгі құрамына алты жедел әрекет ететін эскадрилья, екі операциялық ұшу тобы және екі мобильдік операциялар/қолдау тобы кірді. Сонымен қатар, 21 EMTF 40 әуе резервтік құрам эскадрильяларымен байланыс орнатты. 21 EMTF-тің стратегиялық әуе көлігіне C-5 Galaxy, C-17 Globemaster III және C-130 Hercules ұшақтары кірді, олар жүк пен жолаушыларды дүниежүзілік тасымалдау үшін пайдаланылды. Танкерлік күшке KC-10 Extender және KC-135 Stratotanker кірді, олар ұшу кезінде жанармай құю үшін қолданылып, жаһандық мобильділікті арттырды. Тапсырма тобының әуе көлігі және жанармай құю миссиясынан өзге, Мэриленд штатындағы Эндрюс әуе күштері базасындағы 89-шы әуе көлігі эскадрильясы АҚШ Президентіне және басқа да жоғары мемлекеттік лауазымдардағы тұлғаларға C-20, C-21, C-32, VC-25 (Air Force One), VC-137 және UH-1 ұшақтарымен дүниежүзілік әкімшілік әуе көлігі қызметін көрсетті.
The 21st Expeditionary Mobility Task Force (EMTF) provided a rapid, tailored, worldwide, air mobility response to combatant commander's needs. Reporting through Eighteenth Air Force, the EMTF extended existing AMC infrastructure, through both en route employment and rapid forward deployment capabilities. Its mission was to command and assess the combat readiness of assigned air mobility forces over the Atlantic half of the globe in support of Global Reach. These forces were at more than 55 locations in eight countries. 21 EMTF's major units included six active duty wings, two operational flying groups, and two mobility operations/support groups. Additionally, the 21 EMTF was liaison to 40 Air Reserve Component Wings. 21 EMTF's strategic airlift force included the C 5 Galaxy, C 17 Globemaster III and the C 130 Hercules, aircraft, used to move cargo and passengers worldwide. The tanker force included KC 10 Extenders and KC 135 Stratotankers used for inflight refueling to provide increased global mobility. In addition to the Task Force's airlift and refueling mission, the 89th Airlift Wing at Andrews Air Force Base, Maryland provided worldwide administrative airlift support to the President of the United States and other top government officials flying the C 20, C 21, C 32, VC 25 (Air Force One), VC 137, and UH 1 aircraft.
Тарих
Ұйым алғаш рет 1942 жылғы маусымда 23-ші армиялық әуе күштерінің фериботтық қанаты ретінде құрылды, кейін келесі айда ұшақтарды тасымалдау миссиясын персонал мен жүк тасымалдауға ауыстырды. Әскери әуе көлігі қызметінің құрамында, штаб-пәтері Нью-Джерси штатындағы Макгуайр әуе базасында орналасқан Шығыс көлік әуе күштері (EASTAF) Миссисипи өзені мен Африканың шығыс жағалауы арасындағы, сондай-ақ Орталық және Оңтүстік Америкадағы барлық стратегиялық әуе көлігі операцияларын бақылады. MATS Әскери әуе көлігі басқаруына айналғанда, EASTAF сол жауапкершілік аймағымен 21-ші әуе күштері болып қайта аталды. Довер әуе базасынан басқа, 21-ші әуе күштерінің маңызды базалары Оңтүстік Каролина штатындағы Чарльстон әуе базасы және Нью-Джерси штатындағы Макгуайр әуе базасы болды. Әртүрлі уақыттағы басқару ұйымдастыруына байланысты, Еуропа, Азор аралдары, Бермуд және АҚШ-тың оңтүстік-шығысындағы әуе көлігі және әуе көлігін қолдау бөлімшелері де EASTAF немесе 21-ші әуе күштеріне бағынышты болды. "Дұрыс себеп" операциясы кезінде 21-ші әуе күштері екінші дүниежүзілік соғыстан бері ең ірі түнгі әуе десантын жүргізіп, Панаманы сәтті басып алуға мүмкіндік берді. 1990 жылдың тамызынан бастап 21-ші әуе күштері тарихтағы ең ірі әуе көлігін басқарды, "Desert Shield" және кейін "Desert Storm" операцияларына күштерді жеткізді. Онжылдықтың соңында 21-ші әуе күштері Босниядағы операцияларға және Иракқа қарсы бағытталған Таяу Шығысқа бірнеше рет жөнелтілді. Бұған қоса, басқару бейбіт, гуманитарлық миссияларды қолдады. 21-ші әуе күштерінің бөлімдері 1989 жылғы "Hugo" және 1992 жылғы "Andrew" дауылдарынан кейін, Армения мен Сан-Францискодағы жер сілкіністерінен және көптеген басқа да табиғи апаттардан кейін көмек миссияларын орындады. Сонымен қатар, ол Персия шығанағындағы соғыстан кейін күрдтерге арналған "Комфорт беру" операциясын, Кеңес Одағының ыдырауынан кейін "Үміт беру" операциясын бақылады және Сомалиге азық-түлік пен жабдықтарды гуманитарлық әуе көлігімен жеткізген "Үмітті қалпына келтіру" операциясына қатысты. ETF әлемдегі көптеген оқу-жаттығуларды қолдады, олардың бірі – CENTRAZBAT, онда C-17 ұшақтары Солтүстік Каролина штатындағы Pope әуе базасынан бірнеше ұлттық десантшыларды тоқтаусыз ұшырып, оларды тікелей Орталық Азия елдері – Өзбекстан мен Қазақстанға түсірді, бұл тікелей жеткізу мүмкіндіктерін көрсетті. Басқару Еуропа, Африка және Оңтүстік Американың шалқары, көбінесе қиын жерлерінде жұмыс істей алды. 2003 жылдың 1 қазанында 21-ші әуе күштері 21-ші экспедициялық мобильдік міндеттік күші ретінде қайта аталды және 18-ші әуе күштерінің құрамдас бөлігі ретінде жаңа міндеттер алды. Осы ретте ұйым АҚШ Бірлескен күштерінің бас қолбасшылығына, АҚШ Еуропалық бас қолбасшылығына және АҚШ Орталық бас қолбасшылығына қолдау көрсетті. 21-ші экспедициялық мобильдік міндеттік күші 2012 жылдың 19 наурызында таратылды, оның жауапкершілігі мен бағынысты бөлімшелері АҚШ Әуе күштерінің экспедициялық орталығына берілді.
The organization was first established in June 1942 as the 23rd Army Air Forces Ferry Wing, ferrying aircraft before changing missions to airlift personnel and cargo the next month. Under Military Air Transport Service, Eastern Transport Air Force (EASTAF), headquartered at McGuire AFB, New Jersey, controlled all strategic airlift operations between the Mississippi River and the east coast of Africa and in Central and South America. When MATS became Military Airlift Command, EASTAF was redesignated Twenty First Air Force, with the same area of responsibility. In addition to Dover AFB, other major 21st AF bases were Charleston AFB, South Carolina and McGuire AFB, NJ. Depending upon command organization at different times, airlift and airlift support units in Europe, the Azores, Bermuda and throughout the southeastern United States also reported to EASTAF or 21st AF. In Operation Just Cause, Twenty first Air Force units conducted the largest night airdrop since World War II, leading to the successful seizure of Panama. From August 1990, Twenty first Air Force controlled the largest airlift in history, moving forces for Operation Desert Shield and, later, Operation Desert Storm. Later in the decade Twenty First Air Force was involved in operations in Bosnia and repeated deployments to the Middle East directed against Iraq. The command also supported peaceful, humanitarian missions. Twenty first Air Force units flew relief missions after Hurricane Hugo (1989) and Andrew (1992), earthquakes in Armenia and San Francisco, and many other natural disasters. In addition, it controlled the Operation Provide Comfort airlift missions to the Kurds following the Persian Gulf War, the Operation Provide Hope airlift in the aftermath of the collapse of the Soviet Union, and participated in Operation Restore Hope, the humanitarian airlift of food and supplies into Somalia. The ETF supported numerous exercises around the world, one of which was CENTRAZBAT, in which C 17's flew multi national paratroopers non stop from Pope AFB, North Carolina, airdropping them directly into the Central Asian countries of Uzbekistan and Kazakhstan demonstrating the capabilities of direct delivery. The command could operate in remote, often austere locations throughout Europe, Africa, and South America. On 1 October 2003, the 21st Air Force was redesignated as the 21st Expeditionary Mobility Task Force and given a new mission set as a component of the Eighteenth Air Force. In this capacity, the organization supported United States Joint Forces Command, United States European Command, and United States Central Command. The 21st Expeditionary Mobility Task Force was inactivated on 19 March 2012, with its responsibilities and subordinate units being transferred to the United States Air Force Expeditionary Center.