Онтарио көлінің үстіндегі мұздық тіл кезендегі жер бедері. Оак Риджес Морайны – Канаданың оңтүстігіндегі маңызды геологиялық құрылым, экологиялық түрлерге орта.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Онтарио көлі үстіндегі мұздық жер бедері, Канада
Glacial till landform above Lake Ontario, Canada
Оук Риджс Морайнасы – Канаданың оңтүстік-орталық Онтарионың Аралас орманды жазықтарындағы экологиялық тұрғыдан маңызды геологиялық жер бедері. Морена Питербороға жақын, Каледон мен Райс көлі арасындағы географиялық аймақты қамтиды. Оңтүстік Онтариодағы ең маңызды жер формаларының бірі – бұл морена, 12 000 жыл бұрын соңғы мұз басу кезеңінде жылжыған және кері шегінген мұздықтардың нәтижесінде Ниагара жарлығынан Рис көліне қарай созылған дөңгелектер мен өзен аңғарларынан атын алған (төмендегі геологиялық тарихына қараңыз). Моренаның шамамен 200 метрлік қалың мұздықтан пайда болған шөгінділерінің астында кембрийлік жыныстардың қалың қабаттары және 200 метрге дейін ордовик дәуіріне жататын жыныстар жатыр (төмендегі геологияға қараңыз), олар төрттік кезеңге дейінгі эрозия мен шөгінділердің болмауынан туындаған аймақтық үзіліспен жабылған. Өзендер мен көлдер ландшафтты әр түрлі етіп таратып, жануарлар, ағаштар және бұталардың алуан түрлілігі үшін қолайлы орта жасайды (экологияға қараңыз). Бұлар сонымен қатар, күрделі жер асты байланыстары арқылы моренадағы су қоймаларын тұщы сумен қамтамасыз етеді (гидрологияға қараңыз). Жақын жердегі құрылыс және морена төңірегіндегі елді мекендердің кеңеюі, олардың ауыз суға деген қажеттілігіне байланысты, Онтариода бұл жер даулы аймаққа айналған, себебі ол ірі қалалық құрылыс жолында орналасқан (саяси шараларға қараңыз). Сондықтан моренаны сақтау – су қоймаларын ауыз суға жарамды күйде ұстау және моренаның ішіндегі және айналасындағы табиғи экожүйелерді қорғау үшін маңызды қадам (сақтауға қараңыз). Бұл аймақ қалыптасуының бастауын және ертедегі қауымдастықтардың жерді қалай пайдаланғанын зерттеу үшін ондаған жылдар бойы ғылыми зерттеулерге тақырып болды. Қазіргі кезде басты назар аударылып отырғаны – суқойманы толығымен құрғата бермей, ауыз суды алудың жолдарын табу (зерттеу бөліміне қараңыз).
The Oak Ridges Moraine is an ecologically important geological landform in the Mixedwood Plains of south central Ontario, Canada. The moraine covers a geographic area of between Caledon and Rice Lake, near Peterborough. One of the most significant landforms in southern Ontario, the moraine gets its name from the rolling hills and river valleys extending east from the Niagara Escarpment to Rice Lake, formed 12,000 years ago by advancing and retreating glaciers (see geological origins, below) during the last glaciation period. Below the approximately 200 metre thick glacial derived sediments of the moraine lies thick bedrock successions of Precambrian rocks and up to 200 metres of Ordovician aged rock (see geology below), capped by a regional unconformity of erosion and non deposition to the Quaternary period. Rivers and lakes scatter the landscape and are important for creating habitat for the rich diversity of species of animals, trees and shrubbery (see ecology). These are also the supply of fresh water to aquifers in the moraine through complex subterranean connections (see hydrology). Construction development nearby, and with expansion of communities around the moraine in need of potable water, it is a contested site in Ontario, since it stands in the path of major urban development (see political action). Conservation of the moraine is thus an important step for keeping aquifers in a safe drinkable condition while also protecting the natural ecosystems surrounding and within the moraine (see conservation). This region has been subject to multiple decades of scientific research to study the origins of formation, and how early communities used the land. A larger focus currently is how to source potable water without removing the aquifer entirely (see research section).
Физиография
Оук Риджс Морені – төрт биік тізбектен тұратын үлкен қырқалар. Батысында Ниагара жарлығы, моренаның қалыптасуына маңызды рөл атқарған куэста, ал шығысында Трент өзені мен Райс көлімен шектеледі. Төрт тізбек (Албион, Уксбридж, Понтипул және Райс-Лейк, батыстан шығысқа қарай) кезең-кезеңмен қалыптасқан, бірақ қалыптасудың алғашқы кезеңінде синхронды қалыптасу да болған. Моренаның шыңдары Уксбридж тізбегінде орналасқан, және моренаның батыстан шығысқа қарай қалыптасуының нәтижесінде әдетте шығыстан батысқа қарай көтеріледі. Яғни, моренаның батыс бөлігі шығыс бөлігіне қарағанда ертерек және жиірек шөгінділермен толып, мұздықтардың моренаның шығыс бөлігін қалыптастыру барысында баяу шегінуіне байланысты. Райс көлінің тізбегі, Оук Риджс Морені Райс көлін қиып өтетін жерде, басқа тізбектерден бөлінеді. Морена – жергілікті топографиялық биік жатқандықтан, Оук Риджс Моренасының төменгі шөгінді жинағынан бастау алған өзендер, жер асты суларының қозғалысы арқылы, оңтүстікке Онтарио көліне немесе солтүстікке Симко көліне және Джорджиан шығанағына қарай, мұздықтардың еруі кезінде пайда болған үлкен өзен аңғарлары арқылы ағып шығады. Солтүстік жағында Питерборо драмлин даласы деп аталатын барабан тәрізді төбелер орналасқан, олар Райс көлінің оңтүстігінде және Райс көлінің тізбегінде жалғасуы мүмкін. Райс көлінің тізбегі мен Питерборо драмлин даласының жанында, тасты негіздегі төмен жатқан жазықтар мен кішкентай төбелер кездеседі.
The Oak Ridges Moraine is a pair of large ridges composed of four elevated wedges. It is bounded to the west by the Niagara Escarpment, a cuesta which was critical to the formation of the moraine, and to the east by the Trent River and Rice Lake. The four wedges (Albion, Uxbridge, Pontypool and Rice Lake from west to east) formed in stages, though some synchronous formation also occurred at an early period of formation. The moraine peaks at the Uxbridge wedge, generally rising from east to west, a result of the moraine's west to east formation. That is, the western portion of the moraine received earlier and more frequent sedimentary deposition than the eastern portion, as the ice lobes which controlled the moraine's eastern formation slowly retreated. The Rice Lake wedge is separated from the other wedges where the Oak Ridges Moraine intersects Rice Lake. As the moraine is a local topographic high, streams originating in the lower Oak Ridges Moraine sediment packages, by groundwater movement, either flow south into Lake Ontario or north toward Lake Simcoe or Georgian Bay through large river valleys carved during melting of glaciers. To the north are drumlinized uplands, referred to as the Peterborough drumlin field, which may continue south of Rice Lake and the Rice Lake wedge. Near the Rice Lake wedge and Peterborough drumlin field are a couple of low lying terrain plains and small hills on bedrock basement.
Геологиялық шығу тегі
Оук Риджс Морені, шамасы, Соңғы Висконсин мұздық кезеңінде қалыптасқан. Ниагара жарлығынан балқыған мұз моренаның батыс шекарасына ағып кірді, онда мұз астындағы арналар кеңейіп, Лорантид мұз қабаты мен Онтарио көлі алабындағы мұз массасы арасында батыстан шығысқа қарай өтетін жолды құрады. Қабатталған шөгінділер биік тік беткейлерге тез орналасты. Кейбір аймақтарда шөгінділер, күшті эрозияға ұшыраған арналар мен барабан тәрізді төбелермен белгіленген беттерде жиналды. Арна туннельдері негізінен мұздық өзендердің эрозиясы нәтижесінде пайда болды, бұл моренаның қалыптасуына дейінгі әдеттегі процесс. Бұл моренаның ерекшелігі – шөгінді қабаттарының мұздық-өзендік шөгінділерден мұздық-көлдік шөгінділерге өтуі. Оук Риджс Моренінің ядросын құрайтын шөгінді мұздық-өзендік аймақтар, бірақ су астындағы қуыстардың шектеулі су асты жамылғыларына ғана ғана толы. Бұл ядроның үстіне, жас және топографиялық тұрғыдан төменгі мұздық-көлдік шөгінді қабаты орналасқан, негізінен моренаның дельта және алап аймақтарында. Дамуының соңғы кезеңдерінде мұз шеттерінде ретсіз, қабатталмаған жинақталу (диамиктон деп аталады) жүрді. Мұздық өзендердің шөгінділері көлемдік тұрғыдан көп болғанымен, диамиктон шөгінділері моренаның ашық бетінің үлкен бөлігін құрайды. Зерттеулер шөгінділенудің батыстан шығысқа қарай төрт негізгі шөгінді клиндері: Альбион, Уксбридж, Понтитол және Райс көлі бойында жүргенін көрсетеді. Клиндер салыстырмалы түрде қысқа мерзімде, шамасы, бірнеше жүз жылдың ішінде қалыптасқан болуы мүмкін, мұздық көлдердегі жылдық шөгінді циклдары (варвтар деп аталады) морена шөгінділерінде көрсетілгендей. Дегенмен, моренаның ең төменгі қабаттары синхронды шөгінділенуді бастан өткерген болуы мүмкін.
The Oak Ridges Moraine probably formed in the Late Wisconsin glacial period. Ice melt from the Niagara Escarpment flowed into the western boundaries of the moraine, wherein conduits beneath the ice expanded to form a west to east passage between the main Laurentide Ice Sheet and a mass of ice in the Lake Ontario basin. Stratified sediment was deposited rapidly on the high relief erosional surface. Up to in some areas, the deposits occurred on surfaces defined by highly eroded channels and drumlin uplands. The channel tunnels were primarily created by the erosion from glacial rivers, a typical process before moraine formation. Characteristic of this moraine is the transition of deposition layers from glaciofluvial to glaciolacustrine. Sedimentary glaciofluvial areas form the core of the Oak Ridges Moraine, though restricted to subglacial cavity fills of confined subaqueous fans. Overlaying this core is a glaciolacustrine sedimentary layer that is younger and topographically lower, principally in the delta and basin areas of the moraine. In the late stages of its development, random unstratified accumulation (known as diamicton) occurred along the ice margins. Whereas the glacial river deposits were more substantial by volume, the diamicton deposits represent a greater portion of the moraine's exposed surface. Research suggests that sedimentation occurred in a west to east sequence along the four main sedimentary wedges: Albion, Uxbridge, Pontytool and Rice Lake. The wedges may have formed in a relatively short period of time, perhaps no more than a few hundred years, as indicated by the annual deposition cycles in glacial lakes (known as varves) within the moraine sediments. However, the lowest beds in the moraine may have experienced synchronous sedimentation.
Мұздық шөгінділер
Ок Риджс моренасы аумағында мұздықтан келген шөгінділер, негізінен плейстоцен дәуіріне жатады, және кейбір жерлерде 200 метрге дейін қалыңдығы жететін аймақтық сәйкессіздік пен төменгі Ньюмаркет шөгінділерінің үстіне орналасуы мүмкін. Морена аумағындағы жан-жақты зерттеулер мұз басталғаннан бері 6 түрлі шөгінді жиналу кезеңі болған болуы мүмкін екенін көрсетеді. Аймақтық уақыт сәйкессіздігінің тікелей үстінде құм, саз және балшықтан тұратын төменгі шөгінділер бар, олардың кейбір аймақтарда қалыңдығы айтарлықтай. Бұл төменгі шөгінділер мұздық көлінен пайда болған деп саналады және төменнен жоғарыға қарай: Йорк Тиллі, Дон мұз аралық қабаттары, Скарборо формациясы, Саннибрук Тиллі және Торнклиф формациясы кіреді. Содан кейін, 200 метрге дейін қалыңдығы жететін, тасты, сазды құм және құмды саз диамиктінен тұратын Ньюмаркет Тиллі келеді, және ол Оңтүстікке қарай Онтарио көлінің астына созылады деп есептеледі. Ньюмаркет Тиллін кесіп өтетін тағы бір аймақтық сәйкессіздік бар, ол ірі ұсақталған арнаны толтыратын шөгінділерге әкелді. Кейбір арналар 10-25 метрлік шағыл немесе құмнан тұрады, олар еріген судың ағыны баяулағаннан кейін кешіккен шөгінділер кезінде ұсақтанады. Арнаны толтыратын шөгінділер Ок Риджс Моренасы шөгінділерінің негізін құрайды, сәйкессіздіктің үстінде. Ок Риджс Моренасы шөгінділерінің төменгі шөгінділері стратиграфиялық жиынтығы ірі құм мен шағылмен басталады, ал жоғарғы шөгінділері арнаны толтыратын ұсақ құм мен саздан тұрады. Сонымен қатар, орташа құмнан ондаған метрге дейін қалыңдығы бар саз бен балшыққа дейін мөлшері азаятын шөгінділер де болуы мүмкін. Бұл шөгінділердің үстінде Хальтон Тиллінің балшықты сазы мен сазды тилі жатыр, оның қалыңдығы өте маңызды. Хальтон Тиллі моренаның барлық аумағында кездеспейді, жергілікті жерлерде және араласа кездеседі. Мұздық көл шөгінділері аймақтағы Ок Риджс Моренасы шөгінділерінің стратиграфиялық тізбегін толықтырады, атап айтқанда екі мұздық көлден – Алгонкин көлі мен Ирокез көлінен. Бұл көлдерден жиналған негізгі компонент – кейбір жерлерде қалың қабаттар түрінде кездесетін, балшық қосылған саз. Мұздық шөгінділері эрозиялық күштерге және аңғарларды ойып жасау процестеріне ұшырайды, бұрын жиналған шөгінділерді алып тастап, оларды өзен арнасы бойында орналастырады. Негіздік тау жыныстарынан бастап, үстіндегі стратиграфиялық тізбекке дейін – бұл сәйкессіздік (геологиялық жазбадағы үзіліс), онда миллиондаған жылдық шөгінді немесе кристалдық жазбалар (көбінесе силурдан плейстоценге дейінгі тау жыныстары) аймақтық эрозия процестері мен континенттердің құрылу кезеңдерімен жойылған.
In the area of the Oak Ridges Moraine, glacially derived sediments, mainly of Pleistocene age, may overlie a regional unconformity and lower Newmarket till, up to 200 metres thick in some places. Extensive research in the moraine area indicate there may be 6 different periods of sedimentation from the onset of glaciation. There are lower deposits of sand, silt and clay, which rest directly above the regional time unconformity up to thick in some areas. These lower deposits are thought to be proglacial lake derived, and contain from bottom to top: York Till, Don Interglacial beds, Scarborough Formation, Sunnybrook Till and Thorncliffe Formation. Next comes the Newmarket Till of stony, silty sand and sandy silt diamicton ranging from thick and is thought to extend southward under Lake Ontario. Cutting into the Newmarket Till is another regional unconformity, which led to coarse grained channel fill sediments. Some channel fills are 10 to 25 metres of gravels or sands that decrease in grain size during later deposition following a period of slowing meltwater runoff. Channel fill sediments comprise the base of Oak Ridges Moraine sediments, atop the unconformity. Lower deposits of the Oak Ridges Moraine sediments stratigraphic package start as coarse sands and gravels whereas upper sediments are interbedded fine sands and silts with channel fill. There may also be sequences of sediments decreasing in size from medium sands to silts and clays up to ten's of metres thick. Above these sediments lie clayey silt to silt till of the Halton Till, at thicknesses reaching The Halton Till is not present over the entire expanse of the moraine, cropping out locally and interspersed. Glacial lake sediments cap the entire sequence of Oak Ridges Moraine sediment stratigraphy in the region, namely from two glacial lakes, Lake Algonquin and Lake Iroquois. The main depositional ingredient from these lakes is silt with some clay content, as layers of thick in places. Glacial sediments are subject to erosional forces and valley cutting processes, removing previously laid sediments and placing them further along the river path. From the basement rocks to the overlying stratigraphic successions is an unconformity (a gap in the geologic record) where many millions of years of depositional or crystalline record are erased (mostly Silurian to Pleistocene rocks) by regional erosion processes and continent building phases.
Палеозойлық тау жыныстары
Жертөле қабаттары ерте ордовик дәуірінде қалыптасқан доломиттен тұрады, бірақ орта ордовик дәуірінде эрозия нәтижесінде алынып тасталған. Орта ордовик дәуіріндегі құрлықтардың қайта құрылуы кезінде теңіздің көтерілуі осы жаңа үзілістің үстіне кластикалық және карбонатты шөгінділерден екінші рет шөгінді жинақталуына әкелді. Ордовик дәуірінің соңында пайда болған үшінші шөгінді тізбегі орта ордовик шөгінділерінен жергілікті эрозия және кластикалық шөгінділермен бөлінген. Ол тақталы тас негізінен тұрады, үстінен әктас және әктасты балшық тастармен араластырылған тақталы тас қабаттары жатыр. Бұдан жоғары тағы бір үзіліс бар, бұл жолы ордовик дәуірінің соңы мен силур дәуірінің басында теңіздің шегінуіне байланысты. Ерте силурден мезозойға дейінгі шөгінділердегі үлкен үзілістер осы географиялық аймақта кең ауқымды эрозияға, төрттік мұз басудың басталуына және одан кейінгі шөгінділердің жиналуына жағдай жасады. Бұл қалыңдық диапазоны аймақтық эрозияның, көтерілудің, шөгінділердің жинақталуының және құрлық процестерінің (тектоника, континенттердің құрылуы мен жойылуы) тең емес әсерлерін көрсетеді.
Basement layers are composed of Early Ordovician aged dolostone as a first sequence only to be stripped away by erosion in the Middle Ordovician. Sea transgression during continent reformation in the Middle Ordovician brought in a second sequence of deposition as clastic and carbonate sediments above this new unconformity. A third depositional sequence is found in the Late Ordovician, separated from the Middle Ordovician by local erosion and clastic sediments, consists of a shale base topped with more shale interbedded with limestone and calcareous siltstones. Above this is yet another unconformity, this time due to sea regression in the Late Ordovician to Early Silurian time. Large gaps in deposition from the Early Silurian through Mesozoic time allowed large scale erosion to occur in this geographic region, to the onset of Quaternary glaciation and subsequent sediment deposition. This broad range of thickness is representative of the unequal effects of regional erosion, uplift, sedimentary deposition and continental processes (tectonics, building and destroying of continents).
Морэнаны зерттеу
1829 жылы Джон Бигсби моренаны алғаш рет зерттеді. Ол биіктігін атап өтті және аймақты Торонтоның солтүстігіндегі моренаның бөлігін анықтап, Оук Ридж деп атады. Моренаның аумағы 1863 жылға дейін, Уильям Логан Канаданың геологиялық зерттеуін жүргізгенге дейін толық анықталмады. Тейлор 1913 жылы бұл жер бедерін Оук Риджс Моренасы деп ресми түрде анықтады. Ол оның шектерін батыстағы Кинг және Мейплден шығыстағы Трент өзеніне дейін сипаттады. Сондай-ақ, оның пайда болуы Онтарио көлі және ескі Симко көлі арасындағы мұздықтардың бірігіп, шегінуімен байланысты екенін ұсынды. Бұл моренаның қалыптасуына қабылданған түсіндірмеге айналды, бірақ 1970 жылдардағы зерттеулер моренаның интерлобаттық емеуі мүмкін екенін көрсетті. 1990 жылдардағы зерттеулер моренаның бірнеше пайда болу орындары бар екенін анықтады: оның шығыс бөлігінде мұз астындағы шөгінділер (Gorrell және McCrae, 1993); моренаның ерте бөліктері эскерде (Brennand және Shaw, 1994) орналасқан; және морена үздіксіз емес, бірнеше шөгінді орталардан тұрады: мұз астындағы, мұз шетіндегі және проглациалды көлдік (Barnett және басқалар, 1998). Қазіргі уақытта моренаны зерттеу жұмыстары кең ауқымда жүргізілуде. Моренадағы құрылысқа байланысты саяси мәселелердің болуы және оның сулы горизонттары көптеген елді мекендерге ауыз су көзі болғандықтан, федералды және провинциялық үкіметтер моренаны зерттеуге қаржы бөлді. Канаданың геологиялық қызметі және Онтарионың геологиялық қызметі моренаның гидростратиграфиясы мен гидрологиясын зерттейді. Палео-үндістер аңшы-жинаушылары бұл аймақта шамамен 11 000 – 9 500 жыл бұрын болған. Қазіргі Ричмонд Хилл, Онтариода осы халықтан табылған ең көне артефакт Мортсон учаскесінде, Лесли көшесі мен 19-авенюдің жанында, шамамен 40 мм ұзындықтағы тас қабырғасы болды. Басқа да артефакттар Уилкокс көлінің шығыс жағалауындағы қоныс орнынан табылды. Silver Stream учаскесінде, Руж өзенінің бастауына жақын, Лесли көшесінде, Майор Маккензи драйвінің солтүстігінде және Вилкокс көлінің шығыс жағалауындағы Эсокс учаскесінде шамамен 3800 жыл бұрынғы Архаикалық дәуірге жататын артефакттар табылған.
In 1829, John Bigsby conducted the first investigation of the moraine. He noted the elevation, and styled the area Oak Ridge, identifying the portion of moraine north of Toronto. The moraine's extent was not established until 1863 when William Logan conducted the Geological Survey of Canada. Taylor formally defined the landform as the Oak Ridges Moraine in 1913. He described its extent to be from King and Maple in the west to the Trent River in the east. He also proposed that its origin was overlapping, interlobate glaciation retreat, between the Lake Ontario Lobe and the older Lake Simcoe Lobe. This has become the accepted explanation for the moraine's development, though research in the 1970s suggested the moraine may not be interlobate. Research conducted in the 1990s revealed that the moraine has multiple origins: its eastern area has subglacial depositions (Gorrell and McCrae, 1993); early parts of the moraine were deposited in an esker (Brennand and Shaw, 1994); and that the moraine is not continuous, but is composed of multiple depositional environments: subglacial, ice marginal and proglacial lacustrine (Barnett et al., 1998). Current research efforts on the moraine are quite extensive. Because of the political implications of development on the moraine, and because its aquifers are a source of potable water for numerous communities, both federal and provincial governments have invested resources towards research on the moraine. The Geological Survey of Canada and Ontario Geological Survey both investigate hydrostratigraphy and hydrology throughout the moraine. Palaeo Indian hunter gatherers were in this area between 11,000 9,500 BP. The oldest artifact found in what is now Richmond Hill, Ontario, from these people, was a stone scraper about 40 mm long, at the Mortson Site, near Leslie Street and 19th Avenue. Other artifacts were found in a settlement site on the eastern shore of Lake Wilcox. Late Archaic artifacts c. 3800 BP have also been found at the Silver Stream site, near the headwaters of the Rouge River on Leslie Street, just north of Major Mackenzie Drive, and at the Esox site, on the eastern shore of Lake Wilcox.
Саяси іс-қимыл
Морэнаны сақтау туралы идея алғаш рет 1940 жылдары ұсырылса да, бұл мәселе 1991 жылға дейін саяси дискурста маңыздылыққа ие болған жоқ. Оның саяси дискурсқа енуінің бір себебі – 1989 жылы құрылған «Ок Риджс Моренасын сақтау» (STORM) коалициясының болуы. Онтарио үкіметі 1991 жылдың маусымында морена үшін аймақтық жоспарлау стратегиясын жасау мақсатында «Ок Риджс Моренасы» техникалық жұмыс тобын құрды. Жоспар 1994 жылы аяқталды, бірақ кейіннен әсер еткен жерлерді жергілікті басқаруға беруге шешім қабылданды. Бұл моренаның кейбір бөліктерінде қарқынды дамуға алып келді. 1999 жылдың басында құрылыс салушылар Ричмонд Хиллді 100 мыңнан астам адамды қоныстандыратын моренадағы ірі аудандарды нысанаға алды. 1999 жылдың 20 шілдесінде Муниципалдық істер және тұрғын үй министрі Стив Гилкрист «Руж Паркі күні» қарсаңында Ок Риджс Моренасындағы барлық құрылысқа тыйым салатынын жариялады. Бұл жариялау құрылыс индустриясы тарапынан қатты қарсылық тудырды, бұл өз кезегінде БАҚ назары мен қоғамдық қызығушылықты арттырды. Қоршаған ортаны қорғау ұйымдарының медиа кампаниясы дамуға қарсы қоғамдық пікірді қолдады және мәселе 2000 жылы Онтарио муниципалдық кеңесіне (OMB) берілді. 2001 жылдың мамыр айына қарай мәселе әлі шешілмегендіктен, провинциялық консервативтік үкімет моренаны дамытуға алты айлық мораторий жариялады. Қазіргі «ақылды өсім» саясатына сәйкес жерді пайдалану жоспарын жасау үшін комиссия құрылды. Жоспар 2001 жылдың қазан айында жарияланды және 2001 жылғы «Ок Риджс Моренасын қорғау туралы» №122 заңның негізі болды, ол моренаны дамуды қатаң бақылаумен қамтитын төрт аймаққа бөлді. Заң моренаның 92% астам бөлігінде құрылыс салуға тыйым салды және тек аймақтарға бөлу және жоспарлау мақұлдауын алған жобалар ғана аяқталуына рұқсат етілді. 2003 жылғы провинциялық сайлау кезінде Онтарио либералдық партиясы сайлау науқанының бір бөлігі ретінде моренадағы дамуды тоқтатуға уәде берді. Үкімет дамуды тоқтатуға тырысып, Солтүстік Пикеринг жерлерін алмастыруды ұсынды. Бұл Солтүстік Пикерингтегі (Ситон жерлері) мемлекеттік жерлерді Ричмонд Хилл және Уксбридждегі Ок Риджс Моренасындағы жеке меншіктегі жерлермен алмастыруды қамтыды. Бұл келісім Ричмонд Хилл және Уксбридждегі мореналық жерлерге қатысты OMB қарастырып жатқан дауларды шешті. Барлық бұл күш-жігерге қарамастан, үкіметтің тұрақты қорғалатын «Жасыл белдеуді» құруына қарамастан, моренаға қатысты саяси күрес жалғасуда. Егер 2001 жылы күшіне енген «Ок Риджс Моренасын қорғау туралы» заңға дейін немесе Онтарио муниципалдық кеңесінің қарама-қайшы шешімдерімен мақұлданбаса, Ок Риджс Моренасындағы даму тек Елді мекендер аумағымен шектеледі. Моренаның экологиялық тұтастығын жақсартатын кішкентай жобалар басқа аймақтарда (мысалы, ағаш шаруашылығы) рұқсат етіледі, бірақ басқа жағдайларда шектеледі. Жерді бөлу процесі ұзаққа созылатынын және Маркхэм, Воган, Ричмонд Хилл, Уитчерч Стауфвилл және Кинг Тауншипте қызмет көрсету мүмкіндігінің жетіспеушілігін ескере отырып, Маркхэм, Воган, Ричмонд Хилл, Уитчерч Стауфвилл және Кинг Тауншипте моренада «жаңа» даму ретінде көрінетін көптеген жағдайларда бұл көп жылдар бұрын мақұлданған даму болып табылады.
Although preservation of the moraine was first suggested in the 1940s, it was not until 1991 that the issue achieved prominence in political discourse. Part of the reason for its entry into political discourse, was due to the formation, in 1989, of the Save the Oak Ridges Moraine (STORM) Coalition. The Government of Ontario created the Oak Ridges Moraine Technical Working Committee in June 1991, with the aim of creating a regional planning strategy for the moraine. The plan was completed in 1994, but was subsequently dismissed in favour of local government administration of the affected lands. This led to intense development on some portions of the moraine. In early 1999, developers targeted Richmond Hill for large subdivisions on the moraine which would house over 100,000 people. On July 20, 1999, Minister of Municipal Affairs and Housing Steve Gilchrist announced, on "Rouge Park Day", that he would be implementing a ban on all development on the Oak Ridges Moraine. This announcement sparked considerable opposition by the development industry which, in turn, attracted considerable media attention and public interest. A media campaign by environmental groups built on the public opposition of the developments, and the issue was transferred to the Ontario Municipal Board (OMB) in 2000. By May 2001, with the issue still unresolved, the provincial Conservative government announced a six month moratorium on moraine development. A panel was formed to create a land use plan consistent with the current "smart growth" policy. The plan was released in October 2001, and became the basis for Bill 122, the Oak Ridges Moraine Conservation Act, 2001, which divided the moraine into four zones with increasingly stringent controls on development in each. The Act prevented development of over 92% of the land mass of the moraine and only those development projects which had already received zoning and planning approval were allowed to be completed. During the provincial election of 2003, the Liberal Party of Ontario promised to terminate development on the moraine as part of their election campaign. The government, in its attempt to halt developments, proposed the North Pickering Land Exchange. This involved exchanging government owned public lands in North Pickering (the Seaton lands) for privately owned lands on the Oak Ridges Moraine in Richmond Hill and Uxbridge. The exchange settled outstanding disputes being considered by the OMB involving moraine lands in Richmond Hill and Uxbridge. Despite all these efforts, including the government's creation of a permanently protected Greenbelt, the political struggle regarding the moraine continues. Unless approved prior to the Oak Ridges Moraine Conservation Act coming into force in 2001 or through orders of the Ontario Municipal Board to the contrary, development on the Oak Ridges Moraine is restricted to the Settlement Area. Smaller scale development which improves the ecological integrity of the moraine is permitted in other areas (i. e., tree farm), but is otherwise restricted. Given that the land subdivision process is lengthy and that Markham, Vaughan, Richmond Hill, Whitchurch Stouffville and King Township are experiencing a shortage in servicing capacity, what often appears as "new" development in Markham, Vaughan, Richmond Hill, Whitchurch Stouffville and King Township on the moraine is in the majority of cases development which has had approval for many years.
Даму қысымдары
Морэнаның жұмысына ең үлкен қауіп – оның бетінде және астында, әсіресе бастау көздеріндегі жерлерді игеру. Моренадағы жерде қазіргі шамамен 200 000 адам тұрады, бірақ бұл сан Stouffville, Vaughan, Richmond Hill және Aurora қалаларындағы ірі қалалық құрылыстардың нәтижесінде қарқынды түрде өсуде. Бұл жылдам даму Oak Ridges-те ерекше байқалады, онда бұрын қорғауға арналған жерлер 2009 жылдан бастап Ричмонд Хилл қалалық кеңесінің шешімімен құрылысқа ашылды. Тағы бес миллион адам жақын жерде тұрады. Моренаны пайдалану қазіргі уақытта даулы мәселе болып табылады; Sierra Club сияқты экологиялық ұйымдар аймақтың нәзік экожүйесі құрылыс қысымынан қорқады деп мәлімдейді. Моренаға тән әдемі орман мен төбелі жер бедері, халық тығыз қоныстанған Үлкен Торонто аймағында құрылыс мүмкіндіктерін іздейтін құрылысшылар үшін тартымды. Дегенмен, көптеген қала құрылысшылары мен тұрғындар қаланың кеңінен таралуының теріс әсерлерінен моренаны сақтау қажет деп санайды. Сонымен қатар, ол құм мен қиыршық тастың мол қоры болғандықтан, Үлкен Торонто аймағының құрылыс материалдары индустриясы үшін маңызды көз болып табылады.
The greatest threat to the function of the moraine is land development on and below its surface, particularly in the headwaters. The estimated current population on the moraine land itself is roughly 200,000 but this number continues to grow at a frantic pace, with large urban developments occurring in Stouffville, Vaughan, Richmond Hill, and Aurora. This rapid development is especially apparent in Oak Ridges, where land previously set aside for conservation has, as of 2009, been opened up by the Richmond Hill Town Council for development. Another five million people live in close proximity. Use of the moraine is currently under dispute; environmental groups such as the Sierra Club maintain the area's delicate ecosystems are threatened by development pressures. Attractive forests and hilly relief typical of the moraine are a magnet for developers looking for building opportunities in the densely populated Greater Toronto Area. However, many planners and residents see a need to preserve the moraine from the negative aspects of urban sprawl. Moreover, because it is a rich resource for sand and gravel, it has become a significant source of materials for the aggregate industry of the Greater Toronto Area.
Қорғау
Фишер мен Александр 1990 жылдардың басында Оук Риджс Морейнесіне "қалалық" (немесе "метрополиттік") шабуылды сипаттады, оған жауап ретінде Оук Риджс Морейнесін сақтау (STORM) сияқты ұйымдар құрылды. Conservation Authorities Moraine Coalition (CAMC) – Оук Риджс Морейнесі (ORM) суайдындарына ие болған тоғыз Қорғау Органының бірігуі. Коалиция 2000 жылы, ORM-ді сақтау жоспарына екі жыл бұрын, ORM-нің жалпы денсаулығын сақтауға бағытталған жан-жақты саясат, жоспарлау және басқару тәсіліне жауап ретінде құрылды. CAMC – серіктестік ұйым. Ол ORM ландшафтындағы берік және тұрақты ортаны қолдау үшін ортақ мақсаттарға жету үшін көптеген топтармен және жеке тұлғалармен ынтымақтасады. Бұл мақсаттарға мыналар кіреді: ғылыми негізделген зерттеулер жүргізу; демалыс мүмкіндіктерін ұсыну; ORM-ді қорғау және қалпына келтіру үшін шаралар қабылдау; экологиялық жоспарлау және саясат мәселелері бойынша сараптық кеңес беру. Соңғы жылдары моренадағы жануарлар мекендеуін сақтау туралы алаңдаушылық артып келеді. 2000 жылдың сәуірінде Оук Риджс Морейн Лэнд Траст құрылды. ORMLT – коммерциялық емес ұйым, ол қорғау келісімдері мен тікелей сатып алу арқылы моренадағы аумақтарды қорғау үшін қаражат жинайды. Сонымен қатар, Канаданың Табиғатты қорғау қоры да белсенді және "Бақытты Аңғар Орманы" деп аталатын мүлікті қорғау үшін қаражат жинауда.
Fisher and Alexander in the early 1990s described a "metropolitan" invasion of the Oak Ridges Moraine, in response to which organizations such as Save the Oak Ridges Moraine (STORM) were formed. Conservation Authorities Moraine Coalition (CAMC) is a coalition of nine Conservation Authorities with watersheds on the Oak Ridges Moraine (ORM). The Coalition formed in 2000 two years prior to the ORM conservation Plan, in response to the need for a comprehensive policy, planning and management approach geared to sustaining the health of the entire ORM. The CAMC is a partnership organization. It collaborates with numerous groups and individuals to achieve common objectives to support a robust and resilient environment across the ORM landscape. These objectives include; undertaking science based research; providing opportunities for recreation; taking action for the protection and restoration of the ORM and; providing expert advice for environmental planning and policy matters. Local concerns for preserving wildlife habitat on the moraine have increased in recent years. In April 2000, the Oak Ridges Moraine Land Trust was formed. The ORMLT is a non profit organization that raises funds to protect areas on the moraine through conservation easements and outright purchases. They have protected The Nature Conservancy of Canada is also active and are raising funds to protect a property called Happy Valley Forest.