Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1985 жылғы Грег Бердің романы. Blood Music – американдық жазушы Грег Бердің 1985 жылғы ғылыми-фантастикалық романы. Бұл – 1983 жылғы маусым айындағы «Analog» журналында жарияланған, сондай-ақ 1983 жылғы «Небула» және 1984 жылғы «Хьюго» сыйлықтарымен «Үздік повесть» номинациясында марапатталған, сол аттас қысқа әңгіменің кеңейтілген нұсқасы. Blood Music биотехнология, нанотехнология (оның ішінде «сұр иіс» гипотезасы), шындықтың мәні, сана және жасанды интеллект тақырыптарын қамтиды.
1985 novel by Greg Bear
Blood Music is a 1985 science fiction novel by American writer Greg Bear. It is an expanded version of a short story of the same title, originally published in the June 1983 issue of Analog and the winner of both the 1983 Nebula and 1984 Hugo awards for Best Novelette. Blood Music deals with themes including biotechnology, nanotechnology (including the grey goo hypothesis), the nature of reality, consciousness, and artificial intelligence.
Сюжеттің қысқаша мазмұны
Биотехнолог Вергиль Улам өзінің лимфоциттерінің негізінде қарапайым биологиялық компьютерлер жасайды. Жұмыс берушісінен жұмысын жою туралы бұйрық алғаннан кейін, ол «нооциттерді» (өз сөздерімен) компаниядан шығарып, басқа жерде зерттеуге ниеттенді. Уламның денесінде нооциттер жылдам көбейіп, өздерінің генетикалық материалына өзгерістер енгізіп, тез арада санаға ие болады. Олар құрастырған наноөлшемді өркениет Уламды, содан кейін басқаларды өзгерте бастайды. Жұққан адамдар миопия және жоғары қан қысымы сияқты генетикалық кемшіліктердің жойылғанын байқайды. Уламның көру қабілеті, дене тіркейісі, күші және интеллектуалдық қабілеттері жақсарады. Кейбіреулері өздерінің нооциттерімен сөйлесе алатынын, ал жасушалар ән салып тұрғандай сезінетінін хабарлайды. Жұғу, түрлену және адамдар мен басқа да организмдерді сіңіру арқылы жасушалар Солтүстік Американың биосферасының көп бөлігін кең аймаққа біріктіреді. Бұл өркениетке дамыған нооциттер мен жақында сіңірілген қарапайым адамдар кіреді, соңында ой үшін физикалық негіздің қажеттілігін жоққа шығарып, қалыпты жағдайдан бас тартуға мәжбүр болады. Нооциттердің осы шындықта қалуға болмауының себебі күшті антропостық принципке байланысты. Кітаптың құрылымы «интерфаза», «профаза», «метафаза», «анафаза», «телофаза» және «интерфаза» деп аталады. Бұл жасуша циклінің негізгі фазаларын көрсетеді: интерфаза және митоз.
Renegade biotechnologist Vergil Ulam creates simple biological computers based on his own lymphocytes. Faced with orders from his nervous employer to destroy his work, he injects them into his own body, intending to smuggle the "noocytes" (as he calls them) out of the company and work on them elsewhere. Inside Ulam's body, the noocytes multiply and evolve rapidly, altering their own genetic material and quickly becoming self aware. The nanoscale civilization they construct soon begins to transform Ulam, then others. The people who are infected start to find that genetic faults such as myopia and high blood pressure are fixed. Ulam's eyesight, posture, strength, and intelligence are all improved. The infected can even have conversations with their noocytes, some reporting that the cells seem to sing. Through infection, conversion, and assimilation of humans and other organisms, the cells eventually aggregate most of the biosphere of North America into a region wide. This civilization, which incorporates both the evolved noocytes and recently assimilated conventional humans, is eventually forced to abandon the normal plane of existence in favor of one in which thought does not require a physical substrate. The reason for the noocytes' inability to remain in this reality is somewhat related to the strong anthropic principle. The book's structure is titled "inter phase", "prophase", "metaphase", "anaphase", "telophase", and "interphase". This mirrors the major phases of cell cycle: interphase and mitosis.
Қабылдау
Дейв Лэнгфорд "Ақ жұлдыз" журналының 79-шы санында "Blood Music" романына рецензия жазып, "Финал тамаша. Бір ғана кемшілігі, ол басқа бір автордың, яғни Артур Кларктың "Балалық шақтың соңы" кітабындағы сияқты қорытындыға ұқсас. Бірақ, менің ойымша, Биэр оны одан да жақсы жасайды және тіпті Кларкты да шаң қақтырады. Қатысты ұсынамын" деді. Роман 1985 жылы "Небула" сыйлығына, ал 1986 жылы "Хьюго", "Кэмпбелл" және "Британдық ғылыми фантастика" сыйлықтарына иегер болуға ұсынылды.
Dave Langford reviewed Blood Music for White Dwarf #79, and stated that "The finale is magnificent. The only problem is that it's nigglingly close to the conclusion reached by an author extrapolating from a different start point: Arthur C. Clarke in Childhood's End. But Bear, I think does it better – and goes beyond even Clarke. Strongly recommended." The novel was nominated for the Nebula Award in 1985 and for the Hugo, Campbell, and British Science Fiction Awards in 1986.