Кіріспе
Пенсильваниядан АҚШ сенаторы (1737–1804)
Уильям Маклей (20 шілде, 1737 – 16 сәуір, 1804) – XVIII ғасырда Пенсильвания штатынан шыққан саясаткер. Маклей, Роберт Морриспен бірге, Пенсильванияның АҚШ Сенатына алғашқы екі мүшеден тұратын делегациясының құрамына кірді. 1785 жылы ол Джон Харрис ағасына Пенсильвания штатының Харрисбург қаласын жоспарлауға көмектесті, және сол қалада оның құрметіне Маклей көшесі аталды. Сенаттағы қызметтен кейін, ол Пенсильвания штатының Өкілдер палатасында екі рет, округ судьясы және президенттік сайлаушы ретінде қызмет етті. Ол 1-ші АҚШ Конгресі туралы тарихи мәліметтер беретін күнделігімен белгілі.
Өмірбаян
Маклей Пенсильвания штатының Честер округінде дүниеге келген. Оның ата-анасы Шотландия тегінен шыққан, Портадауннан, Ирландиядан (кейін Солтүстік Ирландия болған) келген пресвитериандық иммигранттар болған. Маклей классикалық білім алған, сосын 1758 жылы Форт-Дюкейн шайқасында милиция лейтенанты болып қызмет еткен. Ол Француз және Үнді соғысында басқа да экспедицияларда қатысқан. Заңды оқып, 1760 жылы адвокаттыққа қабылданған. Біраз уақыт заңгерлікпен айналысқаннан кейін, Пенн отбасының қызметінде жұмыс істеген, ал 1770 жылдары Нортумберленд округінің протонотариусы және сот хатшысы болған. Америка революциясы кезінде ол Континенталдық армияда комиссар болып қызмет еткен. 1780 жылдары Пенсильванияның Бас Ассамблеясының мүшесі болған. Сол кезеңде ол Үндістер жөніндегі комиссар, жалпы соттың судьясы және атқарушы кеңестің мүшесі де болған. Конституция ратификацияланғаннан кейін Маклей АҚШ Сенатына сайланып, 1789 жылдың 4 наурызынан 1791 жылдың 4 наурызына дейін АҚШ-тың 1-ші Конгресінде қызмет еткен. Пенсильванияның басқа сенаторы Роберт Морриспен лотереяда жеңіліп, сенаторлардың әдеттегі алты жылдық мерзімі орнына екі жылдық мерзімге ие болған. Сенатта Маклей – Әкімшілікке қарсы фракцияның ең радикалды мүшелерінің бірі болған. 1789 жылғы президенттік сайлау кезінде вице-президент Джон Адамс оның вице-президенттікке кандидатурасын қолдау үшін саяси келісімін қабылдамағандықтан, Сенатта Адамспен үнемі қақтығысқан. 1789 жылдың шілдесінде ол президенттен Сенаттың рұқсатынсыз кабинет мүшелерін қызметтен босатуға тыйым салатын қаулы ұсынған, бірақ Адамс Тристрем Далтон мен Ричард Басетті қолдаудан бас тартуға көндіргенімен, вице-президент Адамстың дауысымен жеңіліске ұшыраған. Сенатта АҚШ-тың тұрақты ұлттық астанасы мен үкімет орнын белгілейтін Резиденциялық актіні талқылау кезінде вице-президент Адамс Филадельфияны астана ретінде таңдаған Морриспен бірлесіп жұмыс істеп, Маклейдің оны Сускеханна өзені бойындағы жерлеріне жақын орналастыру туралы ұсынысын жеңген. Оның күнделігі – Бірінші АҚШ Конгресінің жалғыз күнделік жазбасы және ең маңызды құжаттарының бірі. Онда вице-президент Адамс пен президент Джордж Вашингтонды сынаған. Сенатты басқаратын көптеген жақтастары мен Сенатты басқарудың тиімсіздігіне сенген белгілі бір сенаторларды да сынаған. Пенсильвания штатының заң шығарушы органынан қайта сайлануға тырысқан әрекеті сәтсіз аяқталған. Ұлттық саясаттан зейнеткерлікке шыққаннан кейін 1795, 1796 және 1797 жылдары Пенсильвания штатының өкілдер палатасының мүшесі болған. Сонымен қатар, ол 1796 жылғы президенттік сайлауда президенттік сайлаушы болды (Джефферсонға дауыс берді), 1801 жылдан 1803 жылға дейін округ судьясы болды және 1803 жылы тағы да штаттық өкілдер палатасының мүшесі болды. 1804 жылы қайтыс болды және Харрисбургтегі Ескі Пакстон шіркеуінің зиратына жерленді. Оның бірнеше туыстары да саясаткер болды, оның ішінде ағасы Сэмюэл Маклей және оның немере інісі Уильям Планкетт Маклей.
Northumberland County in the 1770s. During the American Revolution, he served in the Continental Army as a commissary. He was also a frequent member of the Pennsylvania General Assembly in the 1780s. During that period, he was also the Indian commissioner, a judge of the court of common pleas, and a member of the executive council. After the ratification of the Constitution Maclay was elected to the United States Senate and served in the 1st United States Congress from March 4, 1789, to March 4, 1791. He received a two year term instead of the usual six year term for senators after he lost a lottery with the other Pennsylvania senator, Robert Morris. In the Senate, Maclay was one of the most radical members of the Anti Administration faction. He constantly feuded with Vice President John Adams in the Senate after Adams rejected Maclay's political deal to support his vice presidential candidacy during the 1789 presidential election. In July 1789 he issued a resolution requiring the President to request the Senate's permission to dismiss Cabinet members, but it was defeated by Vice President Adams's tiebreaking vote when Adams convinced Tristram Dalton and Richard Bassett to withdraw their support. During Senate debates over the Residence Act establishing the site of the U. S. permanent national capital and seat of government Vice President Adams worked with Morris, who preferred Philadelphia as the capital, to defeat Maclay's motion placing it near his landholdings on the Susquehanna River. In his journal, which is the only diary and one of the most important records of the First United States Congress, he criticizes Vice President Adams and President George Washington. He also criticized many of their supporters who ran the Senate and included particular senators, believing that their ways of running the Senate were inefficient. He was unsuccessful in his attempt to be re elected by the state legislature of Pennsylvania. Following his retirement from national politics, he was also a member of the Pennsylvania State House of Representatives in 1795, 1796, and 1797. In addition, he was a presidential elector in the 1796 presidential election (voting for Jefferson), a county judge from 1801 to 1803, and a member again of the state House of Representatives in 1803. He died in 1804 and was interred in Old Paxton Church Cemetery in Harrisburg. Several of his relatives were also politicians, including his brother, Samuel Maclay, and his nephew, William Plunkett Maclay.
Үй және жер
1791 жылы Маклей Пенсильвания штатының Дофин қаласындағы шаруа қожалығына зейнетке шықты, онда ол сол кездегі Харрисбургтің солтүстік шекарасының үстінде, Фронт көшесі мен (айнымалы түрде) Оңтүстік көшесінде әк тастан сарай салды. 1908 жылы бұл үйді Харрисбургтегі ерте темір және болат өнеркәсібінің ұрпағы Уильям Э. Бейли сатып алды, ол қала архитектор Миллер Каст жасаған Георгиандық жаңару стиліндегі жөндеу жұмыстарын жүргізді. Қазіргі уақытта ғимаратты Пенсильвания адвокаттар қауымдастығы пайдаланады және күтіп ұстайды. Маклей сарайының шығысындағы аймақ "Маклейсбург" (қазіргі орталық қала) деп аталды және Пенсильвания штатының Капитолий кешеніне дейін созылды. Дамылмаған және су тасқынына ұшырайтын аймақ болғандықтан, Солтүстік және Оңтүстік көшелер мен Екінші және Үшінші көшелер арасында оны кейде "Маклей батпағы" деп те атады; қыста мұзға сырғанауға танымал болды. Бұрын АҚШ Сенатында болғанда, астананы Харрисбургке көшіруді қолдаған Маклей өлімінен бұрын Қауымдастыққа он акр жерді сатты. 1811 жылы сол жерді пайдаланып, архитектор Стивен Хиллз Капитолий ғимаратын және мемлекеттік кеңселерді салуға кірісті, губернатор Саймон Снайдер Пенсильванияның орталық бөлігіне көшуге келіскеннен кейін.
Жеке өмір және отбасы
Ол Мэри МакКлюр Харриске (1750-1809) үйленді, ол Джон Харрис кішінің қызы және Джон Харрис ағаның немересі болды, екеуі де Харрисбург қаласының атымен аталуына себеп болды. Уильям мен Мэридің бірнеше баласы болды, соның ішінде Элеонора Уильям Уоллеске үйленді және Мэри Элизабет Уоллес ДеУит есімді қызы болды. Оның туыстары – бригадир-генерал Уоллес ДеУит, генерал Джон Л. ДеУит және бригадир-генерал Кальвин ДеУит кіші.